Raak niet in beroering

Spreker

Aart Haverkamp

Date
March 16, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters en niet te vergeten jonge mensen.! Ik wil u vanmorgen graag bepalen bij woorden van de Heer Jezus die hij in de 40 dagen tijd!

en u vindt dat in de Bijbel in Johannes 14. Johannes 14 en daar lees ik de eerste drie versen van.

Johannes 14 versen 1 tot en met 3. En daar luidt het woord van God al dus.

Laat uw hart niet in beroering raken. U gelooft in God. Geloof ook in mij.

In het huis van mijn vader zijn veel woningen. Als dat niet zo was, zou ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.

En als ik heen gegaan ben en plaats voor u gereed gemaakt heb, kom ik terug en zal u tot mij nemen, opdat ook u zult zijn waar ik ben.

Thema voor de woordverkondiging van morgen, broeders en zusters, luidt raak niet in beroering. Het valt mij op dat als je de geschiedenis leest van de Heer Jezus Christus, die optrekt met zijn discipelen richting Jeruzalem, en daar voor u en voor mij aan het kruis gaat sterven, wat we zojuist ook nog uit die prachtige psalm hebben bezongen, en de andere liederen, dan spreekt hij eigenlijk geen woord met hen over wat dat allemaal met hen zelf doet.

Ik weet niet of u wel eens van dat boek aan hebt gehoord van Weilen Dominee C.J. Hoekendijk, maar hij heeft een prachtige serie geschreven van twee boeken over de man van Smarken.

Adembenemend hoe deze oude broeder in de tijd van Johannes de Heer levend geschreven heeft over wat de tocht van de Heer Jezus richting Jeruzalem voor ons persoonlijk betekent in het strijdperk van dit leven.

En als ik zojuist met u samen die eerste drie versen heb gelezen van Johannes 14, dan gaat daar Johannes 13 aan vooraf. En ik denk dat het aan het eind van Johannes 13 even stil geweest is in de kring van de discipelen.

En weet u waarom? De Heer Jezus heeft hen dingen meegedeeld waarin hun hele leven als het ware op zijn grondvesten is gaan trillen.

Ze kregen nota bene te horen dat een van hen, die drie jaar lang samen met de Heer Jezus en hen was opgetrokken, zijn meester zou gaan verraden.

Het is toch niet zo verwondelijk dat je dan gaat vragen, ben ik het heer, ben ik het heer? Ik ben er toch niet heer? En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Petrus gezegd, Heer, al zullen ze u allemaal in de steek laten, maar ik zeker niet.

En nog gonst in hun hoofden de woorden van de Heer Jezus na, als hij zegt tegen Petrus, voorwaar, voorwaar, ik zeg u, voordat de haan driemaal heeft, voordat de haan heeft gekruid, zul je mij driemaal verlogend hebben.

Toch geen wonder dat er dan een stilte valt. Toch geen wonder dat de Heer Jezus het dan nodig vindt om te gaan spreken, want enige tijd geleden hebben ze ook zoiets bijzonders gehoord uit de mond van de Heer Jezus, waar ze geen klap van begrepen.

Dat lees je in Lukas 18, de versen 31 tot en met 33. Lukas 18, vers 31 tot en met 33.

En daar staat dit. Dan zegt de Heer Jezus opeens tegen zijn discipelen, in Lukas 18, vers 31, zie, en als hij dat zegt, is het oplettig geblazen, wij gaan naar Jeruzalem.

En dan komt het. En alles wat geschreven is door de profeten, zal aan de zoon des mensen volbracht worden. En dan legt hij hen het volgende uit.

Want hij, de Heer Jezus dus, zal aan de heidenen overgeleverd worden, en bespot worden, en smadelijk behandeld en bespuwd worden.

En zij zullen hem doden, nadat zij hem gegezeld hebben, en op de derde dag zal hij weer opstaan.

Dan moet u de reactie nu eens lezen. In vers 34. Zij begrepen echte niets van deze dingen, en dit woord was voor hen verborgen, en zij begrepen niet wat er gezegd werd.

De vraag is dan, Al gaande naar Jeruzalem, waar ze de Heer Jezus hebben zien huilen op de Olijfberg, en waar hij geroepen heeft, Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten dood en stenig, die tot u gezonden zijn, hoe menigmaal heb ik u als een hen, haar kuikens willen vergaderen, maar gij hebt niet gewild.

Weet je wat dat betekent, dat woord? Als iemand van ons vanmorgen, hier in deze dienst, verloren gaat uiteindelijk, dan heb je dat puur en alleen aan jezelf te danken.

Omdat je niet ingegaan bent op het aanbod van de liefde, wat we vanmorgen in een aantal liederen zo prachtig hebben bezongen. En nu de discipelen dus gaandeweg in Jeruzalem zijn gekomen, hoe vaak zal het door hun hoofd heen gegaan zijn, zal het hen geroerd hebben of in beroering hebben gebracht.

Wat staat ons toch allemaal te wachten? En zeker als je niks begrijpt van datgene wat gaat gebeuren, is dan ook geen verwondering, wekt ook geen verwondering, dat de Heer Jezus merkt bij zijn discipelen, dat hen dat ten diepste beroert.

En daarom gaat hij spreken, en daarom verbreekt hij in hoofdstuk 14, maar in de bedenkende Bijbel is dat allemaal één groot lang verhaal, opeens die stilte door te zeggen, laat uw hart niet in beroering raken.

U gelooft in God, geloof ook in mij. Dus ondanks het feit dat de Heer weet wat hem de komende uren te wachten staat, is hij niet met zijn eigen lijden bezig.

Maar hij denkt aan zijn discipelen, die ontredderd zijn, die niet weten wat hen overkomt. En laat maar heel eerlijk zijn, als wij mensen op de een of andere manier in beroering raken, als er dingen zijn die ons in het hart heel diep treffen, op wat voor gebied dan ook, dan ga je toch zoeken naar troost.

En Jezus weet wat hem te wachten staat. Maar hij gebruikt zijn stem, ook in die laatste uren voordat hij gaat sterven op Golgotha's kruis, door tegen hem te zeggen, laat uw hart niet in beroering raken.

En die liefdevolle stem, die klinkt nog steeds door in de liederen die wij zingen, in de boodschappen die we mogen horen, in de bijbelstudies die we bijwonen. Maar één ding moeten we er wel bij zeggen.

De Heer Jezus kan slechts dat hart troosten, bemoedigen, want zijn hart of haar hart aan de Heer is toevertrouwd.

Dat je gekozen hebt om in je leven de Heer Jezus Christus te gaan volgen. Weet je wat dan zo mooi is? Dat hier niet staat, dat de Heer Jezus zegt, laat uw harten niet in beroering raken, maar doordat hij het gewoon als enkelvoud noemt, laat uw hart, mag je daar persoonlijk je naam invullen.

Mag je weten, dat hij die weggaat, ook de trooster, de heilige geest, die in je hart is komen wonen, gebruikt, om je te bemoedigen in het strijdperk van dit leven.

Want laten we maar heel eerlijk zijn, broeders en zusters, er komt nog wel wat op ons af, in de afgelopen periode. Zo lang geleden hoor ik een politicus zeggen, de wereld zal nooit meer zijn, na vandaag zoals die is geweest.

En het was allemaal allende troef. Je ziet dat de heel deze wereld aan het vastlopen is, op allerlei gebieden. En als je dat heel reëel bekijkt, je denkt na, als je wat ouder bent geworden over de toekomst van je kinderen, en misschien al over de toekomst van je kleinkinderen, dan vraag je je toch in alle gemoeden af, wat voor toekomst wacht hen eigenlijk nog?

Of is er überhaupt nog een toekomst? Want elk terrein van het leven, waar we op dit moment naar kijken, dat is aan het vastlopen, is op weg naar een hopeloos einde.

En hier vanmorgen luisteren we naar iemand, die een eindeloze hoop door zijn verzoenen, lijden en sterven in ons leven heeft gebracht.

En om die reden, denk ik, zoeken Gods kinderen van alle tijden ook vaak, juist dit schriftgedeelte op, om zich toe te eigenen in het geloof, wat hen en ons hier wordt voorgedragen.

Laat uw hart niet in de roering raken. Voor velen van ons zijn dit overbekende woorden, maar hebt u er wel eens bij stilgestaan, dat dat in de gebiedende wijs wordt gesproken.

Het is dus een opdracht van de Heer. In alles wat je overkomt in het strijdperk van dit leven, laat jouw hart, dat je door genade en kind van God bent, niet in beroering raken.

Het staat ook in de onvoltooid verleden, tegenwoordige tijd moet ik zeggen. En dat geldt dus tot op de dag van vandaag. En deze woorden, en ook de woorden hier, waar nog komen, die zijn als het ware een pijnstillend middel, voor elk gebroken en verontrust hart, van zijn kinderen.

En daarvoor is eigenlijk maar één ding nodig. En dat is, als het goed is, kent u dat, dat is geloof.

Want de Heer Jezus vervolgt gelijk met een nieuwe opdracht, met een nieuw bevel. Hij zegt, U gelooft in God, geloof ook in mij.

Dus Jezus zegt hier tegen hen, en over hun hoofden heen tegen ons, zoals jullie nou in God geloven, zo moeten jullie ook in mij geloven.

En dat is een terechte opdracht. Want Jezus is ook God. En hij staat op het punt, om hen te verlaten, en terug te keren naar zijn hemelse vader, om daar aan de rechterhand van de vader, plaats te nemen, en 24 uur per dag voor ons te bidden en te blijven.

Dus wat moet je nou doen? Als je in een situatie komt die je hart zo beroert, waar eigenlijk je gedachten de hele dag naar uitgaan.

En dan kunt u zelf wel invullen uit uw leven wat dat is. En dan reist natuurlijk de vraag, hoe ga je daar nou als kind van God mee om?

Nou, om zijn troost te ontvangen, broeders en zusters, is het nodig om in alles op hem te vertrouwen, en in hem te geloven.

Doe de aard van de zander zei altijd, als hij bijbelstudie gaf, elke bladzijde van Gods woord, zegt tegen ons als christenen, vertrouw mij, vertrouw mij, of geloof in mij.

En Psalm 39, vers 8, zegt zo prachtig, En nu, wat verwacht ik, o Heer, in die situatie die mij zo benarpt, die mij zo beroert, die mij niet lovelaat.

Mijn hoop, die is opweegd. En ik heb hier staan, wij zingen vaak met de kinderen, dat bekende kinderlijk. Dat was heel bijzonder, toen zou ik net de bijbelstudie, of de witstond hadden beëindigd, toen begon onze broeder Kees te zingen, dat doet hij dan heel spontaan, dus dan moet je ook wel meezingen.

En hij begon dat lied te zingen, Stel mijn vertrouwen, op de Heer mijn God. Want in zijn hand, ligt heel mijn levenslap.

Ik zei, wel bijzonder dat je dat nou zingt, want dat ga ik in de prediking, ook aanreiken. En zo zie je dat God, op verschillende manieren bezig is, ook met de muziekgroep, ook met Kees, ook met mij, om samen eens luidend, die heerlijke boodschap, te verkondigen.

Dus als het, wat wij dan vaak noemen, donkere tijden, in ons leven komen, dan moeten we, ons eraan herinneren, dat de Heer Jezus Christus, altijd, het laatste woord, heeft.

En de realiteit, is daarbij wel, dat aan u en mij, nooit beloofd is, dat wij, altijd elke, gelegenen, of elke, omstandigheid, zouden begrijpen.

Dat begrepen de discipelen niet, en dat roept ook, in ons leven, vaak, vragen op. En als je Psalm 10 is, voor jezelf leest, en Psalm 13 is, voor jezelf leest, dan komen er allemaal, vragen naar voren, van een broeder, die zo in de problemen zat.

Want hij, tot vier keer toe vraagt, Heere God, hoe lang nog, hoe lang nog, hoe lang nog, hoe lang nog. En in de andere Psalm, waarom, waarom?

En dan staat er zo prachtig, bij een van die Psalmen, en ik ga niet zeggen welke, want u moet hem gewoon, van de weken even, voor uzelf lezen. En zeker als u, in een benarde positie zit. Dan staat er zo prachtig, gij aanschouwt, moeite en verdriet, om het in uw hand, te leggen.

En dan kun je wel zeggen, hand in hand, met Jezus, over het ruwe pad, maar dat moet je dan ook, in de praktijk, van je geloofsleven, gaan doen. Het is toch geweldig, om te mogen weten, dat God, voor u en voor mij, altijd, ongeachte omstandigheden, een veilige schuilplaats is.

Ik weet niet of u wel eens, een preek gehoord hebt, uit het Bijbelboek, Nahum, maar in Nahum 1, vers 7, staat een schitterend vers, probeer dat eens te onthouden. In Nahum 1, vers 7, staat, de Heere is goed.

Het was heel wijs van jullie, om dat woordje mooi, te veranderen in goed. Dan zie je maar weer, hoe dat past. De Heere is goed. En wat staat er dan achter? Hij is tot een vesting, op de dag van de benauwdheid.

En wat staat er dan achter? Zo'n heerlijke bemoediging. Hij kent hen, die tot hem, hun, toevlucht nemen. Ik weet niet, wat er door de hoofden, van de discipelen is heen gegaan, toen ze de Heere Jezus, die eerste zin hebben horen spreken.

Maar wacht, hij gaat verder. Hij zegt niet alleen, ons hart moet daarom niet in beroering, of in ontroering raken. Want Jezus biedt ons nog, een geweldige troost aan.

Leest u maar, wat er staat in vers 2. Daar zegt hij, in het huis, van mijn vader, zijn vele, veel woningen.

Als dat niet zo was, dan zou ik het u, gezegd, hebben. En dan vind ik het zo mooi, van deze tekst, dat daar staat, ik ga heen, om, een plaats, voor u, gereed te maken.

Steer Jezus mee bezig, tot het moment dat hij terugkomt. En dan moeten we bedenken, dat dat vaderhuis, natuurlijk voor de Heer Jezus, waar hij oorspronkelijk vandaan kwam, ook weer een heerlijk uitzicht, is de midden van het lijden en sterven, dat hij gaat meemaken.

Het uur van lijden, wat hem stond te wachten, dat op hem afkwam. Maar hij durfde, door de tunnel van het lijden en sterven heen, naar dat wachtende vaderhuis.

vaderhuis. Ik heb in het pastoraat, mensen gezien, die hun laatste adem uitbliezen, hier op deze aarde.

Ik heb zo vaak, op hun gezicht, gezien, hoe verlangend ze daar, naar uitkeken. Miek en ik, hebben dat allebei meegemaakt, bij onze partners.

En wat heerlijk, dat we daarover kunnen spreken, met elkaar. En weet je, als dan zo iemand, die je lief en dierbaar is, komt te overlijden, dan mis je niet alleen maar de persoon, die je vaak een heuk gaf, omarmde, knuffelde, liefkozen.

Maar dan mis je ook vaak, de aanwezigheid van God zo, door de heilige geest, in hun leven. En de woorden, die ze tot je spraken, die blijf je, altijd maar, herinneren.

En dat is ook goed. Toen ik hiermee bezig was, moest ik denken, aan Stefanus. Hij was, diaken, daar was hij toe aangesteld, maar hij verspreidde, een aangename geur, van Christus voor God.

Alleen, de mensen, die hij daarmee wilde bereiken, moesten er niets van hebben. En met dat hij, zijn woord, verder en verder verkondigde, werd hun boosheid, hun woede, alleen maar groter.

En hij kijkt naar mensen, met flikkerende ogen, en gebalde vuisten, stenen in hun handen, en hij ziet daarachter vaak, als het ware ook, de dood.

Maar daar staat ook niet op gericht. Zijn oog is op dat moment, wat het einde van zijn leven nabij is, gericht op de heiland.

En dat is zo bijzonder, je leest dat maar één keer in de Bijbel. Je leest maar één keer in de Bijbel, dat er gezegd wordt, ik zie Jezus staan, aan de rechterhand van God.

Alles wat je van de Heer Jezus, in de hemel leest, vindt plaats, zittend aan de rechterhand van God. En het is net alsof, de Bijbel wil zeggen, God ziet, maar ook de Heer Jezus, die voor je bid en pleit, ziet, welke nood jij hebt, in welke nood jij verkeert.

En hij kijkt omlaag. En dan ziet hij jou daar staan, te midden van een menigte, die je bloed wel letterlijk en figuurlijk kan drinken. En Stephanus, die verspreidt een aangename geur van Christus.

Ze kunnen de vrede en de liefde en de blijdschap op zijn gezicht, niet verdragen, en daarom wordt hun woede alleen nog maar groter. Om zijn stem het zwijgen op te leggen.

Maar Stephanus zegt, zie, Ik zie de hemelen geopend, en de zoon des mensen staande aan de rechterhand van God.

En zo kan hij dwaas door die stenen regen heen, met een gezicht wat straalde, van de hemelglans door de dood heen gaan. Kan best zijn, dat u wel eens de angstige vraag in uw leven aantreft.

Kom ik nou wel eens ooit in dat vaderhuis terecht? Ik las onlangs een toespraak, van een predikant, uit de hervormde kerk.

Die had geluisterd naar een collega, en die collega had over de hemel, over het vaderhuis gesproken. En die had in zijn preek gezegd, maar, broeders, zusters, en ik vraag me af hoe je dat dan kunt zeggen, broeders en zusters, want dat geeft toch aan dat je een kind van God bent, er zijn er maar weinigen ons die ooit daar terechtkomen.

Daar heeft hij zich vreselijk over opgewonden. En ik denk terecht. Want hij zei in zijn preek letterlijk, ik ga er de brandstapel voor op, dat ik weet dat God uitziet naar de komst van zijn kinderen.

En hij roept. En hij is getrouwd. Dat kan best zijn hoor, dat je een godsdienstige opvoeding hebt gehad in je leven.

Wanneer je eigenlijk, soms al van jongs af aan, bang bent voor God. Als ik daarover spreek, moet ik altijd denken, aan die jongens die, als ze kategorisatie hadden gehad van de dominee, altijd de boom gaat indoken, in de oogsttijd, om daar lekker fruit gratis te halen.

En dat was de dominee, een doorn in het oog. Want als hij dan de volgende morgen fruit wilde gaan plukken, dan merkte hij, het rijpste fruit is allemaal weg. Hij dacht, dat volk ze wel eens even afleren.

Dus wat deed hij? Hij plaatste een groot bord in de tuin. En toen de kategorisatie had gelopen vast, en de jongens natuurlijk weer die tuin indoken, zagen ze staan, grote letters op het bord, jongelui, God ziet alles.

De volgende ochtend ging de predikant verwachtingsvol de tuin in. Jammer genoeg was het lekkere fruit weer weg. En het bord was veranderd.

Want op het bord stond nu niet alleen maar, God ziet alles, maar hadden de jongens eronder geschreven, maar hij verraadt ons lekker niet. Wat deed u?

Hier staat een voorganger. Die jarenlang bang is geweest om te sterven. Ik heb twee collega's gehad, een collega en een vriend, die op 25 of 26 jarige leeftijd stierven, binnen drie maanden.

En mijn lichaam protesteerde op alle mogelijke manieren. En ik werd onderzocht, mijn hart was zo onregelmatig. En ik kwam te maken met een jonge arts.

Er is een manier waarbij ik nou toch zo bang voor. Weet je, wat ik eerst dacht, en ik zag dat bij mijn vriend en bij mijn collega, als mij dat zou overkomen, dan blijft mijn vrouw alleen achter.

En twee kinderen. Want dat zag ik bij mijn collega en bij mijn vriend ook. Maar later ontdekte ik, dan had ik voor God moeten verschijnen.

En dat maakte me bang. En ik zei heel eerlijk tegen die knul, toen hij zei, waar maak je nou toch bang over? Hij zegt, we hebben je hart onderzocht, je hart is zo sterk als een paard.

Dan ben ik inmiddels 77, dus hij heeft aardig gelijk gekregen. Ik zei, ik zal maar heel eerlijk zeggen, ik ben bang om te sterven. Weet je wat hij zei? Zomaar, opeens.

Dat is de reden denk ik, waarom ik ook hier mag staan. Hij zei, als je gaat sterven, ontvang je van God genade om te sterven. En nu heb jij genade nodig om te leven.

Dat is een omkeer geworden in mijn denken. Dan weet je waar ik zo bang voor was? Voor die ene zin uit de geloofsbeleidenis. Dat je in de kerk allemaal moest gaan staan en moest zingen.

Of hardop opzeggen. Dat de Heer Jezus weer komt om te oordelen de levende en de doden. En wat zegt het evangelie?

Ik lees je voor wat er staat in 1 Peters 1 vers 3 en 4. Het evangelie zegt, bijeen ontst отп ہے en onsけど voor всех Sheridan emo dachte van', hoe الس beforehand aan ze skies doen.

Volkbare erfenis die in de hemelen bewaard wordt voor u. Voor Aard Havenkamp, voor u noem uw namen op. Onderstreep dat in je Bijbel, zit er een uitroepteken mee.

Dat is de toekomst van Gods kinderen in deze steeds hopeloos wordende wereld. Met andere woorden, als wij hier zingen, als wij samen ons geloof beleiden als gemeente van Christus, dan moeten we dankbaar en blij zijn dat ons een heerlijke toekomst wacht.

Die we niet verdiend hadden, maar die ons uit genade is geschonken. Dat er zelfs in de hemel een erfenis voor u en mij bewaard wordt.

En sterker, dat ook wij voor die erfenis bewaard worden. Dus als de angst of de twijfel die alleen maar van de tegenstander van God komt.

Want die weet één ding heel zeker. Ik kan dat eeuwige behoud van die broeder of die zuster nooit meer ongedaan maken. Maar die giftige paaltjes van hem, die gebruikt hij om ons gedachtenleven te infiltreren.

Maar jij denkt met jouw verleden achter je. Toch niet dat dat voor jou weggelegd is. Maar broeders, zusters, in alle eerbied gezegd.

Als u uw verleden gebracht hebt bij het kruis van Christus. Dan weet met alle eerbied gezegd. God niet eens meer waar u het over hebt. Ik heb een oudere broeder gehad.

Waar ik heel veel mee gesproken heb. Hij heeft prachtige boeken geschreven. En hij was altijd onderroerd als hij mij vertelde. Aard, ik was vroeger niet zo'n brave beste. Maar ik heb veel gevaren.

Hij zegt, op een avond stond ik daar zo aan de reling van het schip. En dan zag ik die grote, grote zeevormen. En toen begon er mijn zonden op te spelen.

Hij zegt, daar heb ik mijn portemonnee gepakt. We hebben de gulden uitgehaald. Hij zegt, die heb ik in de zee geworpen. Hij zegt, en als de boze me nou bespringt met die gedachte.

Denk toch niet dat het voor jou is. Dan denk ik aan die prachtige woorden die staan in Micha. Dat hij onze zonden in de diepste zee heeft geworpen.

Hij zegt, en die gulden van mij. Die is in die grote, onmedelijke zee. Van Gods liefde nooit meer terug te vinden. Trouwens, dat zegt de heer Jezus ook.

Ik lees in Johannes 10. Ik vind dat zo'n schitterend hoofdstuk om van tijd tot tijd te lezen. Dan zegt hij in vers 27 dit. Mijn schapen horen mijn stem.

Daarom is het ook belangrijk, het is vanmorgen al gezegd, hoe wij met dat gehoord van God omgaan. Lees je Bijbel dit elke dag. Hoe kun je anders een aangename geur voor Christus aan?

Ik krijg weleens een seintje van mijn vrouw. Ze zegt, je hebt een paar potjes staan met een heerlijke geur, want je gebruikt ze bijna nooit.

Ze vindt het belangrijk dat ik lekker ruik. Klopt ook wel. Want als ik naar de kapper ben geweest, ja, daar moet ik ook van tijd tot tijd naartoe. Want mijn haar heeft de neiging om naar beneden te groeien.

Dus dat moet wel gecultiveerd worden. En ik kom thuis en keurt ze het altijd en kijkt of het netjes is gebeurd. En dan zegt ze 9 van de 10 keer, en wat ruik je letterlijk.

Want die kapper die spuiten dat er wel overheen. Wat ruik je toch lekker. En weet je wat ik dan nooit durf te zeggen? Altijd toch.

Ja, want stel je voor dat ze zeggen, nou niet altijd, dan wil je toch niet aan herinnerd worden als mens. Zie je hoe belangrijk het is dat je een aangename geur van Christus voor God bent.

Want mijn schapen horen mijn stem, en wat staat er dan achter? Zo prachtig. En ik ken ze. En zij volgen mij.

Nou, daar heeft Kees vanmorgen al iets van gezegd. En ik geef hun eeuwig leven. En nou lezen wat erachter staat. En zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid.

Ook niet als je gedachten je aanvechten. En niemand zal ze uit mijn hand rukken. Dat betekent dus dat er iemand bezig is.

Op het moment dat u en ik, jij, jonge meisje, gaat geloven in de Heer Jezus. Dan gaat hij schudden aan je leven. Hij wil niet dat je daarvan gaat genieten. Dan geeft hij je allemaal van die verkeerde gedachten in je hoofd.

Dan moet je dus naar de Heer Jezus gaan. Want hij zegt, mijn vader, die hen, ons dus aan mij gegeven heeft, is meer dan allen. En niemand kan dan uit de hand van mijn vader rukken.

Ik en de vader zijn één. Wat voor heerlijks mag je hier nou uitlezen. Je mag hier uitlezen dat de vader en de zoon ons vasthouden in ons geloofsleven.

Waarin we nog vaak de kamp hebben met situaties die wij mensen niet begrijpen. Op tal van terrein. Die waarom en hoe lang oproepen.

Onthoud dat de Heilige Geest daarom juist als een ware trooster in je hart is gekomen om jou daarin en mij daarin te leiden.

En dat is de reden dat we ook zeker thuis zullen komen in het vaderhuis met de vele woningen. Ik had een broeder in de gemeente die als hij een lied op moest geven altijd een lied op gaf.

Eens breekt in mij het zilveren koord. En in het derde couplet van lied 802 uit de bundel van Johannes de Heer wordt dat zo bijzonder verwoord.

O soms. Vervuld door stille smart. Het heimwee naar die plaats. Mijn hart. Maar ik weet.

Mijn werk moet hier gedaan. En eerst als Jezus, als God roept. Mag ik gaan. En dan het refrein. O wat zal het zijn.

Volmaakt en rijn. Voor eeuwig. Met de Heer te zijn. Als ook mijn lied. Hem hulde biedt.

Nee. Zulken sterven. Vrees ik niet. Wat u en mijn hart de komende tijd ook gaat benauwen broeders en zusters.

Maar de Heer Jezus geeft nog een laatste reden van troost in deze drie versen. Hij zegt heel simpel dit. En als ik het woordje u lees.

Denk dan even gewoon aan je eigen naam. Als ik, zegt de Heer Jezus, heengegaan ben. En plaats voor u gereed gemaakt heb.

Kom ik terug. En zal u tot mij nemen. Opdat ook u zult zijn waar ik ben.

Maar even een vraag. Waar is de Heer Jezus nu? Hij zit aan de rechterhand van de Vader. En wat komt hij doen? Hij komt u en mij halen.

Opdat wij zullen zijn waar hij nu is. En dit is een hele belangrijke en tegelijkertijd unieke openbaring.

Want de Heer Jezus zegt hier. Wat je bij geen enkele profeet zult lezen. Geen van de profeten in het oude testament heeft zoiets voorspeld.

Want de Heer Jezus spreekt hier over de komst voor zijn gemeente. Niets van dit alles lezen we daarbij.

Als hij straks zijn voeten gaat zetten op de Olijfberg. En zijn zetel gaat vestigen in Jeruzalem. Dan worden daar heel veel dingen van gezegd.

Maar hier staat niets. Wat wijst op tekenen. Het is alleen zo dat dat moment wel elk moment kan komen. En ik geloof daar niet alleen in.

Ik hoop daar ook op. Niet dan verlost te worden van mooite en zorg die er ook in ons leven wel kan zijn. Maar ik hoop ervoor om dan waar te zien worden.

En het mooiste is. Daar zien wij Jezus. Maar ja, Miek en ik hebben ook nog veel voor te bidden. En u waarschijnlijk ook wel.

Voor genen die u lief en dierbaar zijn. Die u wel opgevoed hebt met de vertrouwde klanken van het evangelie. Maar die de beslissing voor de Heer Jezus nog niet hebben genomen.

En laat maar heel eerlijk zijn. Onze jonge mensen leven in een tijd waarin de wereld hen onvoorstelbaar veel te bieden heeft. Want het is slecht voor hier en nu.

En van al die schatten die je vergadert vanuit deze wereld. Kun je helemaal niemand en niets meenemen. Maar het is wel een realiteit als de Heer Jezus zegt.

Ik kom terug. En zal u tot mij nemen. Opdat ook u zult zijn waar ik ben. Ik draag heel graag dit speltje.

Wat ik ooit van een Maranatha broeder heb gekregen. Het is een bazuin. En er staat in het Engels. Perhaps today.

Hoe verwachtingsvol broeders, zusters, is uw en mijn geloofsleven. Ziet u uit. Naar de komst van de Heer Jezus.

Ziet u uit naar dat moment. Dat moet wel zo zijn. Want ik lees dat de apostel Paulus. Die van God de genade heeft ontvangen om deze heerlijke dingen te openbaren.

Aan de gemeente van Jezus Christus. In Filippensen 3 vers 20 dit zegt. Ons burgerschap is echter in de hemelen.

Waaruit wij ook de zaligmaker verwachten. Namelijk de Heer Jezus Christus. Ik vond het ontroerend om te horen dat Robert niet verenigd mocht worden met zijn vrouw.

Waarom niet? Omdat zijn burgerschap. Al helemaal omdat die door genade kind van God is niet geaccepteerd wordt. Dan word je ook inderdaad als een vijand net als stevenus behandeld.

Maar u en mijn burgerschap, broeders, zusters, is in de hemel. Wij wonen hier niet. Wij verblijven hier totdat het moment daar is dat de bazuin klinkt.

En daar kort nog even dit over. Weet u wat ik zo jammer vind? Dat er in tal van gemeentes waarin ik het woord mag doorgeven.

Zoveel broeders en zusters zijn die zeggen. Ik kan alles geloven wat er in de Bijbel staat. Ik geloof dat de Heer Jezus voor mij aan het kruis is gestorven.

Maar de opname van de gemeente kon nou zeggen. Moet je je daar nou bij voorstellen?

Weet je wat ik dan het meest verdrietige vind? Dat ze een te klein geloof hebben om dat te kunnen geloven, kan ik me nog voorstellen. Maar er is iets wat ik veel erger vind.

Als je die versen leest, versen 13 tot en met 18, dan zegt Paulus heel nadrukkelijk dit. Want dit zeggen wij u met een woord van de Heerde.

Dus als je zegt, nou mijn geloof is te klein, om in de opname van de gemeente te geloven. Dan heb je wel een probleem. Dan weet je wat het is?

Dan ben je ongehoorzaam. Want er staat toch letterlijk in het woord van God, dit zeggen wij u met een woord van de Heerde. Nou als je dat met het mooiste woord van de Heerde doet, wat betrekking heeft op je toekomst.

Wat maak je je eigen geloofsleven dan toch klein? Wat wordt het dan ingeperkt? En deze belofte is nog niet in vervulling gegaan.

Maar als nu vanmorgen of vanavond in de jeugddienst, en bid daar vooral voor. Een jongere tot geloof komt, die de wereld achter zich laat.

En die bewust gaat zeggen, ik heb gekneeld bij het kruis van Jezus en mijn keuze is gemaakt. Dan kan het zijn dat vanavond, doordat hij of zij zich bekeert, het getal van de heidenen vol is.

En als dat vol is, zegt Paulus in de Romeinenbrief. Dan komt de opname van de gemeente. Maar dat is wel te laat. Voor allen die hem gekend hebben.

Die van hem gehoord hebben. Maar niet voor hem hebben gekozen. De gelovigen die nu al in het paradijs staan. Die wachten ook op dat ogenblik.

Hun lichamen rusten nu nog in het stof van deze aarde. En met het vertrouwen op het feit dat we hen straks weer zullen zien. Bij God hebben we hen in de schoot van de aarde gelegd.

Ze zijn niet dood. Ze zijn overleden. Ze zijn over het lijden heen getild. En ze rusten in de schoot van deze aarde. Op het moment dat de bazuin gaat klinken.

En nog voordat de grote verdrukking gaat aanbreken. Nog voor de dagen van de antichrist. Van de week sprak ik met een broeder.

Die te kampen heeft met gezondheidsklachten. Ernstige gezondheidsklachten. Hij zei, aard heb je het in de gaten? Door heel het wereld gebeuren wat wij meemaken.

Merk je opeens. Wat heeft Europa nodig? Een sterke man. Een sterke man. Zie je hoe de contouren van de eindtijd meer en meer afgestemd worden op het profetisch woord.

Maar u en ik. Wij wachten op dat moment. Dat we hem zullen ontmoeten in de lucht. Wachten op dat moment.

Dat de vader tegen de zoon die nu aan zijn rechterhand zegt. Son, go and get my children. Zoon, ga mijn kinderen ophalen.

Bent u daar dan bij? Bent u daar dan bij? Want als het waar is.

Dat de benauwdheid van onze tijd. De barensweeën zijn van de dag van Christus. Dan zegt dit heerlijke schriftwoord vanmorgen tegen u en mij.

Wat onze omstandigheden ook zijn. Broeders, zusters. Wees nou niet zo geroerd dat je daar alleen maar aan kunt denken.

Maar zeg met Micha 7 vers 7. Ten midden van elke benauwdheid die u en ik nog moeten doormaken. Zelf zal ik echter uitzien naar de heren.

Ik zal wachten op de God van mijn heil. En mijn God zal mij horen. En dit vers wil ik graag tot mijn persoonlijke levensdevies laten zijn voor de toekomst.

Ik hoop u ook. Maranatha. Halleluja. Amen.