Geloven met Littekens

Spreker

R. Lammers

Date
March 9, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Als je regelmatig in een gemeente spreekt, dan ben je een gevende partij, omdat je het woord van God predikt.! Dan zeg ik altijd aan het begin van de dienst, ben toch benieuwd welke liederen ze vandaag zingen.

! Want dat is mijn stukje dienst, waarin ik ontvang. Nou, bijna alle liederen waren mijn liederen vandaag. Ik stond in mijn lijstje van de top 50 van mooiste opwekkersliederen die ik graag meezing.

En dan heb ik al een stukje dienst gehad. Dan geniet ik ook van datgene wat je in de tegenwoordigheid van Christus doemt beseffen. Dankjewel voor het spreken, geniet er enorm van.

Hoe doe je dat ook met die klanken erbij, wil ik nog wel eens weten. Die extra klank, prachtig. U ziet inmiddels een mooi sneeuwbeeld, je zou het niet kunnen denken vandaag. Maar een paar weken terug was dit nog realiteit, dat we een sneeuwbuik konden verwachten.

Nu met 19 graden buiten is dat niet meer. Maar dat dit beeld er is, heeft te maken met de opening van mijn preek. Want een paar weken geleden werd ik een keer aangesproken onderweg naar school toe door een lied, toen ik wat muziek op had staan, van Brian Durksten.

En dat lied heet Will You Love Me in the Winter. En het was winter, het was koud buiten. Dus het kwam gewoon op het juiste moment binnen, denk ik ook. Maar vooral die woorden die in het lied geschreven staan, namelijk Wilt u bij me zijn in the dark night of my soul?

In de donkere nacht van mijn ziel. En ik ken die nachten wel. Dat het wat donker is in je ziel en dat je verlangt naar het moment dat het weer licht wordt. En hoewel dit lied is geschreven met in gedachte oudere mensen, die toch in de loop van hun leven in een soort winter terechtkomen, in de zin van dan gaat alles wat achteruit.

Maar tegelijkertijd is het ook een lied wat hoop geeft in de vraag. Wilt u ook bij me zijn als de nachten donkerder worden?

Als het in mijn ziel donkerder wordt? Als mijn gedachten misschien ook wat gaan falen? Als er van alles op mijn pad kan komen dat niet makkelijk is? En ik wil even een klein stukje van het lied laten horen.

Niet helemaal, maar gewoon het eerste complet tot en met het refrein. ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK finde terrinya ties

Still in the winter. In the winter.

Geloven met littekens is het thema van vandaag. Wat zijn dat, littekens? Nou, in de eerste plaats, littekens zijn gewoon tekenen in de huid naar opgelopen wonden.

Zichtbaar zijn ze. Soms minder zichtbaar, maar ze zijn er. Ik heb hier ook zo'n litteken, zo hier. Zo bij het oog. En dat is ooit ontstaan toen ik met mijn jongere broertje een heuveltje af ging sléën.

En wij als doel hadden om onderaan het kleine heuveltje op te gaan nemen. Om dan eventjes een stukje te kunnen vliegen. Zo'n twee, drie meter naar bofwif neer te komen.

Dat het ging goed. Alleen, mijn jongere broertje was zo enthousiast. Die zat voorop. Dat hij zei, yes! En hij duwde mij zo achterop zijnde van de slé af.

Om vervolgens geraakt te worden door een slé die achter ons kwam. Waarbij de punt precies dicht bij mijn slaap naar binnen ging. Het had ook echt heel weinig gescheeld. Of ik had hier niet deze preek kunnen doorgeven.

Maar het litteken zit er nog steeds. Het is iets wat je oploopt. Ja, door een wond in de huid. Maar er zijn meer soorten littekens.

Je hebt ook littekens die in het DNA kunnen zitten. Ik las iets van een psychiater, Thomas Rinne. Die ontdekte dat bijvoorbeeld bij wonden als kindermishandeling, seksueel misbruik.

Dat er letterlijk andere vormen van stress meetbare hormonale littekens worden achtergelaten in de hersenen. Dus als dat gebeurt, ontstaan er in de hersenen littekens.

Kan dat? Ja, ik heb me dat ook nooit gerealiseerd. Maar dat is dus mogelijk. Ook als je als jong meisje of jongen in de leeftijd van 0 tot 3 jaar op de een of andere manier geen hechting kan plaatsvinden.

Daar waar het emotionele geheugen wordt ontwikkeld. Kun je daar op volwassen leeftijd nog steeds de gevolgen van dragen. Het is als het ware dat er een bladzijde uit je DNA is gescheurd.

Die nodig zijn om goed te kunnen hechten en later goed om te kunnen gaan met stress. Ik heb nooit geweten dat dat dus inderdaad die invloed kan hebben.

Dat je wonden oploopt in je jonge jaren. En ik heb ze opgelopen in mijn jonge jaren. En ik heb me dat niet gerealiseerd dat ik ze zo opliep. Maar ik heb wel gemerkt dat in mijn volwassen leeftijd inderdaad de pijn er kan zitten.

En die pijn wel degelijk je gedrag en je denken kan beïnvloeden. Maar ik denk maar zo, ik heb ze opgelopen die littekens. Wie heeft het niet? Wie heeft geen littekens op de een of andere manier in zijn of haar levens opgelopen?

En daardoor emotionele en psychologische wonden heeft gehad. Dat kan door verlies en rouw. Dat kan door trauma.

Dat kan door verraden te zijn, teleurgesteld zijn in mensen. Dat kan door eenzaamheid zijn, afwijzing, scheiding. Het zijn allemaal redenen waardoor je wonden oploopt in het leven.

En daar de littekens van moet dragen. En hoe uitzicht dat dan? Die littekens. Nu, dat kan een vorm van blijvende angst veroorzaken.

Eigenlijk ben je altijd een beetje schuw. Eigenlijk voel je altijd van binnen iets van angst. Vaak ook nog gevoed door, kan ik echt wel de ander helemaal vertrouwen?

Kan ik überhaupt ook God vertrouwen? Als ik dit gevoel zo veel en lang bij me draag. Het kan leiden tot depressie of verdriet zelfs.

PTSS, die posttraumatische stressstoornis, kan een gevolg zijn inderdaad van diep aangebrachte wonden in je leven.

Littekens in je DNA, noem ik ze dan maar. En waarom deze inleiding? Omdat we het thema geloof met littekens daardoor nog beter gaan begrijpen. Want hoe kun je geloven, vertrouwen op God met de littekens die je in je leven hebt opgelopen?

En ik hoop van harte dat u niet zulke zware littekens hebt opgelopen. En dat uw leven redelijk normaal is verlopen zonder al te grote wonden. Maar als je ze wel hebt opgelopen, luister dan.

En als je ze niet zo hebt opgelopen, luister ook. Misschien mag je iemand tot zegen zijn. In het kunnen luisteren en het kunnen begeleiden of helpen. Wij gaan vandaag kijken naar twee oudere mannen.

Tenminste, ik ga er maar een beetje van uit als ze al wat ouder zijn. Die littekens in het leven hebben opgelopen. Eentje heel zichtbaar. Namelijk de oude Job.

Daar gaan we een paar teksten van lezen. En we gaan ook kijken naar de gevolgen van die littekens die hij heeft verwoord in zijn contact met zijn vrienden.

Toen hij over zijn vragen ging nadenken. En het leidde ook tot een aantal vragen. En we gaan een paar van die vragen bekijken. En ik zal jullie direct zeggen, zo aan het begin van het lezen van een stukje uit Job.

Ik ga ze niet beantwoorden. Want soms is het goed om de vragen te laten staan. Om te weten van, oh als hij die vragen kan stellen, mag ik ze ook wel stellen. Dat je daardoor een stukje herkenning vindt in de vragen die je soms in het leven kan hebben.

Nou als Job het mag, nou dan mag ik het ook wel hebben. En we gaan kijken naar een tekst uit gelaten zes. Waarin Paulus schrijft over littekens die hij heeft opgelopen.

Twee totaal verschillende mannen. Eentje uit het oude testament en eentje uit het nieuwe testament. Uit twee totaal verschillende achtergronden en situaties. Maar beide mannen met littekens.

We gaan beginnen met Job. En dan mag je zo een beetje, als je leest, je weet dat ik aan het einde ben, mag je naar de volgende dia. Ik hoef het eigenlijk niet te zeggen, want je snapt dat wel. Ik kan hier niks mee doen, dus.

Oh nee. Goed. Opnieuw was er een dag. Het komt uit Job 2. Opnieuw was er een dag toen de zonen van God kwamen om hun opwachting te maken bij de heren.

Bij Yahweh, de ik ben die ik ben, ik zal er altijd zijn. Dat ook de Satan in hun midden kwam om zijn opwachting te maken bij de heren. Toen zei de heren tegen de Satan, waar komt u vandaan?

Alsof hij dat niet zou weten. Maar goed, Satan moest antwoorden. Daar ging het om. En de Satan antwoordde de heren en zei, van het rondtrekken over de aarde.

En van het rondwandelen erover. De heren zei tegen de Satan, hebt u ook acht geslagen op mijn dienaar Job?

Want er is niemand op de aarde zoals hij, een vroom en oprecht man. Hij is godvrezend en keert zich af van het kwaad.

Hij houdt nog steeds vast aan zijn vroomheid. Hoewel u mij tegen hem opgezet hebt om hem zonder reden te verslinden.

Die woorden pakten mij even. Zonder reden. Een hoop ellende in het leven van Job. Alle zaakte hij kwijt wat hem lief en dierbaar was. En hier staat letterlijk bijgeschreven, zonder dat er daadwerkelijk een reden voor is.

Satan mocht zijn gang gaan. In een een of andere kosmisch gevecht tussen God en Satan. Waarbij mijn jongste zoon wel eens heeft gezegd, pap, dat verhaal is toch te dwaas om er te zijn.

Dat had ik ook wel eens gelezen Job. Hij zegt, dan moet een mens lijden door een spelletje tussen God en Satan. Dat kan toch niet? Dat is toch niet eerlijk? Nou, dat zijn de vragen die God mag stellen, inderdaad.

Dan zegt hij, dat doe ik niet, want ik geloof niet zozeer meer in hem. Maar dat zonder reden te verslinden is wel heftig als je dat leest.

Volgende jaar toen antwoordde de Satan de Heer en zei, huid voor huid, alles wat iemand heeft zal hij geven voor zijn leven. Steek uw hand maar eens uit en tref zijn beenderen en zijn vlees.

Voor waar hij zal in uw aangezicht vaarwel zeggen. Hij zal u in uw aangezicht vaarwel zeggen.

En de Heer zei tegen de Satan, zie, hij is in uw hand, maar spaar zijn leven. Hij zal u in uw aangezicht vaarwel zeggen.

Hoe staat dat in die prachtige zegen die we wel eens gebruiken aan het eind van de dienst? Dat zijn aangezicht over ons mag lichten en ons vrede mag geven.

Maar hier staat geschreven, hij zal u in uw aangezicht vaarwel zeggen. Hij zal u recht in het gezicht zeggen, goodbye.

Nou waarschijnlijk zal hij dat niet op die taal gesproken hebben, maar ik begrijp wat ik bedoel. Vaarwel, ik wil niets meer met u te maken hebben. Maar er staat in Job 1 geschreven, hij zonderde niet in dit alles.

Jawel, dat staat in Job 1. Hij heeft ook gelezen wat in Job 2 staat. In dit alles zondigde Job niet, en daar staat het direct achter, met zijn mond. Twee teksten die heel erg op elkaar lijken.

In het eerste hoofdstuk, hij zondigde in dit alles niet. Hij had wel zijn vragen. Maar in het tweede hoofdstuk, hij zondigde in dit alles niet met zijn mond. Je weet niet wat er in zijn hart is omgegaan.

Hoewel, als je later het boek Job leest, dan begin je wel iets van zijn hart te ontdekken. We gaan dadelijk ook naar een aantal van die vragen kijken. De heer zei dus tegen Satan, hij is in uw hand, maar spaar zijn leven.

Toen ging de Satan weg van het aangezicht van de heren, en hij trof Job met vreselijke sferen van zijn voedsel af tot aan zijn schedel.

En Job nam een pot scherf om zich daarmee te krabben. Ja, en wat ontstaat er dan? Als je met een pot scherf in je huid krapt, dan ontstaan er littekens.

En hij zat te midden in de as. En toen zei ze vrouw tegen hem, houd je nog steeds vast aan je vroomheid, zeg God vaarwel en sterf. Iemand heeft wel eens gezegd, je zal maar zo'n vrouw hebben.

Maar ik begrijp haar wel hoor, eerlijk gezegd. Als dit toch alles jou overkomt, je raakt je kinderen allemaal kwijt, je werk, je vermogen. En je zit in de as en je moet je met een pot scherf jezelf krabben vanwege de enorm heftige jeuk.

Van begin van de dag tot het einde van de dag, de hele dag door. Ja, is dit dan de God waarin je gelooft? Job, zeg hem toch vaarwel. Ja, alsof dat zou helpen, hè.

Maar ik snap dat wel dat dat gebeurt. En dan zie je dat als dit dus allemaal in zijn leven heeft plaatsgevonden, dat hij dan in gesprek gaat met zijn vrienden, die in de eerste plaats zeven dagen met hem meehuilen.

En meegouwen om al het verlies. Daarin zie je echt wel dat stukje vriendschap dat zij hadden naar Job toe. Als u het verhaal van Job kent. Maar daarna beginnen ze te praten zoals die vrienden in die tijd konden praten.

De tijd waarin dit plaatsvond. Waarin de dingen helder zouden moeten zijn. Want als je het één doet, dan heeft dat het andere tot gevolg.

Als je weg A gaat, dan is dat tot gevolg dat je op weg B komt. Als een logisch geheel. Dus Job, dat jou dit nu moet overkomen, is waarschijnlijk je eigen schuld.

Want het kan niet zo zijn dat de God waar jij in al je vroomheid opbouwt, de God die jij vertrouwt, dat die jou dit laat overkomen zonder reden.

Er moet wel een reden zijn. En dan krijg je verschillende antwoorden van, ja, nou, misschien heb je wel ergens gezondigd Job. En moet God je nu door midden van deze ziekte corrigeren.

Want bij God kan er toch geen lijden zijn zonder reden. Maar Job blijft vasthouden aan zijn onschuld. Hij zegt, ik ben onschuldig. Ik heb niks gedaan zover ik weet, zover ik het kan verstaan.

Ik ben rechtvaardig geweest. Ik heb dagelijks voor mijn kinderen gebeden. Ik ben oprecht in mijn werk. Ik kan me niet voorstellen dat ik word gestraft om allerlei zonden. Maar de depressie slaat wel in zijn leven toe.

En die depressie begint bijvoorbeeld met een vraag als dit. De eerste. Waarom besta ik eigenlijk? Klik maar door.

Waarom besta ik eigenlijk? Waarom ben ik niet van de baarmoeder af gestorven? Ik had er liever niet willen zijn. Met deze ellende die in mijn leven gekomen is, had ik er gewoon niet willen zijn.

En misschien heb je wel eens een moment gehad van waarom? Waarom overkomt mij dit allemaal? En waarom is er geen uitzicht? Waarom voel ik mij depressief? En sta ik vandaag ook weer op met het gevoel van waar zijn al mijn emoties?

En is jouw leven grijs en heeft het geen kleur meer? Waarom besta je? Waarom besta ik überhaupt? Zei Job. Waarom ben ik niet van de baarmoeder af gestorven?

Nou had ik dit allemaal niet hoeven meemaken. Ik vind het zo'n logische vraag. En je kunt heel veel leren van al zijn waarom vragen. Ik heb er vier uitgezocht. Maar als je voor jezelf gewoon eens een keer vanmiddag, als je het momentje over hebt en je kunt in de zon vanmiddag in de tuin liggen, je pakt je bijbultje erbij.

Lees het boek Job eens door. En nou, ik zou zeggen, pak een concordance erbij en zoek het woord waarom op. En hoe vaak dat in het boek Job voorkomt. Hij mag die vragen allemaal stellen. En bovendien, zoveel duizend jaar later, kunnen wij die vragen lezen.

Dat vind ik heel bemoedigend. Want als hij die vraag mag stellen, zeg ik altijd maar, dan mag ik het ook. Al heb ik deze vraag nooit gesteld, moet ik ook zeggen. Maar Job wel.

Waarom ben ik niet van de baarmoeder af gestorven? En dan de volgende, die ik heel heftig vond, misschien wel de heftigste van al die vragen die Job had. Waarom heeft u mij als doelwit voor u gezet?

Als doelwit. Ik ga je even als doel gebruiken voor mijn plannen. Waarom ik? Heer, dat is toch niet eerlijk wat u doet?

En ik zou wel een rechtszaak willen openen, zegt hij. Waar ik een rechtszaak tegen u aanspan. Om me gelijk te krijgen dat ik niks fouts heb gedaan. Dat ik onschuldig ben.

Ja, daar kunnen die vrienden helemaal niet tegen. Want je gaat niet tegen God een rechtszaak bekennen, want dan verlies je toch. Want een rechter spreekt altijd recht.

En dat is God zelf. Dus Job, daar kom je niet verder mee. Maar waarom dan? Waarom heeft u mij als doelwit voor u gezet? Ik snap er geen hout van.

En dan die derde vraag. Waarom vergeeft u mijn overtreding niet? Want hij ging toch wel nadenken. Als er dan fouten zijn die ik heb gemaakt. En dit zijn de gevolgen van de fouten die ik heb gemaakt.

Als ik dan gezondigd heb. Ik geloof toch in een God van vergeving. Ik ben dagelijks voor mijn kinderen. Die hij op dat moment niet meer had. Maar ik heb dagelijks voor mijn kinderen geweten.

Dat ze op de juiste weg zouden blijven wandelen. En als ze dat niet deden. Was ik er ook voor hen om hen te vergeven. En als ik ben. Als ik er ben om hen te vergeven. U bent toch oneindig veel groter.

Waarom vergeeft u mijn overtreding niet? Hij ging twijfelen. Want dan zou het waarschijnlijk weer goed komen. Ja. Zoals er werd geredeneerd in die tijd.

A. Leidt tot B. En er zit geen grijs gebied dus. Het moet helder en duidelijk zijn. Maar in dit alles ervaarde hij God niet. En kwam hij tot de vierde vraag.

Waarom verbergt u uw aangezicht? In plaats dat God zijn aangezicht over hem lichtte. Was dit de vraag. Heer waarom?

Waar bent u eigenlijk? Ik kan u niet meer zien. Ik vond het heerlijk om net voor de prediking te kunnen zingen. Laat ons Christus zien. Maar je hebt misschien wel eens momenten in je leven dat je het even allemaal niet ziet.

Dat je het allemaal niet zo goed kan zien. We zitten in de voorbereidingstijd op het lijden van Christus. De voorbereidingstijd voor Pasen. De veertig dagen zeg maar. Zie je Christus?

En ik kom dadelijk ook op hem op. Op zijn littekens. Dat is de derde persoon die ik even in beeld wil brengen. Wat betreft de littekens. Maar soms zie je het allemaal even niet. Ik heb deze preek één keer eerder gegeven.

Een aantal weken geleden. En toen was ik in een gemeente. Een dag daarvoor. Twee dagen daarvoor was er een zuster overleden. Nadat ze een kindje had gebaard. En ze was overleden aan vergiftiging van het bloed.

Kindje hebben ze levend nog. Ter wereld kunnen brengen. Aan de ene kant de vreugde van een nieuwe geboorte. Aan de andere kant het verliezen van je vrouw. En de twee zussen van haar.

Zaten in de dienst. Op de eerste rij. En die zaten echt te wachten. Nou hebben we een boodschap nodig. Dat ons helpen kan. En dit waren ook hun vragen. Andere vorm.

Op andere manieren. We zaten zoveel vragen. En vonden een stuk herkenning daarin. Schrijf je wel eens je vragen op. Soms helpt het hoor.

Kom je dat wat je aan het denken bent om dat op te schrijven. Om later te kunnen zien dat misschien toch een antwoord kwam. Of een weg tot een antwoord. Of een weg tot aanvaring van iets wat niet kan veranderen.

Maar dat hij er toch wel bij is. Kijk. Toen ik daar een keertje inderdaad met mijn jongste zoon over sprak.

Over dit hele verhaal van Job. Zegt hij. Zei ik tegen hem. Ja aan het eind van het leven van Job kreeg hij alles dubbel terug. En hadden zijn vrienden niet goed van God gesproken. En hij wel. En zijn vrienden.

Daar moest hij als het ware een soort bemiddelaar van zijn. Anders waren zij nog ernstig gestraft. Vanwege haar niet goed spreken over God. Van Job wordt dat nooit gezegd. Zegt hij. Joh. Je verliest een heel aantal kinderen.

Of al je kinderen. En dan krijg je gewoon dubbel terug. Is dat dan de weg? Ik vond het soms moeilijk om het uit te leggen. Want hoe werkt dat vandaag? Goed.

Ik laat het ook even hierbij. Want deze vragen vragen niet om een antwoord. Maar ik laat ze staan. Omdat we ze gewoon kunnen hebben. Ten midden van het lijden. En de littekens die wij kunnen oplopen in het leven.

Jaren later. Gaan we een andere persoon ontmoeten. Die zelf zegt dat hij littekens heeft opgelopen. In zijn leven. En ik vond dat in hoofdstuk 6 van de gelatenbrief.

En hij is daar een beetje aan het. Of een beetje. Hij is daar aan het strijden met gelovigen uit het gebied van gelatie. Over wel of niet. Besneden worden. Om daadwerkelijk.

Een kind van God te zijn. Er was nogal gedoe over in die streek. Van moet je nou wel of niet besneden worden. Nou zegt hij. Nee. Daar gaat het allemaal niet om. Het gaat erom of je een nieuwe schepping bent.

Hij zegt. En als je tekens hebt. In je leven nodig hebt. Dan zijn het de littekens van Jezus. En die draag ik. Laat maar even kijken wat er staat. In gelaten 6. Vanaf vers 14.

Hij zei. Ik zal mij volstrekt. Niet beroemen op iets anders. Dan op het kruis van ons Heer Jezus Christus. Door wie de wereld voor mij gekruisigd is.

En ik voor de wereld. Want in Christus Jezus. Heeft niet het besneden zijn enige kracht. En ook niet. Of heeft niet.

Het niet besneden zijn enige kracht. En ook niet. Het besneden zijn. Maar wel dat wij een nieuwe schepping zijn. En allen die overeenkomstig deze regel wandelen.

Vrede en barmhartigheid. Zij over hen. En over het ware. Zou je kunnen zeggen in dit verband. Israël van God. Verder laat niemand mij lastigvallen.

Want ik draag de littekens van de Heer Jezus. In mijn lichaam. Paulus droeg de littekens van de Heer Jezus. In het lichaam. In de hele discussie over wel of niet besneden.

Weet je. Ik draai al heel wat jaren mee. Als voorganger. En ik mag al vanaf mijn. Negentiende. Dat is nu inmiddels zo'n 42 jaar. Voorgaan in de prediking.

Dus ik heb op heel veel plekken gestaan. En wel duizend preken gehouden. Inmiddels denk ik. Als ik alles bij elkaar optel. En. Ik heb daardoor ook heel wat gedoe gezien.

In gemeentes. Problemen die de onderling waren. Hoe je bepaalde dingen moest uitleggen. Uitleggen. En wat de ware uitleg was. En de een vond dit.

En de ander vond dat. En soms kreeg ik van tevoren ook mee. Van wij als gemeente geloven. Dat zou je daar wel rekening mee willen houden. Zeker. Want waarom zou ik iets anders verkondigen. Dan de gemeente als basis heeft.

Dat moet je niet doen als spreker. Je moet altijd daar mee rekening houden. Denk ik in alle opzichten. Zelfs als jullie. Ik weet niet. Als je me helemaal zou overhoren. Zou best eens op bepaalde punten kunnen afwijken. Maar je dient een gemeente ook als spreker.

Maar hoe mensen ook verwond kunnen raken. Door een gemeente. Ik heb ze ontmoet. Door een prediking. Van steeds maar weer.

Hel en verdoemenis. Waardoor er een diepe angst was ontstaan. Voor God. En eigenlijk nooit God konden vertrouwen. Of een prediking van. Zo hoor je te leven.

Stap 1. Stap 2. Stap 3. Want dan gebeurt er. Dan komt er zegen in je leven. Is die zegen er niet. Dan zal er wel iets mis zijn. En je hoort niet ziek te zijn.

Als je een kind van God bent. Dat kan gewoon niet. Want God wil niet de ziekte. God wil de genezing. En een vrouw mag niet op de kansen staan.

Nou. Ik zeg een paar dingen. Maar daar waar gemeentes door verwond raken. En ik volg het Nederlands Dagblad. Hoe ik dat in bepaalde kerken. Steeds maar weer een rol speelt.

Mensen kunnen gewond raken. En we verwonden elkaar soms. Nou. Paulus maakte het ook mee. Op zijn terreinen. Op het terrein van judaïsme. Besnijdenis en dergelijke. Hij was ook een stukje gewond geraakt.

Ik wil graag iets lezen. Uit een boek. Wat ik dat verband ook heb gelezen. En daar kwam ik ook daardoor op Paulus. De schrijf van het boek. De naakte spiritualiteit.

Een boek waar ik op bepaalde punten dacht. Maar misschien ben ik niet aan alles met het boek eens. Moet je natuurlijk altijd even zeggen voordat u het gaat lezen. Want dan zou je denken. Oh.

Gelooft hij dat allemaal? Hij heeft dat boek aangeraden. Ja. Zo gaat het soms hoor. Maar goed. Het stukje wat ik las. Kwam diep binnen. Daar staat namelijk. Ik moet denken aan zo'n oudere man.

Een oude man die veel pijn gekend heeft. Hij werd verkeerd begrepen door degene die hij respecteerde. Hij werd bedreigd. En er werden complotten gesmeed om hem te doden. Toch bleef hij God dienen.

Op God vertrouwen. God lief hebben. Hij bleef risico's nemen. Hoewel hij wist dat die hem nog meer zouden doen lijden. Verraad door zijn vrienden. Geruchten van concurrenten.

Valse beschuldigingen. Gevangenisstraffen. Afranselingen. En de dagelijkse druk van zorgen om degene van wie hij hield. Maar hij schreef. En dan gaat het veel meer nog spelen.

Hij schreef. Ik ben er echt van overtuigd dat het lijden van deze tijd. In geen verhouding staat tot de heerlijkheid die ons in de toekomst zal worden geopenbaard. Hoe vaak wij dat trouwens ook niet zeggen en beleiden.

Soms bijna als dooddoener. Maar Paulus had recht van spreken. Deze woorden, zegt de schrijver hier ook, zouden cliché matig en goedkoop klinken uit de mond van iemand die minder had geleden.

Maar deze man, vol littekens, durfde te geloven dat uit elke angst heerlijkheid geboren kan worden. Dat elke pijn een wee kan zijn zodat glorie geboren kan worden.

Wij weten, schrijft hij ook, dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en leidt. En zo had hij zijn littekens. En ik herkende mij in een aantal van deze zaken.

Maar toch, als je nou even naar de volgende dia kijkt. Misschien zeg je, ja, mijn leven staat niet in verhouding tot Job of tot Paulus.

Ik ben geen Job en ik ben ook geen Paulus. Wat moet ik dan doen met de dingen waar ik mee top? Waar ik in mijn leven mee strijd? En wat zouden deze teksten die je nou net hebt gelezen gewoon had, uit gelaten en uit Job, wat kunnen die voor mij betekenen?

Nou, ik geloof dat we allemaal ergens in mindere of in meerdere mate te maken hebben met lijden en littekens. Vroeg of laat. En het laat ook zijn sporen na in ons. Al is het misschien niet in de mate van Job of in de mate van Paulus.

Maar wat doe je met jouw vragen? En iedereen maakt het een keer mee dat er wat truppels zijn in de gemeente. En dat je daardoor een stukje wonden oploopt.

Er kunnen ook winters zijn in de gemeente. Maar, zien wij elkaar, want dat is echt op de weg tot een echte oplossing.

Zijn wij elkaar als nieuwe schepping. Waarbij het oude is voorbijgegaan en het nieuw is gekomen. Als zijnde in Christus. Als we elkaar zo gaan bekijken, misschien gaan we het wel ook beter gaan luisteren.

En meer naar het hart gaan kijken dan naar de woorden van iemand. En wat ik zo diep geloof is dat God ons lijden kent.

En hij voelt met ons mee. Volgende dia. Want wie heeft het meest geleden? Natuurlijk de Heer Jezus Christus. God weet en voelt ons lijden.

Hij heeft het alles in Christus zelf ervaren. Als Jezus zegt, wie mij ziet, ziet de Vader. Dan is dat ook in het lijden. Dan is het ook in de littekens.

Ik weet niet of jullie het lied kennen. Ga ik niet laten horen hoor. Of jullie het lied kennen van de casting crowns. The only scars in heaven. Het gaat over het verliezen van een dierbare. En dat je die weer in de hemel mag ontmoeten.

Maar dat die dierbare in de hemel is. En daar ook de littekens zie van Jezus. In zijn opstandingslichaam. Dat allemaal precies bij me trouwens weet ik niet. Maar de enige littekens zijn geheelde littekens.

Thomas moest de wonden aanraken van Jezus. Om te kunnen gaan geloven. Hij moest het als het ware zien. Maar de bijzondere van de wonden van de heer Jezus.

Van de wonden van de heer Jezus. Was dat ze geheeld waren door opstanding. En dat is precies onze toekomst. En dat is precies wat we door geloof mogen gaan leren ervaren.

Wonden kunnen worden geheeld door een opstandingsleven. Door een leven met Christus in ons. Die weet wat voor wonden we hebben opgelopen in het leven. Die weet welke littekens ons gewoon nog pijn kunnen doen.

Want dat is ook soms wat gebeurt. Dat littekens nog kunnen worden gevoeld. Dat de wond wel geheeld is. Maar toch nog gevoeld kunnen worden. Hij weet het allemaal. Maar zijn littekens is ook onze troost.

We hebben een God die mee kan voelen. Kan meeleven. Geheeld door opstanding. Als het gaat om de heer Jezus Christus. Nou welke heling heb jij nodig?

Waardoor kunnen wij geheeld worden? Wat is er nodig? En mijn advies is altijd. Verberg je littekens niet.

Als je die hebt opgelopen in het leven. En je bent binnen een gemeente. En je voelt die vertrouwd. Binnen je eigen huiskring. Of ik weet niet of hier. Zijn hier huiskringen eigenlijk? Ja? Nou heel fijn.

Als je een plek hebt waar je vertrouwd kunt praten over dat wat je voelt. Wat je denkt. Waaraan je twijfelt soms. En waar je pijn in ervaart. Dan is dat helend. Dan mag je elkaar wijzen op Christus.

Die jouw wonden kent. En verstaat. Kijk. Job ging ook praten met zijn vrienden. Al gaven die dan niet het juiste advies. Het gesprek vond wel plaats.

En Paulus was binnen allerlei gemeentes. En liet zich ook bemoedigen door gemeentes. Het is zo belangrijk dat we elkaar iets vertellen. We weten ervan. Ik heb littekens in mijn leven opgelopen.

En ik ben ervoor in therapie geweest. Om te leren omgaan met de wonden. En het heeft geholpen. Door me helemaal uit te spreken. Door heel diep te gaan. In mijn wonden.

Merkte ik dat ze geheeld werden. Door het openbaar te maken. Door het gewoon te vertellen. Het helpt echt. Dan leer je letterlijk geloven met littekens.

Met geheelde wonden. Die af en toe nog een beetje pijn kunnen doen. Maar je ziet weer een weg voorwaarts. En daarom werd ik ook aangesproken door een lied van Martijn Bualda.

Waarin wordt gezegd. Dat hij zijn littekens met trots draagt. Wat hij nog wat te geven heeft. En ik denk dat we daar gewoon als slot naar kunnen luisteren.

Littekens. Nou, wat mij betreft mag je het gevrijd meezingen. Als je het helemaal door hebt.

Ik ben een schilderij met een schur erin. Ik ben een auto met een kast. Ik ben de kraan die maar blijft lekken. Ik ben niet meer wie ik was.

Ik ben de deur die maar blijft kraken. Ik ben de beker met de barst. Ik ben het lampje dat soms flikkert. Ik ben niet meer wie ik was.

Maar ik heb nog veel te geven hoor. Ik draag mijn littekens met trots.

Ik heb er net zoveel als iedereen. Alleen heb ik ze niet verspoed.

Ik ben de jas die niet meer dicht kan. Ik ben de radio die stoort.

Ik ben de koelkast die geluid maakt. Ik ben niet meer als hiervoor. Ik ben de vloer die niet gelijk ligt. Ik ben het kastje zonder geef.

Ik ben de wifi die soms wegvalt. Ik ben niet meer wie ik ben gereest. Maar ik heb nog veel te geven hoor.

Ik draag mijn littekens met trots. Ik heb er net zoveel als iedereen.

Alleen, alleen heb ik ze niet verspoed. Dat heeft mijn littekens met die APPtrots.

MUZIEK Ja, daarna kwam er een hoop reclame, dus dat heb ik er even afgehaald.

Ik heb ze niet verstopt. Dit was het lied waarmee wij op school een serie ochtenden met een aantal leerlingen hadden over het verwerken van het verlies, een rouwsteungroep.

Dit was het laatste liedje wat ze mochten horen. Wat hadden zij gedaan in die rouwsteungroep? Als een project, zes weken lang, hadden zij Kintsuki.

Ik weet niet of jullie dat kennen. Maar Kintsuki is een Japanse rouwmethode waarbij er een kommetje wordt gebroken. Moesten ze dan tijdens een van die ochtenden doen, op hamerdrop, breken.

Dan viel dat kommetje allemaal in stukken. Die stukken moesten ze bij elkaar rapen, om dan met goudlijm de stukken weer aan elkaar te maken. En we zeiden van, weet je, het leven zal niet meer hetzelfde zijn nu je vader of moeder bent verloren.

Maar als jij leert om te gaan met jouw rouw, met jouw verlies, dan word jij dat kommetje met de basten gelijmd met genade. Met goud. En weet je, ik wilde altijd wel wat meer vertellen, maar ik moet een beetje neutraal zijn op school.

Maar ze wisten hoe ik ermee opgegaan was, want ik kon dat wel vertellen. In het verlies van mijn broer. En alle zesde deelnemers zeiden van, dit potje wat nu aan elkaar gelijmd is op de laatste dag, vlak voordat we dat lied nog even konden horen met elkaar, dat zet ik in mijn herinneringskast van mijn papa of van mijn mama.

En het zal voor mij iets zijn dat ik geleerd heb met mijn verdriet om te gaan en dat ik dat nu gewoon leer in mijn leven. En wie weet mag ik daarin anderen ook vertellen over mijn littekens.

Zo was dat gesprek. Het is heel bijzonder als je dat met leerlingen van 12 tot 16 jaar kan hebben op school. Wat heb je te geven is mijn laatste vraag aan jullie.

Ik heb nog veel te geven hoor. Draag je littekens met trots. Je hebt er net zoveel als iedereen, dat betwijfel ik, maar verstop ze niet. Amen.

Laten we danken. Vader in de hemel, dank u wel heer dat u onze littekens kent. Dat u ons voorbeelden geeft vanuit uw woord van mannen die littekens in hun leven hebben opgelopen.

Omdat we daarmee ook mogen weten dat u, als wij die littekens openbaar maken, als wij ze vertellen aan u of aan anderen of beide, dat er ook heling mag plaatsvinden.

Door uw aanwezigheid in ons leven. Zelfs als we dat niet voelen. Dank u wel heer dat u inderdaad bij ons bent en ons leiden tot heerlijkheid maakt. Dat uiteindelijk, dat die heerlijkheid veel en veel groter is dan het leiden nu.

Maar heer wij kunnen dat niet zien nog voelen. Geef ons het geloof. Om het te kunnen zien vanuit u. Vanuit uw woord.

Ten naam van uw zoon, de heer Jezus Christus alleen. Amen.!