Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Mooi om hier te zijn. En dat komt omdat de Heer Jezus Christus de ereplaats heeft. Daar gaat het uiteindelijk om. Ik heb begrepen dat jullie in de kringen stilstaan bij de eigenschappen van God. En nu was het mij heel vriendelijk en vrijblijvind gevraagd om een bepaald aspect van het karakter van God te belichten.
En ik heb daar ook echt over nagedacht, maar ik had geen vrijmoedigheid om dat te doen. Ik werd bepaald bij een ander gedeelte. En het is zelfs nog een tweede keer verzocht en ik heb er weer over nagedacht en ik heb gezegd ik ga toch terug naar dat gedeelte.
En dat vinden we in openbaring. Hoofdstuk 2. Dus ik hoop niet dat het voortgekomen is uit eigenzinnigheid, maar dat misschien de Heer ons er iets mee te zeggen heeft deze ochtend.
Het gaat om openbaring 2. Vanaf vers 12, maar eerst zou ik graag als inleiding willen lezen hoofdstuk 1.
Om eventjes het verband goed te zien. Openbaring 1 en we zullen lezen vanaf het negende vers. Ben ik voor iedereen goed te verstaan? Ja.
Openbaring 1 vanaf vers 9. Ik, Johannes, die ook uw broeder ben en deelgenoot in de verdrukking in het koninkrijk en in de volharding van Jezus Christus, was op het eiland genaamd Padmos, omwille van het woord van God en het getuigenis van Jezus Christus.
Ik was in de geest op de dag des Heren en ik hoorde achter mij een luide stem als van een bazuin. Die zei, ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste.
En wat u ziet, schrijf dat op een boekrol en stuur het aan de zeven gemeenten die in Azië zijn. Naar Efezen, naar Smyrna, naar Pergamus, naar Thyatira, naar Sardis, naar Philadelphia en naar Laodicea.
En ik keerde mij om, om de stem te zien die met mij had gesproken. En toen ik mij omgekeerd had, zag ik zeven gouden kandelaren.
En te midden van de zeven kandelaren zag ik iemand die op de zoon des mensen leek. En zijn stem klonk als het geluid van vele wateren.
En hij had zeven sterren in zijn rechterhand. En uit zijn mond kwam een twee snijdend scherp zwaard.
Daar zullen we straks nog iets over zien. En zijn gezicht was zoals de zon schijnt in haar kracht. En toen ik hem zag, viel ik als dood aan zijn voeten.
En hij legde zijn rechterhand op mij. En zei tegen mij, wees niet bevreesd. Ik ben de eerste en de laatste en de levende.
En ik ben dood geweest. En zie, ik ben levend tot in alle eeuwigheid. Amen. En ik heb de sleutels van het rijk, van de dood en van de dood zelf.
Tot zover. Ik vind dat altijd een indrukwekkend gedeelte. En we zien wat deze verschijning van de Heer Jezus teweeg bracht bij de apostel Johannes.
Hij viel als dood aan zijn voeten neer. En dat laat zien hoe indrukwekkend onze Heer Jezus is. We hebben natuurlijk het beeld van Jezus als de mensenzoon.
Hij is inderdaad mens geworden zoals u en ik. En zo mogen we ook over de Heer Jezus nadenken. Maar tegelijkertijd is hij het beeld van de almachtige God.
En hoe belangrijk is het dat we ook werkelijk eerbied hebben voor hem. Even tussen haakjes.
De reactie van Johannes. Hij viel als dood voor zijn voeten. We horen soms over het vallen in de geest.
En dat is soms een vertoning. Hier zien we dat wanneer de Heer Jezus zich aan ons openbaart. Dat daar echt een indrukwekkende reactie op volgt.
Nu, het is deze Jezus Christus, de Zoon van de levende God, die zich openbaart aan de gemeente. Wij geloven van harte in de inspiratie van het hele woord van God.
De 66 boeken zoals wij die hebben in de Bijbel. Maar deze brieven zijn toch uniek. Omdat de Heer Jezus zich rechtstreeks tot de gemeente richt.
En er zijn dus een zevental brieven hier. Die allemaal heel interessant zijn om over na te denken. Maar ik wil met u stilstaan bij de brief aan Pergamus.
En die vinden we in vers 12 tot en met 17. Openbaring 2 vers 12 tot 17.
En je zou deze brief kunnen onderverdelen in een vijftal blokjes. Je hebt eerst een aanhef. Dan volgt er een bemoediging.
In de derde plaats zien we dat er een aanklacht is. En dan vervolgens is er een oproep. En tegelijkertijd een waarschuwing. En de brief eindigt met een belofte.
En ik wil de tekst gewoon stapje voor stapje graag met u doornemen. We lezen vers 12. En schrijf aan de engel van de gemeente in Pergamus.
Direct die eerste regel doet al een vraag reizen. En die ook niet zo heel gemakkelijk te beantwoorden is.
En dat is wat moeten we ons voorstellen bij die engel. En daar worden verschillende verklaringen over gegeven. Een engel wezen zal het zeker niet zijn. Een brief aan een engel heeft weinig nut.
Het kan gewoon vertaald worden met bode. Sommigen denken dat het een bode is die een boodschap moest brengen aan de gemeente. In dit geval van Pergamus.
Anderen die zeggen het is aan de oudste raad geschreven. Weer anderen die zeggen het is een voorganger in die kerk.
Laten we dat verder maar in het midden laten. Maar alleszins de brief die nu volgt is bestemd voor de gemeente. En dan staat er aan de gemeente in Pergamus.
We zien dus dat er verschillende plaatsen worden genoemd. Een zevental. Het zijn allemaal gemeentes die destijds gevestigd waren aan de westkunst van Klein-Azië.
Dat is het huidige Turkije. Daar is op dit moment de plaats Bergama. Pergamum zelf is verwoest in de achtste eeuw.
Maar daar is dan Bergama voor in de plaats gekomen. Maar wat ik hier interessant vind. Dat is dat de reëzen specifiek een boodschap heeft voor deze gemeente.
Hetgeen dat er nu volgt is niet bedoeld voor Efezen. Het is niet voor Smerna bedoeld of de andere gemeentes. Maar het is specifiek voor de gemeente van Pergamus.
Het is interessant om je als gemeente soms ook eens af te vragen. Wat wil de Heer precies met onze gemeente?
Wij zijn zelf een kleine gemeente in Vlaanderen, zoals ik al heb gezegd. En wij hebben twee oudsten.
Wat beide toegewijde broeders zijn die de heer lief hebben en de gemeente dienen. Maar beide gaan tegen het einde van dit jaar door persoonlijke omstandigheden hun bediening neerleggen.
En er zijn geen alternatieven. Hoe moet dat nu verder in onze gemeente? En we hebben onlangs gemeentevergaderingen gehad. Er is deze week ook een bespreking geweest van een aantal mensen onder ons.
Maar we hebben daar toch bij stilgestaan. Wat heeft de heer nu voor? We kunnen in paniek slaan en zeggen, oh nu gaat het helemaal mis. Maar als het de gemeente is van de heer, dan wil de heer ons ook verder leiden.
Maar misschien moeten wij lessen leren. Misschien moeten de dingen anders geordend worden. We weten het niet. Misschien gaat er hulp komen vanuit Baren bijvoorbeeld. Dat zou prachtig zijn.
Maar ja, je weet het niet hoe de heer de dingen leidt. Maar zo is er ook vast een bedoeling voor de gemeente van Baren.
De heer heeft een plan met jullie. Belangrijk om afhankelijk te blijven. We hebben zojuist nog een tijd van gebed gehad hier. Ik vond dat heel goed.
Dat dat hier een gewoonte is. En ik heb geproefd ook dat die houding er inderdaad is afhankelijk naar God toe. En dan wil de heer ons leiden.
Het is belangrijk te zien. De gemeente. We kunnen zeggen dat is onze gemeente. Ja, dat is ook zo. Prima. Maar uiteindelijk.
Het is Gods gemeente. En in 1 Timotius 3 wordt er gezegd. Paulus zegt tegen zijn medewerker Timotius. Dan weet men hoe men zich behoort te gedragen in het huis van God.
Ja. Het is het huis van de heer. Wat heeft hij precies voor ogen. En dan wordt er gezegd. Dit zegt hij die het tweesnijdende scherpe zwaard heeft.
In Hebraïë, hoofdstuk 4, wordt er ook over dat scherpe zwaard gesproken. En dat is het woord van God. En dan staat er geschreven dat het van eens geit ziel en geest, gevrichten en merg.
En dat het schift overleggingen en gedachten van het hart. Het woord van God kan heel diep snijden. Ik heb het zeker bij het begin van mijn bekering beleefd.
Hoe Gods woord in mijn leven binnendrong. Maar dat is niet de enige keer geweest. Ik heb bij herhaling ervaren dat ik ineens door het woord van God geraakt werd.
Dat er ook een motief boven kwam van mijzelf wat niet goed was, wat niet zuiver was. Waar niemand mij bij kon bepalen.
En dat ik er zelf ook blind voor was. Maar het woord van God heeft het geopenbaard. Nu dat woord dat komt uit de mond van Jezus. En zo hebben we het juist ook gelezen bij die openbaring.
En dat twee snijden en een zwaard dat komt straks nog een keer terug. En dan zegt de heer Jezus, dus dat was de aanhef.
Hij zegt, ik ken uw werken. Hier bemoedigende woorden. Ik ken uw werken. De heer weet alle dingen. Hij weet waar we ons mee bezighouden.
Wat we doen in ons dagelijks leven. Hoe we hier zijn. Wat we zitten te denken zelfs. Er is geen gedachte in ons hoofd. Zoals de psalm zegt, geen woorden op onze tong.
Of de heer is er van op de hoogte. Daar kun je soms van terugskrikken. Maar dat is eigenlijk toch niet de bedoeling hier. Wanneer je bang wordt van de alwetendheid van God.
Dan is er volgens de apostel Johannes iets mis. Want wie vreest is niet volmaakt in de liefde. Het is wel belangrijk dat wij Gods vrezen hebben.
Met andere woorden ontzag. Maar de heer wil niet dat we angstig zijn. Dat als we daarover nadenken dat God alles weet wat ik doe. Dat ik dan de neiging heb weg te kruipen.
Zoals Adam dat gedaan heeft na de zondeval. Nee, het is hier bemoedigend bedoeld. God weet alle dingen. De heer Jezus is op de hoogte.
Ook wat we doen als gemeente. En als ik nu even weer terug aan onze eigen gemeente denk. Wij hebben ook eerlijk overwogen. Zou het Gods bedoeling zijn dat wij bijvoorbeeld samen zouden gaan met een andere gemeente.
Het kan ook een doel op zich worden. Nee, nee, nee. Wij willen blijven bestaan. Maar wij zien. God heeft ons geleid. God heeft ons ook gezegend.
Er is een prachtige harmonie onderling. We geloven dat we wel moeten blijven bestaan. En er is toewijding bij heel veel christenen onder ons.
We zijn in drie kringen onderverdeeld. De mensen komen ook trouw. Er is onderlinge liefde. Nou, de heer Jezus weet het. En de heer weet ook hoe dat hier in Baren er allemaal aan toe gaat.
Maar de heer weet ook individueel wat u daarin bijdraagt. Of niet in bijdraagt. De heer is ervan op de hoogte. En dan zegt hij, ik weet waar u woont.
Ik weet waar u woont. Ik heb juist al gezegd, Vlaanderen of Baren hier, dat is een ontzettend groot verschil in geestelijk opzicht.
Bij ons zijn er noden, maar er zijn ook noden hier in Baren. Wij stoten bij ons op een enorme onverschilligheid.
Heel veel mensen zijn echt boos op alles wat met kerk en godsdienst te maken heeft. Omdat er allemaal lelijke verhalen bovengekomen zijn van wat er zich in de katholieke kerk heeft afgespeeld.
Priesters die kinderen hebben misbruikt enzovoort. Wanneer je met mensen over het evangelie probeert te praten, in België, in Vlaanderen dan in het bijzonder, in onze regio ook, dan zijn mensen eerder afwijzend.
In het gunstigste geval zeggen ze, oh dat is interessant voor u. En als u daar gelukkig mee voelt, ja prima, maar het is aan mij niet besteed. Er zijn nog heel wat andere zaken.
Maria-vereering is bijvoorbeeld echt een vreemd genoeg. Mensen hebben het geloof in God vaak overboord gezet. Maar ze gaan toch regelmatig een kaarsje branden voor Maria of voor een of andere heilige.
In de hoop dat dat toch iets uit mag werken. Nou, het zijn allemaal moeilijkheden. En de gemeente groeit over het algemeen heel, heel, heel traag.
Goed, dat is moeilijk. In Baren ken ik de omstandigheden niet. Maar jullie weten dat wel. In ieder geval wat veel belangrijker is, dat is dat je weet, de heer Jezus is er van op de hoogte.
Ik ken uw werken en ik weet waar u woont. Wat de omstandigheden zijn in de streek waar u gevestigd bent. En dan staat er iets achter, wonderlijk, namelijk waar de troon van de Satan is.
De troon van de Satan was daar. De duivel is een realiteit. Je ziet wat de visie op de bovennatuurlijke wereld betreft.
En in het bijzonder dan Satan en de demonen. Mensen zijn vaak heel onevenwichtig. Je hebt mensen die dat overdreven vinden. En die zeggen, je moet wel met je beide benen op de grond blijven staan.
En niet overal spoken zien. Nou, dat is op zich natuurlijk ook waar. En andere mensen zijn daar veel te veel mee bezig. Die fixeren zich daarop. En die dingen hebben wij ook beleefd in onze jarenlange bediening in België.
Op een zeker ogenblik dat ze meenden dat er een bepaald gemeentelid bezeten was. En dat nam zo'n verschrikkelijke grote plaats in. En op de duur werd heel die gemeente daardoor geïnfecteerd.
En mijn vrouw en ik hebben deze week nog een zuster bezocht van een andere gemeente. Waar dat zich heeft voorgedaan. En ik denk dat dat nu 40 jaar geleden is.
Of misschien nog wel langer. Dat dat aan de orde was. En die vrouw zit nu nog met trauma's als gevolg van waar ze toen zich mee hebben ingelaten.
Nu, de waarheid ligt in het midden. We moeten nuchter en waakzaam zijn, zegt Petrus. Want de duivel gaat rond als een brullende leeuw.
Dus niet nuchter zijn en dan niet geloven dat die wereld bestaat. Nee, nuchter en waakzaam. Dat wil zeggen helder, onderscheidend. We moeten zien dat het een realiteit is.
Maar voor de rest moeten we onze focus natuurlijk op de heer Jezus richten. En niet op de boze geesten. Maar de Satan is een persoon.
En daar had hij zijn troon, wordt er door de heer Jezus gezegd. Nu, waar zou dat op slaan? Pergamus was een stad waar heel veel afgoederij was.
Extreem veel. Er was een altaar dat aan Zeus werd opgedragen. Dat altaar is er nog altijd, maar niet meer in Pergamus.
Dat vind je in Berlijn. In het Pergamum Museum. Een heel indrukwekkend iets. Dus Zeus werd er vereerd. Maar de keizer werd er vereerd.
Esculapius werd er vereerd. Dus dat was een soort medisch centrum. Waar mensen kwamen om te genezen. En dat ging ook allemaal gepaard met afgoederij.
Ook heel veel perverse zaken. Dat sloot naadloos bij elkaar aan. Nu, op een of andere manier, je zou kunnen zeggen, voelde de duivel zich daar kiplekker.
Kiplekker. En hij had daar zijn residentie. Ja, u begrijpt dat dat moeilijk is.
Wij weten van een plaats in België die bijzonder aan Maria gewijd is. En ik heb eens met een predikant gesproken die daar jaren gewerkt heeft.
Een gemeente gesticht. En hij vertelde wat ze daar een ongelooflijke tegenstand hebben ervaren. Op allerlei manieren. Ook letterlijk dat ze zelfs het gebouw waar ze samen kwamen beklad hebben.
De deur kapot gemaakt. Enzovoorts. Een concentratie blijkbaar daar ook echt van demonische krachten. En dan onder het mom van moeder Maria.
De troon van de Satan was daar. Het wordt aan het eind van de tekst nog een keer gezegd. Bij u waar de Satan woont.
Zie je? Het wordt tweemaal gezegd dat de duivel daar dus een plaats had. We lezen ook in het boek Openbaring dat de duivel op een zeker ogenblik eigenlijk rondgaat.
Op een vreselijke manier. De duivel is tot u nedergedaald in grote grimmigheid. Wetende dat hij nog weinig tijd heeft. En ik weet niet hoe u het beleeft.
En we moeten niet te somber zijn en zeggen vroeger waren de tijden beter dan nu. Er zijn nu nog heel veel mooie dingen. Maar toch zien we wel een verandering van mentaliteit. En ook hier in Nederland waar de mensen toch vaak heel godsdienstig waren.
Kerkelijk betrokken. Er is een kentering aan het komen. En er komt een soort kritische houding naar christenen toe.
De vraag is hoe lang zal het nog duren dat wij zo vrij kunnen samenkomen als dat we dat hier doen. Want wij staan voor waarde die haak staan op dat wat de wereld ons voorhoudt.
We zien dat de moraal heel snel ook verandert. En helaas in de verkeerde richting. Nou de duivel is tot ons neergedaald in grote grimmigheid.
Nou de heer Jezus is er van op de hoogte. En dan zegt hij maar u houdt vast aan mijn naam. En dat is een teken van gezond geestelijk leven dat je tegen de stroom ingaat.
Het wordt wel eens zo voorgesteld als een vis in stromend water. Een zieke vis of een dode vis die wordt meegesleurd. Maar een gezonde vis die gaat tegen de stroom in.
Gij zult de meerderheid in het kwade niet volgen. Leert het oude testament. Nu die mensen waren uit dat hout gesneden.
Ze gingen niet mee. Ze hielden vast aan de naam van de heer Jezus. En voor mij is het een geweldige zegen geweest dat ik de heer mocht leren kennen.
Uit een totaal niet christelijke achtergrond. Maar ik vind het zeker zo'n wonder dat ik nu na meer dan 50 jaar nog altijd de heer mag lief hebben.
Dat is Gods genade. Als dat van mezelf had afgehangen dan had ik dat al honderd keer opgegeven. Ik zou niet in staat geweest zijn om trouw te blijven. Maar het werk dat God in levens van mensen begint dat zet hij ook voort.
Nu, deze mensen ze hielden vast aan de naam van de heer Jezus. U hebt mijn naam niet verlogen.
Zelfs niet in de dagen van Antipas. Mijn trouwe getuige die gedood werd bij u waar de Satan woont. Er wordt verder weinig uitleg gegeven over deze man.
Maar het is interessant. Antipas betekent beeld van de vader. Beeld van de vader. Ik vermoed dat de vader van Antipas heel sterk verlangd heeft dat hij een zoon zou krijgen.
En dat die zoon twee druppels water op zijn vader zou lijken. Dat denk ik. Maar er zit tegelijkertijd toch een mooi beeld in. Dat deze Antipas een weerspiegeling was van de heer Jezus.
Dat hij trouwens hier genoemd wordt mijn getrouwe getuige. Datzelfde wordt van de heer Jezus gezegd in hoofdstuk 1. Tref je dat aan.
De heer Jezus is de getrouwe getuige. En nu zegt de heer Jezus van Antipas mijn getrouwe getuige. Het beeld van Christus werd zichtbaar in deze man.
Maar hij is een martelaar geworden. We zien hetzelfde bij Stephanus. De eerste martelaar die zijn leven gaf voor ons heer Jezus. Er staat er dat hij vol was van de geest.
Hij had een enorme bijbelkennis. Hij was een toegewijde man. En zoals u weet is Stephanus uiteindelijk gestenigd. Ook indrukwekkend.
De manier waarop hij dan is gestorven. Maar toch kan dan de vraag reizen. Hoe kan dat nu? Hoe kan dat nu? Dat zo iemand dan moet sterven.
Jaren geleden is er een broeder bij ons getroffen door een mijnongeval. De mijnen zijn nu gesloten bij ons. Maar toen destijds waren die nog in volle gang.
En op een zeker ogenblik was er een schietmeester. Zoals ze dat noemden. En die moet dan zorgen dat er dynamiet in die kolenfronten wordt gestoken.
En op een zeker ogenblik haalt hij dan een hendel over. En dan poef. En dan een enorme ontploffing. Nu, zo'n schietmeester moet erop toezien dat zo'n gang natuurlijk helemaal vrij is.
Dat er geen personeel meer is. Maar die broeder waar ik het juist over had. Die was daar nog aan het werk. Aan een machine. En die heeft zo'n heel kolenfront over zich heen gekregen.
Ik ben hem gaan opzoeken toen ik het bericht kreeg. En zijn hoofd was twee keer zo groot als anders. En de specialist die had gezegd we zullen hem stilletjes laten sterven.
Nu, uiteindelijk is er echt een wonderbaarlijk ingrijpen geweest. En hij heeft dat overleefd. En hij heeft zelfs later opnieuw in de mijn gewerkt.
Niet meer hetzelfde werk. Maar ja, en hij is nog altijd springlevend. En hij dient de heer. Dus dat is prachtig. Maar wat ik me herinner, dat was, we hadden direct een bidstonde.
Nadat dat zich had voorgedaan. En toen was er een zuster die bad iets van, ja, waarom zo'n goede broeder dat nu toch moest overkomen. Natuurlijk, daar sprak liefde uit.
Dus er zal niemand haar dat kwalijk hebben genomen. Maar er zit toch wel een beetje een verkeerde gedachte achter. Dat, ja, als wij braaf zijn, ja, dan zorgt God dat we behoed worden voor alle kwaad.
Maar, ja, dat is natuurlijk geen reële visie. En we hebben ook helemaal geen recht op bescherming of voorspoed of iets dergelijks.
God schenkt ons overvloed aan genade. Maar we mogen niet ervan uitgaan dat we daar recht op hebben. We hebben maar één recht, leert de Bijbel.
Het loon dat de zonde geeft, is de dood. En als we erkennen dat we zondaren zijn, dan is alles wat niet de dood is, is beter een reden om te danken.
Nou, goed. En die antipas, zo'n goede broeder, om het dan eens met die woorden te zeggen, die moest sterven. En dat zal een, ja, toch een verdriet geweest zijn voor de gemeente.
En ze hadden het kunnen opgeven. Dat ze dachten, als die al moet sterven, dan zal het zeker voor ons ook wel gelden. Maar ze hebben toch gezegd, we houden vast. En hoe belangrijk is het dat wij liefde hebben voor elkaar en we kunnen elkaar waarderen.
Maar uiteindelijk, ons geloof moet niet gebaseerd zijn op onze gemeenschap of afhankelijk zijn van die of gene christen.
Maar het moet gebaseerd zijn op de Heer Jezus Christus. Onwankelbaar. En deze mensen waren getrouw. Dat is wel prachtig. Hij werd gedood daar waar de Satan woont.
En daar wordt toch eigenlijk tussen de regels door een link gelegd. De boze zal daar iets mee te maken hebben gehad. Maar nu, na deze, ja, bemoedigende woorden, volgt er ook een vermaning.
En ik vind dat wel mooi om te zien dat eerst het een komt en dan het ander. Ik denk dat we daar ook iets uit kunnen leren in onze omgang met elkaar.
De Bijbel zegt, vermaan elkander dagelijks. Ik weet niet of dat ook in de gemeente van Baren voorkomt. Maar dat jullie soms elkaar ook eens durven wijzen op iets wat verbetering behoeft.
Daar is soms moed voor nodig. En dat vraagt je, vraagt ook dat je aan zelfonderzoek doet voordat je naar de ander toe gaat. Wat ziet jij?
De splinter in het oog van je broeder en de balk in je eigen oog ziet jij niet. Maar toch, vermanen is een bijbels iets en belangrijk ook.
Bijsturing. Maar het is interessant dat er eerst die bemoediging aan vooraf gaat. En dat is wel mooi opgebouwd. Dat zien we ook dat Paulus dat in de regel op die manier ook doet.
En er zijn mensen die vinden het geweldig om een pluim op de hoef te krijgen. Een schouderklopje. En oh zuster, wat hebt u dat nou toch weer fantastisch gedaan.
En u ziet eruit. Prachtig. Nou oké, mag allemaal. Het moet soms ook dat je elkaar eens een keer een hart onder de riem steekt. Maar op het moment dat er dan een woordje gezegd wordt van.
Wilt u daar niet eens op letten? Want dat is misschien toch wel een puntje. Dat mensen soms direct op hun achterste benen staan. Ik weet niet hoe is dat bij u.
Als u op iets gewezen wordt. Misschien door een of andere broeder uit de gemeente. Of een zuster uit de gemeente. Maar misschien kan het ook zijn vanuit uw eigen gezin.
Door uw vrouw of door uw kleintje misschien. Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid.
En kinderen kunnen soms heel ontwapenend iets zeggen. Wat gewoon de nagel op de kop is. Nou hoe reageren we dan? Dat is heel belangrijk.
En in Jacobus. Daar lezen we over de hemelse wijsheid. En een kenmerk van hemelse wijsheid is dat die gezegelijk is. Gezegelijk.
Dat wil zeggen dat je gemakkelijk bent bij te sturen. En als we niet bij te sturen zijn door onze broeders en zusters of andere mensen rondom ons heen. Misschien zelfs door onze ongelovige buurman.
Die toch de waarheid spreekt op een zeker ogenblik. Dan moeten we ons niet wijs maken dat we ons door God wel laten bijsturen. Ik luister naar God.
Nee. Dat is vrome praat. God wil vaak door mensen of omstandigheden spreken. Nou staan wij net zo open voor bijsturing als voor een bemoediging.
Een schouderklopje. De heer Jezus heeft alleszins bepaalde dingen tegen deze gemeente. Ik heb enkele dingen tegen u. Heel concreet.
En ik heb juist gezegd, als ik hier in Baren kom, ik voel mij geestelijk hier prima. En voor de rest weet ik niks hoe het hier allemaal eraan toe gaat. En dat is heel comfortabel.
Want je kan dan vrij uitspreken. Maar misschien heeft de heer Jezus wel bepaalde dingen tegen jullie. Dat zou kunnen zijn.
Fijne gemeente daar in Baren, maar er zijn enkele puntjes die toch genoemd moeten worden. Nou de heer wil u daarbij bepalen, maar nooit als een verwijt.
Want daar is de heer niet op uit. Maar hij wil ons verder doen groeien. Hij zou zo graag zien dat het licht van hemzelf door ons heen naar de omgeving gaat.
En wij kunnen zelf geen licht verspreiden. Maar hoe meer wij transparant worden, hoe meer we vervuld kunnen worden, ook als gemeente, met de geest van God, hoe helderder het licht zal schijnen.
En daarom wijst de heer hier op enkele zaken. Nu wat zijn dan die zaken? Ik heb enkele dingen tegen u. Namelijk dat u daar mensen hebt die zich houden aan de leer van Biljam.
Die Balak leerde voor de Israëlieten een struikelblok neer te leggen. Opdat ze afgoden, offers zouden eten en hoererij bedrijven. Die Biljam, dat is een heel speciale figuur.
Verschillende van u zullen hem wel zijn tegengekomen. In nummerie hoofdstuk 22 tot 24 treedt hij op. Het is een mysterieuze figuur. Op een of andere manier is het een profeet geweest.
Hij had een bepaalde relatie met God. Maar tegelijkertijd was hij een dwaalgeest. Een valse profeet. En hij is ook ter dood gebracht. Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament kunnen we nog verder over hem lezen.
Maar wat heeft die brave man nu gedaan? Die werd als het ware ingehuurd door de koning van Moab, Balak. Met de bedoeling om het volk van God te vervloeken.
En aanvankelijk wilde hij wel meegaan. Maar hij vroeg toch eerst of het wel goed was. En eerst heeft hij gezegd nee. En dan later heeft hij gezegd oké ga dan maar. Want dan kwamen ze voor de tweede keer. En hij zou rijk beloond worden.
En hij had het waarzeggersloon. Had hij lief zegt de schrift. Nu, hij komt daar bij dat volk. En hij zegent het volk. Tot verschillende malen toe.
In plaats van te vervloeken. En Balak wordt uiteraard heel boos op hem. Hij zegt ik heb je laten komen om het volk te vervloeken.
En je hebt het gezegend. Goed. En daar is het dan bij gebleven. Maar wat heeft hij dan blijkbaar later gedaan. Hij heeft hoogstwaarschijnlijk aan Balak advies gegeven.
En gezegd oké ik kan ze niet vervloeken. Want daar heb ik geen mandaat voor gekregen van God. Maar ik heb toch een voorstel. Je moet proberen om je volk te koppelen aan de afgodendienst van de Moabieten.
En dan zul je ze uiteindelijk toch in je macht krijgen. En dat hebben ze gedaan. We zien dat de mannen die gingen naar de vrouwen van de Moabieten.
Ze pleegden afgoderij. En die afgoderij ging zoals ik juist al ook al heb gezegd. Vaak gepaard met perverse toestanden.
En op zeker moment is daar dus een hele grote ellende uit voortgekomen. En wat leerde dus Balak aan het volk ook.
Och jullie zijn wel een volk van de heer. Maar jullie kunnen je ook wel inlaten met het volk van Moab. Nu, hier wordt gezegd.
Dus Biljam heeft dat onderwezen aan het volk. Zo hebt u er ook die zich houden aan de leer van de Nicolaïte.
En dat haat ik. Ook in de brief aan Ephese. Dus in het begin van het hoofdstuk komt dat ook al een keer voor.
De Nicolaïte en God haat ze. Nu, wat hebben die mensen geleerd? Dus, ja, in de lijn van Biljam. Dat het geen kwaad kon om als christen je toch in te laten met die zaken die de afgodendienaars nastreefden.
Eigenlijk een werelds leven. En laatst stond ik erbij stil. Misschien hebt u dat onderscheid ook wel ooit horen noemen.
Of zelf misschien gemaakt. Er wordt soms een verschil gemaakt tussen de staat van de christen en zijn status. Tussen de staat en zijn status.
Onze status is dat wij, als we de Jezus hebben leren kennen, dat we kinderen van God zijn. Onze schuld is vergeven. We zijn gerechtvaardigd. We zijn heilig in de Heer Jezus Christus.
Dat is onze status. Maar dan heb je onze staat. Met andere woorden, hoe leven wij in het dagelijks leven? En er is natuurlijk een spanningsveld tussen die twee.
En nu zijn er wel christenen die zo sterk de nadruk leggen op de status, dat eigenlijk de staat niet meer van belang is. Ik ben gerechtvaardigd in Christus.
En als ik zondig en dingen doe waar anderen van zeggen dat het fout is, ik trek het me niet aan, want ik ben in Christus geheiligd.
Nou, dat is eigenlijk een hypocriet leven. En als we de Jacobusbrief lezen, dan zien we dat hij enorm de nadruk legt op de praktijk van het christelijk leven.
Hij heeft dat zelf zo sterk gedaan dat Luther de grootste problemen had met de Jacobusbrief. Omdat hij dacht, ja, die leert precies dat we door werken gerechtvaardigd worden.
Nee, ook Jacobus geloofde door het geloof. Maar hij zegt als het niet uitwerkt in de praktijk dat we veranderen naar het beeld van Christus, dan is het allemaal, ja, zinloos.
Het geloof zonder de werken is dood. Nu, deze mensen leerden dat je gewoon eigenlijk kon doorzondigen, ook al was je een christen.
En het is goed als we zoiets lezen dat we ons eerlijk afvragen, hoe is het met mij gesteld in mijn dagelijks leven?
Ben ik anders dan de mensen in de wereld? Heb ik de Heer lief, ja, in het gehoorzaam zijn ook aan zijn woord?
Of is het meer bla bla? In ieder geval, de heer Jezus die zegt hier dat hij die werken van die mensen haat.
En het wordt dus de leer van de Nicolaïten genoemd. En hier zie je hoe belangrijk het is dat de leer ook in de gemeente zuiver blijft.
En als er valse leer binnenkomt, en dat kan gewoon dwaarleer zijn, verkeerde accenten enzovoorts. Er is bij ons een gemeente, ze noemen zich een volle evangeliegemeente, maar ontkennen glashart de godheid van de heer Jezus.
Ze geloven dat hij is ontstaan bij zijn geboorte in Bethlehem. Dat is een dwaling. Maar zo kunnen we ook op moreel vlak heel verkeerde dingen voorgeschoteld krijgen.
Nu, het is belangrijk dat we in de gemeente erop toezien dat de leer zuiver is. En ik ben zelf een Nederlander, dus ik mag het wel eventjes noemen.
Maar Nederlanders, die hebben wel allemaal hun meningen over zaken. En er wordt bij ons in Vlaanderen gezegd, één Hollander, een geloof. Twee Hollanders, een kerk.
En drie Hollanders, een kerkscheuring. En ja, daar zit toch wel een kern van waarheid in. Nou, wat is het belangrijk dat we dicht bij de schrift blijven.
En de heer Jezus Christus centraal. Ik denk dat het de eerste tekst was die ik uit mijn hoofd leerde toen ik 17 jaar oud was. Maar ook al zouden wij, of een engel uit de hemel, u een evangelie verkondigen, afwijkend van hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.
En ik was daar erg door aangesproken, omdat ik eerst contact had gehad met de Jehovasgetuigen. Paulus legde de nadruk herhaaldelijk op dat we zuiver in de leer moeten blijven.
Nou, we mogen best over bepaalde zaken soms wat verschillend denken. Die ruimte moet er wel zijn, maar het mag niet tegen de schrift ingaan.
En als iemand dingen leert, ook in de gemeente van Baren, die indruisen tegen wat het woord van God zegt, dan mag dat niet getolereerd worden. Er moet een soort collectieve verontwaardiging komen.
Maar we leven in een tijd waarin heel sterk benadrukt wordt dat we tolerant moeten zijn. Tolerant, dat is een belangrijk woord.
Mild tegenover elkaar, wat jij zegt, nou kan ook zijn. Wat is eigenlijk waarheid? Nee, hier vermaand de heer Jezus de gemeente van Pergamum, omdat ze dit laten begaan.
En in Prediker staat iets belangrijks, hoofdstuk 10. Doen doden vliegen, doen de zalf van de zalfbereider stinkend gisten.
Een weinig onverstand heeft meer invloed dan wijsheid en eer. En de apotheker, die is bezig met een zalf te bereiden. Een klein beetje nog van dit en een klein beetje van dat.
En dat is heel kostbaar. Heel kostbaar. En dan valt er op een zeker moment een vlieg in die zalf, in die kostbare zalf. En hij kan gewoon zijn potje weggooien.
Want het is bedorven door die ene vlieg. En zo kan een verkeerde leer, die ook altijd leidt tot een verkeerde praktijk.
En ze doet ook altijd tekorten aan de heer Jezus. Dus dwaarleer zal altijd de aandacht van de heer Jezus wegtrekken. Het kan zelfs een waarheid zijn, maar die zo benadrukt wordt, dat het eigenlijk toch een leugen wordt.
De heer Jezus moet centraal blijven staan. En het moet getoetst kunnen worden aan het woord van God. En als dat niet zo is, dan moet er gereageerd worden in liefde en geduld.
Maar dwaarleer leidt ook tot verdeeldheid. En in Titus hoofdstuk 3 wordt er gezegd, een mens die scheuring maakt, moet gij na hem een en ander maal terechtgewezen te hebben, afwijzen.
Want hij is het spoorgeeel bijster. Als dat het effect is, dat mensen in een gemeente tegenover elkaar komen te staan, dan is er een groot gevaar.
Goed. Vers 15 dus. Zo hebt u er ook die zich houden aan de leer van de Nicolaïten. En dat haat ik.
En dan een duidelijke oproep. Bekeer u, zegt de heer Jezus. Bekeer u. Dus ze waren zo goed bezig. Maar dat lieten ze toch gebeuren. En de heer Jezus zegt, dat mag niet.
Je moet je er radicaal van bekeren. Je moet ingrijpen. En zo niet, dan kom ik spoedig bij u. Dat wordt gezegd in het boek openbaring. Zie ik kom spoedig.
En daar is het positief bedoeld. De heer Jezus gaat terugkomen op de wolken. En we mogen hem tegemoet gaan. Maar hier staat er, dan kom ik spoedig. Maar niet om hen op te nemen in de heerlijkheid.
Maar dan gaat de heer Jezus, staat hier, oorlog tegen hen voeren. De heer Jezus gaat zelf ingrijpen. En dan zie je daar weer dat zwaard van zijn mond. We hebben dat in hoofdstuk 1 gelezen.
En dan heeft hij zich gepresenteerd in vers 12. Dit zegt hij die het twee snijdende scherpe zwaard heeft. En hier komt de heer Jezus opnieuw daarop terug.
En hij zegt, dan zal ik oorlog voeren. Dan gaat de heer Jezus zelf handelen. En dat is natuurlijk een heel duidelijke dreiging.
En dan, wie oren heeft, laat hij horen wat de geest tegen de gemeente zegt.
Belangrijk ook, vandaag wordt dit overdacht. Vorige week was het iets anders en volgende week zal het weer iets anders zijn. Maar belangrijk dat we onze oren open houden.
En niet wat zegt de spreker. Maar wat heeft de heer tot ons te zeggen als gemeente. En wat heeft de heer individueel tot mij persoonlijk te zeggen.
Wie oren heeft, laat hij horen wat de geest tegen de gemeente zegt. Ik kan ook zeggen, ik heb nog nooit iets gehoord van de geest. Dan moet je je afvragen, heb ik dan wel oren?
Nu, waarschijnlijk heb je wel oren. Maar het kan zijn dat je geestelijk doof bent. En als je geestelijk doof bent, ben je misschien niet tot wedergeboorte gekomen. Dat is de mogelijkheid.
Of er zitten stoppen in je oren. Dat kan ook. De zonde maakt dat we niet zo goed meer horen. Wie oren heeft, laat hij horen.
Zij horen wat de geest tegen de gemeente zegt. En dan, tot slot, nog een mooie bemoediging. En aan wie overwint, zal ik van het verborgen manna te eten geven.
We kennen het manna uit het Oude Testament. Het volk van Israël trok door de woestijn. Verzengend warm. Er waren tekorten van alle kanten.
En God gaf manna, zodat dat volk door kon trekken. En zo is het ook, als wij de Heer lief hebben, dan kan het soms heel moeilijk zijn in ons leven.
Heel moeilijk. En ik heb begrepen, onze familie hier uit Rwanda. Jullie hebben heel veel meegemaakt. Heel veel. En toch ben je hier.
Ik heb gezien hoe enthousiast je reageerde op je zoontje. Trouwens, het was me opgevallen, die had de tegenovergestelde kapsel als ik. Ja, maar kijk hè.
Wij zitten hier allemaal gezellig. Maar als onze broeder hier alles zou vertellen wat hij heeft meegemaakt, wat hij voor ogen heeft gezien. Dan kan je het bijna niet voor ogen zien.
Het is afschuwelijk. We hebben iemand ook uit Rwanda bij ons. Hij heeft een getuigenis gegeven over de dingen die daar gebeurd zijn. Ongelooflijk. En ik vroeg die broeder.
Ik zei, is er bij u nooit opgekomen om te zeggen, waarom laat God het toe? En hij liet me niet eens uitspreken. Hij zei, nee, dat is wat mensen elkaar aandoen.
Maar het is niet God die ons dat aandoet. En ik vond dat wel een hele mooie reactie. Ja, wie overwint zal ik van het verborgen manna te eten geven.
De Heer zal niet toelaten dat we boven vermogen verzocht worden. Zodat we tot zondigen zouden gebracht worden. Nee, de Heer wil ons dat verborgen manna geven waardoor het mogelijk is om stand te houden.
Een prachtige belofte. En dan wordt er nog gezegd, en ik zal hem een witte steen geven met op die steen een nieuwe naam geschreven die niemand kent dan wie hem ontvangt.
En die witte steen is een beeld van onschuld. In het gerecht in die tijd ontvingen mensen zo'n steen als een bewijs dat ze gerechtvaardigd waren.
Niet veroordeeld. Nou, wij hebben door de Heer Jezus Christus vergeving ontvangen. We zijn gerechtvaardigd.
En op die steen staat er dan ook nog een nieuwe naam die niemand kent. En toen ik dit zo overdacht moest ik denken, jullie zullen misschien wel van Dutrouw hebben gehoord.
Die vreselijk, want die man allemaal heeft uitgestoken. Die zit nog altijd in de gevangenis. En dan denk ik, hij had ook kinderen.
En die kinderen heten ook Dutrouw. Ik weet het niet of ze nu nog Dutrouw eten. Ik denk als ik daar de zoon van was, dat ik zou proberen daaronder uit te komen.
Misschien de naam van mijn moeder aannemen of weet ik het wat. Want je draagt dat altijd met je mee. Ben jij dan familie van? Nee, ik ben zijn zoon. En je schaamt je dood.
Nu, misschien hebben wij ook wel dingen in ons leven gedaan waar we eigenlijk ons voor schamen. En die we niet meer kunnen uitwissen. Wat voor vrucht had jij toen?
En dat gaat over het leven van vroeger. Zegt Paulus, dingen waarover jij u nu schaamt. En ik was 17 toen ik tot bekering kwam. Maar ik zal u zeggen, ik schaam mij nu.
En dat meen ik oprecht. Over dingen die ik heb uitgespookt in die jonge jaren. Nu, maar er komt een dag dat we een nieuwe naam krijgen.
Een nieuwe naam. Alles zal helemaal uitgewist zijn. En de duivel die de aanklager is van de broeders, die kent niet eens onze naam. Dus hij ziet geen kans meer om nog iets tegen ons in te brengen.
Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping. Het oude is voorbij gegaan en het nieuwe is gekomen. En mijn preek is ook aan het eind, want ik weet eigenlijk niet hoe laat het is.
Is de bedoeling dat ik met jullie dank? Of is het de gewoonte dat iemand anders dat doet? Broeder, zeg het eens.
Dank ik? Ja. Hemelse Vader, dank u wel voor deze gemeente. Dank u voor ieder die erbij hoort.
Dank u voor uw liefde die naar deze gemeente uitgaat. Dank u voor de rijke zegen die er al gerust heeft op de gemeente. En die ook als een getuigenis naar buiten uit is gedragen.
Heer, u weet welke dingen hier spelen. U weet alle dingen. U weet wat er helemaal goed is.
En misschien zijn er ook dingen die minder goed zijn. Heer, nu wil ik u van harte bidden dat u met uw heilige geest verder wilt werken. In ieder hier en in de gemeente, collectief.
En dat u uzelf wilt verheerlijken. Wilt u de gemeente voor dwaarleer behoeden en voor immorele dingen die zo gemakkelijk in deze wereld binnensluipen.
Ook in de gemeente. Houdt uw kinderen vast. Zegent u ze vader. Leidt u ze alstublieft. Heer Jezus en wij willen danken dat wij een leven met de vader leven mogen.
Door genade omdat u uzelf gaf voor een ieder van ons. U leed en stierf op een manier die we ons niet kunnen voorstellen. Mijn God, mijn God.
Waarom hebt gij mij verlaten? Hebt u uitgeroepen. Heer, opdat wij verzoend zouden worden met de vader. Bedankt voor deze onuitsprekelijke genade.
Amen.