Jakob en de les van vertrouwen

Date
Feb. 9, 2025
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een hele goede morgen. Goed om deze morgen weer in u en jou midden te zijn.! Mijn dochter vroeg, pap, waar ga je naartoe? Ik zeg, nou, ik ga naar Baren vanmorgen.

Oh, zegt ze, dat is de man van de stuiterbal. Je hebt indruk gemaakt, André. Toen vroeg ik, ik zeg, ja, maar wat was ook weer de boodschap van de stuiterbal?

Ja, dat we heel druk mogen stuiteren en heel druk mogen zijn. Ik zeg, ja, maar André bedoelde dat in de kerk, niet thuis. Dus ik heb er even een beetje gekaderd. Nee hoor.

Maar goed om deze morgen weer in u en jou midden te zijn. Ik heb magazines meegenomen. Daar staat het eerste reisverslag in van Jos en Alinda.

Met eerste reisverslag bedoel ik de eerste keer dat ze echt naar Israël samen zijn geweest. Ze zitten nu natuurlijk opnieuw in Israël, maar twee maanden geleden ging het voor de eerste keer. Het was natuurlijk heel spannend.

De eerste keer op reis bijbels in de tas het straatwerk doen. Dus mocht u dat verslag willen lezen hoe ze dat hebben ervaren, dan zou ik zeggen neem zo'n magazine mee.

Ik wil u en jou vanmorgen meenemen naar Genesis 32. Genesis 32. En ik wil vanmorgen allereerst stilstaan bij het leven van Jacob.

En we zullen met elkaar vanmorgen ontdekken dat we ons van tijd tot tijd enorm in Jacob herkennen. Jacob die aan de ene kant wilde staan op Gods belofte.

Het echt van de heren wilde verwachten. Maar Jacob die aan de andere kant ook iedere keer in zijn leven zelf aan de slag gaat. En de dingetjes zo wil regelen dat God eigenlijk niet meer nodig is.

En ik denk dat we ons daar van tijd tot tijd als mens heel erg in kunnen herkennen. Maar ik wil tot slot helemaal aan het einde ook de lijnen doortrekken naar de profetische betekenis van deze geschiedenis.

De geschiedenis die ons bepaalt bij de huidige situatie in Israël. Maar ook de geweldige toekomstige verzoening die nog gaat plaatsvinden tussen God en Israël.

En tussen Israël en de Arabische volken waar natuurlijk vandaag de dag enorm veel om te doen is. En waar we ook heel veel vanuit deze geschiedenis over kunnen leren.

Maar ik stel voor dat we eerst een aantal versen gaan lezen. Genesis 32. Het is best een lang hoofdstuk. Ik ga niet het hele hoofdstuk lezen. Dus ik zal op een gegeven moment een sprongetje maken.

Genesis 32 vanaf vers 1.

Jacob. Ik heb als vreemdeling bij Laban gewoond. En ik heb mij daar tot nu toe opgehouden. Ik heb runderen, ezels, kleinvee, slaven en slavinnen.

En ik heb iemand gestuurd om dit aan mijn heer te vertellen. Opdat ik genade in uw ogen vind. De bode kwam me terug bij Jacob en zeide.

Wij zijn bij uw broer, bij Ezo aangekomen. En nu komt hij u tegemoet met 400 man bij zich. Toen werd Jacob erg bevreesd en het benauwde hem.

Hij verdeelde de mensen die bij hem waren, het kleinvee, de runderen en de kamelen in twee kampen. Want hij zei, als Ezo bij het ene kamp aankomt en het verslaat, dan kan het overgebleven kamp ontkomen.

Verder zei Jacob, God van mijn vader Abraham en God van mijn vader Isaac, heren die tegen mij gezegd hebt, keert terug naar uw land en uw familiekring en ik zal u wel doen.

Ik ben te onbeduidend voor al de blijken van goede tierenheid en al de trouw die u die naar bewezen hebt. In mijn slechts met mijn staf ben ik de Jordaan hier overgestoken en nu ben ik tot twee kampen uitgegroeid.

Red mij toch uit de hand van mijn broer, uit de hand van Ezo, want ik ben bevreesd voor hem. Anders zal hij naar mij komen en mij en de moeder samen met hun kinderen neerslaan.

En dan maken we een sprongetje naar vers 24. En daar lezen we maar, Jacob bleef alleen achter en een man worstelde met hem, totdat de dageraad aanbrak.

En toen de man zag dat hij hem niet kon overwinnen, raakte hij zijn heupgevricht aan, zodat het heupgevricht van Jacob ontwricht raakte toen hij met hem worstelde. En hij zei, laat mij gaan, want de dageraad is aangebroken.

Maar hij zei, ik zal u niet laten gaan, tenzij u mij zegent. En hij zei tegen hem, wat is uw naam? En hij antwoordde Jacob. Toen zei hij, uw naam zal voortaan niet meer Jacob luiden, maar Israël, want u hebt met God en met mensen gestreden en hebt overwonnen.

Jacob vroeg daarop, vertel mij toch uw naam. En hij zei, waarom vraagt u naar mijn naam? En hij zegende hem daar. En Jacob gaf die plaats de naam Pniel, want zei hij, ik heb God gezien, van aangezicht tot aangezicht, en mijn leven is gered.

En de zon ging over hem op, toen hij door Pniel gegaan was. Hij echter ging mank aan zijn heup. En daarom eten de Israëlieten tot op deze dag de heupspier niet, die boven het heupgevricht bevindt, omdat hij het heupgevricht van Jacob bij de heupspier had aangeraakt.

Ja, tot zover deze geschiedenis. Ja, broeders en zussen, eigenlijk vallen we met dit hoofdstuk een beetje midden in het leven van Jacob. In het hoofdstuk daarvoor in Genesis 31, daar kunnen we lezen hoe de heren Jacob roept om terug te keren naar het land, om terug te keren naar zijn vaderland.

Hij had op dat moment twintig jaar bij Laban doorgebracht, nadat hij gevlucht was voor zijn broer Ezo, toen hij dat eerst geboorterecht had ontnomen door een list.

En dan lezen we in het vorige hoofdstuk in vers 3 van Genesis 31, toen zei de heren tegen Jacob, keer terug naar het land van uw vaderen en naar uw familiekring en ik zal met u zijn.

En we zien dat Jacob luistert naar de heren in gehoorzaamheid, keert hij ook terug naar Kanaan. En dan lezen we in het tweede gedeelte van Genesis 31 dat hij in eerste instantie nog achtervolgd wordt door zijn broer, of sorry, door Laban.

En ja, nu staat Jacob met knikkende knieën voor Kanaan. Hoe zou zijn broer Ezo gaan reageren?

Hij had hem vele jaren niet gezien. Hoe zou zijn vader Izaak gaan reageren na zo'n lange tijd doorgebracht te hebben bij Laban?

En dan vind ik het zo bijzonder dat de heren Jacob ziet. Dat de heren Jacob tegemoet komt. En daar begint het hoofdstuk mee. We lezen ook Jacob ging zijn zweegs, nadat hij die confrontatie met Laban had gehad.

En engelen van God ontmoeten hem. Dus die heren, hij zendt engelen vooruit om Jacob te bemoedigen. En wat hier gebeurt, dat is ook eerder gebeurd in het leven van Jacob.

Toen hij moest vluchten voor zijn broer Ezo en hij naar zijn oom, naar Laban trok. Dan kunnen we lezen dat hij op een gegeven moment bij Bethel aankomt.

En dat dan een legermacht hij ziet op een ladder van boven naar beneden ziet gaan. En de heren die geeft Jacob dan op dat moment ook geweldige beloften.

Hij zegt Jacob luister, er zal een moment komen dat jij weer gaat terugkeren naar je eigen vaderland. Ik ga je beschermen en ik zal zorgen dat je uiteindelijk weer teruggebracht wordt op de plek die je nu gaat verlaten.

Nou, nu was het ruim twintig jaar later. De heren, hij had zich aan zijn woord gehouden. En Jacob, hij is terug.

En engelen van God die bemoedigen hem. En Jacob, zo lazen we met elkaar, die noemt dan de plek Mahanaim. En Mahanaim, dat betekent twee legers.

De heren, hij beschermde Jacob. Er was in feite een leger voor hem en een leger achter hem. Achter hem had hij Jacob beschermd toen Laban hem tegemoet kwam.

En Laban had hem laten gaan. En voor hem, ja, stond die confrontatie te wachten met Ezo. Maar God, hij was erbij. Hij zag Jacob. En hij was erbij.

En toen ik daar zo verder over nadacht, toen dacht ik, dat mag vanmorgen ook voor ons een geweldige bemoediging zijn dat in alle omstandigheden van het leven, hoe moeilijk dat ook is, welke confrontaties we soms ook moeten aangaan, God, hij is erbij.

Tenmidden van die moeilijke omstandigheden. Nou, ondanks dat God Jacob zo enorm tegemoet komt, door tot Jacob te spreken, door zijn belofte aan Jacob te geven, door zelfs een engelenmacht naar Jacob te zenden, om hem te bemoedigen, valt het in deze geschiedenis op dat Jacob eigenlijk niet echt de heren vertraadt.

Want laten we maar eens verder lezen in vers 3. En Jacob, die stuurde boden voor zich uit, naar zijn broer Ezo, naar het landse Ier, naar het gebied van Edom.

En hij geboot hun, Dit moet u zeggen tegen mijn heer, tegen Ezo, Dit zegt u, dienaar Jacob. Ik heb als vreemdeling bij Laban gewoond, en heb mij daar tot nu toe opgehouden.

Ik heb runderen, ik heb ezels, ik heb kleinvees, slaven en slavinnen, en ik heb iemand gestuurd om dit aan mijn heer te vertellen, opdat ik genade in uw ogen vind.

En dat lees je ook verderop in die geschiedenis, dat Jacob dan inderdaad boden vooruit zendt, die dan Ezo tegemoet moeten gaan met allerlei geschenken, met allerlei boodschappen, om zomaar Ezo zijn gelegenheid te winnen.

En let ook op de woorden die hij hier gebruikt, Mijn heer Ezo en u dienaar Jacob. En toen ik daar zo tijdens de voorbereiding over nadacht, toen dacht ik, Jacob, wat doe je hier nou eigenlijk?

Waarom stel je jezelf zo op? Ik bedoel, je hebt toch van God de opdracht gekregen om terug te keren? Je hebt toch die geweldige belofte van de Heer ontvangen, dat jij de erfgenaam bent, dat het land jou toebehoort?

God, hij zendt notenbeen een hele lege macht naar je, om je te bemoedigen, om je te laten weten, dat de Heer je beschermt.

Waarom vertrouw je de Heer nou niet gewoon op zijn woord? Waarom ga je niet gewoon in vertrouwen? Maar broeders en zusters, als we kijken naar ons eigen leven, en laten we vanmorgen maar gewoon eens heel eerlijk zijn, ja, zo zitten wij toch ook in elkaar, of niet?

Hoe vaak laten wij ons niet leiden door de moeilijke omstandigheden, in plaats van op de Heer te zien? Hoe vaak bedenken ook wij vaak niet allerlei plannetjes, om de dingen even net allemaal naar ons eigen hand te zetten?

En net als Jacob kunnen we Gods belofte wel lezen, we kunnen Gods belofte tot ons nemen, we kunnen elkaar daarin onderwijzen, en dat is belangrijk om te doen, maar als het gaat om de praktijk van ons leven, dan doen we ons vaak heel anders voor, dan die geweldige positie, die we als gelovigen in de Heer Jezus Christus hebben ontvangen, of niet?

En merken we, dat er een strijd in ons gaande is, tussen Gods geest, ja, die wil staan op Gods belofte, die het van de Heer wil van verwachten, maar aan de andere kant ook die strijd met het vlees, die ons eigenlijk voortdurend naar beneden wil trekken.

Ik kom daar zometeen nog verder over te spreken, naar aanleiding van deze geschiedenis. Afijn, als we weer teruggaan, dan wordt die druk op Jacob, wordt nog verder opgevoerd.

Want laten we maar eens lezen, vers 6, daar zien we dat die knechten dan terugkomen, met de mededeling, dat zijn broer Ezo hem tegemoet komt, met maar liefst 400 man.

Nou, het is maar de vraag, of de knechten überhaupt Ezo bereikt hebben, en die boodschap hebben doorgegeven, het zou best wel kunnen, toen ze die 400 man en Ezo zagen, dat ze rechtsomkeerd hebben gemaakt, en dachten van, het is wel goed.

Hoe het precies ook gegaan is, we weten het niet, maar ze kwamen terug, ze kwamen terug met die boodschap, en wat we zien, is dat dit een grote schop voor Jacob is.

Vers 7, toen werd Jacob erg bevreesd, gegeven gegeven, en het benauwde hem. En wat doet hij, dan lezen we verder in vers 7, hij verdeelde de mensen die bij hem waren, het kleinvee, de runderen en de kamelen, in twee kampen, want hij zei, als Ezo bij het ene kamp aankomt, en het verslaat, dan kan het overgebleven kamp ontkomen.

Dus wat we zien is, dat Jacob snel aan de slag gaat. Hij verdeelt snel de groep in tweeën. Hij doet een soort van risicospreiding.

En ken je dat ook in je eigen leven, of niet? Risicospreiding, even safe spelen. En nogmaals, dit is typisch Jacob. Als je het leven van Jacob bestudeert, dan was hij eigenlijk altijd bezig, om de ander te slim af te zijn.

Dat zie je bij het eerst geboorterecht, dat zie je bij die hele geschiedenis, met Laban. Hij was altijd bezig met plannetjes te bedenken. Om de dingen allemaal even net op zijn manier geregeld te krijgen.

En nadat Jacob dan zijn bezit heeft verdeeld in twee kampen, dan gaat hij de heren aanroepen. Vers 9, laten we dat maar eens met elkaar lezen.

En even terzijde, hoe menselijk is dit, hè? Herkennen wij ons daar ook van tijd tot tijd niet in, dat we eerst onze zaakjes regelen, en vervolgens gaan we in gebed, en dan gaan we ons plan aan de heren opdragen.

Terwijl eigenlijk, we het andersom zouden moeten doen. Eerst in gebed gaan, de hele situatie in de handen van de heer leggen, de heren vragen om wijsheid, hoe gaan we hiermee om, heer? Ik leg het allemaal in uw handen, wilt u komen met uw geest met wijsheid?

Nee, vaak zijn we andersom bezig. We hebben het allemaal al bedacht. En ons plan leggen we dan, heer, wilt u dit alsjeblieft bevestigen? Afijn, Jacob, hij roept de heer aan, vers 9.

Verder zei Jacob, God van mijn vader Abram, en God van mijn vader Isaac, heren, die tegen mij gezegd heeft, keer terug naar uw land en uw familiekring, en ik zal u wel doen.

Ik ben het onbeduidend voor al de blijken van de goede tierenheid, en al de trouw die u die naar bewezen hebt. In mijn slechts met mijn staf, ben ik hier de Jordaan overgestoken, en ik ben tot twee kampen uitgegroeid.

Red mij toch uit de hand van mijn broer, uit de hand van Ezo, wat ik ben bevreesd voor hem. Vers 12, u hebt immers gezegd, ik zal u zeker wel doen, en ik zal u nageslacht maken als het zand van de zee, dat vanwege de menigte niet geteld kan worden.

Jacob, die roept de God van zijn vader Abram, en Isaac aan. Wat hij hier in feite doet, is de God van zijn vader en van zijn opa aanroepen.

En toen ik daar zo verder over nadacht, toen moest ik ook denken aan mijn eigen leven, toen dacht ik, ja, ik ben opgegroeid in een christelijk gezin, en ik heb in eerste instantie mijn, de heren leren kennen via de God van mijn ouders, van mijn grootouders.

Ik heb dat misschien wel vaker hier gezegd, maar mijn oma Stier, dat was echt een enorm voorbeeld. Ik heb geweldige herinneringen aan. Een enorme, ja, vrouw die een enorm rijk leven had met de heren, en als kind kan ik me nog heel veel van haar herinneren.

Ik ben opgegroeid, door christelijke ouders. Maar weet je, op een gegeven moment, is het zo belangrijk, dat je zelf ook een persoonlijke keuze leert maken.

En de vraag is, hoe zit dat bij ons, vanmorgen? De meeste van ons, die zullen best wel een persoonlijke keuze gemaakt hebben, voor de heren, maar misschien zijn er vanmorgen ook nog, onder ons, die zeggen, ja, ik ken eigenlijk God, vooral via de God van mijn ouders, van mijn grootouders.

Het is zo belangrijk, dat je een persoonlijke keuze maakt, voor de heren. Hij wil jou persoonlijk leren kennen. Zo belangrijk, om zelf die stap te zetten.

God, hij heeft je lief, hij wil graag een persoonlijke relatie, met jou. Maar als we teruggaan, naar dat gebed van Jacob, dan proef je in alles, dat Jacob heel oprecht is.

Jacob, hij deelt gewoon, die situatie, zoals het ervoor staat. Hij legt eigenlijk, heel de situatie bloot, en hij geeft het in de handen, van de heren. En wat opvalt, is dat Jacob, op dat moment, in zijn positie, als gelovige gaat staan.

Hij roept de heren aan. Hij, hij wil het echt, van de heren verlangen. In deze, verwachten, in deze moeilijke situatie. En toch, broeders en zusters, als we dan weer verder lezen, in deze geschiedenis, dan zien we dat, Jacob toch weer zelf, aan de slag gaat.

we hebben die vers, met elkaar niet gelezen, omwille van de tijd, maar in vers 13, tot en met 20, ja, dan kun je zo, lezen, dat hij weer een slim, plan bedenkt, om Jacob, of sorry, om Ezo gunstig, te stemmen, en dan, dan, dan, dan zendt hij iedere keer, een geschenk vooruit, in de hoop, dat Jacob dan, of dat Ezo dan, zou denken van, oh, wat een mooi geschenk.

En dan even later, komt er weer zo'n mooi geschenk. En dan staat er in vers 20, want hij zei, ik zal hem gunstig stemmen, met dit geschenk, dat voor mij uitgaat, en daarna, zal ik hem zelf, onder ogen komen, misschien, zal hij mij, te willen zijn.

Pas je op, hoe dat hier geschreven staat. Misschien, zal hij mij, te willen zijn. En misschien, zal ik hem, gunstig stemmen, met dit, geschenk.

Dus Jacob, hij heeft eerst, de heren aangeroepen, hij heeft de hele situatie, in handen van de heren, gelegd, en dan gaat hij, toch weer hiermee, mee verder. Was het nou, verkeerd, om Ezo, een geschenk te geven?

Nee, natuurlijk niet. Als hij dat wilde, dan, dan had hij, natuurlijk, mocht hij dat doen, als broer. Alleen zijn beweegredenen, waren verkeerd, broeders en zusters.

Jacob wilde, Ezo gunstig stemmen, in de hoop, dat hij hem, terwille, zou zijn. En let op, wat ik nu ga zeggen, want het is heel belangrijk, in deze geschiedenis, in plaats van God, de verzoening, tot stand, te laten brengen, gaat Jacob, proberen, om, zelf, te verzoenen.

Begrijpt u, wat ik zeg, of niet? Dus in plaats van, God, de verzoening, tot stand te laten brengen, wil hij, zelf, gaan proberen, te verzoenen, door, geschenken, te geven.

En dat is nou, typisch de mens. Dat is nou, typisch de mens. Ja. Ik keek van de week, nog een programma, over, de islam. En ook daar, zie je dat in terug.

God toch proberen gunstig te stemmen. Want uiteindelijk, heb je die weegschaal, van de balans, van goed en kwaad. En als ik maar genoeg goede dingen doe, dan gaat die weegschaal, naar de goede kant.

Ja. Maar hopen, verlangen, dat eeuwige leven, te bewerken, door, door zelf maar, ja, verzoening, tot stand te brengen.

Door zelf maar, geschenken, en goed doen, daaraan toe te voegen. En je ziet eigenlijk, in deze geschiedenis, die twee naturen, naar voren komen.

Enerzijds, die oude natuur, die oude mens, van Jacob, die, die zelf dingen probeert, te fixen. En aan de andere kant, die nieuwe natuur, van Jacob, die het, echt van de heren, wil verwachten.

En ik denk, dat wij dat, van tijd tot tijd, ook, in ons leven, herkennen. De ene keer, wandelt Jacob, naar de geest, dan gaat hij, in die geloofshouding, staan.

Als hij, door de heren, wordt geroepen, om terug te keren, naar het land, dan gaat hij, in gehoorzaamheid, dan geeft hij, daaraan gehoor. De heren, die komt hem dan, dan tegemoet, door engelen, te zenden.

En op een mooi moment, dat dat dan voorbij is, dan gaat Jacob, toch weer, op die omstandigheden letten. Dan handelt hij, toch weer, vanuit zichzelf, vanuit dat vlees, door een plannetje, te bedenken, om, om boden, vooruit te sturen.

En als zijn plannetje, dan niet werkt, en, en Ezo komt hem tegemoet, met 400 man, dan wordt Jacob, bevreesd. En vervolgens, komt die gelovige, Jacob, weer naar voren, die, die de heren, gaat aanroepen, het van hem, wil verwachten.

En als hij, hij zich, dan, dan tot de heren, heeft gericht, dan gaat hij, toch weer, verder, met, met zijn eigen plan, uitrollen, door, door boden, vooruit te zenden, om, om, Ezo maar, gunstig te stemmen.

Maar, broeders en zusters, nogmaals, zo staan wij ook, heel vaak, in het leven. De ene keer, dan, dan, dan staan we daar, als een gelovige, en, de ene keer, dan staan we daar, weer als een ongelovige.

De ene keer, vertrouwen we, volledig op de heren, laten we ons, leiden door Gods geest, maar er hoeft maar iets, in ons leven, plaats te vinden, of we gaan weer zien, op onszelf, op de omstandigheden.

En dan is het precies, wat Paulus ook schrijft, in Romeinen 7, dat hij het uitroept, ik ellendig mens, wie zal mij verlossen, uit de lichaam, van deze dood.

En weet u, broeders en zusters, dan ben ik, zo blij, dat daar niet, een punt staat, maar dat die zin, dan verder gaat, ik dank God, door Jezus Christus, onze Heer.

En dat is zo belangrijk, als gelovig, om dat, te weten, dat we iedere keer, eigenlijk weer terug, geworpen worden, op de Heer Jezus Christus. Dat we leren, om in dat overwinningsleven, te gaan staan, juist op die moeilijke, juist in die moeilijke, omstandigheden, juist, op die momenten, dat we zo moeten dealen, met die oude mens, dat we weer teruggeworpen worden, op Christus.

Dat we het in zijn kracht, in zijn genade, kunnen doen. Dat we, wat Paulus ook schrijft, in Romeinen 8, meer dan overwinners zijn, maar niet buiten Christus om.

Je moet denken aan, die maanzieke jongen, die, door zijn vader, dan bij, de Heer Jezus, wordt gebracht.

En wat wij ook, van tijd tot tijd, moeten leren, is wat, die vader, van die maanzieke jongen, naar de Heer uitroept. Heer, ik geloof, maar kom mij ongeloof, te hulp.

En dat geldt in feite, ook voor ons, vaak op die momenten, waar het erop aankomt. Dan willen we de Heer, wel vertrouwen, dan willen we wel, op zijn belofte gaan staan, maar we zijn, als mens, vaak geneigd, om te letten, op die omstandigheden.

Om terug te vallen, naar het vlees. Ja, Heer, ik geloof, ik wil in die geloofshouding, gaan staan, ik wil daar vanuit leven, maar kom mijn ongeloof, te hulp, breek alles, in mij af, wat momenteel, in de weg staat, om daar te komen.

Maar fijn, terug naar de geschiedenis. Als Jacob, alles geregeld heeft, hij heeft er geschenken, vooruit gestuurd, dan lezen we, dat hij alles, wat hij heeft, naar de overkant, van de jabbok brengt.

Laten we dat lezen, vers 22, diezelfde nacht, stond hij op, nam zijn twee vrouwen, zijn twee slavinnen, en zijn elf kinderen, en hij stak, de doorwaardbare plaats, van de jabbok over.

Hij nam hen mee, en hij liet hen, de beek oversteken. Alles, wat hij had, liet hij, oversteken. En dat is, broeders en zusters, wat jabbok betekent.

Jabbok betekent, leeg maken. Alles, wat Jacob had, dat had hij, naar de overkant, gebracht. Hij had niets meer.

Jacob, was, leeg. Alles leek hem, in feite, uit handen, te zijn geslagen. En zo is het vaak ook, als het gaat om die moeilijke omstandigheden, waar wij ons van tijd tot tijd, in kunnen begeven.

Je komt op een punt, dat je zelf niks meer kunt, dan het alleen van de heren, verwachten. Je bent, leeg, jabbok. En juist op die momenten, dat je zelf helemaal leeg bent, dat je niks meer, aan de situatie kunt doen, dat is vaak het moment, dat God, tot je hart, gaat spreken.

Je bent leeg. Alles van jezelf, is afgebroken. En dat zien we in feite, ook in deze, geschiedenis. En dan komen we bij, Jacobs worsteling, met de man, bij de rivier, de jabbok.

Allereerst, een belangrijke vraag is, wie is, deze mysterieuze man, die daar ineens, verschijnt. We zien in onze vertaling, dat die man, met een hoofdletter, staat afgedrukt.

Tenminste bij mij wel, in de herziende staatsvertaling. En dat laat zien, dat het om God gaat. Tegelijkertijd, lijkt dit een beetje, in tegenspraak, met wat er in vers, even kijken, 25 staat.

Daar staat namelijk, en toen de man zag, dat hij hem niet, kon overwonnen. Kon overwinnen, sorry. En je zou zeggen, dat God toch, sterker is dan Jacob, of niet?

Dus ja, hoe zit dat nou? Nou, dit was het einde van de preek. In sommige commentaren, denkt men daarom ook, dat het hier gaat, om een engelvorst, van Ezo.

Binnen de joodse commentaren, denkt men, dat het hier gaat, om een demoon, van Ezo. Afijn, ik denk dat het belangrijk is, om met elkaar, om tot een goed antwoord te komen, is naar Hosea 12 gaan.

Laten we dat eens met elkaar, opzoeken. Hosea 12. Hosea 12. De kleine profeten. Hosea 12.

Bladzijde 1430. Hij heeft er niet zoveel aan. Hosea 12. En ik zeg gelijk al erbij, hou uw vinger erbij, of doe er iets tussen, want ik kom er zometeen nog heel eventjes op terug.

Hosea 12. En daar lezen we, vanaf vers 3, en daar staat, Hosea 12 vers 3, De Heer heeft een rechtszaak met Juda.

Hij zal Jacob vergelden naar zijn wegen. Hij zal zijn daden op hem doen terugkeren. In de moederschoot, pakte hij zijn broer bij de hielen.

In zijn kracht, streed hij met God. Hij streed met de engel, en overwon, wenend, vroeg hij hem om genade. In Bethel vond hij hem, en daar sprak hij met ons, namelijk, de Heere, de God van de lege machten, Heere is zijn gedenknaam.

En u, bekeer u tot God, houdt u goede tierenheid en recht, zie voortdurend uit naar uw God. Goed, vanuit Hosea wordt dus duidelijk, wie deze man is.

Hij wordt hier genoemd Elohim, God, de engel, en dan moet ik zelf automatisch denken, ook aan de engel van de Heere, zoals hij verscheen aan Abram, in Genesis 18.

Heere, God van de lege macht, J-H-W-A staat hier, Heere is zijn gedenknaam. En persoonlijk geloof ik, maar nogmaals, er zijn dus verschillende visies op, dus gaan we niet gelijk tomaten gooien, maar ik geloof dus zelf, dat degene met wie Jacob hier streed, inderdaad God zelf was.

Op dat moment, de geopenbaarde zoon, dus ik geloof dat het hier om Christus gaat, in vleeswording. Ook Jacob merkt dat, in deze geschiedenis, want in vers 30 lezen we, dat hij de plaats Peniel noemt, omdat hij van aangezicht tot aangezicht, de Heere heeft gezien, en zijn leven is gered.

Maar dan blijkt tegelijkertijd, blijft toch ook die vraag, van vers 25, waar we lezen, dat Jacob dus sterker blijkt te zijn, dan die man. Hoe zit dat dan? Nou, het lijkt erop, nogmaals, dat het hier gaat om God, maar wel in een vernederende hoedanigheid, als mens.

En als mens was hij zwak. Zoals we ook lezen over de Heere Jezus, dat hij 2000 jaar geleden, naar deze aarde is gekomen, als mens.

Zoals we ook lezen in de Hebreënbrief, dat hij aan ons gelijk is geworden. Hij heeft zichzelf, Filipense 2, vernederd. Hij is aan ons als mensen, gelijk geworden.

Dus hier in Genesis 32, met alle voorzichtigheid, geloof ik dat die man gods, dat het een man gods is, maar wel in de gedaanten, van een mens. En als mens, heeft hij moeite, om van Jacob te winnen, in die worsteling.

Tegelijkertijd, zeg ik erbij, zien we ook heel duidelijk, die goddelijke kant, want vers 25, daar lezen we, en toen de man zag, dat hij hem niet kon overwinnen, raakte hij zijn heupgevricht aan, zodat het heupgevricht van Jacob, ontwricht raakte, toen hij met hem worstelde.

Dus het is niet zo, dat deze man godsnaam eens, even een flinke klap, op die heupgevricht gaf. Nee, hij hoefde alleen maar die heupgevricht van Jacob, aan te raken, en hij was nergens meer.

Hij ging mank, het raakte ontwricht. En we zien op dat moment ook, dat God met Jacob, tot zijn doel, begint te komen. Jacob, kan eigenlijk niet meer staan, hij kan niet meer worstelen, en wat hij in feite, ja, alleen nog maar kan doen, is die man gods vastgrijpen.

En Jacob, die realiseert zich, op dat moment, dat degene met wie hij strijdt, de man gods is. Vers 26, en hij zei, laat mij gaan, want de dageraad is aangebroken, maar hij zei, ik zal u niet laten gaan, tenzij u mij zegen.

Dus hier, komt Jacob tot die ontdekking, dat hij worstelt met een meerdere, en hij wil zich door hem laten zegenen. En dan lezen we vers 28, toen zei hij, uw naam zal voortaan niet meer Jacob luiden, maar Israël, want u hebt met God, en met mensen gestreden, en hebt overwonnen.

Nou, u weet, Jacob, dat betekent, hij die de hiel, vasthoudt. En Jacob wordt Israël. En Israël betekent, dat hij een vorst, een strijder van God wordt.

En dan kom ik nog een keer terug, op die vraag van, ja, wie is nou de winnaar? Ik bedoel, Jacob heeft toch verloren, zijn heupgevricht is toch ontvricht, hij is toch de verliezer.

Ja, in Gods ogen, heeft Jacob uiteindelijk overwonnen. Jacob heeft namelijk geleerd, om niet vanuit zijn eigen kracht, daar vanuit te gaan steunen, en te gaan handelen.

Hij heeft geleerd, om niet meer op zichzelf te zien, maar dat hij moet leren, om op de heren te zien, om vanuit zijn kracht, te gaan handelen, het van de heren verwachten.

En in plaats van tegen de heren te strijden, ja, moet Jacob eigenlijk zijn laatste krachten, gebruiken om op hem te steunen. En dat is broeders en zusters, precies die strijd ook van de geest en de vlees, ook in ons leven.

Niet wandelen vanuit het vlees, wij moeten leren wandelen vanuit de geest, vanuit dat overwinningsleven. En dat is broeders en zusters ook, wat ik het Joodse volk vandaag de dag zo toebid.

Dat ze niet handelen vanuit hun eigen kracht, maar dat ze leren om op de heren te vertrouwen. Nou wil ik nog één ding benoemen, en misschien is het u opgevallen.

Want in Jacob, sorry, in Hosea 12, daar lazen we iets heel opmerkelijks, en ik weet niet of u het heeft gezien, of dat u er ook overheen heeft gelezen.

Daar staat iets heel opmerkelijks. Daar staat namelijk, in de moederschoot pakte hij zijn broer bij de hielen, in zijn kracht streed hij met God, hij streed met de engel en overwon, wenend vroeg hij hem om genade, en let op wat er dan staat, in Bethel vond hij hem, daar sprak hij met ons.

Hé, toen ik dit las, was mijn eerste reactie van, hè, maar Jacob vond de heren toch in Pniel, en niet in Bethel, toch, of niet?

Daar ondergaat hij die naamsverandering, toch, of niet? Maar er is nog meer aan de hand, broeders en zusters. En ik heb daar geen tijd meer, om daar heel uitgebreid op in te gaan, maar als je die hoofdstukken naar 32 doorleest, dan valt allereerst op, in Genesis 33, dat daar die verzoening plaatsvindt, tussen Jacob en Ezo.

En dat valt heel erg op, dat Jacob maar door blijft gaan, met die geschenken, waar we het met elkaar over hebben gehad. Hij wil Jacob, of sorry, hij wil Ezo maar heel graag goed gezind zijn.

En Jacob, of sorry, Ezo, die wil die geschenken niet, en die zegt tegen Jacob, joh, hou alsjeblieft die geschenken, joh, ik heb genoeg, en het is allemaal goed. En dan zegt Ezo tegen Jacob, laten we samen optrekken naar Zeir, laten we samen optrekken naar onze vader.

En dan zegt Jacob, nee, nee, ga jij maar vast vooruit, joh, ik kom er wel aan. En dan zegt Ezo, van ja, maar laat dan een paar van mijn manschappen hier achter, dan begeleiden die jou, naar onze vader toe.

En dan, dan komen we er samen aan. En dan zegt Jacob, Jacob, nee joh, ga maar vast vooruit, ik kom achter jou aan. En wat gebeurt er dan? Wie weet het?

Gaat hij terug of niet? Nee, Jacob gaat precies de tegenovergestelde richting op. Hij gaat naar Sichem, precies de tegenovergestelde richting.

En wat gebeurt er in Sichem, broeders en zusters? Daar vindt die geschiedenis plaats met Dina, die wordt verkracht, verschrikkelijke geschiedenis.

En wat gebeurt er? De broers die nemen wraak en die moorden half Sichem uit. En daar gebeurt een verschrikkelijk drama. En dan gaat de Heer opnieuw naar Jacob.

En dan zegt hij, Jacob, ga terug. Ga naar je land. Ga naar Beto. En dan lezen we dat Jacob zijn spullen pakt, zijn afgode, zijn laatste afgode, wegneemt.

En dan gaat hij uiteindelijk terug naar zijn vader. Vader. En dan moet u opletten wat er dan staat in Genesis 35.

Zoek dat op met elkaar. Genesis 35. Dan lezen we het volgende. Genesis 35. En God verscheen opnieuw aan Jacob.

Nadat hij uit Paddan Arom gekomen was en hij zegende hem. En God zei toen tegen hem, uw naam is Jacob, maar uw naam zal voortaan niet meer Jacob luiden, maar Israël zal uw naam zijn.

En hij gaf hem de naam Israël. Verder zei God tegen hem, ik ben de God, de Almachtige, wees vruchtbaar en word talrijk.

Een volkje en menigte van volken zal uit u ontstaan. Koningen zullen uit uw lichamen voortkomen. En dit land dat ik aan Abram en Isaac gegeven heb, dat zal ik aan u en uw nageslacht geven.

Dus boeders en zusters, hier lezen we eigenlijk voor de tweede keer dat hij die naamsverandering ondergaat. Dat was bij Pniel, Maar vervolgens kreeg hij opnieuw die naam bij Bethel.

En daarom dat er in Ozee 12 ook staat, in Bethel vond hij hem en sprak hij met ons. Pas in Bethel was Jacob op de plek waar God hem wilde hebben.

En daarom kom ik terug ook, van ja, wie met wie heeft Jacob geworsteld? En sommigen zeggen daarom, van ja, was het de Heere, of was het toch iets van een engelfos van Ezo?

Dus er valt wel iets voor te zeggen, terwijl ik persoonlijk nog steeds dan aan neig, dat hij ook daar worstelde, met die man Gods, met de Heere zelf. Maar hij ondergaat wel twee keer die naamsverandering.

En nou u toch in Genesis 35 bent, dan vind ik het zo mooi. Isaac die sterft. En Ezo en Jacob, die komen als broeders daar samen.

Let op wat er dan staat. Genesis 35 vers 29. Toen gaf Isaac de geest en stierf, en werd met zijn voorgeslacht verenigd, oud van dagen verzadigd, en zijn zonen Ezo en Jacob begroeven hem.

En dat vind ik zo mooi, broeders en zusters. De broers waren verzoend. En ze begraven samen hun vader Isaac. En toen ik dat zo tot me door liet dringen, toen dacht ik, daar spreekt toch een geweldige hoop uit, of niet?

En daar kom ik tot slot. En daarmee wil ik eindigen. Bij deze geschiedenis. Deze geschiedenis waar je die strijd ziet tussen Ezo en Jacob. Waar je ook ziet een enorme strijd.

Eigenlijk in feite zijn het vandaag in het Mede-Oosten, het zijn broedervolken die met elkaar strijden. Er is hoop, broeders en zusters, voor het Midden-Oosten, ook in onze dagen.

Ook al lijkt die verzoening verder weg dan ooit. Toch is er hoop voor Israël, is er hoop voor het Midden-Oosten. Alleen die godsverzoening gaat niet tot stand gebracht worden door allerlei menselijke onderhandelingen.

Israël die nu weer zijn hoop vestigt op Trump. En ja, weet je wel, maar hoopt van, oh, weet je wel, nu gaat het misschien allemaal wel goed komen, met Gaza en met het hele Midden-Oosten.

Nee, de Bijbel leert dat het eerst nog tot een enorm dieptepunt zal gaan komen. Daar in dat Midden-Oosten. En dat die ware verzoening in feite een persoon is.

De Heer Jezus Christus. En ik vind het zo mooi hoe in het Midden-Oosten daar al van die sprankjes hoop zijn op Bijbelscholen, waar Jood en Arabier elkaar hebben gevonden in de Heer Jezus Christus.

En daar spreekt hoop uit. Want die hoop die gaat straks in het groot plaatsvinden als de Heer Jezus Christus zal terugkeren naar deze aarde.

Maar de Bijbel leert, voordat het zover is, dat er nog een tijd gaat aanbreken, een tijd van Jacobs benauwdheid. Dat is wat Jeremia 30 ons leert.

En Jeremia grijpt hiermee terug naar deze geschiedenis van Genesis 30. Een tijd van Jacobs benauwdheid. De Heer, hij zal nog een keer dat heupgevricht van Jacob van Israël gaan aanraken, zodat ze mank gaan.

Zodat ze leren, ja, niet te vechten vanuit hun eigen leger of vanuit bondgenoten of noem maar op. Nee, ze moeten mank worden gebracht voor de Heer. Zodat ze zijn naam gaan aanroepen.

En op het moment dat ze zijn naam gaan aanroepen, dan gaan er grote dingen gebeuren in het Midden-Oosten. En dat vind ik zo mooi. Ik ga daar niet meer naartoe, maar in Sifania 3, vers 14 tot en met 20, dat moet u voor uzelf thuis maar eens nalezen.

Daar lees je over de terugkeer en het herstel van Israël als een volk wat mank gaat, maar wat terugkeert naar de Heer en waar herstel uit voortvloedt.

Prachtige provincie. En broeders en zusters, daarmee sluit ik af, dat is ook wat we elkaar deze morgen mogen toebidden. Dat in alle omstandigheden van ons leven, waar we nu momenteel ook staan, hoe moeilijk het misschien momenteel ook is in u en jouw leven.

Dat we juist op die momenten niet gaan strijden vanuit eigen kracht, maar dat we de Heren zoeken. Dat we het van Hem verwachten.

Zoals Paulus schrijft in Filippense 4, vers 19. Maar mijn God zal u overeenkomstig zijn rijkdom voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid door Jezus Christus.

Amen. Amen.