Wat denk je dat makkelijker is

Spreker

J. van der Wal

Date
Dec. 29, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Goedemorgen allemaal. Het is fijn om hier weer te zijn. In juni was ik hier voor het laatst. Job haalde het natuurlijk al even aan. Eind van het jaar en dan ga je terugkijken.

En zoals de meesten weten hebben wij een vrij bewogen jaar gehad. Vorig jaar hoorden we dat Jacqueline borstkanker heeft. We zijn door allerlei behandelingen heen gegaan dit jaar.

Chemo, bestralingen, daar heb ik vorige keer ook wel over verteld. Operaties geweest. En het is ook mooi om te delen. Het gaat heel goed. We zijn aan het herstellen. Jacqueline is aan het herstellen. Weer rustig aan aan het werk. Zister vanmorgen. Wat heel fijn is. Dat was een paar maanden geleden absoluut niet mogelijk.

Dus er is een stijgende lijn. Daar zijn we heel dankbaar voor. En we zien God ook in deze periode. En het is fijn om hier te zijn en dat met jullie te mogen delen.

Nou gaan we het vanmorgen hebben over het verhaal van de verlamde man die door vier van zijn vrienden bij Jezus wordt gebracht. Dat is een verhaal dat best wel heel erg bekend is. Dat staat ook in drie van de vier evangelie staat dat verhaal opgeschreven.

Daar gaan wij het vanmorgen over hebben. En we doen dat vanuit het Marcus evangelie. Het evangelie volgens Marcus. En dat staat in Marcus 2. Marcus 2 vanaf vers 1. Gaan we zo meteen lezen.

Dan gaan we gewoon stuk voor stuk gaan we daardoor heen om te kijken van wat betekent deze tekst. Wat is nou de kern van wat Marcus ons hier probeert te vertellen. Maar ook wat betekent dat voor ons voor vandaag.

Marcus 2 vanaf vers 1. Daar beginnen we even met elkaar.

Even tot zover. Jezus die komt dus terug in cavernum. Als je Marcus 1 leest dan zie je dus dat hij daar is. Dat hij in het huis van Simon, Petrus en Andreas is. Hij is daar en hij gaat dan dat gebied in.

En doet allerlei wonderen, tekenen. Hij geneest mensen. Hij drijft demonen uit. Hij wekt mensen op uit de dood. Jezus doet allerlei grote dingen.

En dat zorgt er ook voor dat op het moment dat hij dus terugkomt in cavernum. Dat daar een enorme menigte op afkomt. Hij was namelijk bekend. Dat ging als een lopend vuurtje. Dat was uitzonderlijk.

In die tijd was het natuurlijk veel ingewikkelder om nieuws te verspreiden. Dat ging via handelaren en noem het maar op. Dat ging mond op mond. Dat ging veel langzamer dan tegenwoordig. Maar Jezus was bekend.

En dat was niet zonder reden. Jezus stond bekend als geneesheer. Als een wonderdoer. Iemand die hele grote dingen deed. Dus hij komt terug in cavernum. En op dat moment komt daar een enorme menigte.

Hij is waarschijnlijk weer in dat huis van Simon, Petrus en Andreas. En er komt een menigte aan en hij begint ze het evangelie te vertellen. Hij begint ze Gods boodschap te delen. En daar is hij mee bezig. En op dat moment komen ook vier vrienden met hun verlamde vriend aan.

Er staat hier vier mensen. Waarom denken wij altijd dat het vier vrienden zijn? Nou, je ziet dat zij best heel ver gaan. Zij gaan heel ver voor die verlamde man om hem bij Jezus te brengen.

Zij komen daar aan en zien namelijk die enorme menigte. Zij kunnen niet naar Jezus toe. En dat moet je je dan even voorstellen. Je hebt dus zo'n brankaar bij je met die vriend erop.

En je denkt, oh we moeten naar Jezus toe. Jezus doet wonderen. Jezus geneest. Dat is de plek waar we heen moeten. En dan staat daar zo'n enorme menigte. Wat zou je dan doen? Zou je denken, nou ja goed, laat maar dan maar niet.

Of zou je juist op je strepen gaan staan? Wordt het laat onze door? Want kijk eens hoe belangrijk dit is. Nou ja goed, we weten, als je het Lucas even gegeven leest, lezen we dat ze hebben geprobeerd door de menigte heen te komen.

En dat lukte niet. Dus, we kunnen niet rechtstreeks naar Jezus. Wat doen ze? Ze gaan via het dak. Ze klimmen op de een of andere manier, klimmen ze dat dak op met die verlamde man met hun mee.

Dat moet een behoorlijke tocht zijn geweest. Dat zal niet heel makkelijk zijn geweest. En op het moment dat ze daar dus boven op dat dak komen, beginnen ze dat dak los te halen. Dat ging wel wat makkelijker dan dat tegenwoordig zou gaan, gelukkig.

Maar dan nog, het gaf rommel, het gaf rumoer, het gaf allerlei stof dat naar beneden dwarrelde. Er gebeurde van alles. En moet je je dus bedenken, zij keken enorm tegen Jezus op.

En zij beginnen dat dak los te maken. Dan moet je best wel lef hebben, want ze doorbreken dat moment dat hij daar heeft. Die preek die hij houdt, dat doorbreken ze op dat moment.

Die vrienden zien die menigte, kunnen er niet doorheen en gaan via het dak. En toen ik daarmee bezig was, toen dacht ik, zo'n menigte, dat hebben wij eigenlijk allemaal wel eens.

Een menigte die ons tegenhoudt om bij Jezus te komen. Ik weet nog wel, toen onze Juda klein was, die is nu zes, maar voordat hij één was, sliep hij heel slecht.

Gewoon iedere nacht, een paar keer per nacht wakker. En wij dus ook, iedereen die jonge kinderen heeft gehad, die wel eens huilde, die weet hoe dit gaat. Ik hoorde vanmorgen nog iemand erover. En ja, je hebt slechte nachten.

En eerlijk is eerlijk, als je dat weet hoeveel nachten achter elkaar hebt, dan ben je kapot op de duur. Misschien heb ik dat hier wel eens verteld. Nou, wij waren echt, wij waren op. Hoe het huilen stond je nader dan het lachen.

En ik heb het echt ervaren als lijden op dat moment. Je was zo onwijs moe. En ik weet nog, Jacqueline en ik liggen in bed. En dan zeggen we, zullen we nog even bidden?

En met mijn hoofd zeggen, ja hoor, laten we het maar doen. Want je weet dat dat zo hoort, dat dat de bedoeling is. Nou, noem het maar. Maar mijn hart zegt, ja. Dat heb ik al driehonderd keer gedaan.

Waarom? Waarom zou ik nog bidden? En dat was op de duur, dat werd echt een blokkade. Met mijn hoofd deed ik het wel. Maar ik had echt zoiets, ja, wat maakt het uit?

En we hebben allemaal dit soort menigtes. Of het nou je tijd is. Waar je je aandacht aan besteedt. Of het nou onvervulde verlangens zijn.

Of het pijn en moeite is. Wat houd je nou bij God vandaan? Wat is jouw menigte? Wat houd je tegen? We hebben allemaal dit soort menigtes.

En die vrienden die daar dus aankomen, bij dat huis zien dus ook een menigte. Kunnen er niet door, proberen het. Gaan dan via het dak. Dak opengebroken.

En dan lezen we verder. Dus omdat ze door de menigte niet bij Jezus konden komen, haalden ze een stuk van het dak weg, boven de plaats waar hij was. En toen ze een opening hadden gemaakt, lieten ze de verlamden op zijn slaapmat naar beneden zakken.

En toen Jezus hun geloof zag, zei hij tegen de verlamden, mijn kind, uw zonden zijn u vergeven. Uw zonden zijn u vergeven.

Dan moet je bedenken, dat je dus met het zweet op je rug, daarboven op dat dak bent gekomen. Het is je gelukt om dat allemaal los te halen, los te breken.

Het lukt je om dan die verlamde man bij Jezus te brengen? Vol spanning zit je te kijken, gaat hij nou tegen ons uitvaren, omdat we hem storen?

Maar dat gebeurt allemaal niet. Hij ziet ze, hij ziet ook hun geloof. We weten ook niet goed of dat nou het geloof van die vrienden is, of dat het van hen allemaal is. Maar hij ziet hun geloof. En dan denken ze al, nu gaat het gebeuren.

Dat waar we zo op hebben gehoopt, degene die wonderen doet, die gaat nu onze vriend genezen. En dan zegt Jezus, uw zonden zijn u vergeven.

Wat moeten ze dan gevoeld hebben? Ik dacht echt, als ik daar zou staan, zou ik echt diep teleurgesteld zijn. Wat nou zonden vergeven? Daar kwamen we niet. We kwamen voor genezing.

Deze man die ligt al zijn hele leven hier plat op de grond. En dan zeg je, zonden zijn vergeven. Maar daar moeten we wel bij bedenken. Dat is hoe wij op dit moment daarnaar kijken.

Als ik daarnaar kijk, het eerste wat er bij mij gebeurde was echt, ja, wat heb ik hier aan? Maar dat is niet wat er bij hun gebeurde. In die tijd waren zonden en ziekten heel nauw met elkaar verbonden.

Op het moment dat iemand ziek was, gingen ze ervan uit dat diegene gezondigd had. Ziekte was voor hun altijd eigenlijk een straf van God. En soms terecht, maar heel vaak natuurlijk niet.

Dat laat de Bijbel ook zien. Maar even qua voorbeeld, Job, die wordt ziek, zijn vrienden komen bij hem. Eigenlijk het enige wat ze aan hem blijven vragen. Ja, wat heb je verkeerd gedaan? Waar heb jij gezondigd dat jou dit mag overkomen?

En als de discipelen een blinde man bij Jezus brengen, dan zeggen die discipelen ook, deze man is zijn hele leven al blind. Wie heeft er gezondigd? Hij of zijn ouders? Op het moment dat er ziekte was, dan was dat in hun ogen onderdeel van een zonde.

Dan was dat de oorzaak. Jezus zegt natuurlijk bij die blinde mannen, helemaal niemand heeft hier gezondigd. Dat gaat helemaal niet om die zonde. Dat was om Gods heerlijkheid te laten zien.

En bij Job weten we ook dat het helemaal niet om de zonde van Job ging. Maar in hun beeld, op het moment dat er dus vergeving uitgesproken werd, gingen zij ervan uit, oké, het probleem is opgelost.

Nu mag hij opstaan. Maar dat gebeurde niet. Die man die lag nog steeds. Die man die was nog steeds verlamd. Jezus heeft hem vergeven.

Op dat moment hebben zij nog steeds niet gekregen wat zij zo graag wilden hebben. En dat is iets waar we allemaal mee te dealen hebben.

Je krijgt niet altijd wat je wil. Je krijgt niet altijd waarvoor je bidt. Er gebeuren dingen die niet leuk zijn. We hebben te maken met ziekte.

We hebben te maken met sterven. We hebben te maken met verlangens die maar niet vervuld worden. En ik weet niet hoe jij hier nu zit en hoe je naar het afgelopen jaar kijkt. Maar misschien geldt dat ook voor jou.

Dat er dingen zijn die gewoon niet gaan zoals jij graag zou willen. En dat je niet snapt waarom God dit toestaat. Waarom komt er geen verlossing? Waarom komt er geen genezing?

Waarom komt er geen verbetering in een situatie? Misschien stelt dat je teleur. Misschien heb je daar vragen over. En dat gaat veel verder dan alleen ons eigen leven.

Een van de grootste vragen waar mensen mee worstelen, helemaal ook buiten de kerk, maar ook in de kerk, is waarom staat God het allemaal toe? Waarom is er zoveel pijn? Waarom is er zoveel lijden?

Waarom is er zoveel ziekte? Waarom gaan de mensen nog steeds dood? Waarom is er zoveel oorlog, honger, ongelijkheid? Waarom is er zoveel wat niet goed is? Waarvan we gewoon zien dat het niet oké is.

Waarom staat God dit toe? Waarom gaat het zo? En dat is een hele grote vraag. En dat is niet een vraag die we nu even vanmorgen oplossen met elkaar.

Dit is een veel grotere vraag dan dat je even in een half uur kan behandelen. Maar toch wil ik er straks wel wat over zeggen. Waarom krijgen we niet altijd wat we willen, waar we voor bidden, waar we God omsmeken?

We gaan nog even doorlezen. Die man wordt dus naar beneden laten zakken. En Jezus ziet hun geloof en zegt tegen de verlander, mijn kind, uw zonden zijn u vergeven.

En dan gaan we in vers 6 verder. En het stukje dat nu komt, is de kern van dit verhaal. En ik zal je zo even uitleggen waarom dit de kern is. Maar dit is dus de kern van dit verhaal.

Er zaten, vers 6, er zaten ook een paar schriftgeleerden tussen de mensen. En die dachten bij zichzelf, hoe durft hij dat te zeggen? Hij slaat God lastelijke taal uit.

Wie kan zonden vergeven dan God alleen? En Jezus wist meteen wat ze dachten. En dus zei hij, ja waarom denkt u zoiets? Wat is gemakkelijker? Even tot zover.

Dus we hebben daar een groep fariseers. En Jezus heeft gelijk door, dit wringt. Want dit is ook niet gek. Jezus die zegt dus, uw zonden zijn u vergeven.

En voor een jood was dat, ja dat kon alleen God. Jezus zei eigenlijk gewoon hier, ik ben God. Dat was uit en boos. En wij kijken, nou ja, liefdevol neer op de fariseers.

Als we kijken naar hoe zij alles deden. Maar laten we er dus vanuit gaan dat hier nu iemand de kerk binnenkomt en dan zegt, ja maar ik ben de nieuwe Jezus. Dan zouden wij ook zeggen, ja ga weg, wat is dit?

Daar moeten we niks van hebben. En terecht, laat ik even heel wel wezen. Maar voor hun is dat wat er gebeurde. Dit kon niet in hun hoofd bestaan. Dus zij ageerden tegen, zij moesten daar niks van hebben.

En Jezus zegt dan, wat denk je nou dat makkelijker is? Nou is het interessant. Ik zeg dus, dit is het belangrijkste gedeelte van dit verhaal. En waarom is dit nou het belangrijkste gedeelte?

Nou, Marcus gebruikt hier een concentrische structuur.

En een concentrische structuur is eigenlijk een structuur die in veel oudheidsliteratuur gebruikt werd om duidelijk te maken waar de kern van een verhaal zit. Nou, deze term mag je gelijk vergeten.

Mocht je het wel leuk vinden, concentrische structuur is een hele mooie van de Ark van Noach. Enorm lang, zo lang is deze niet. Maar super interessant. Wat nou een concentrische structuur is?

Het is een structuur waarop een verhaal is opgebouwd om te wijzen naar de kern. Een verhaal dat heeft met een concentrische structuur een gespiegelde vorm, om het zo maar te zeggen.

We beginnen bij A. Dan krijgen we B. Dan krijgen we C. En in dit geval krijg je hier de kern.

En dan gaan we terug. C. B. A. De concentrische structuur. En zoals je ziet, wijst eigenlijk dit hele stuk op de kern van het verhaal.

Dat is hoe zo'n verhaal is opgebouwd. Nou, en hoe zien we dat dan in dit verhaal terug? Nou, we beginnen hier, het verhaal, met een menigte. Een menigte die om dat huis heen staat.

En waar die vrienden dus niet doorheen kunnen komen. We eindigen ook met een menigte. Dat lezen we straks nog wel, maar de menigte die helemaal verwonderd is over wat Jezus heeft gedaan. We beginnen met een menigte en we eindigen met een menigte.

Dan gaat de verlamde man het huis in. Dat is B. En hier gaat de verlamde man het huis weer uit.

Dat is ook B. En hier C. De verlamde man wordt vergeven. En op de terugweg wordt hij genezen. En zo zie je, wat Marcus hier probeert te doen door deze spiegeling aan te houden, is door te wijzen, oké, maar waar het mij om gaat, wat nou de kern van dit verhaal is, is die fariseeers die zeggen, ja, maar hoe durf jij vergeving uit te spreken?

En dan zegt Jezus, wat denk jij dat makkelijker is? Makkelijkheid. Makkelijker. Wat denk je nou dat makkelijker is?

Dit is de kern van dit verhaal wat Marcus hier wil uitlichten. We beginnen met een menigte. De man die komt het huis binnen. Hij wordt vergeven. En dan, wat denk je nou dat makkelijker is?

Dat is de kern van het verhaal. En Jezus heeft het hier dus over vergeving en genezing. Wat denk je nou dat makkelijker is? Vergeving of genezing?

En dat is best wel een fascinerende vraag. Een vraag ook voor ons. Wat denk je nou dat makkelijker is? En misschien denk je met je hoofd het een en voel je in je hart iets anders.

Stel nou. We hebben een hoop hypotheses voor morgen. Ik neem je mee. Stel nou. Er komt hier iemand binnen. Met een blinde glijdenhond, blinde stok, bril op.

Zijn hele leven al blind. En er wordt voor diegene gebeden. En op het moment dat er gebeden wordt, gebeurt er een wonderbaarlijke genezing. Die man die kan weer zien. Zijn hele leven heeft hij niet kunnen zien. Hij stuurt zijn hond weg, breekt zijn stok door binnen, gooit zijn bril aan de kant.

Hij kan weer zien. Wat zou je dan denken? Wat zou je voelen van binnen? Wat zou je doen? Zou je staan te juichen? Zou je springen op je stoel? Zou je het de volgende week aan je collega's gaan vertellen?

Wat ik nu heb gezien? Er werd iemand genezen. Wat zou je doen? En stel nou. Dat na die wonderbaarlijke genezing.

Iemand naar binnen komt. En die zegt, ik heb vorige week gezondigd. En God heeft mij vergeven. Wat zou je denken?

Wat zou je voelen? Wat zou je doen? Zou je staan te juichen? Zou je staan te springen op je stoel? Zou je volgende week aan je collega's vertellen? Wat ik nu heb meegemaakt? Wat zou je doen?

Wat denk je dat makkelijker is? En misschien is het in je hoofd anders dan in je hart. We zien niet altijd wat we hebben.

Of wat we krijgen. Ik had daar een best pijnlijk voorbeeld van. Ik was een paar jaar geleden.

Vorig jaar of dat jaar ervoor. Ik weet niet zo heel goed meer. Was ik jarig. En Jokrine die gaf mij een cadeautje. En ik pak dat uit. En daar zitten van die bordjes in. Mijn plan met jullie staat vast.

Ik ben van mijn lieve. Mijn lief is van mij. Waymaker. Ik pak dat uit. Ik kijk er naar.

Ik zeg. Oh ja. Dank je wel. Ja. Ik hoor al dat het duidelijk is. Ja dat was heel pijnlijk. En ik zag direct aan Jokrine dat dat eigenlijk pijn deed.

Zij had daar zoveel liefde in gestoken. Zo mee bezig geweest. Helemaal die bordjes uitgezocht. Teksten uitgezocht. Helemaal avonden mee bezig geweest. En ik pak dat uit. En ik zeg een beetje lafjes.

Oh ja. Dank je wel. En dat deed pijn. Omdat ik gewoon niet door had. Hoe kostbaar dat was. Wat het betekende voor haar. Wat het haar gekost had. En zo is het met zoveel dingen.

En ook. Ook met vergeving. Met genade. We zien lang niet alles. Wat we krijgen. We hebben lang niet altijd door. Wat het betekent.

We hebben. We voelen lang niet altijd wat het gekost. heeft. Jezus vraagt dus aan die fariseers. Wat. Wat denk je nou. Dat makkelijker is. Wat denk je nou.

Dat makkelijker is. En dan gaat hij door. Wat denk je nou. Dat makkelijker is. He. Ik zal u laten zien. Dat de mensen zo'n volmacht heeft.

Om op aarde zonde te vergeven. En toen zei hij tegen de verlamden. Vanaf vers 11. Ik zeg u. Sta op. Pak uw mat. En ga naar huis. En meteen stond hij op.

Pakte zijn mat. En ging weg. En alle mensen. Die hele menigte. Zagen het. Ze stonden versteld. En loofden God. Zoiets hebben we nog nooit gezien. Zeiden ze. Het verhaal van de verlamde man.

Die bij Jezus wordt gebracht. Ze kunnen niet door die menigte heen. Gaan er overheen. Brengen hem bij Jezus. En Jezus zegt. Je zonden zijn je vergeven. Maar om dan te laten zien.

Dat Jezus de volmacht heeft. Om zonden te vergeven. Geneest hij deze man. Sta op. Pak uw mat. En ga. En dat deed die man.

Een heel bijzonder verhaal. Misschien ook wel een bekend verhaal. Maar wat zegt dit verhaal nou voor ons? Er zijn drie dingen die ik hieruit wil halen.

Het eerste is. We hebben allemaal menigtes. We lopen allemaal tegen dingen aan. En dat kan pijn zijn. Lijden zijn. Ziekte zijn. Moeite zijn. Zorgen zijn.

Dat kan ook onkunde zijn. Dat kan tijd zijn. Dat kan van alles zijn. Maakt eigenlijk niet uit. Deze man had een menigte voor zich. Maar die had ook een groep vrienden. Die zeiden van.

Wij brengen je bij Jezus. En dat is ook waarvoor we aan elkaar gegeven zijn. Dat is waarom we hier als gemeente zijn. Zodat we kunnen zeggen van.

Joh. Ik breng je bij Jezus. Als het jezelf niet lukt. Dan neem ik je mee. En dan gaan we gewoon dwars door die menigte. En anders via het dak. Ik breng je bij Jezus. En dat is wat we voor elkaar mogen doen.

Ik weet dat toen wij door alle ziekten heen gingen. Dat er mensen waren die elke dag voor ons baden. Dat op het moment dat het ons zelf niet lukte. Dat de mensen op hun knieën zaten om te pleiten bij God.

Dat op het moment dat het voor ons te zwaar was. Dat de hemel bestormd werd. En dat is wat we voor elkaar mogen doen. En we weten allemaal. Wie er leidt.

Wie er moeite heeft. Wie zelf niet bij Jezus kan komen. En het is zo mooi om dan tegen elkaar te zeggen. Joh. Ik breng je bij Jezus. Dat op het moment. Dat het jezelf niet lukt. Dat je aan elkaar vraagt.

Wil je voor me bidden. Deze week. Dat je op het moment dat je iemand op je hart krijgt. Dat je even geen berichtje stuurt. Joh. Ik denk aan je. En ik bid voor je. Je staat er niet alleen voor.

Dat is waarvoor we elkaar ook gekregen hebben. Omdat je elkaar bij Jezus mag brengen. Dat je mag zeggen. Ik breng je bij Jezus. En als het niet rechtdoor kan. Dan gaan we via het dak.

Want ik heb wel de energie. Mij lukt het wel. Ik breng je bij Jezus. En God. Is degene die geneest. Jezus geneest deze man.

En dat doet hij op eigen autoriteit. Op het moment dat je de apostelen iemand ziet genezen. Dan zeggen ze altijd in naam van Jezus. Maar voor God is heel iets anders. God is de geneesheer.

Dat is hoe hij zich in het oude testament bekend maakt. God is de geneesheer. En God geneest nog steeds. En als Jezus geneest. Doet hij dat uit eigen autoriteit. Door Gods geest.

Hij zegt. Ik zeg u. Sta op. En dat is wat God nog steeds doet. God geneest nog steeds. Het gebeurt misschien niet zo vaak. Als in de tijd van de apostelen.

En in de tijd van Jezus. Maar het gebeurt nog steeds. En misschien ken je de verhalen. En misschien ken je ze niet. Misschien zie je het om je heen niet. En vraag je je af. Maar doet hij het nog steeds.

Maar we mogen nog steeds. Bij God vragen. Voor genezing. We mogen nog steeds smeken. Om zijn kracht. En herstel. Ook van ons lichaam. Hier op aarde.

Als we bidden naar zijn wil. Als we vragen. Zoals Jezus. Dat hij. Heer. U wil geschieden. Maar we mogen smeken. Om genezing. Er was.

Vorig jaar. Of dit jaar ervoor. Was er een fascinerend onderzoek. Waar een arts. Op zoek ging naar. Genezing. Na gebed. En ze hadden elf gevallen. Waar er gewoon geen wetenschappelijke verklaring was.

Waarom iemand genast. Na gebed. Overduidelijke genezing. En wij hoeven ook geen wetenschappelijke verklaring. Want we weten. God. Geneest. En het is heel belangrijk. Dat we dat wel vast blijven houden.

Ook al zien we het niet. Continu om ons heen gebeuren. Zoals in de tijd. Van Jezus en de apostelen. Dat we wel blijven geloven. Dat God. Geneest. God is een God van herstel.

Maar het gebeurt niet altijd. Misschien voelt het zelfs. Dat het vaker niet gebeurt dan wel. En hoe ga je daar dan mee om? Wat betekent dat voor vandaag?

Wat betekent al dat lijden? Dat zijn moeilijke vragen. Op het moment dat Paulus naar God toe gaat. En zegt. Heer. Neem deze doorn uit mijn vlees.

Wat dat dan ook maar was. Maar het lijden wat hij had. Hij vraagt aan God. Drie keer. Heer. Haal het weg. En dan zegt God. Mijn genade is genoeg.

Mijn genade is genoeg in jouw lijden. Mijn genade is genoeg in jouw ziekte. Mijn genade is genoeg in jouw onvervulde verlangens. Mijn genade is genoeg in jouw pijn.

Mijn genade is genoeg in jouw moeite. In jouw zorgen. Mijn genade is genoeg voor jouw leven. Alle onzekerheid die je hebt. Alle moeite. Alle zorgen. Mijn genade is genoeg.

En dat is ook wat dit verhaal laat zien. Want die man wordt in eerste instantie niet genezen. Sterker nog. Hij wordt niet eens genezen voor hem. Hij wordt genezen om te laten zien. Dat Jezus de volmacht had.

Om zonden te vergeven. En natuurlijk verlangde die man naar genezing. En terecht. Maar zijn genade was genoeg. Die man die werd vergeven. En daarna genezen.

Op het moment dat het niet gaat zoals wij graag zouden willen. Is het zo belangrijk dat we weten. Dat zijn genade genoeg is. Want door zijn genade. Door wat Jezus heeft gedaan.

Door alles wat Jezus heeft opgegeven. Mogen wij bij God komen. We hebben vanmorgen. Alle liederen die we hebben gezongen. Gingen hierover. Dat Gods genade genoeg is.

Het heeft Jezus alles gekost. Hij vraagt hem. Wat denk je dat makkelijker is? En we weten dat genezing hem kracht kostte. En dat zien we bij de bloedvloeiende vrouw. Als die Jezus mantel aanraakt.

Dan gaat er kracht uit hem. Genezing kostte hem kracht. Maar vergeving. Heeft hem alles gekost. Voor vergeving kwam hij van zijn fantastische plek in de hemel.

Om hier op aarde geen huis te hebben. Uitgespuugd te worden. Geslagen te worden. Om ons. Om ons. Het heeft hem alles gekost.

Wat denk je dat makkelijker is? Wat denk je dat makkelijker is? Zijn genade is genoeg. Want in die genade mogen we zijn bij hem.

De bron van alle liefde. De bron van al het licht. Hij is het licht. De bron van alle waarheid. Van alle goedheid. Dat is wat die genade heeft gebracht.

Zijn genade is genoeg. We zouden staan te juichen. Op het moment dat hier iemand geneest. En terecht.

Laten we dat alsjeblieft doen. Laten we ook staan te juichen. Als iemand is vergeven. Want wat denk je dat makkelijker is?

Amen.