Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters, fijn om weer in jullie midden te zijn vanochtend.! Het is alweer even geleden. Ik moet jullie de hartelijke groeten overbrengen van Jos en Alinda. Voor wie het niet weet, Jos en Alinda zijn mijn directe collega's bij Israël de Bijbel.
Ik sprak ze afgelopen vrijdag nog, ze zitten nu in Israël. En ik moest de hartelijke groeten overbrengen en het gaat gelukkig heel goed met ze. Natuurlijk met een tegenslagen daar. We zijn net ongeveer ruim een maand terug uit Nieuw-Zeeland.
Waar ik samen met hen heb gewerkt onder de Israëlische backpackers en het werk daar heb mogen opzetten. En nu zijn zij voor het eerst met z'n tweeën naar Israël toe. En ik hoop ook dat u ook allemaal aan hen denkt en uw gebeden.
Want ik zeg wel Jos en Alinda zitten in Israël. Maar eigenlijk moet ik zeggen de reddingsark zit in Israël. Het lichaam van Christus zit in Israël. Zij zijn daar niet alleen namens Israël de Bijbel, maar net zo goed namens de reddingsark.
In handen en voeten van hetzelfde lichaam als we jullie deel van uitmaken. Dus met dat zij daar zitten, zit de reddingsark in Israël. Dus ik hoop van harte dat jullie ook vanuit hier jullie aandeel daarin bijdragen.
En aan hen denken in gebed. En het is geweldig om te zien. Ik heb hen natuurlijk intensief met hen opgetrokken in uw Zeeland. En nu de gesprekken terwijl zij in Israël zitten. En het is geweldig om te zien hoe zij ook in het werk groeien.
Vanochtend ga ik het uiteraard ook hebben over Israël. Vanochtend wil ik jullie meenemen naar een vrij onbekende plek in Israël. Een onbekende plek misschien, maar wel een plek waar heel veel gebeurd is.
En als je vanaf de Jordaan zo richting de zee zou trekken, richting het westen. Dan zie je op een gegeven moment twee bergen aan de horizon opdoemen.
En die bergen die liggen daar tegenover elkaar als een soort tweelinghaast. Als een spiegelbeeld van elkaar. Om van het oosten van Israël naar het westen te komen, moet je daar tussen de bergen doortrekken.
En tussen die bergen ligt er natuurlijk amfitheater. Tegenwoordig ligt daar de stad Nabloes. Maar voordat het daar volgebouwd werd, deed een wetenschapper daar een test.
En hij kwam erachter dat je daar tussen die bergen, als je met luide stem spreekt, zonder microfoon of wat dan ook, zo een heel volk kunt toespreken. Daar gaan we het straks ook over hebben.
Nou, die twee bergen die aan weerskanten van dat dal liggen, die lijken van een afstand haast elkaar spiegelbeeld, zei ik al. Maar als je van wat dichterbij komt, dan zie je dat de linkerberg helemaal begroeid is en er zelfs waterbronnen zijn.
En de rechterberg juist kale rots heeft en er heel weinig begroeiing is. En die kale berg heet dan ook de Ebal, wat zoiets betekent als kale rots of bladeloos.
En de andere naam, die kennen we misschien wat beter, de andere heet de Gerizim. En het dal wat ertussen ligt, dat heet nu, daar ligt nu de stad Nabloes, maar in Bijbelse tijden heette dat Sichem.
En Sichem betekent heel toepasselijk schouder. Of eigenlijk dat stuk van je nek wat tussen je schouders in ligt. Precies zoals Sichem tussen die twee bergen in ligt.
En op deze plek is heel veel gebeurd in Bijbelse tijd. Het is de eerstgenoemde plek als Abraham het beloofde land binnentrekt. Hier bij Sichem doet God hem de belofte dat dit land wat hij binnentrekt voor zijn nageslacht is.
En Abraham die bouwt daar vervolgens een altaar. Ook als Jacob het beloofde land weer binnenkomt nadat hij naar zijn schoonvader is geweest en zijn bruid heeft gevonden.
Zijn bruidun eigenlijk. Ook Jacob als hij het land weer binnenkomt, komt op deze plek het land binnen en ook hij bouwt daar een altaar. En dan volgt die verschrikkelijke geschiedenis waarbij zijn dochter verkracht wordt en Simeon en Levi op een verschrikkelijke manier wraak nemen.
En gelijk na die wraak nemen, gelijk na die geschiedenis wordt er vermeld dat Jacob daar de afgode van zijn gezin begraaft. En ook zijn zoon Jozef komt hier.
Als Jozef door zijn vader op zoek wordt gestuurd naar zijn broers, omdat hij de schapen aan het wijden zijn, dan hadden ze in Sichem moeten zijn. Maar Jozefs broers waren dan niet op de plek waar ze werden verwacht.
Zij waren naar Dotham gegaan. Maar waar ik vanochtend met jullie de nadruk op wil leggen, is wat Jozef in Sichem deed. En daar gaan we over lezen. Dat gebeurde ook weer niet zo lang na het intrekken van het beloofde land.
En misschien willen jullie met mij opslaan, Jozef 8. Jozef hoofdstuk 8. Jozef 8 vanaf vers 30. Ook dat speelt zich af in Sichem.
In Jozef 8 vanaf vers 30, dan lezen we het volgende. Toen bouwde Jozef een altaar voor de heren, de God van Israël, op de berg Ebal.
Zoals Mozes de dienaar van de heren aan de Israëlieten geboden had. Overeenkomstig wat in het wetboek van Mozes geschreven staat. Een altaar van hele stenen, die men niet met een ijzeren voorwerp bewerkt had.
Daarop brachten zij brandoffers aan de heren. Ook brachten zij dankoffers. Vervolgens schreef hij daarop stenen een afschrift van de wet van Mozes, die hij geschreven heeft voor de ogen van de Israëlieten.
Heel Israël met zijn oudsten, beamten en rechters stond aan deze en aan de andere zijde van de ark, voor de Levitische priesters, die de ark van het verbond van de heren droegen, zowel vreemdelingen als ingezetenen.
Eén helft daarvan, dus de helft van het volk, stond tegenover de berg Gerizim en één helft van, de andere helft van het volk, stond tegenover de berg Ebal, zoals Mozes, de diener van de heren, vroeger geboden had om het volk Israël te zegenen.
Daarna las hij al de woorden van de wet voor, de zegen en de vloek, in overeenstemming met alles wat in het wetboek geschreven staat. Er was niet één woord van alles wat Mozes geboden had, dat Jozua niet voorlas voor heel de gemeente van Israël.
De vrouwen, de kleine kinderen en de vreemdelingen die in hun midden meetrokken. Tot zover het gedeelte wat ik met jullie als Jozua wilde lezen. Vanochtend wil ik naar aanleiding van dit gedeelte vier punten behandelen.
Eerst gaan we kijken wat er op deze plek is gebeurd en wat die zegen en die vloek die hier worden voorgelezen eigenlijk zijn. Vervolgens vragen we ons af wat dat ons te zeggen heeft, wat hier is gebeurd, over onze relatie met Israël vandaag.
En als afsluiting ten derde willen we kijken wat er later na Jozua op deze plek is gebeurd en daarmee sluiten we af ten vierde, kijken we ons wat ons dat persoonlijk te zeggen heeft.
Nou eerst gaan we dus kijken wat er is gebeurd. Mozes die had Jozua opgedragen de zegen en de vloek voor te lezen tussen de bergen Ebal en Gerizim bij het binnentrekken van het beloofde land.
Mocht u het thuis willen nalezen, dat staat in Deuteronomium 11 en 27. En we hebben hier net gelezen dat Jozua precies dat gedaan heeft.
En ik zei in de inleiding al dat daar tussen die twee bergen een soort natuurlijk amfitheater ligt. Het ene helft van het volk moest op de ene berghelling gaan staan en de andere helft op de andere berghelling.
En het is natuurlijk prachtig dat daar zo die natuurlijke akoestiek heel het volk Jozua kan horen, die geen microfoon had zoals ik dat heb, maar Jozua gewoon zelf met een luide stem kon spreken en heel het volk hem kon horen.
Dat is natuurlijk een prachtige locatie daarvoor, maar ik denk dat het wat verder gaat dan een praktische keuze. Mozes had namelijk heel specifiek aan Jozua opgedragen om het exact op deze plek te doen.
Waarom? En daarvoor moeten we even terug de geschiedenis in. En dat noemde ik eigenlijk al een beetje in de inleiding. Allereerst is deze plek duidelijk verbonden aan de landsbelofte aan Abram.
En juist bij het intrekken van het beloofde land wordt het volk eraan herinnerd wat aan hun vader Abram beloofd was aangaande dit land. De plek spreekt ook heel duidelijk van kiezen voor God en tegen de afgoden.
Jacob had daar een altar opgericht, hadden we al geconstateerd. En de naam van dat altar wat Jacob daar had gebouwd is, de God van Israël is God. Een prachtige verklaring is er haast niet.
Maar dan volgt daarop die verschrikkelijke geschiedenis en alle gevolgen van dien. En het lijkt wel alsof dat eerst nodig is, voordat Jacob ook daadwerkelijk de daad bij het woord gaat voegen.
En niet alleen een altar bouwt met de naam, de naam God van Israël is God. Maar dan pas ook daadwerkelijk de afgoden gaat begraven. In eerste instantie leek Jacob wel God te dienen, maar hij had de afgoden niet weggedaan.
En die verschrikkelijke geschiedenis leek wel nodig om Jacob tot een keuze te dwingen. En daadwerkelijk ook de afgoden te begraven. De plek heeft ook alles te maken met gehoorzaamheid.
En dat hadden we gezien bij Jozefs broers. Zijn broers hoorden daar in Sichem te zijn. Dat is wat hun vader hen had opgedragen. Maar ze waren daar niet. En daar op die andere plek waar ze waren in ongehoorzaamheid, daar op die plek verkochten zij uiteindelijk hun eigen broer.
En nu bij het binnentrekken van het beloofde land, wordt het volk opnieuw om gehoorzaamheid gevraagd. Want al deze elementen die zien we terugkomen hier in deze geschiedenis uit Jozef.
We zien ze terugkomen bij de zegen en de vloek die hier worden voorgelezen. Nou, nou heb ik al een aantal keren gezegd dat Jozef hier de zegen en de vloek voorleest.
Dus het is goed om er eens bij stil te staan. Wat zijn die zegen en die vloek nou die hier worden voorgelezen? Nou, in het boek Deuteronomium, daar staan ze, daar haalt Mozes de wet vlak voor het volk het beloofde land gaat binnentrekken.
En dat boek Deuteronomium, die die voorlezing van Mozes door de wet, die sluit af met de zegen en de vloek. Dat wil zeggen, de zegen bij gehoorzaamheid en vervloeking bij ongehoorzaamheid.
En meerdere keren wordt daar in de Bijbel op belangrijke momenten naar die zegen en die vloek terugverwezen. We hadden net gezien dat Jozef ze moest voorlezen bij het binnentrekken van het beloofde land.
Maar bijvoorbeeld als de tempel wordt ingewijd door koning Salomo, dan haalt ook Salomo ze aan in zijn gebed. Bij koning Josia verwijst de heren er zelf naar.
En wat doet Josia vervolgens? Hij doet het volk terugkeren naar de heren. De profeet Daniel verwijst ernaar in zijn gebed. En wat krijgt hij als antwoord op zijn gebed?
De profetie van de 70 jaarweken. Een van de belangrijkste profetieën die we kunnen vinden in het Oude Testament, die een kern vormen voor de uitleg van profetie. Nehemia verwijst ernaar.
En wat mag Nehemia vervolgens doen? Hij mag Jeruzalem gaan herbouwen. En ook in het laatste boek van het Oude Testament, Malachi, vinden we de verwijzingen naar. Dus hoe kunnen we concluderen dat die zegen en die vloek die Mozes heeft voorgelezen, dat die een belangrijk basisprincipe zijn in Gods handelen met Israël, omdat het op zulke belangrijke momenten terugkomt.
Nou wat zijn ze nou? Laten we ze er maar eens bij pakken. En dat lezen we in Deuteronomium 28. Een aantal pagina's terug vanaf Jozua. Dan komen we bij Deuteronomium 28.
Het is een vrij lang gedeelte, dus omwille van de tijd zal ik er maar een gedeelte uitlezen, maar dat is denk ik een voldoende om ons een indruk te geven. Deuteronomium 28. Daar zegt Mozes het volgende.
Het zal gebeuren als u de stem van de Heer uw God nauwgezet gehoorzaam bent, door al zijn geboden die u het hele gebied nauwlettend in acht te nemen, dat de Heer uw God u dan een plaats zal geven, hoog boven alle volken van de aarde.
En al deze zegeningen zullen over u komen en u bereiken, wanneer u de stem van de Heer uw God gehoorzaam bent. Gezegend zult u zijn in de stad en gezegend zult u zijn op het veld.
Gezegend zal zijn de vrucht van uw schoot, de vrucht van uw land en de vrucht van uw vee, de dracht van uw koeien en de jongen van uw kleinvee. Gezegend zal zijn uw korf en uw bak troch.
Gezegend zult u zijn bij u komen, gezegend zult u zijn bij u weggaan. De Heer zal geven dat uw vijanden die u aanvallen door u verslagen worden. Over één weg zullen ze tegen u uittrekken, maar over zeven wegen zullen ze voor uw weg vluchten.
En de Heer zal de zegen over uw gebieden en uw schuren en alles wat u ter hand neemt. Hij zal u zegen in het land dat de Heer uw God u geeft. De Heer zal u voor zichzelf bevestigen tot een heilig volk, zoals hij gezworen heeft, als u de geboden van de Heer uw God in acht neemt en in zijn wegen gaat.
En alle volken van de aarde zullen zien dat de naam van de Heer over u uitgeroepen is en ze zullen voor u bevreesd zijn. En zo gaat het nog even door.
Maar ik denk dat we de strekking wel zien. De zegen bij gehoorzaamheid. Nou, op die zegen volgt de vervloeking, die eigenlijk het spiegelbeeld is van de zegen.
Die zal over hen komen bij ongehoorzaamheid. We zullen dat niet helemaal lezen, maar dat is eigenlijk precies het tegenovergestelde van de zegen. Maar ik wil daar alleen vers 63 en 65 uitlichten van hetzelfde hoofdstuk van Deuteronomium 28.
Vers 63. En het zal gebeuren, zoals de Heer zich over u verblijden om u goed te doen en u talrijk te maken, dat de Heer zich zo over u zal verblijden om u om te brengen en weg te vagen.
U zult weggerukt worden uit het land waar u naartoe gaat om het in bezit te nemen. De Heer zal u verspreiden onder al de volken, van het één einde van de aarde tot aan het andere einde van de aarde.
Daar zult u andere goden dienen, die u nog uw vaderen gekend hebben, hout en steen. Daarbij zult u onder die volken niet tot rust komen en uw voedsel zal geen rustplaats hebben, want de Heer zal u daar een bevend hart, kwijnende ogen en een treurende ziel geven.
Overigens een treffende, nog steeds een treffende beschrijving van het volk van vandaag, dat laatste vers. Nou dit, deze stukken, dit is een gedeelte van wat Jozua daar heeft voorgelezen, daar tussen de ebel en de gerizim.
Nou allereerst, wat was het doel van deze woorden, van die zegen en die vloek? En dat zien we in de eerste en de laatste woorden van de zegen. Israël zou een plek krijgen hoog boven alle volken van de aarde, zei de Heer.
Ze zouden tot een hoofd worden en niet tot een staart. Nou waarom zouden ze die hoge positie krijgen? Omdat ze nou eenmaal het lievelingetje van God waren? Nee, zodat alle volken van de aarde zouden zien dat de naam van de Heer over hen uitgeroepen is.
In die positie die het volk zou krijgen, zouden de rest van de volken Gods grootheid moeten zien. Zodat ook de volken God zouden gaan zien. Israël moest Gods instrument zijn om de wereld te bereiken.
En om die positie te bevestigen, zou God hen zegenen, als ze gehoorzaam zouden zijn. En die zegeningen die gaan heel ver. Er zou geen enkele ziekte zijn.
Er zou geen onvruchtbaarheid zijn. Het land zou altijd zijn opbrengst geven. En God zelf zou tegen hun vijanden strijden. Om te laten zien dat de naam van de Heer over hen uitgeroepen was.
Nou nou zei ik al dat die vervloeking haast het spiegelbeeld vormt. Die vervloeking is niet alleen een afwezigheid van zegen. Nee God zou zelf actief vervloeking over hen brengen.
Hij zou ziekte brengen. Hij zou plagen brengen. En ik heb bewust die verse gelezen over de verstrooiing. De verstrooiing die wij van het volk vandaag zien. Het feit dat de helft van het Joodse volk buiten Israël woont.
Is een direct gevolg van de vervloeking die we hier lezen. Men zou het land uitgeworpen worden als ze ongehoorzaam zouden zijn. Nou is het niet treffend dat Jozefa nou juist deze zegen en de vloek bij de Ebal en de Gerizim voorleest.
Twee bergen die elkaar spiegelbeeld vormen. Van een afstand lijken ze misschien hetzelfde. Maar de een is vruchtbaar en de andere kaal.
De berg van de zegen en de berg van de vloek zou je kunnen zeggen. En daartussenin ligt Sichem met de vraag welke last het volk op hun schouders wil nemen.
De zegen of de vloek. Willen ze gehoorzaam zijn of ongehoorzaam? Dus daar op die plek waar Abraham de landsbelofte kreeg en het land introk.
Daar hoort Israël de voorwaarde om te mogen wonen in dat land. Namelijk gehoorzaamheid. Op de plek waar Jacob zijn afgoden begroef wordt ook Israël gevraagd om enkel en alleen God te gehoorzamen.
Het volk wordt om een keuze gevraagd. En die keuze die zint ze in die twee bergen letterlijk voor zich afgeschilderd. En daartussen die twee bergen ligt Sichem, de bergpas richting het beloofde land.
Ze mochten daar wonen. Ze mochten daar zelfs Gods instrument zijn om de wereld te bereiken als ze maar gehoorzaam waren. Nou is er nog een opvallend detail wat we hebben gelezen wat ik nog niet genoemd heb.
Jozua werd ook opgedragen om daar een altaar te bouwen. Nou ik denk dat als ik dat zo schilder en ik zou een van jullie vragen waar zou je dat altaar bouwen. Dan zouden wij denk ik die prachtige groene berg kiezen om daar een altaar te bouwen.
Dat is toch de plek waar we God willen ontmoeten. De berg van de zegen. Maar het gebeurt precies andersom. Dat altaar dat moet op de berg Ebal staan. Op die kale berg.
Even terzijde dat altaar is door archeologen teruggevonden. Prachtig om te zien dat archeologie de Bijbel bevestigt. Wij hebben dat natuurlijk niet nodig. Als wij geloven dat de Bijbel Gods woord is dan wisten wij dat al lang.
Maar het is een prachtige tuigenis naar deze wereld. Maar waarom moest nou een ontmoetingsplek met God dat altaar op de berg van de vervloeking staan? Ik denk dat het antwoord hierin ligt.
Ik denk dat God Israël wilde ontmoeten te midden van de vervloeking. Waarom? God wist al dat ze ongehoorzaam zouden worden.
En dat is niet iets wat ik zo uit mijn duim zuig. Dat staat letterlijk in Deuteronomium 30. Als Mozes die zegen en die vloek heeft voorgehouden vanaf Deuteronomium 28. Dan lezen we in Deuteronomium 30 het volgende.
Vanaf vers 1. Het zal gebeuren wanneer al deze dingen, de zegen en de vervloeking die ik ervoor gehouden heb over u komen, dat u het weer ter harte zult nemen onder alle volken waarin de Heer uw God u verdreven heeft.
En u zult zich bekeren tot de Heer uw God en zijn stem gehoorzaam zijn. U en uw kinderen. Met heel uw hart en met heel uw ziel. Overeenkomstig alles wat ik u heden gebied.
Dan zal de Heer uw God een omkeer brengen in uw gevangenschap en zich over u ontfermen. Hij zal u weer bijeenbrengen uit al de volken waarin de Heer uw God u verspreid had.
Al bevonden u verdrevenen zich aan het einde van de hemel. Toch zal de Heer uw God u vandaar bijeenbrengen en u vandaar weghalen. Ziet u wat hier staat?
Dat is wel wonderlijk.
Wij mogen de God dienen die de tijd overziet. Maar wat kondigt God hier aan? Hij kondigt aan dat Israël onder die vervloeking zal komen. Ze zouden onder de volken verspreid worden.
God wist het al. Gelijk nadat Mozes de zegende vloek heeft voorgelezen, zegt God eigenlijk al. Het gaat gebeuren. Jullie zullen ongehoorzaam zijn en in die vervloeking terechtkomen.
Maar er staat wel wat bij. Daar als ze onder die volken verspreid zouden zijn, dan zouden ze, zullen ze zich onder de volken ook bekeren. En alsnog gehoorzaam worden.
En dan, dan zal God een omkeer brengen en een lot. En een terugbrengen naar het land wat hij beloofd heeft. Dat is de volgorde die God hanteert.
Eerst bekering. Eerst gehoorzaamheid. En dan pas terugkeer en zegen. En dat beeld, dat beeld zien we eigenlijk terug in dat altar op de berg Ebal.
Daar te midden van de vervloeking waarvan God al wist dat het volk erin terecht zou komen. Er staat een altaar klaar voor hen. Een altaar staat daar klaar om God weer te kunnen ontmoeten.
Om een weg terug te vinden. Het volk hoeft alleen nog maar naar dat altaar terug te keren. En ik denk dat dat altaar ten diepste spreekt van het kruis dat op Gogota heeft gestaan.
Ook Gogota was overigens waarschijnlijk een kale heuvel. Het is niet voor niets dat het schedel plaats heeft. Net zoals de berg Ebal een kale heuvel was. Maar hoe het ook zij, Gogota is sowieso het toonbeeld van vervloeking.
Gelaten 3 zegt dat Christus ons heeft vrijgekocht van de wet door voor ons een vloek te worden. Gogota is dat altaar wat op de berg Ebal staat.
Dat altaar waar Israël ten midden van de vervloeking heen mag vluchten. Als ze daar naartoe gaan, dan kunnen ze God weer ontmoeten. Zo leren we dus van deze plek, zelfs daar op de berg van de vervloeking, leren we over Gods genade.
Waar we ook vanochtend weer bij stilstaan. Dat we erbij stilstaan als we dat avondmaal vieren. Dat wat er ook is gebeurd, wat voor ellende, wat voor ongehoorzaamheid.
Dat er een altaar klaar staat om naartoe te gaan. Om God weer te ontmoeten. Om te knielen bij het kruis. En daar weer de weg tot God te vinden.
Maar dat altaar spreekt natuurlijk in de eerste plaats vooral van het belang van het kruis. Voor Israël. Nou wat heeft ons dat te zeggen voor Israël vandaag? Als we zo deze geschiedenis wat uitgeplozen hebben.
Nou we hebben gezien dat Deuteronomie een belangrijk principe laat zien. In de volgorde van Gods handelen met Israël. Alles begint met de keuze die Jozua hen voorhoudt.
Pas als men gehoorzaam is. Als men zich tot God keert. En de afgoden weg doet. Pas dan komt de zegen. Pas dan zal God voor hen strijden.
Pas dan zal hij hen terugbrengen naar het land. Pas dan kan hij werkelijk zijn zegen geven. Nou ik denk dat dat ons de vraag stelt hoe wij onze relatie met Israël.
En dan heb ik het over Israël als volk. Het kan soms wat verwarrend zijn juist in deze tijd. Als we het ook hebben over Israël als land. Maar hoe kunnen wij onze relatie met Israël, het Joodse volk, vormgeven?
Nou ik ben heel dankbaar dat er heel veel christenen zijn die zich vanuit een liefde en bewogenheid voor het Joodse volk inzetten. Alleen het risico daarvan is dat we soms hele grote woorden gebruiken.
Dat we bijvoorbeeld in ons enthousiasme zeggen dat Israël niets kan overkomen omdat God voor hen strijdt. Ik heb daar genoeg voorbeelden van gehoord maar. Ik heb ook genoeg voorbeelden van het tegendeel.
Ik hoef alleen maar 7 oktober te zeggen. En jullie weten allemaal wat ik bedoel. En ik vind die uitspraak enerzijds wel begrijpelijk in je enthousiasme dat zeggen dat God voor Israël strijdt.
Want ik hoop dat we dat allemaal verlangen en dat het goed is om te verlangen naar dat herstel van Israël. Waarin God weer voor hen zal gaan strijden. Ik zou eigenlijk willen zeggen dat we allemaal vooruit zouden moeten kijken naar wat God gaat doen voor Israël als de Heer Jezus terugkomt.
En dat dat verlangen ons leven vandaag al moet beïnvloeden. Dat we uitkijken naar die wedekomst waarin de Heer Jezus zal wedekomen als koning van Israël. En zal gaan regeren vanuit Jeruzalem en alle dingen zal herstellen.
En Hij inderdaad daadwerkelijk voor hen zal strijden. Maar in dat enthousiasme is het gevaar dat we erop vooruit gaan grijpen. Dat we vandaag al geklemen dat wat nog moet komen.
Laten we ons eenvoudig vasthouden aan Gods volgorde die Hij beschrijft in zijn woord. Want de Bijbel zegt dat God pas voor hen zal strijden als het volk hem gehoorzaam is.
En als we wat anders zeggen geven we mensen dan vandaag geen valse hoop. Sterker nog geven we niet de indruk dat het wel goed zit met Israël. Weet u, die keuze tussen die zegen en die vloek die zou niet zo indringend worden voorgehouden als het met Israël wel goed zit.
Jos en Alinda zouden vandaag niet in Israël zitten als Israël allemaal gehoorzaam was. En ik vind in de Bijbel geen enkele aanleiding dat die keuze die Jozua het volk hier voorhoudt, dat die keuze vandaag minder belangrijk zou zijn.
De volgorde is eerst naar dat altaar, eerst naar Gogota en dan de terugkeer. Een andere vraag is wat we prioriteit geven.
En ik besef me dat ik hierbij wat kan zeggen wat gevoelig ligt. Maar ik denk dat we het wel moeten benoemen. Wat geven we prioriteit? Het Joodse volk helpt terugkeren naar Israël?
Israël of het Joodse volk helpt terugkeren naar hun Messias. Wat is belangrijker? Er wordt vandaag vaak geroepen dat profetieën in vervulling gaan omdat God het Joodse volk terug zou brengen naar Israël.
En dan kunnen we inderdaad vanuit de Bijbel afleiden dat er een gedeelte van het volk in het land moet zijn als de heer Jezus terugkeert in Jeruzalem. Want hij moet naar de Olijfberg terugkeren en niet naar Washington of New York of Amsterdam.
Daar moet een gedeelte van het volk in het land zijn bij de wederkomst. Maar het volledig terugbrengen van het volk door God zelf, dat zal hij pas doen als ze hem gehoorzaam zijn, hebben we gelezen.
En we grijpen me niet verkeerd hoor. Als een Joodse man of vrouw vandaag de dag wel terugkeren naar Israël, prima. Ik zal ze geen stro breed in de weg leggen. Maar zelfs de kosten zijn geen probleem, want die betaalt de Israëlische overheid.
Mijn vraag is, moeten wij daar onze energie in steken? En niet om iemand aan te vallen, maar wel om een pleidooi te houden voor het evangelie. Want dat is wel wat er hier op het spel staat.
Eigenlijk wil ik helemaal geen keuze hoeven maken tussen het volk terugbrengen naar het land of het volk terugbrengen naar de Messias. Maar de praktijk is dat het brengen van het Joodse volk naar het land ten koste gaat van het evangelie.
En dan heb ik het niet eens over de financiële kant, waar het geld naar naartoe gaat. Het gaat veel verder. Want om Joodse mensen terug te brengen in Israël, ben je afhankelijk van Joodse organisaties in Israël.
En elk van die organisaties stelt als voorwaarde dat wanneer je met hen samenwerkt, je niet mag bezighouden met evangelisatie. Om met hen samen te werken moet je tekenen dat je het evangelie niet zult brengen.
Dus dat betekent dat we ook in dat opzicht worden gedwongen tot een keuze. En ik denk dat we allemaal hebben gezien in Deuteronomium wat prioriteit heeft. Tot slot, ik wil nog heel kort kijken ook wat, vooruitkijken wat er nog verder in Sicham is gebeurd.
En wat wij er persoonlijk van kunnen leren. Want na het uitspreken van de zegen en de vloek door Jozua hier in Sicham is er nog veel meer gebeurd. Nou, veel meer. Er is iets, een paar hele belangrijke dingen gebeurd.
En de eerste belangrijke gebeurtenis is aan het einde van het leven van Jozua. Dat lezen we ook aan het einde van het boek van Jozua. Dan verzamelt Jozua het volk weer bijeen in Sicham.
En dan spreekt hij woorden die we denk ik allemaal kennen. Of in ieder geval de tweede helft van de woorden. Jozua 24. Daar lezen we Jozua 24 vers 15.
Is Jozua dus weer opnieuw aan het woord in Sicham, maar dan aan het einde van zijn leven. En dan zegt hij het volgende. Maar als het in uw ogen kwalijk is de heren te dienen, kies voor uw heden wie u dienen zult.
Of de goden die uw vaderen die aan de overzijde van de rivier gewoond hebben, gediend hebben. Of de goden van de Amerieten van wie u het land bewoont. En er komen die bekende woorden.
Maar wat mij en mijn huis betreft, wij zullen de heren dienen. Dus als Jozua deze bekende woorden uitspreekt, dan ziet het volk opnieuw naar die twee bergen voor ze liggen.
De keuze wordt weer voor hun ogen afgeschilderd. Ze kunnen kiezen. Kies je voor de berg van de zegening of de berg van de vloek? Kies je voor God of kies je voor de afgoden?
Maar Jozua is niet de enige die hier nog een keer staat. Jozua is een naamgenoot die wij natuurlijk kennen als onze Heer Jezus.
Die staat hier ook later. En dan komen we in de evangelie. Johannes 4 beschrijft hoe de Heer Jezus in gesprek gaat met de Samaritaanse vrouw bij Sigar.
Nou Sigar is niets minder dan de nieuwtestementische benaming voor Sichem. Het is exact dezelfde plek. En de Samaritaanen hadden precies gedaan wat wij zouden denk ik allemaal zouden hebben gedaan.
Die hadden een alta gebouwd op de berg van de zegening. Op de berg Gerizim. Om daar God te aanbidden. Maar dan is het interessant om te kijken wat de Heer Jezus nou juist hier zegt.
In Johannes 4 vers 21. Daar zegt de Heer Jezus. Vrouw geloof mij de tijd komt dat u niet op deze berg en ook niet in Jeruzalem de Vader zult aanbidden.
U aanbidt wat u niet weet. Wij aanbidden wat wij weten. Want de zaligheid is uit de Joden. Maar de tijd komt en is er nu dat de ware aanbidders de Vader zullen aanbidden in geest en waarheid.
Want de Vader zoekt wie hem zo aanbidden. Is hier een interessant woordspel aan de hand. Die Heer Jezus heeft over geest en waarheid.
Dat woordje waarheid verwijst die Heer Jezus eigenlijk direct terug naar Jozua. Die daar in de grondtekst een soortgelijke woorden gebruikt. In Jozua 24 vers 14 waar het gaat over oprechtheid.
Dus Jozua die hield ons de keuze voor tussen God en de afgode. Kies dan heden wie u dienen zult. Maar die Heer Jezus voegt er eigenlijk iets aan toe als hij op dezelfde plek staat.
Hij voegt eraan toe dat het niet alleen gaat om waar we God aanbidden. Maar het gaat erom dat we hem aanbidden in geest en in waarheid. Nou dat zijn misschien wat cryptische woorden.
Maar dienen in de geest gaat er onder andere over dat we niet aan een plaats gebonden zijn. Maar door de heilige geest altijd en overal contact met God kunnen hebben.
En hem kunnen dienen. Dienen hem dienen in waarheid houdt in dat je hem volkomen en oprecht dient. En daarmee steekt de Heer Jezus nog een spade dieper dan Jozua dat deed.
Want ook ons wordt die keuze voorgehouden tussen wel en niet gehoorzame. En bij ons wordt er dan geen directe zege of vloek aan verbonden zoals bij het volk Israël.
Maar de Heer Jezus vraagt wel om volkomen en oprechte aanbidding. Aanbidding in waarheid. Hem volkomen toegewijd. En dat is een les die wij ons allemaal persoonlijk mogen aantrekken.
Kees had het al over een smalle weg. Nou dat is precies waar het hier ook over gaat eigenlijk. Beseffen dat de Heer Jezus volgen dat dat om een keuze vraagt.
We spreken heel vaak over genade en terecht dat we daarover spreken. En dat we daarbij denken bij het avondmaal en bij zoveel dingen die we doen. Maar God dienen heeft ook gevolgen voor onze levenswijze.
En als wij God willen volgen, de Heer Jezus willen volgen. Dan zijn er ook voor ons twee bergen om tussen te kiezen. Het is niet zo dat daar nog een bergje tussenin zit. Tussen die twee bergen.
Het is het een of het ander. En de vraag is als wij de Bijbel als een meetlat naast ons leven leggen. Hoe ziet ons leven er dan uit? Is het in overeenstemming met wat God van ons vraagt in de Bijbel?
En begrijp me niet verkeerd hoor. Dat betekent niet dat ik zeg dat we geen fouten mogen maken. Nee, daarvan hadden we nou juist gezien dat voor die fouten vergeving is. Door het offer is van de Heer Jezus.
Het gaat er veel meer om of de dingen die wij doen. Of we met de dingen die wij doen kiezen voor God. En tegen de afgoden. Soms worden we zo makkelijk in onze keuzes.
Dan heeft de maatschappij om ons heen zoveel invloed op ons. Dat we denken nou ja. Samen wonen, wat maakt het uit? Iemand zwart uitbetalen en de belasting ontduiken.
Wat maakt het uit? Die ene game spelen, die ene televisieserie kijken. Wat maakt het uit? En ik denk dat we het zo allemaal voor onszelf kunnen invullen.
Wat maakt het uit, dat een of dat andere? Nee, God vraagt om gehoorzaamheid. De Jezus vraagt om voorkomen en oprechte aanbidding.
Waarbij we niets achterhouden. Maar dan, juist vanuit Sichem klinkt ook weer hoop. Is het niet mooi dat het laatste geluid wat we in de Bijbel horen vanuit Sichem, dit gesprek van de Jezus met de Samaritaanse vrouw is?
Want deze Samaritaanse vrouw, nou, daar was wat mis in haar leven. En toch wil de Heer Jezus haar daar ontmoeten. Temidden van de ongehoorzaamheid.
Misschien zit u, misschien zit jij hier wel vanochtend en heb je te maken met ongehoorzaamheid. Met een leven waarin het niet op orde is. En dan mogen we weten dat het nooit te laat is.
Dat net zoals de Heer Jezus die Samaritaanse vrouw precies daar wilde opzoeken, ook al wist hij hoe haar leven eruit zag. Dat hij dat ook vandaag voor ons wil doen. Waar we ook staan.
Dat we mogen weten dat er daar te midden van de vervloeking een altaar beschikbaar is om naartoe te gaan. En dat is precies waar we vanochtend aan denken bij het avondmaal.
Dat er een altaar beschikbaar is. Als het in ons leven een puinhoop is, dat we beseffen dat we vergeving en verzoening nodig hebben. En dat we mogen zien dat de Heer Jezus dat werk voor ons heeft volbracht.
En dat we door hem bij de Vader kunnen komen. En daarmee wil ik gaan afsluiten. Ik besef me dat ik vanochtend hier en daar wel eens wat zwart-wit ben geweest.
Zwart-wit over hoe we onze relatie met het Joodse volk moeten vormgeven. Zwart-wit over de keuzes die wij maken. Nou laat ik dan allereerst zeggen, dat deze boodschap net zo goed aan mezelf gericht is als aan jullie.
Maar de inhoud van de boodschap, misschien heb ik hier en daar dingen wat onhandig gezegd, maar de inhoud van de boodschap kan ik niet afzwakken. Eenvoudig weg omdat het de Bijbel is die het zegt.
En ik zou jullie daarom ook willen uitdagen, ga het na in de Bijbel wat er staat. Ga het zelf onderzoeken. Als je vindt dat ik misschien net even iets onhandig of verkeerd heb gezegd. Ga het onderzoeken wat de Bijbel er zelf over zegt.
Want we kunnen vandaag de dag heel veel spreken over liefde en genade. En inderdaad, er spreekt de Bijbel over en daar moeten wij over spreken. Maar de Bijbel spreekt ook over keuzes.
Er zijn maar twee bergen. De Ebal en de Gerizim. En aan ons en aan Israël de vraag waar we voor kiezen. Dus ik hoop dat we allemaal onze levens willen onderzoeken.
En dat we allemaal eigenlijk Jozua's woorden kunnen herhalen. Dat we vandaag de dag weer kiezen wie wij dienen zullen. Ik en mijn huis, wij zullen de Heren dienen.
Amen.