Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Wat fijn om hier weer te zijn.! Ik moet even een beetje bijkomen van dat laatste lied.! Dat raakte mij, dat vond ik mooi.
Dus dat doe ik even.
Het is herkenbaar. Ik word gevraagd wat raakt je. Het is herkenbaar. Het is ook deels waar het vanmorgen over zal gaan. Ja.
Ik heb de vorige keer verteld. Ik zal er wel wat meer over zeggen. Ik heb de vorige keer verteld over onze situatie thuis. En ik vind het zo mooi hoe diep ons geloof is en hoe diep zijn vrede is.
Juist daar waar het soms zo moeilijk is. Waar het niet lekker gaat en waar we lijden. En dat is zoiets dieps en zoiets bijzonders.
Ja, dat gun ik iedereen. Dat je zijn genade mag kennen waar je ook doorheen gaat. Ik zal kort wat vertellen over hoe het thuis gaat.
Want ik heb er natuurlijk de vorige keer over verteld. Jacorine, mijn vrouw, heeft borstkanker. En dat gaat gelukkig heel erg goed. We zijn voor de zomer door alle behandelingen heen gegaan.
Dat betekent behoorlijke chemo, operatie, bestralingen. En na de operatie gaan ze onderzoeken in het weefsel of daar nog wat te vinden is.
Nou, er was niks meer te vinden. Wat een wonder is en wat een zegen is. Er was een tumor van een mandarijn die in de borst zat.
Dat was helemaal weg. En daar zijn we heel dankbaar voor. En het gaat heel goed. In het gezin gaat het heel goed. Van heel goed de dingen doen die echt belangrijk zijn.
Dus voor het gezin zorgen en die zaken. En ze zijn heel rustig aan het opbouwen qua werk. Het doet wat met je lichaam. Maar ja, waar we staan en waar God is. Dat is fantastisch.
En daar zijn we heel dankbaar voor. Dus dat vind ik mooi om met jullie te mogen delen. Vorige keer heb ik daarover verteld. Dus ik vind het een zegen dat het nu ook zo gaat.
Maar vooral dat wat God heeft gedaan. En dat raakt me natuurlijk ook in het laatste lied. Ja, wat God doet is zoveel groter dan wat je ook meemaakt. Nou goed, leuk begin.
Mooi begin. Onverwacht begin. Om eerlijk te zijn. Vanmorgen gaan we het hebben over het verhaal waar vier vrienden een verlamde vriend bij Jezus brengen.
Door het dak heen. De meesten kennen dit verhaal wel. En we lezen dat uit Marcus 2. Marcus 2 vanaf vers 1. Ik lees zelf uit de MBV.
Maar goed, de HSV werkt ook prima. Nou, welke vertaling je maar hebt. Maar ik lees uit de MBV. Dus Marcus 2 vanaf vers 1.
Toen hij, en dat is dus Jezus, toen hij enkele dagen later terugkwam in Caverneum, werd het bekend dat hij weer thuis was.
Er stroomden zoveel mensen toe dat er zelfs voor de deur geen plaats meer was. En hij verkondigde hun godsboodschap. Er werd ook een verlamde naar hem toegebracht, die door vier mensen gedragen werd.
Omdat ze door de menigte niet bij Jezus konden komen, haalden ze een stuk van het dak weg boven de plaats waar hij was. En toen ze een opening hadden gemaakt, lieten ze de verlamde op zijn slaapbed, slaapmat, naar beneden zakken.
Even dit stukje. Dat is natuurlijk al heel interessant. Jezus komt dus in Caverneum. Hij komt terug. Hij gaat een huis binnen. Het is waarschijnlijk het huis van Simon Petrus en Andreas.
Doet er niet heel erg toe, maar die woonden daar. Hij gaat dat huis binnen. En op het moment dat hij daar is, stroomt van alle kanten de mensen op hem af. Jezus is bekend in die omgeving als degene die wonderen doet.
Als degene die geneest. Als degene die krachten heeft. En iedereen denkt, dat willen we zien. En zo komen er dus ook die vier vrienden met hun verlamde vriend, komen dus ook daar aan bij dat huis waar Jezus op dat moment is.
En zien dus als ze daar aankomen dat dat huis vol is en dat er een enorme groep voor dat huis staat. En dat is natuurlijk fascinerend. Dan staan ze daar. En dan heb je twee keuzes.
Ze hadden natuurlijk kunnen zeggen van joh, hoe kan dat nou? Waarom zijn die er nou weer zo veel? Zien ze niet dat dit veel belangrijker is? Waarom maken ze geen plaats? Nou, zo. En dat deden ze niet.
Ze zeiden, oké. We kunnen nu niet bij Jezus komen op deze manier. Dan gaan we via het dak. En ze zetten een ladder neer of iets. Ze helpen die vriend die verlamd is, helpen ze omhoog.
Ik weet niet hoe ze het precies hebben gedaan. Maar ze hebben het voor elkaar gekregen. En gaan dan dat dak openmaken. Dat geeft herrie, dat geeft een hoop stof, dat geeft een hoop gedoe. Om dan vervolgens een vriend daar bij Jezus te krijgen.
En toen ik daar mee bezig was, toen dacht ik, ja maar, zij staan daar dus voor die enorme groep. En moeten dan een keuze maken. Zij kunnen niet rechtstreeks naar Jezus toe.
De toegang is geblokkeerd, als het ware. En ik besef, ja maar dat gebeurt bij mij ook wel eens. Dat de toegang geblokkeerd voelt.
Dat het lijkt alsof ik niet bij Jezus kan komen. Dat er dingen zijn die ik lastig vind. En ik moest denken aan een specifiek moment. Toen onze middelste Juda, toen hij een baby was, zijn eerste levensjaar.
Sliep hij onwijs slecht. Niet een beetje, maar gewoon twee, drie keer per nacht wakker. Nou, stel je eens voor dat je iedere nacht voor een jaar lang twee of drie keer per nacht wakker bent.
Dat is geen pretje. Dan ben je moe. Iedereen die dat heeft meegemaakt, die weet waar ik het over heb. Ja, dat is een moeheid die je anders niet goed kan beschrijven.
Moe. En ik weet nog dat wij dan, Jacorine en ik, naast elkaar lagen. En dat we zeiden van nou, we gingen naar bed en dan wilden we gaan slapen. Nou ja, laten we nog maar bidden. En dat deden we.
Dan baden we maar in mijn hart dacht ik, ja, dat is leuk. Maar gisteren hebben we er ook voor gebeden. En vannacht was het weer bal. Het helpt niet, het maakt niet uit.
Er gebeurt niks. En dat werd een beetje mijn menigte. Hoewel we het in woorden wel deden, was mijn hart er niet bij. Het blokkeerde mij om echt dat bij Jezus te brengen.
Om echt naar Hem toe te gaan. En dat hebben we denk ik allemaal. Wat blokkeert jou om bij Jezus te komen? Wat houd je tegen?
Wat breng je niet bij Hem? Nu? Of in het verleden? Waar zit dat bij jou? Wat is jouw menigte?
Want ik denk dat we dat allemaal wel eens hebben. Misschien dat je het wel denkt van, ja, wat moet hij ermee? Of dat je het vergeet. Het kan van alles zijn, maar we worden geblokkeerd soms.
Maar goed, die vrienden die dachten, ja leuk. Menigte. En dan gaan we via het dak. En zij komen dus op dat dak, maken dat dak open en brengen die vriend, laten ze zakken naar beneden voor Jezus voeten.
En dan staat er in vers 5, toen Jezus hun geloof zag. En hun is dan die vrienden, maar wellicht ook die verlamden.
Dat staat er verder niet bij, dat weten we gewoon niet. Maar in ieder geval zeker die vrienden, het was meervoud. En wellicht ook die verlamden. Maar toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tegen de verlamden, mijn kind, uw zonden zijn u vergeven.
En daar sta je dus. Met vier vrienden. En je hebt gehoord, Jezus die geneest. Jezus is degene die wonderen doet.
Bij Jezus moet je zijn. Ze brengen hun verlamden vriend, laten hem zakken. En dan gebeurt het. Ze zien dat Jezus hun ziet. Ze zien dat Jezus wat gaat doen. Je zonden zijn je vergeven.
Wat zouden ze op dat moment gedacht hebben? Ik geloof toch niet dat dit is waarvoor die vrienden kwamen. Die dachten niet, weet je, we brengen hem bij Jezus, dan worden ze zonden vergeven.
Die dachten natuurlijk, we brengen onze vriend bij Jezus, dan zal hij genezen worden. Weet ik hoe lang is die al verlamd? Nou in die tijd was dat verschrikkelijk, want er was geen enkel sociaal stelsel. Je was gewoon op jezelf aangewezen.
Als je geluk had, had je goede vrienden. Maar anders moest je gewoon gaan bedelen of iets. Er was verder niks. Zij denken, mooi, we gaan naar Jezus. En Jezus zegt, je zonden zijn je vergeven.
Hoe dan? Wat moeten die vrienden wel niet gedacht hebben? Ze kwamen voor genezing en Jezus gaf ze vergeving.
En dat is fascinerend, want dat gebeurt bij ons ook. We krijgen lang niet altijd wat we graag willen. Hoe moeilijk dat misschien soms ook is.
We krijgen gewoon niet altijd wat we willen. Er is lijden. Er is ziekte. En er is niet altijd genezing. Hoe goed je ook bidt en hoeveel je ook gelooft.
Er is heel veel pijn en heel veel moeite. En hoe we ook bidden. De situatie verandert niet altijd. En dat is best ingewikkeld.
Dat is best pittig. Iedereen weet waar je dan doorheen gaat. En deze vraag is natuurlijk veel groter. Dit gaat gewoon over het probleem van het lijden.
Waarom staat God dit toe? Waarom is er zoveel pijn? Waarom is er zoveel verdriet? Waarom is er zoveel ziekte? Waarom is er zoveel honger?
Waarom is er zoveel moeite? Waarom zijn er zoveel onvervulde verlangens? Mensen die zo graag iets willen en daar zo voor bidden. En het gebeurt niet. Waarom is dat?
En dat is een hele grote vraag. Dat besef ik ook. En dat is niet iets wat we vanmorgen even helemaal kunnen gaan behandelen. Dat is echt te groot voor. Ik wil er straks wel meer over zeggen. Want het is wel belangrijk.
Waar loop jij er wel tegen aan? Dat je niet krijgt wat je zo graag zou willen. Dat is jouw onvervulde verlangen. Dat waar jouw hart zo naar uitziet.
En dan gaat het verhaal gaat dan verder. Want die vrienden die hebben die man dus naar beneden gelaten. En Jezus zegt mijn kind uw zonden zijn u vergeven.
En dan zegt de Bijbel in vers 6. Er zaten ook een paar schriftgeleerden tussen de mensen. En die dachten bij zichzelf. Hoe durft die dat te zeggen? Hij slaat God lastelijke taal uit.
Wie kan zonden vergeven dan God alleen? En Jezus wist meteen wat ze dachten. En dus zei hij. Waarom denkt u zoiets? Wat is nou gemakkelijker? Even tot zover.
Dit is de kern van dit verhaal. Dit is waar dit hele verhaal eigenlijk ten diepste om draait.
Die schriftgeleerden die zien dus dat Jezus zegt. Die horen dat Jezus zegt. U zonden zijn u vergeven. Die denken van ja maar wacht even. Dat kan God alleen. En Jezus zegt. Ja maar wat denk je nou dat makkelijker is?
Dat is de kern van dit verhaal. En waarom denk ik nou dat dit de kern is? Nou wat Marcus hier doet. Hij gebruikt een hele specifieke structuur. Een giastische of een concentrische structuur.
Nou dat klinkt heel moeilijk. Ik ga het eventjes uitleggen wat dat is. Marcus begint zijn verhaal met een bepaald thema. En eindigt met hetzelfde thema. En zo blijft hij spiegelen totdat hij naar het centrum toe gaat.
En dat deden ze in die tijd. In oude literatuur. In de Bijbel. Maar zeker ook in andere boeken. Deden ze dat om te laten zien.
In dat midden. Waar geen spiegeling meer in zit. Dat is wat ik er echt uit wil lichten. Dat is waar het om gaat. Dat is waar ik het over wil hebben. En er is een plaatje.
Het plaatje mag wel eventjes op het scherm. Dan kun je even zien hoe dat eruit ziet. Kijk. Marcus begint dus met de menigte die naar Jezus toe komt. En hij eindigt weer met die menigte die God looft en prijst.
Dan de verlamde komt het huis binnen. En aan het einde de verlamde verlaat het huis. De verlamde wordt vergeven. En daarna de verlamde wordt genezen. En dan in het midden een stuk wat niet gespiegeld wordt.
Is Jezus die de macht heeft om zonden te vergeven. Een geastische structuur. Dit is de kern van waar Marcus ons op wil wijzen. Jezus die zegt.
Die schriftgeleerden denken. Ja maar hoe dan? Want dat mag jij niet zeggen. En Jezus die zegt. Wat denk je nou dat makkelijker is? Zeg je zonden zijn je vergeven?
Of sta op en wandel. En die vraag. Wat denk je nou dat makkelijker is? Is ergens misschien best wel een pijnlijke vraag.
Dat is een vraag die. Die we eigenlijk wel eens eerlijk zouden moeten bekijken. Dit is wat mij het meest raakte toen ik hier zelf mee bezig was. Wat denk je nou. Dat makkelijker is.
Stel nou. Hypothetisch. Er komt hier iemand in de dienst. En die is zijn hele leven blind. Blind geboren. Heeft nog nooit iets kunnen zien. 53 jaar.
Dokters hebben alles geprobeerd. Niks meer mogelijk. Komt hier. We bidden voor diegene. En die wordt op dit moment. Hier genezen. Wat zou je dan denken?
Wat zou je voelen? Wat zou je doen? Zou je staan te juichen? Zou je op de banken gaan staan springen? Ga je de volgende dag aan je collega's vertellen?
Wat ik gisteren heb meegemaakt. Er werd iemand genezen. Wat zou je doen? Hoe zou je je voelen? Als dat hier op dit moment gebeurt. Echt gewoon ooggetuigen zijn van een enorm wonder.
Wat zou er door je heen gaan? Stel nou. Stel nou dat er vervolgens iemand naar voren komt.
En die zegt. Ik heb vorige week gezondigd. En Jezus heeft mij vergeven. Wat zou je dan denken? Wat zou je dan voelen?
Wat zou je doen? Zou je staan te juichen? Zou je op de banken gaan staan springen? Ga je de volgende dag aan je collega's vertellen. Wat ik zondag mee heb gemaakt. Er was iemand vergeven.
Hoe zou je je dan voelen? Als je eerlijk bent. Met jezelf. Hoe zou je je dan voelen? En dat is interessant.
Dat is interessant. Want soms weten we gewoon niet zo goed. Wat we hebben. Terwijl we het wel hebben. Ik kwam daar een beetje op een pijnlijke manier achter.
Ik heb even wat bordjes meegenomen. Geloof, hoop en liefde. En. Mijn plan met jullie staat vast. Mooie bordjes.
En ik kreeg deze voor mijn verjaardag. En. Ja, Corrine. Mijn vrouw. Die gaf ze aan mij. En ik zeg. Oh. Leuk. Dankjewel.
Sorry. Het wordt al gevoeld. Nou. Jullie hebben dit beter door dan ik. Ja. Ik zag natuurlijk gelijk. Ja, dit was niet goed. Dat deed haar pijn.
Er zat. Toen ze dat vertelde ook. Er zat zoveel liefde. Zoveel. Werk. Zoveel. Zoveel passie. In die bordjes. En ik zag gewoon alleen maar die bordjes. Dat was eigenlijk het enige wat ik zag.
En ik zag niet wat daar. Achter zat. Wat het daadwerkelijk. Gekost had. We zien lang niet altijd. Dat wat het echt heeft gekost. En zo is het misschien ook wel met.
Die vergeving die Jezus ons geeft. Die vergeving die die verlamde man kreeg. Want wij denken allemaal. Ja, maar wacht. Die man die wil genezen worden. Als we heel eerlijk naar de Bijbel kijken.
We zien dat. Als God iemand geneest. Als Jezus iemand geneest. Dan kost hem dat wat kracht. Kijk naar het verhaal van de bloedvloeiende vrouw. Die raakt hem aan. En dat kost hem wat kracht. Hij voelt er is kracht. Uit mij gegaan. Het kost hem wat kracht.
Maar wat heeft hem vergeving gekost? Vergeving kost hem alles. Hij heeft alles opgegeven.
Voor die vergeving. Hij heeft zijn fantastische plek bij God de Vader opgegeven. Hij heeft een onwaarschijnlijk zwaar leven geleid hier op aarde. Op een verschrikkelijke manier te serven.
Genezing kost hem wat kracht. Maar vergeving kost hem alles. En is dat ook. Hoe wij daar naar kijken.
Hoe wij dat voelen. Hoe wij daar mee omgaan. Of wordt het soms ook een beetje gewoon. Want we weten het allemaal. We zijn vergeven.
Als je Jezus aanneemt. Als je verlossen. Dan ben je vergeven. Hebben echt in de gaten wat we hebben. Die vrienden die.
Hebben die verlamde man dus bij Jezus gebracht. En Jezus zegt. Je zonden zijn je vergeven. Krijgt een discussie. Met de schriftgeleerde. En zegt. Wat denk je nou. Dat makkelijker is.
Wat denk je nou echt. Dat makkelijker is. En dan. Om te laten zien. Dat Jezus. Dat de mensenzoon.
Vol macht heeft. Om op aarde zonden te vergeven. Dat was dus de reden. Wat er nu gaat gebeuren. Om te laten zien. Dat de mensenzoon vol macht heeft. Om op aarde zonden te vergeven. Zei hij tegen de verlamde.
Ik zeg u. Sta op. Pak uw mat. En ga naar huis. En meteen stond hij op. Pakte zijn mat. En ging weg. En alle mensen zagen het. En ze stonden versteld.
En loofden God. Zoiets hebben we nog nooit. Meegemaakt. Zeiden ze. Ze zagen het wonder. En dachten. Wauw. Dit hebben we nog nooit meegemaakt.
Wat ze overigens niet zeiden. Over die vergeving. En er zijn een paar dingen. Die. Die dit stuk ons leren. Dat er soms blokkades zijn.
Dat er soms redenen zijn. Waarom we het lastig vinden. Bij God te komen. Wat dat dan. Ook maar is. Maar het mooie is. Je staat er niet alleen voor.
Je hoeft dat niet alleen te doen. Deze man had vrienden. Die hem bij Jezus brachten. Omdat het hem zelf niet lukte. En zo hebben we elkaar. Om elkaar bij Jezus te brengen. Op het moment dat het jezelf niet lukt.
En er is zoiets moois. Op het moment dat je zelf door die blijden heen gaat. En dat je het even niet meer ziet zitten. Dat je weet. Dat de mensen op hun knieën gaan. Voor jou. Dat je weet dat de hemel bestormd wordt.
Voor jou. Dat je weet. Dat iemand voor jou. En met jou. Naar Jezus toe gaat. We mogen elkaar bij Jezus brengen. Op het moment. Dat we het zelf even niet kunnen.
En ik wil gewoon hier nu even vragen. Wie hier is de komende tijd beschikbaar om iemand bij Jezus te brengen. Wie wil dat doen? Wie is er beschikbaar? Steek je hand maar omhoog.
Wie wil iemand bij Jezus brengen? Lieve mensen. Kijk wie dat wil. En mocht je daar behoefte aan hebben. Mocht je het lastig vinden het zelf te doen. Wat het ook is. Al is het iets heel kleins.
Stap op elkaar af. Want dat is waarom we elkaar hebben. Dat is een van die mooie dingen die we hebben als medegelovigen. Dat we elkaar bij Jezus mogen brengen. Omdat op het moment dat het je zelf niet lukt.
Er zijn mensen die zeggen. Ja maar ik breng jou bij Jezus. En ik ga via het dak. Want ik heb daar wel de kracht voor. Je hoeft het niet alleen te doen. En het is fantastisch. Op het moment dat het alleen even niet lukt.
En we mogen naar Jezus toe. Voor dat wonder. Jezus geneest deze man daadwerkelijk. Deze man staat op. Terwijl hij zijn hele leven al verlamd is.
En dat is fantastisch. En dat doet God nog steeds. God is een God van genezing. God is een God van herstel. God is een God die oplossingen brengt. En daar mogen we echt ook om vragen.
En daar mogen we ook echt mee naar Jezus toe gaan. Als we het niet zien zitten. Als we lijden. Als we verlossing nodig hebben. Dan mogen we bij hem komen. En dan mogen we erop vertrouwen.
Dat God dat kan doen. Want hij is nog steeds in staat om dat te doen. Ik las een onderzoek. Een wetenschappelijk onderzoek. Van een jaar geleden. Waarin duidelijk werd.
Dat er voor elf mensen. Overduidelijk genezing kwam na gebed. Wat medisch gezien niet verklaarbaar was. En wetenschappelijk kun je natuurlijk niet zeggen dat was God.
Maar wij weten allemaal. Maar wij weten allemaal. Dat God geneest. En dat hij dat nog steeds doet. Durf ook met dat soort dingen naar Jezus toe te gaan. Durf ook echt genezing van hem te verwachten.
En te weten dat hij daar is. Maar dat wil niet zeggen dat het gebeurt. Deze man werd niet direct genezen. Het kwam. Maar wat deze man nodig had.
Was vergeving. Die genezing was voor die mensen eromheen. Die schriftgeleerden die dachten. Wie ben jij dan? Die vergeving was voor die man. En dit is eigenlijk precies wat Paulus ook meemaakt.
Paulus die leidt. Hij heeft een doorn in het vlees. En we weten niet precies wat dat is. Maar hij leidt. En hij gaat tot drie keer toe naar God toe. En God zegt. Mijn genade is genoeg.
Mijn genade is genoeg. Voor jou. En hoe groot. En hoe diep jouw problemen ook zijn. Datzelfde geldt voor jou.
Zijn genade is genoeg. In jouw ziekte is zijn genade genoeg. In jouw onvervulde verlangen is zijn genade genoeg.
Als het uitzichtloos is. Is zijn genade genoeg. En als we niet meer weten waarom het gebeurt. Dan weten we nog steeds zeker dat zijn genade genoeg is.
En als we vragen houden. Dan is zijn genade genoeg. En dat maakt het nog steeds niet makkelijk. Maar het maakt het wel draaglijk.
Toen wij niet wisten of Jacorine zou leven of zou sterven. Was er één ding dat ik zeker wist. En dat was dat hij erbij zou zijn. Wat er ook zou gebeuren. Zijn genade was genoeg.
En dat maakte het niet opeens makkelijk. Maar ik wist dat ik het niet zelf hoefde te doen. En dat is wat die genade doet. Want die genade die zorgt ervoor.
Dat we weer bij God kunnen komen. Eigenlijk waar we vanmorgen over hebben gezongen. Dat we heel dicht bij God op schoot mogen zitten. Als we het zelf even niet kunnen. Dat we weten dat hij de kamer binnenkomt.
En ons even vastpakt. Op het moment dat we het zelf niet zien zitten. Dat we weten dat hij erbij is. Wat er ook gebeurt. Zijn genade is genoeg.
En dat is wat Jezus heeft gebracht met die vergeving. Want er was afstand tussen ons en God. Maar op het moment dat Jezus die zonde overneemt. Kunnen we weer bij God komen.
Kunnen we echt weer heel dicht bij hem zijn. En kunnen we heel dicht zijn bij zijn vaderhart. En dan weten we. Zijn genade is genoeg.
Lieve mensen. Jezus die vraagt. Wat denk je nou dat makkelijker is. Natuurlijk is het makkelijk te zeggen. Je zonde zijn je vergeven. Kan ik ook doen. Kan ik hier zeggen. Maar dat werkelijk doen.
Heeft hem alles gekost. Genezing kostte maar een beetje kracht. Vergeving kostte hem alles. Weten wij. Wat we daadwerkelijk hebben.
Amen.