Je hart bij God brengen

Spreker

Daniël Douma

Date
Sept. 29, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Als klein jongetje heb ik wel eens een keer wat gesloopt wat niet van mij was.! Onbedoeld uiteraard, maar het was wel mijn schuld.

! Zo was er een keer de stereotoren van mijn vader.! Zo'n mooie toren met van die dekken. En dan had je ook zo'n kassetedek. Met allemaal mooie draaiende onderdelen.

Maar die kunnen ook stuk. Zo kwam ik achter. En ja, wat doe je dan? Als je dat kapot hebt gemaakt. Ja, ik zei niks. Ik denk nou, klep je maar weer dicht.

Maar hopen dat hij daar niet achter komt. En toen hij erachter kwam dat hij stuk was, toen zei ik ook maar niks. Toen hield ik mij ook maar van de domme. Oh ja, wat raar joh.

Ja, we lachen erom. Ik zat gewoon keihard te liegen. Dus ik verzweeg het. Ik hield het bij hem weg. Ik hield de oorzaak. Hield ik bij hem weg.

En zo doen we dat vaak ook naar God. Dat wij ons hart bij hem weghouden. Dat wat er ten diepste in ons leeft.

Wat er in ons omgaat. Waar wij ons misschien diep voor schamen. Dat wij dat bij hem weghouden. En dan kunnen we uiteraard over God praten.

Kunnen we een heleboel zeggen. God zus en God zo. En God vindt dit en God vindt dat. En God zegt dit en God zegt zo. Maar brengen wij ook daadwerkelijk ons diepste zijn.

Ons hart bij hem. En dat doen we vaak niet omdat ons hart stuk is. Omdat het kapot is.

Omdat het een bron is van kwaad. Omdat het een bron is van ongerechtigheid. En omdat het een bron is van vervuiling.

En dat zijn niet mijn woorden. Dat zeg ik niet. Maar dat zegt de Heer Jezus zelf. En ik wil met jullie gaan naar een gedeelte in Markers 7.

Waar de Heer Jezus een wederom. Zoals zo vaak een confrontatie heeft met de fariseeën. En ook dit keer gaat het weer over voedsel.

Zoals zo vaak een confrontatie. Altijd de aanleiding is eten. Nu gaat het over eten met ongewassen handen.

Maar met wie eet je dan? Wie liggen er aan tafel? Mag je wel are plukken op de zondag? Geen vaak. Rondom eten.

Rondom voedsel. Omdat voedsel de tafel, de maaltijd, in wezen het leven beschrijft. Dat draait om leven. Daar is gemeenschap.

Daar worden we gevoed. En dat is alles wat het leven ook inhoudt. En de Heer Jezus heeft hier dus een aanvaring weer met de fariseeën en de schriftgeleerden die uit Jeruzalem zijn gekomen.

En ik wil gelijk even naar het einde van deze geschiedenis gaan. Naar de conclusie als het ware die hieruit voortkomt. En daarna wil ik ook de andere versen die daarvoor komen ook bespreken.

Maar ik wil gelijk naar de kern gaan. Omdat ik scherp wil hebben van... Oké, wat is hier de kern van het probleem? Waar draait het hier om? En dat zegt de Heer Jezus in Marcus 7 vanaf vers 14.

Waar hij dan, nadat deze dingen hebben plaatsgevonden en hij die confrontatie heeft gehad, de menigte bij zich geroepen had. En tegen hen zegt, luister allen naar mij en begrijp het goed.

Er is niets dat van buitenaf de mens binnengaat dat hem kan verontreinigen. Maar de dingen die van hem uitgaan, die zijn het die de mens verontreinigen.

Als iemand oren heeft om te horen, laat hij dan horen. En toen hij bij de menigte vandaan thuisgekomen was, vroegen zijn discipelen hem naar de gelijkenis.

En hij zei tegen hem, bent ook u zo onwetend? Ziet u niet in dat alles wat van buitenaf de mens binnengaat, hem niet kan verontreinigen? Want het komt niet in zijn hart, maar in zijn buik.

En gaat in de afzondering naar buiten. Zo wordt al het voedsel gereinigd. En hij zei, wat uit de mens naar buiten komt, dat verontreinigt de mens. Want van binnenuit, uit het hart van de mensen, komen voort kwade overwegingen.

Alle overspel, ontucht, moord, diefstal, hebzucht. Allerlei kwaadaardigheid, bedrog, losbandigheid, afgunst, lastering, hoogmoed, dwaasheid.

Al deze slechte dingen komen van binnenuit en verontreinigen de mens. Dus de Heer Jezus maakt heel duidelijk eerst aan de hand van een gelijkenis.

Het is niet wat je eet. Het is niet wat je doet. Wat jou verontreinigd maakt. Wat invloed heeft op jouw hart als het ware, op wie jij bent.

Nee, dat zit al van binnen. Dat komt al van binnenuit. In jouw hart zelf zitten al die zaken die jou onrein maken, die jou verontreinigen. Daarin zelf zit al, is het kwaad al aanwezig.

Volop. Nou, en we krijgen hier een hele opzomming. En als ik een moderne, vandaag mens vraag, dan zal hij daar ongetwijfeld anders over denken.

Nou, zo erg is het toch niet met de mens gesteld. En ook meer modernere denkers, filosofen, die hebben daar ook het een en ander over gezegd.

We hebben bijvoorbeeld een belangrijke filosoof, die ontzettend vormend is ook geweest voor ons denken hier in het Westen. Die het begin werd van uiteindelijk de verlichting, is bijvoorbeeld een Jean-Jacques Rousseau.

Een filosoof uit de 18e eeuw. En die zei, nee, de mens is van nature goed. Van nature is de mens goed, maar het is de samenleving die hem slecht maakt.

Dus als wij er nu voor zorgen dat hij de mens nou maar in een goede samenleving opgroeit, dat hij goed onderwijs krijgt, dat we sociale ongelijkheid steeds meer uitbannen, dan komt het wel goed.

Want de mens is van nature goed. En wil het goede doen. Maar hij moet wel in een omgeving gezet worden die hem daarin ook helpt.

En misschien wat recenter, actuele voorbeeld, een wat bekender voorbeeld is van Rutger Brechman. Een boek dat hij heeft geschreven, De Meeste Mensen Deugen.

Een boek dat een ware bestseller werd in Nederland. En ook daarbuiten in vele talen is uitgebracht. Dat in 2020 het best verkochte boek in Nederland is geweest.

En een belangrijk thema in zijn boek is dat de mens van nature tot het goede geneigd is. Dat hij geneigd is tot samenwerken.

Maar dat het de omstandigheden zijn, of het wantrouwen inwezen, wat hij van nature tegenover zich vindt. Waardoor hij ook geneigd is om die verkeerde dingen te gaan doen, om slechte dingen te gaan doen.

Dus als we mensen meer het vertrouwen zouden geven, en het niet negatief benaderen, dan komt dat goede wel naar boven. Want de mens is geneigd tot samenwerking.

En dus ook hij heeft die opvatting, van de mens is tot het goede en wil het goede doen. Maar hij moet wel de omstandigheden krijgen, de kansen krijgen, de gelegenheden hebben.

Waardoor hij ook dat goede doet. Dus ik denk dat we voorzichtig kunnen stellen dat wat een Rousseau en een Brechtman zeggen, dat die niet zouden onderschrijven wat de Heer Jezus hier zegt.

En ik denk ook dat een heleboel mensen in onze samenleving dit niet zouden onderschrijven. Nou, nee. Misschien zit je hier vanmorgen wel, denk je van nou, is dit niet wat heel negatief?

Is dit niet wat heel, ja, zwartgallig? En ja, natuurlijk, de mens doet wel verkeerde dingen, maar is hij in wezen ook niet tot het goede in staat?

En zit dat er ook niet in? En we denken ook dat de Heer Jezus hier zegt dat het van binnenuit komt. Het zit er zelf al in aanwezig, het is al in het hart zelf.

Het zijn niet de omstandigheden, het is niet de omgeving, het is niet wat je doet. Nee, van binnenuit is dit al aanwezig. Is dat kwaad er al? En daaruit komt het voor. Het is allemaal aanwezig zelf in de mens.

En hoewel we dat misschien zo op het oog twijfelend willen beamen, of misschien willen ontkennen en zeggen, nee, zo zie ik dat niet.

Denk ik dat we met de dingen die we doen, met het gedrag dat we laten zien, in wezen onderschrijven en bevestigen wat de diagnose is die de Heer Jezus hier geeft.

En dat zien we dus ook terugkomen in dat gesprek met die fariseeën. Want wat was het geval? De discipelen van de Heer Jezus waren te beginnen gaan eten, zonder hun handen te wassen.

En de fariseeën hadden het gebruik in die cultuur, dat je je handen moest wassen, uitgebreid. En er waren allerlei rituele gebruiken en voorschriften voor, wat voor type wassing je moest doen in welke situatie.

En dat hadden ze allemaal heel uitgebreid beschreven, in de Mishnah. Dat is de schriftelijke vastlegging van de mondelingenoverlevering.

Daarin werd uitgebreid beschreven, meer dan 180 pagina's lang, hoe je zuiver en rein kon blijven. En welke wassing je op welk moment moest doen. Als je bijvoorbeeld naar de markt was geweest, dan was de kans ontzettend groot dat jij een heiden had aangeraakt.

Misschien was wel de slip van jouw mantel tegen iemand aangekomen. Dus als jij terugkwam van de markt, dan moest jij je helemaal wassen. Als de schaduw van een heiden op jouw bord was gekomen, dan was dat bord op dat moment onrein.

En dan moest dat gewassen worden. En dan moest dat weer gezuiverd worden. En zo hadden zij allerlei voorschriften hoe men zuiver kon zijn en worden en blijven.

En natuurlijk, de wet in het Oude Testament had ook voorschriften voor reinheid. En voor wassingen. Maar dat ging lang niet zo ver.

En was bovendien ook met name gericht op de priesters. En de priesterdienst. Om daarin ook een soort, ja, aanschouwelijk onderwijs te geven.

Maar de fariseeën en de schriftgeleerden, die hadden daar als het ware een hele veiligheidszone omheen gebouwd. Van rituelen en voorschriften om rein en zuiver voor God te blijven.

En dat was de manier waarop men dat deed. Dit, zo gaan wij om met elkaar, zeg maar. Dit is de moris, dit is onze norm.

En zo blijven wij zuiver, zo onderscheiden wij onszelf van de heidenen. En onderscheiden wij ons als het volk van God. En zo blijven wij zuiver en wordt ons hart zuiver voor God.

En bovendien een manier waarin je heel goed zelf ook de regie hebt. Er is iets gebeurd waardoor de balans wordt verstoord. Waardoor je onrein bent geworden.

Nou, doe deze stappen. Deze acties. En de balans is weer terug. Het is weer goed. Het is weer oké. En je kan weer verder.

En dan kun je denken, ja, dat doen wij toch ook al lang niet meer. Dit is inderdaad wel een beetje achterhaald. Ja, maar dat hebben wij al lang niet meer.

Tuurlijk, we zijn hygiënisch en we wassen onze handen. Maar dat is ook met het oog op de hygiëne. Maar zoals dit. Dus wat is eigenlijk het probleem?

Nou, wat ik zeg, het is een confrontatie die de Bijbel hier beschrijft. En in wezen ook aangeeft waar het altijd weer om gaat.

En het wordt niet voor niks elke keer ook weer aangestipt. En beschreven omdat het ook ons wat te zeggen heeft. Omdat het ook ons wat te leren heeft. En tuurlijk, wij doen dat op andere manieren.

Maar als ik een paar voorbeelden mag noemen. Laat dichter bij huis. Als we het bijvoorbeeld hebben over politiek. Problemen in de wereld. Dingen die niet goed zijn.

Die willen we graag oplossen langs politieke weg. En in wezen is de kern van de boodschap van een politicus is... Als je mij je stem geeft, dan weet ik hoe we deze problemen gaan oplossen.

Ik heb het beleid waardoor het weer in orde komt. Waardoor het weer goed wordt. En als je mij nu maar het vertrouwen geeft. Als je ons het vertrouwen geeft. Dan zullen wij die maatregelen invoeren.

Waardoor de balans weer wordt hersteld. En waardoor het weer goed is. En weer oké is. Het klimaat is van slag. Onvoorspelbaar weer.

We hebben met steeds meer extreme te maken. De wereld gaat naar zijn knoppen. Als wij nu ervoor zorgen dat wij minder vervuilen.

Minder gaan vliegen. Wat meer recyclen. Dan herstellen wij de wereld weer. Dan wordt de balans weer hersteld. En dan komt het weer goed.

En dan is het weer in orde. Dan is het weer oké. En daar maken we ook graag reclame voor als bedrijven. Dat etaleren we graag.

Zie hoe duurzaam wij zijn. Zie op LinkedIn hoe duurzame actie wij nu weer hebben gedaan. In wezen zijn dat ook allemaal rituelen die ongeschreven zo ontstaan.

waarin we laten zien van het is goed. Met mij is het in orde. Ik deug. Het is oké. En de ene die gaat demonstreren.

En die plakt zich vast aan een brug. En de ander die drinkt alleen nog uit een papieren rietje. Dit pakketje is CO2 neutraal bezorgd.

Het zijn allemaal rituelen waarmee we kunnen laten zien. Kijk. Op deze manier is het goed. En herstel ik het weer. En dus dat kan langs die weg.

Maar het kan ook langs de spirituele weg. Waar je door middel van verlichting. Of door yoga. Of door mindfulness. Of door manifestatie.

Of visualisatie. Mensen een toekomst voor zichzelf willen creëren. In het reine willen komen. Zuiver willen zijn. En zo op willen klimmen.

Maar ook in christelijke kringen kan dit gebeuren. En laten we ons geen illusies maken. Ook in christelijke kringen kan dit binnensluipen.

Waar we bijvoorbeeld denken. Als we nou die christelijke omgeving. Maar omhoog houden. Als we zorgen dat we een christelijke school hebben. Christelijke vrienden.

Christelijke boeken lezen. Christelijke muziek luisteren. En op christelijke vakantie gaan. Dan voelt dat prettig. Dan geeft dat een fijn gevoel. Dan geeft het het idee dat het oké is.

En dat je op de juiste manier bezig bent. Dat je je leven op de juiste manier aan het invullen bent. En dat je de controle wat hebt. Waarom denk je dat je het zo lastig vindt om de controle los te laten.

Om het over te geven. Om het te delegeren aan iemand anders. Waarom denk je dat je zo boos wordt. Als je weer die fout maakt.

Waarvan je nu toch denkt. Ja die fout zou ik toch echt niet meer mogen maken. Dat ik er weer in taak. Waarom denk je dat je in paniek raakt. Als de dingen anders lopen.

Dan jij je had voorgesteld. En waarom denk je dat je zo op zoek blijft naar succes. In je werk. Om elke keer weer die kick te vinden.

Omdat het zo lekker voelt. Omdat het zo'n goed gevoel geeft. Maar daaronder zit in wezen dezezelfde overtuiging. Als wij maar in de juiste omgeving zitten.

Als ik maar de juiste dingen doe. Als ik maar de juiste omstandigheden creëer. Dan komt het goed. Dan ben ik oké.

En dan is het goed tussen mij en de ander. En tussen mij en God wellicht. En het kunnen op zichzelf misschien helemaal geen verkeerde dingen zijn. Maar het gevaar schuilt erin.

En dat is wat hier ook in dit gedeelte naar voren komt. Het gevaar schuilt erin. Is dat het werkelijke probleem. Daar waar het werkelijk over gaat.

Dat dat niet eens meer wordt geadresseerd. Dat dat niet eens meer wordt besproken. Omdat dat bedekt wordt. Verstopd wordt.

Onder allerlei gebruiken. En dingen die we kunnen en mogen doen. Die zo goed zijn. Die mij zo helpen. En dan ontstaat het gesprek met de Heer Jezus hierover.

En de fariseeën. De schriftgeleerden die bevragen hem hierover. En dan zegt de Heer Jezus ook daar wat moois. En dat wil ik met jullie gaan lezen. Dus we gaan even een paar versen terug.

En dan pak ik hem op vanaf vers 5. Vanaf vers 5. Nadat zij dus die discipelen hebben gerispt.

Overdat zij niet de handen wassen. Daarna vroegen de fariseeën en de schriftgeleerden hem. Waarom wandelen uw discipelen niet volgens de overlevering van de ouden. Maar eten zij het brood met ongewassen handen.

Maar hij antwoordde hun. Terecht heeft Jezus hierover u huigelaars geprofiteerd. Zoals er geschreven staat. Dit volk eert mij met de lippen.

Maar hun hart houdt zich ver bij mij vandaan. Maar tevergeefs eren zij mij door leringen te onderwijzen. Die geboden van mensen zijn. Want terwijl u het gebod van God nalaat.

Houdt u zich aan de overlevering van de mensen. Zoals het wassen van kannen en bekers. En veel andere dergelijke dingen doet u. En hij zei tegen hen. U stelt Gods gebod op een mooie manier terzijde.

Om u aan uw overlevering te houden. Want Mozes heeft gezegd. Eer uw vader en uw moeder. En wie vader of moeder vervloekt. Die moet zeker sterven.

Maar u zegt. Als iemand tegen zijn vader of zijn moeder zegt. Het is korban. Dat wil zeggen een gave. Wat u van mij had kunnen krijgen. Is het met hem in orde.

En u laat hem niet meer toe. Iets voor zijn vader of zijn moeder te doen. En zo maakt u Gods woord krachteloos. Door uw overlevering. Die u overgeleverd hebt.

En veel van dergelijke dingen doet u. Dus dit geeft de Heer Jezus terug. En hij haalt de provincie van Jezaja aan.

Jullie houden je hart ver bij mij vandaan. En jullie eren mij met je lippen. Het ziet er allemaal mooi uit. En met prachtige woorden en geestelijke formules.

Zou je zeggen. Nou dat ziet er fantastisch uit. Zie de toewijding. Zie de aanbidding. Maar jullie houden je hart. Dat wat werkelijk in je hart is.

Ver bij mij vandaan. Dat. Daarin laten jullie mij niet toe. En daarin geven jullie mij niet de ruimte. En wat jullie doen is in wezen niks meer dan aangeleerd gedrag.

geboden van mensen. En dat gaat heel vaak ongeschreven en ongemerkt. En als je onbekend bent.

Misschien pas tot geloof gekomen bent. Dan. Dan kijk je om je heen. En dan denk je. Oh dat gaat zo hier. Dat gaat op deze manier. Oké. Dus dat moet ik dan ook doen.

En dat is helemaal niet verkeerd. Begrijp me goed. Maar. Uiteindelijk hebben al die dingen die we doen met elkaar. Bijbelstudie. Stille tijd.

Kringbezoek. Het aanbidden. Het zijn allemaal middelen. Die ons ten diepste. Met ons hele hart. Bij God moeten brengen.

Zodat we hem daarin kunnen ontmoeten. Maar die middelen zijn nooit het doel op zichzelf. En het lijkt alsof de fariseeën.

En de schriftgeleerden. De wet van God heel serieus nemen. Maar in wezen nemen ze het niet serieus genoeg. Want wat zij doen is van. Wij gaan nog een stap verder.

Want dat is nodig. Wij gaan nog verder dan wat ons is opgedragen. Better saved than sorry. En op die manier geven ze.

In wezen zeggen ze daarmee van. Ja. Wij vertrouwen er in wezen niet op. Dat datgene wat God ons heeft onderwezen. Dat wat hij ons heeft geboden. Dat dat voldoende is. Nee.

Want wij bouwen daar nog het een en ander omheen. Zodat wij zeker weten dat het goed zit. Naar eigen inzicht. En dan zegt de heer Jezus.

En dan zegt de heer Jezus. Zo mooi. Ja. Op een mooie manier. Sarcastisch he is dat. Ironisch. Op een mooie manier stellen jullie Gods gebod terzijde.

En dan haalt hij een voorbeeld aan van wat er in die dagen. Ja. De praktijk was. Wat er zeg maar gebeurde. Iemand die kon zijn bezittingen.

Zijn geld. Zelfs zijn kamer in zijn huis. Kon hij aan God toewijden. Nou dat is toch prachtig. Dat kon je aan God geven. In de praktijk betekende dat je het gewoon zelf kon blijven gebruiken.

Dat je zelf het vruchtgebruik daarvan had. Maar op het moment dat je zou overlijden. Kwam te overlijden. En je er zelf ook niks meer aan had. Dan ging het naar God toe.

Dus op die manier kon je dingen aan God wijden. Nou wij zouden het haast kunnen zeggen. Zie je mijn huis. Mijn auto. Alles wat ik heb. Het is allemaal genade.

Het is allemaal van God. En ik geloof echt dat. Dat iemand die dat zegt. Dat hij dat oprecht bedoelt. Dat dat vanuit de juiste motieven is. Maar om je een idee te geven.

Hoe die formules ook vandaag als het ware kunnen klinken. En als er dan iemand langskwam. Bij die persoon. Die al zijn spullen.

Al zijn bezittingen aan God had gewijd. En die kwam. De vader of de moeder kwam langs. Of misschien iemand anders om hulp. Zou je me kunnen helpen. Ik zit omhoog. Heb je misschien wat geld.

Of kan ik ergens bij jou een tijdje onderdak krijgen. Dan kon zo iemand zeggen. Ja. Ik zou je heel graag willen helpen.

Maar ja. Het geld wat ik heb. De kamer die ik beschikbaar heb. Ja. Het is korban. Ja. Het is gegeven.

Het is toegewijd aan God. Dus. Ja. Ik mag mijn belofte aan God toch niet verbreken. Dat wil jij toch ook niet. Dus. Ja.

Ik zou je misschien wel willen helpen. Maar ik kan je niet eens helpen. Ja. Ja. En zei. Ze konden er wel van afkomen. Maar. Dan moesten ze daar een fix bedrag voor betalen. Dus ja.

Dat deed je dan ook maar niet. Dus op die manier. Met ontzettend geestelijk klinkende woorden. Dan kon je volledig. En dan kon je volledig rechtvaardigen wat je deed.

En was je ook nog rechtvaardig. Naar wat de mensen in ieder geval dachten bezig. Van kijk. Hij wijdt het toe aan God. Hij geeft het aan de Heer. Ontzettend heilig.

En zei. En daarmee stellen jullie Gods gebod. Simpelweg gewoon terzijde. En. Helpen jullie niet meer. Je vader of je moeder. Eren jullie hem niet meer.

Op die manier. Of iemand anders die hulp nodig heeft. En wij kunnen daar. Op neerkijken. Ja. Dat is.

Dat is religieus. Gedrag. Dat moeten we niet hebben. En. Dat keuren wij ook natuurlijk af. Dat zouden wij zeker niet doen. Maar ik denk dat dit.

Een gevaar is. Voor. Alle mensen. Allereerst. En ook voor gelovigen. En dat. Marcus ook daarom. Er ook zoveel.

Tekst aan wijt. De langste beschrijving in de Bijbel. Die we vinden van een confrontatie. Over een onderwerp. Met de Heer Jezus. Zoveel tekst dat hij hier.

Ook aan wijt. En. Ik wil ook even kijken. Hoe mooi de Heer Jezus. Dat hier opbouwt. Als hij zegt. In vers. 8. Want terwijl u het gebod van God.

Nalaat. En dan vervolgens in vers 9. Waarin het Gods gebod op een mooie manier. Terzijde. Wordt gelegd. En in vers 12.

En zo maakt u Gods woord. Krachteloos. Dus het wordt van nalaten. Terzijde leggen. En krachteloos maken. Een beetje zoals een voorwerp.

In je huis. In het begin staat het daar. En op een gegeven moment gebruik je het niet meer. En dan gaat het naar de rommelkamer. En daar vangt het een beetje stof. En op een gegeven moment dan ruim je dat eens een keer op.

En dan denk je. Ja. Het kan wel naar de kringloop. Dan ben je toch wel duurzaam bezig. Of het gaat naar de afval. De vuilstort. Maar zo verdwijnt dat. Nou zo kan het ook gaan met het woord van God.

Met het woord van God. Dat we eerst aan de kant leggen. In ons leven. Dan gaat het. Dan gaat het dicht. En vervolgens dan. Leggen we het weg. En wordt het krachteloos.

En dat is ook. Het gevaar. Voor gelovigen. Dat misschien niet eens met verkeerde bedoelingen. En opzet. In het begin. Maar toch het woord uiteindelijk zo.

Steeds meer op de achtergrond verdwijnt. En kunnen we. In de keuzes die we maken. Soms wegen bewandelen. Die er feitelijk toe leiden. Dat we ons hart.

Weghouden. Bij God. Maar die er aan de buitenkant. Godsdienstig uitzien. En dat kan ik niet beoordelen. En dat kan een ander ook niet beoordelen.

Dat maakt het juist ook zo lastig. Daarin moet je ook jezelf onderzoeken. Maar zoals Colossense 2 vers 8 ook zegt. Een waarschuwing aan gelovigen.

Pas op dat niemand u als buit meesleept. Door de filosofie. En inhaalsloze verleiding. Volgens de overlevering van de mensen.

Zoals deze fariseeën zich hielden aan de overlevering van de ouden. Zo kunnen er tradities ontstaan. waarin we worden meegenomen om die te willen volgen.

Volgens de grondbeginselen van de wereld. Maar niet volgens Christus. Filosofie. Inhaalsloze verleiding. Overlevering van mensen.

Het zijn allemaal grondbeginselen van deze wereld. Want welk nieuw inzicht of filosofie ook maar weer bedacht wordt. In wezen komt het altijd hier weer op neer.

Jij kan zelf je handen wassen. Jij kan zelf het hart fixen. Jij kan zelf God zijn.

En als jij deze dingen doet. Deze stappen volgt. Dan is het weer goed met je. En zo kunnen we ontzettend druk zijn.

Met van alles doen voor de gemeente. En voor de dienst aan hem. Maar brengen wij ook ons hart naar hem toe. En kunnen we een cultuur met elkaar creëren.

Waarin het vooral belangrijk is ook wat je doet. Maar het probleem daarmee is dat we. Vooral hele goede acteurs aan het opleiden zijn.

Die steeds beter worden in iets te laten zien. Wie ze in werkelijkheid niet zijn.

En dat noemen we hypocriet. Dat je iets laat zien wie je in werkelijkheid niet bent. Maar het lastige met hypocrisie.

Is dat je het vaak zelf niet in de gaten hebt. Want als ik aan je vraag. Ben jij ook een beetje hypocriet? Ja, ja, ja. Ik ben ook wel hypocriet. Maar als ik je nou echt op de man afvraag.

Waarin ben jij dan hypocriet? Dan vinden we die vraag vaak al een stuk lastiger. Om eerlijk te beantwoorden. Ja, ik zeg wel eens het een en doe het ander.

Nee, waarin ben jij echt hypocriet? En soms kan het wel eens helpen om die vraag eens te stellen aan iemand die je goed kent.

Die je vertrouwt. Aan je man of je vrouw. Of een goede vriend of vriendin. Met wie je dergelijke dingen kan bespreken. Waarin vind je mij hypocriet?

En dat levert vaak hele eerlijke gesprekken op. En kan soms ook even weer het licht schijnen op blinde vlekken die ook bij onszelf kunnen ontstaan.

Je ziet dus. Ons probleem is groter dan wij denken. Maar Gods liefde is ook veel groter dan wij konden verwachten.

Zoals Tim Keller ook zegt. Zijn liefde is vele malen groter nog. Dus wat moeten we dan doen? We moeten met ons hart. Met ons vervuilde hart.

Dat hart waarin hebzucht en afgunst en dwaasheid en hoogmoed aanwezig is. Dat hart. Daarmee moeten we naar God gaan. Daarmee mogen we naar hem toegaan.

Zeggen heer, deze bewegingen, deze neigingen, deze lusten, dit leeft er in mij. Dit is wat er in mij schuil gaat.

Heer, ik breng het bij u. Zoals mijn zoontje een tijdje geleden alweer een tijdje terug deed. Hij was ongevraagd gaan spelen met een vaas.

En die had hij stuk gemaakt. En ik heb een plaatje. En hij had dit erop gezet. Het spijt me heel erg. Nou, geeft niks jongen.

Dat maken we in orde. En zo houdt God ook van ons. Geeft hij ons een nieuw hart. Een hart van vlees. Vult hij ons met zijn geest.

Zoals Ezekiel 36 dat ook zegt. Wil hij ons een nieuw hart geven als wij met ons hart naar hem toegaan. Zomaar.

Ja, zomaar. Uit genade. Doordat hij zelf vuil werd. Doordat de Heer Jezus zelf vieze handen en doorboorde en bebloede handen kreeg.

Hij kwam niet met een schoon gelaat. Maar met een bespuugd gelaat. Met een bespuugd gelaat. Met een bebloede, kapotgeslagen rug. Hing hij aan het kruis.

Op een plaats voor doden. Op een schedelplaats. Werd hij volledig onrein. Onrein. Onzuiver. Smerig.

Veil. Zodat hij ons schoon kon wassen. Dus breng je hart bij hem. Zodat wij ook een gemeenschap mogen worden.

Met nieuwe harten. Zuiver voor hem. Die hem zoeken. En die schoongewassen zijn. En hoe mooi is het als we vanmorgen dan ook het avondmaal met elkaar mogen vieren.

Wat ons daar elke keer weer aan mag herinneren. Niet als een ritueel. Niet als een gebruik. Maar als zichtbare tekenen. Als tastbare herinnering.

Ja. Ik heb een vuil hart. In mij zit het kwaad. Maar God houdt van mij. En wil mij een nieuw hart geven. Amen.