De gemeente van Jezus

Spreker

Job S

Date
Sept. 15, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Fijn om jullie hier te zien. Eén keer.

Dus waar ga ik het dan over hebben? En nagedacht. En ik zou het gewoon heel graag over Jezus willen hebben. En iets specifieker over zijn gemeente. Dus daar gaan we vandaag bij stilstaan.

Want Jezus die houdt van zijn gemeente. En die bouwt zijn gemeente. Ook hier in ons midden. Tenmidden van alles wat er om ons heen gebeurt. Maar ook alles wat in ons midden gebeurt.

Dus we gaan vandaag Gods woord openen vanuit de Evesebrief. Dus pak je bijbel maar vast bij. We gaan vers voor vers door de eerste zestien versen van Evese 4.

Evese 4 vers 1 tot en met 16. En terwijl jullie dat opzoeken zal ik kort het gedeelte van dit gedeelte schetsen. Zoals de meesten van jullie weten is de brief aan de gemeente de Evese geschreven door Paulus.

Op dat moment zat hij gevangen in Rome. Paulus die kende de gemeente in Evese heel erg goed. We lezen dat in Handelingen 20. Hij heeft daar maar liefst drie jaar lang verbleven.

Evese was in die tijd een grote, een belangrijke stad. Het lag op een strategische handelsroute. Er werd daarom heel veel handel bedreven. Zelfs vanuit de grote tempel waar de afgoden werden vereerd.

In die grote handelsstad, daar predikte Paulus het evangelie. De naam van Jezus Christus. En ondanks dat hij veel tegenstand, veel weerstand ervoer, droeg zijn prediking heel veel vrucht.

Er vond een grootschalige bekering plaats. Vele mensen kwamen tot geloof. Zelfs van ver buiten de stad. Degenen die occulte praktijken bedreven zoals tovenarij en magie, die braken daar radicaal mee.

Zij verbranden hun boeken, namen afscheid van hun verleden en namen Jezus aan als hun Heer en Verlosser. Paulus vanuit de kracht van de Heilige Geest legde het fundament.

Hij stelde oudsten aan en er ontstond een bloeiende gemeente. Van een verloop van tijd moest Paulus de gemeente in Evese verlaten. En jaren later schrijft Paulus deze brief.

Ter bemoediging aan de heiligen en de gelovigen die in Evese zijn. Het is echt een prachtige brief. De brief bestaat grofweg uit twee delen.

De eerste drie hoofdstukken beschrijft Paulus wie we als gelovigen zijn in Christus. Welke zegeningen we in hem hebben ontvangen. Wat onze positie in Christus is. Je zou kunnen zeggen de theologische theorie.

En het tweede deel van deze brief vanaf hoofdstuk 4. Dat gaat over de praktijk. Hoe zouden we als christenen moeten leven? Wat zijn onze verantwoordelijkheden?

Met andere woorden de levenswandel van een christen. Dus de Evese brief begint als het ware in de hemel. En eindigt hier op aarde. In ons dagelijkse leven.

In onze huizen. Wij gaan dus vanmorgen stilstaan bij het begin van het tweede gedeelte van deze brief. Bij hoofdstuk 4. En daarvan lezen we de verse 1 tot en met 16. 1 tot en met 16 van Evese 4.

Daar staat.

Wat betekent dit?

Toen hij opvoert. Anders. Want hij ook eerst neergedaald is in de diepte. Namelijk de aarde. Degene die neergedaald is. Is ook degene die opgevaren is.

Ver boven alle hemelen. Om alle dingen te vervullen. En hij heeft sommigen gegeven als apostelen. Anderen als profeten. Weer anderen als evangelisten.

En nog weer anderen als herders. En leraars. Om de heiligen toe te rusten. Tot het werk van dienstbetoon. Tot opbouw van het lichaam van Christus. Doordat wij alle komen.

Tot de eenheid van het geloof. En van de kennis van de Zoon van God. Tot een volwassen man. Tot de maat van de grootte. Van de volheid van Christus. Omdat wij geen jonge kinderen meer zouden zijn.

Heen en weer geslingerd. Door de golven. En meegesleurd door elke wind van leer. Door het bedrog van de mensen. Om op listige wijze. Tot dwalingen te verleiden. Maar dat wij.

Door ons in liefde aan de waarheid te houden. In alles zouden groeien naar hem. Die het hoofd is. Namelijk Christus. Van hem uit.

Wordt het hele lichaam samengevoegd. En bijeengehouden. Door elke band. Die ondersteuning geeft. Over een komstig de mate. Waarin ieder deel werkzaam is.

Zo verkrijgt het lichaam. Zijn groei. Tot opbouw van zichzelf. In de liefde. Tot zover even. Ik wil vandaag stilstaan.

Bij drie punten. Die heel duidelijk uit deze tekst. Naar voren komen. Dat zijn punt 1. De wandel in eenheid. Dat is vers 1. Tot en met 6. Punt 2.

De wandel in diversiteit. Vers 7. Tot en met 11. En punt 3. Tot opbouw van het lichaam. Vers 12. Tot en met 16. Dus de wandel in eenheid.

De wandel in diversiteit. En tot opbouw. Van het lichaam. We beginnen bij het eerste punt. De wandel in eenheid. Zoals ik al zei. Heeft Paulus in de eerste drie hoofdstukken gesproken.

Over onze positie. In Christus. En gaat hij nu vanaf hoofdstuk 4. Spreken. Over onze levenswandel. Met Christus. Met andere woorden. Hij gaat van de theorie over.

Naar de praktijk. We lezen in vers 1. Vers 1. Zo roep ik. De gevangenen in de heren. U op tot een wandel. Die de roeping waarmee u geroepen bent. Waardig is. Vers 1.

Begin met het woordje zo. Zo roep ik. En dit markeert eigenlijk de overgang van de theorie. Naar de praktijk. Je zou het woordje dan ook kunnen vertalen met.

Daarom. Op basis van datgene wat ik heb geschreven. In hoofdstuk 1 tot en met 3. Daarom roep ik u. Ik smeek u. Het is alsof Paulus zegt.

Als jij een volgeling van Jezus bent. En zo ook bekend wil staan. Leef je dan ook naar. Als een nieuw persoon die je in Jezus Christus geworden bent. Maar voordat hij de gelovigen in Evese oproept tot een bepaalde levensstijl.

En uitlegt wat dit inhoudt. Herinnert hij zijn lezers aan dat hij iemand was. Die echt deed wat hij ook zei. Hij deed wat hij predikte. Hij deed aan.

Practice what you teach before you preach. Paulus de apostel was geen leider die leiding gaf vanuit een ivoren toren. Geen theoloog die vanuit zijn luive stoel ons even duidelijk maakt wat er allemaal moet gebeuren.

Nee. Paulus geleid door Gods geest weet waar hij het over heeft. Hij was een man van de praktijk. Hij was zo toegewijd. Zo gehoorzaam. Dat hij hierdoor zelfs in de gevangenis terecht kwam.

Dat zien we ook terug in vers 1. Hij schrijft over zichzelf. De gevangenen in de heren. Alsof hij hiermee wil aangeven dat deze manier van wandelen waar ik jullie toe oproep.

Die levensstijl. Die kan veel weerstand met zich meebrengen. Veel tegenstand. Het kan zelfs betekenen dat je je aardse vrijheid kwijtraakt.

Zoals Paulus ook gevangen zit. Maar dat is het allemaal waard. En waarom is dat het waard? Nou vanwege die roeping.

Die bestaat uit alles wat Paulus in die eerste drie hoofdstukken heeft beschreven. Waarin hij vertelt dat God van je houdt. Je was ooit ver weg. Je was verloren. Je was op weg naar de hel.

Om daarvoor eeuwig te leiden. Maar God heeft jou gered. Hij heeft je vanuit de duisternis in het licht gebracht. Het is nu goed tussen jou en de vader. En je hebt zelfs de heilige geest ontvangen die in jou aan het werk is.

Je bent veranderd van binnenuit. Je bent een nieuwe schepping geworden. God heeft zijn liefde over jou uitgestort. En jou een zeer bevoorrechte positie gegeven.

Je bent nu een zoon of dochter van de allerhoogste. Je draagt nu de familie na. Je hoort erbij. En daarom heeft God je gezegend met elke geestelijke zege in de hemelse gewesten.

En dat alles vanuit genade. Vanuit de liefde van God. Dat is de reden. Dat probeert Paulus hier duidelijk om te maken. Dat is de reden.

En daarom zegt Paulus. Daarom roep ik u op tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent waardig is. Het is niet zomaar een verzoek.

Het is echt een smeekbede. Het is een intens verlangen van Paulus. En het Griekse woord wat wordt gebruikt voor waardig. Waardig te wandelen. Dat is axéos.

Wat spreekt over gelijke waarden. Het is een beeld van een weegschaal. Wat aan de ene kant van de weegschaal ligt. Moet even zwaar zijn. Als wat aan de andere kant van de weegschaal ligt.

Het moet in balans zijn. Met andere woorden. De hoge roeping. De geestelijke positie van een volgeling. Van Jezus. Die moet overeenkomen met zijn dagelijkse levenswandel.

In de praktijk. Onze wandel moet overeenkomen met onze roeping. Dat is de context. Het kader van waar Paulus deze brief. Dit hoofdstuk. Verder opbouwt.

Maar hoe ziet die wandel die waardig is. Die waardige wandel er dan uit. Nou lees met me mee in vers 2. Daar staat. In alle nederigheid en zagmoedigheid. Met geduld.

Door elkaar in liefde te verdragen. Paulus noemt als eerste nederigheid. Nou. In die tijd van de Griekse en de Romeinse cultuur.

Was nederigheid. Ver te zoeken. Het was zelfs zo ver te zoeken. Zo onbekend. Dat sommige geleerden zeggen. Dat zowel de Grieken als de Romeinen. Niet eens een woord hadden.

Voor nederigheid. Het concept van nederigheid. Wat werd gezien als zwakte. Lafheid en echte verliezers. Dat was hun zo vreemd. Dat ze er geen term voor hadden.

Om het te beschrijven. En waarschijnlijk hebben christenen het woord dan ook zelf bedacht. Om zo een eigenschap te beschrijven. Waarvoor geen ander woord beschikbaar was. Maar goed.

Wat houdt nederigheid dan in? Wat is dat nou? Nederigheid is bescheiden zijn in onze geest. Het stelt ons in staat. Om onszelf te zien. Zoals we zijn.

In het licht. Van wie God is. Nederigheid is het tegenovergestelde van hoogmoed. En van trots. Het is de bereidheid om de minster te willen zijn.

Om de ander hoger te achten. Dan jezelf. Om niet alleen maar aan je eigen belang te denken. Maar ook aan dat van anderen. Paulus.

Weet wat je je vraagt van ons. Dit is echt moeilijk. We zijn van nature zo erg met onszelf bezig. En zeker in deze cultuur waarin wij vandaag de dag leven.

Maar Paulus schuift dit niet voor niets. Want nederigheid is de houding. De houding die nodig is om samen in eenheid te kunnen wandelen.

En dat is ook niet het enige. Want de waardige wandel bestaat ook uit zagmoedigheid. Zagmoedigheid is een vrucht van de geest. We lezen dat in gelaten 5. Het heeft te maken met zelfbeheersing.

Het getuigd van moed om anderen mild, genadig en vriendelijk te behandelen. In plaats van je keihard op te stellen. Menselijk gezien zou je hart stevig en misschien wel een beetje stoer willen reageren om iets te vergelden.

Maar dat doe je niet als je zagmoedig bent. Overigens betekent zagmoedigheid niet dat je niet boos mag worden. Want we lezen iets verder in dit hoofdstuk in vers 26 van hoofdstuk 4.

Dat we boos mogen zijn. Alleen Paulus voegt daar wel wat aan toe. Dat we daarin niet moeten zondigen. En dat zegt weer iets over die zelfbeheersing. Waar ik het net over heb gehad. Kortom, zagmoedigheid heeft te maken met zelfbeheersing.

Waarbij je weet wanneer je zag aardig mag zijn. Wanneer dat zo mag zijn. En wanneer je moedig in boosheid mag reageren. En ik moet dan denken aan Jezus.

Hoe hij zacht was voor de oprechte zoekende zielen. Maar tegelijkertijd ook hard was voor de vijanden van God. Denk bijvoorbeeld aan de tempelreiniging. Zachtmoedigheid is dus ook nodig om gezamenlijk in eenheid.

te kunnen wandelen. En dat Paulus nederigheid en zagmoedigheid zo nauw met elkaar verbindt. Doet me denken aan de uitspraak van Jezus in Matthäus 11 vers 29.

Daar spreekt Jezus over zijn eigen hart. Ik heb dat laatst nog aangehaald. Over wie hij is. Hij zegt ik ben zagmoedig en nederig van hart. Jezus is dus ons ultieme voorbeeld.

Hij bracht dit in de praktijk. Paulus spreekt ook over geduld. En geduld is in staat zijn om kalm te blijven terwijl je wacht op een uitkomst. Geduld is vertrouwen op de Heer.

En dan moet ik ook denken aan Noach. Noach die de opdracht kreeg van God om de ark te bouwen in de woestijn. Ver van enig water. Hij werkte maar liefst 120 jaar lang aan die ark.

Terwijl hij zijn buren vertelde over het komende oordeel van God. En ze maakte hem belachelijk. Ze verklaarde hem voor gek. Maar hij bleef wel geduldig. En dat voor 120 jaar lang.

Wauw. Vandaag de dag verliezen we ons geduld als snel. Als iets. Of iemand een paar minuten later verschijnt dan is afgesproken.

Of we verliezen ons geduld in een persoon. Denk aan een broeder of zuster. Die je maar niet begrijpt. Of die je maar niet verandert. En je geduld die raakt op.

Geduldig blijven is moeilijk. Maar vergeet ook niet hoe geduldig God is met ons. Hij heeft ons niet gegeven wat we eigenlijk hebben verdiend.

Hij is geduldig geweest met ons. En dat tot op de dag van vandaag. Elke keer als wij weer struikelen en vallen in zonde. Terwijl we het eigenlijk beter weten.

Dan blijft hij geduldig. En genadig. Dat spreekt echt over een liefdevolle God. Zo is dan ook geduld nodig in de gemeente.

Om samen in eenheid te kunnen wandelen. En dit alles in de liefde. In oprechte liefde. Want Paulus zegt om elkaar in liefde te verdragen. Oké Paulus.

Duidelijk. We begrijpen wat je bedoelt. Maar hoe werkt het dan in de praktijk? Hoe moet ik die waardige wandel in nederigheid. In zachtmoedigheid. Met geduld. En met liefde.

Bewandelen. Hoe doe ik dat dan? Ik denk dat het antwoord ons door Paulus zelf wordt gegeven. In hoofdstuk 3 vers 16.

Misschien een bladzijde terug voor jou in je Bijbel. Het gedeelte voorafgaand aan de oproep om waarig te wandelen. Daar beschrijft Paulus dat hij tot God bidt. In hoofdstuk 3 vers 16.

Om de gelovigen in een feest te sterken met de kracht van de Heilige Geest. Opdat zij, opdat wij, zie vers 17. Jezus Christus door het geloof in ons hart laten wonen.

Met andere woorden. Geef hen, geef mij de kracht van uw geest. En laat God volledig aanwezig zijn in elk deel van mijn leven. Elke kamer van mijn hart.

Zodat ik met ijver en met toewijding datgene kan bewaken. Wat zou kostbaar is in die waardige wandel. Het is niet iets even wat we zomaar uit onszelf kunnen doen.

Alsof we het zomaar even kunnen oppakken. En kunnen bewerkstelligen. Oké, ik ga hier beter in worden. Dit gaat me lukken. Nee. Zo werkt dat niet.

Het is echt in de afhankelijkheid en in de gehoorzaamheid van de geest. En daar bidt Paulus dan ook voor. Terug naar hoofdstuk 4. Want wat is nu het resultaat van zo'n waardige wandel?

Waar leidt dat toe? Nou, dat lezen we in vers 3. We lezen daar dat we de eenheid van de geest bewaren door de band van de vrede. Het resultaat van die waardige wandel is dus eenheid en vrede.

En ik denk dat het belangrijk is om hier te noemen dat Paulus hier niet spreekt over een organisatorische eenheid zoals hij in de Oekumenische beweging wordt gepromoot. Waarin eenheid bijna ten koste gaat van alles.

Nee, dat denk ik niet. En waarom denk ik dat niet? Het is niet iets wat we zelf kunnen maken ofzo.

Er staat hier niet maak eenheid of ga op zoek en vind de eenheid. Nee, er staat bewaar de eenheid. Het is de eenheid waarin Jezus al heeft voorzien.

Het is de eenheid van de geest en die is er al. Het is al aanwezig. Het is dus niet de eenheid die van buiten afkomt, die we zelf moeten maken of creëren.

Nee, het komt van binnenuit. Vanuit die waardige wandel in afhankelijkheid van de geest. En die oproep om in vrede en eenheid samen te leven als gelovig in Ephesus, als gelovig hier in de reddingsark, die bevindt zich binnen de fundamentele grenzen van het evangelie.

We worden niet opgeroepen tot een eenheid zonder waarheid. Eenheid ten koste van alles. Nee, zeker niet. Want die band van vrede die ons bij elkaar houdt, die bestaat uit verschillende doctriners.

Verschillende leerstellingen. Of je daar nou enthousiast van wordt of niet. We lezen dat in vers 4 tot en met 6. Daar staat één lichaam en één geest. Zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping.

Één Heer, één geloof, één doop. Één God en Vader van allen. Die boven allen en door allen en in uw allen is. We lezen hier over de zevenvoudige eenheid.

En wat opvalt is dat in vers 4 het gaat over de heilige geest. In vers 5 het gaat over Jezus, de Zoon van God. En in vers 6 over God, de Vader.

De drieeenheid is hierin dus nauw betrokken. Alle gelovigen bestaande uit joden en heiden hebben dezelfde geest ontvangen. En vormen samen één lichaam.

En als gelovigen binnen dat lichaam in gehoorzaamheid, in die waardige wandel, zouden wandelen, zouden uitleven. Dan zou er harmonie zijn en functioneren we echt zoals God dat heeft bedoeld.

En samen zijn we ook verbonden in die ene hoop van onze roeping. Onze roeping om aan Jezus gelijkvormig te worden. Om te veranderen naar het beeld van Christus. Om heilig te leven.

Want aan Jezus hebben we dit alles te danken. En vers 5 spreekt dan ook over één heren, één geloof en één doop. Er is dus maar één Heer.

En zijn naam is Jezus Christus, de Messias. Alleen door hem zijn we gered. Hij heeft ons gekocht en betaald. En door het geloof in hem zijn wij gedoopt.

Dat is een symbolisch beeld van dood en opstanding. We zijn met hem ondergegaan. En weer opgestaan. En dus kan je zeggen dat zij die door één Heer in één geloof getuigen van eenheid in één doop.

En zoals jullie weten organiseren we in november weer een doopdienst. En ik wil vanaf deze plek dan ook een opdroep doen aan iedereen die nog niet op basis van zijn geloof is gedoopt.

Laat je dopen. Stel dat niet langer uit. Laat je niet tegenhouden door interne of externe factoren. Laat je dopen op basis van je geloof in de drieënige God.

Stop het uitstellen. Bekend kleur. Laat zien dat je Jezus hebt aangenomen als jouw Heer en jouw Heiland. En wees gehoorzaam als volgeling van Jezus.

Weet je, niemand die wordt gered door de doop. Dat weet ik. Maar tegelijkertijd zeg ik ook, niemand die gered is, die weigert de doop.

Wees dan ook gehoorzaam. Vers 6 spreekt over God de Vader. Onze Vader, de Vader van de familie. Wij zijn door de Vader geschapen.

Wij zijn door hem geliefd en uitverkoren. Hij was bereid om zijn enige geboren zoon voor ons te geven. En als je goed leest, dan zie je dat in dit vers gesproken wordt over Gods eigenschappen.

Er staat, God de Vader is boven allen. Dat wil zeggen, hij is soeverein. God de Vader is ook door allen. Hij is almachtig. Zijn macht die kent geen grenzen.

En God de Vader is ook in u allen. Hij is overal. Hij is alom tegenwoordig. Hij is dus soeverein, almachtig en alom tegenwoordig.

Dat is onze God. Onze Vader. We hebben ze juist naar de eerste zes versen gekeken van dit hoofdstuk. En als je deze oproep van Paulus om waarig te wandelen, ten behoeven van de eenheid en van de vrede.

Als je die oproep even tot je door laat dringen. Dan word je stil van de schoonheid van deze woorden.

Je beseft je hoe mooi God het heeft bedacht en aan ons heeft gegeven. Dit zegt iets over de grootheid van God. En ik hoop dat je van binnen ook verlangt om God in die eenheid als gemeente, als collectief samen te willen dienen.

Ik moet terugdenken aan die, aan een paar weken terug toen we hier gezamenlijk in één kring stonden. Hand in hand. Als steken van eenheid.

Samen zijn we één. We hebben elkaar misschien niet uitgekozen, maar God heeft ons wel samengebracht. En ons verbonden tot eenheid. En ik weet dat dat in de praktijk lastig is.

We zijn verschillend en er zijn gewoon dingen waar we niet altijd met elkaar eens kunnen zijn. Dat is moeilijk, dat is ingewikkeld. Dat weet ik. Maar we moeten niet vergeten dat we één zijn.

En door samen in nederigheid en met zagmoedigheid en met geduld en in de liefde te wandelen. Kunnen we wandelen zoals God dat heeft bedoeld.

Namelijk wandelen in eenheid. Zodat we zijn naam kunnen verheerlijken. Samen wandelen in de eenheid betekent echter niet dat er geen verschillen zijn in het lichaam.

Dat betekent niet dat we allemaal hetzelfde moeten zijn. Of dat we elkaar moeten kopiëren ofzo. God heeft ons allemaal uniek geschapen. God wil de variatie aanbrengen in zijn schepping en ook in zijn gemeente.

En dus zijn er binnen die eenheid, binnen het lichaam, binnen deze lokale gemeente, zijn er ook verschillen. Het is diversiteit.

En hoe dat eruit ziet en hoe dat werkt in de praktijk, dat brengt ons bij het tweede punt. De wandel in diversiteit. De wandel in diversiteit, punt 2.

In vers 7 lezen we het volgende. Maar aan ieder van ons is de genade gegeven naar de maat van de gaven van Christus. Christus.

Wat opvalt is dat Paulus hier de beweging maakt van het collectief, het gemeenschappelijke, naar het individu. Naar elke gelovige. Naar ons allemaal.

Hij zegt namelijk aan ieder van ons. En Paulus gaat vanaf dit moment dan inzoomen op de diversiteit binnen dat ene lichaam. Hij zegt hier dat iedereen, elke gelovige, jij en ik zoals we hier samen zitten, allemaal genade hebben ontvangen.

Naar de maat van de gaven van Christus. We hebben allemaal iets gekregen van Jezus. Dat is wat hier staat. Maar als we denken aan genade, dan denken we al snel aan reddende genade.

Het geschenk wat God aan de mensen geeft, waarbij we onverdienst via Jezus zijn zoon, bij God de Vader kunnen komen. Maar dat is niet wat Paulus hier bedoelt. Kijk maar wat Paulus nog meer schrijft.

Hij spreekt over de genade die is gegeven naar de maat van de gaven van Christus. En die maat waar Paulus het hier over heeft, is van groot belang om te begrijpen dat het hier niet gaat over de reddende genade, het geschenk van God om vrede met hem te krijgen.

Maar om iets anders. Want die maat, dat spreekt over een bepaalde hoeveelheid. Een bepaalde verhouding, een bepaalde grootte. Een afgemeten deel. Als we het dus hebben over genade in de context van die mate waar Paulus over schrijft, dan is het eigenlijk heel raar om te zeggen dat het hier gaat over reddende genade.

Alsof sommigen gered zijn en anderen dan weer niet ofzo. Of dat sommigen half gered zijn en anderen half niet.

Net hoe de verhouding is. Dat kan Paulus hier niet bedoelen. Want we weten allemaal dat dat niet zo werkt. Je bent of gered of niet. Je maakt deel uit van het lichaam of niet.

Er is geen grijs gebied. En dus kan het woordje genade hier niet spreken over die reddende genade. Maar wat bedoelt Paulus hier dan wel te zeggen? Nou laten we verder lezen.

Dan wordt dat vanzelf duidelijk. In vers 8 staat, Paulus verwijst hier naar Psalm 68 vers 19.

Een overwinningslied. En wat hij hier probeert te illustreren is de overwinning die Jezus behaalde aan het kruis. Dat op het moment dat toen Jezus opvoer in de hoogte, het hemel ging tijdens de hemelvaart, die Jezus op dat moment niet terugkeerde met lege handen, maar met volle handen.

Met een volle buit. Hij keerde terug in een overwinningsmars. En hij had een grote schat met zich meegenomen. Bestaan uit allerlei rijkdommen. Zelfs bevrijde gevangenen. En dit is een beeld van een koning, die na zijn overwinning op de tegenstander, in een overwinningsmars, een triomftocht, de buit met zich meenam.

En deze uitdeelde aan zijn dienaar, aan zijn volk. Waarbij ook eigen soldaten, die eerder gevangen waren genomen, waren teruggewonnen en met luid gejuich, werden ontvangen bij de terugkomst in hun land.

Dat is wat Paulus bedoelt in vers 8, wanneer hij spreekt over Jezus. Die als het ware in zijn overwinningsmars, bevrijde gevangenen met zich meebracht. Denk aan bijvoorbeeld Paulus, die eerst geestelijk blind was, die gevangen was, maar door Jezus werd bevrijd.

En in dat laatste gedeelte van vers 8, lezen we dat Jezus gaven gaf aan de mensen. Dus die buit die Jezus met zich meenam, bestond niet alleen uit bevrijde gevangenen, maar ook uit gaven die hij uitdeelde aan de mensen.

En ik hoop dat je me nog een beetje kunt volgen, dat je begrijpt wat Paulus hier bedoelt. Want nu we vers 8 beter begrijpen, kunnen we ook vers 7 beter begrijpen. De genade waar Paulus over spreekt in vers 7, gaat dus niet over de behoudenis, over het wel of niet gered zijn, maar gaat juist over de genade gaven, of de geestelijke gaven.

Dat is wat Jezus uitdeelt aan de mensen, aan zijn gemeente. Elke gelovige ontvangt een gaven. En die gaven wordt op zo'n manier uitgedeeld, zoals hij dat wil.

Naar de mate van Christus. Oftewel naar zijn wil. Dus jij en ik ontvangen allemaal een gaven. Allemaal ook verschillende gaven.

En dus kan er binnen dat ene lichaam, binnen die eenheid, die zo duidelijk terugkomt in de eerste vers 6 van dit hoofdstuk, ook diversiteit bestaan.

En laten we ook goed beseffen, hoe ver Jezus hiervoor is gegaan. Die hemelvaart van Jezus, die overwinning, het kunnen uitdelen van die geestelijke gaven, die was zo groot, zo indrukwekkend, dat dat niet had kunnen plaatsvinden, zonder dat Jezus eerst uit de hemel was neergedaald, naar de aarde.

Daarover lezen we in vers 9. Jezus moest zijn goddelijkheid afleggen. Hij moest zijn kroon neerleggen en zijn troon verlaten. Hij moest zich vernederen tot een schepsel zoals jij en ik.

Hij moest vanuit de hoogte neerdalen naar de diepte, naar de aarde. En zonder macht en zonder rijkdom. En dat terwijl de meeste mensen helemaal niet op hem zaten te wachten.

Want meerdere malen hebben ze geprobeerd Jezus te arresteren. Of te doden. Zijn familie verklaarde hem voor gek. De geestelijke leiders die beweren dat hij door de duivel was bezeten.

En men probeerde hem zwart te maken door allerlei leugens over hem te verspreiden. Vele mensen lieten Jezus in de steek. Zelfs zijn eigen vrienden, zijn discipelen.

Jullie kennen de geschiedenis. Hij werd uiteindelijk opgepakt en ter dood veroordeeld. Hij werd geslagen, bespuukt, gegezeld en gekruizigd. Het was een en al bloed.

Hij was zo verwond. Dat velen het niet langer meer konden aanzien. En hun hoofd wegdraaiden. Jezus heeft urenlang moeten hangen aan het kruis voordat hij stierf.

En elke beweging, elke ademhaling deed hem zo ontzettend pijn. En hij deed het allemaal voor ons. Hij stierf plaatsvervangend voor onze plaats voor de dood die wij eigenlijk verdienden.

Jezus zelf was onschuldig. Maar hij liet zich zonder zich te verdedigen vals beschuldigen en mishandelen. Zodat wij verlost zouden worden van elke aanklacht van de duivel.

Maar gelukkig is het niet bij de dood gebleven. We lezen in vers 10 dat hij niet alleen is neergedaald. Maar ook is opgevaren. Zelfs tot ver boven alle hemelen.

Om alle dingen te vervullen. Jezus stond op uit het graf. Hij stond op uit de dood. En zo maakte God redding mogelijk voor zondaren zoals jij en ik.

En die overwinning van Jezus, die overwinning aan het kruis. Paulus stelde hem dus in staat om via de Heilige Geest gaven te geven aan de gemeente. Aan ons allemaal.

De gaven komen dus voort uit de overwinning van Jezus in zijn kruisdood en opstanding. Dat is het punt wat Paulus hier probeert duidelijk te maken. En met het ontzwangen van een gaven, van een genade gaven, een geestelijke gaven, worden mensen zelf een gaven aan de gemeente.

We lezen dat in vers 11, waar gesproken wordt over apostelen, profeten, evangelisten, hedders en leraars.

Nou, het is deze morgen niet mijn plan om uitgebreid stil te staan bij al deze gaven, bij al deze bedieningen. Paulus doet dat op andere plekken in de Bijbel, waaronder Romeinen 12 en 1 Korinthe 12.

Want wat Paulus hier voornamelijk wil zeggen, is dat alle ware gelovigen een geestelijke gaven van de Heren hebben ontvangen. En die gaven die je hebt ontvangen, die wordt niet bepaald door jouw voorkeur, door jouw verdiensten of jouw aangeboren talent.

Nee, die wordt uitgedeeld door Jezus naar zijn soevereine wil. Het is net zoals de kleur van je huid, van je ogen en van je haar. Je kon het niet kiezen, maar je hebt het wel ontvangen.

En natuurlijk kan die gaven die je hebt ontvangen in lijn zijn met je natuurlijke talenten, die je ook van God hebt ontvangen. En deze mag je ook zeker inzetten in de gemeente. Maar Paulus zegt ons in vers 7 dat Jezus degene is die de gaven uitdeelt.

En hij dus ook bepaalt welke gaven dat is. En je daar dus ook dankbaar voor moet zijn. Ik hoop dat je deze morgen ook mag indien hoe ver Jezus dus voor ons is gegaan om jou en mij te redden.

En vervolgens als kers op de taart ook nog minstens één geestelijke gaven te geven. Om hem te dienen. Om de gemeente te dienen. Om mee te bouwen.

En het zou toch zo zonde zijn. Als we datgene wat we hebben ontvangen wegstoppen. En niet of nauwelijks gebruiken.

Misschien heb je ooit wel iets ontvangen op je verjaardag. Of op een ander feestelijk moment. Waarbij je eigenlijk daar niet zoveel aan had.

Het was heel lief bedoeld. Je ontvangt het in dankbaarheid. Maar eigenlijk kan je er niks mee. Je hebt er niks aan. Nou wat doen we vervolgens mee?

We stoppen het in een la. We bewaren het op zolder. Bij al die andere spullen. Of we geven het op een laat moment aan iemand anders. Nou weet dat God nooit zulke geschenken geeft.

Want alle genade gaven. Alle geestelijke gaven die hij ons geeft. Die jij hebt ontvangen. Die zijn precies zoals hij dat voor ogen heeft. En wat jij ook nodig hebt om je werk voor hem te vervullen.

We krijgen nooit het verkeerde geschenk. Nooit de verkeerde gaven. Of te veel of te weinig. Want op het moment dat we de gaven mochten ontvangen. Gaf hij ons precies datgene wat nodig is.

Om God en zijn gemeente te dienen. En de vraag die ik vanmorgen bij jou neer wil leggen. Die is. Gebruik jij de gaven die jij van God hebt ontvangen.

Doe je daar wat mee? Ben je daar actief mee bezig? Ligt jouw gaven als het ware in de la?

Dat je er soms wat mee doet. Maar vooral wanneer dat jou uitkomt. En past in jouw agenda. Of ligt jouw gaven als het ware op zolder. Ver weg gestopt.

Helemaal onder het stof. Omdat je hem al tijden niet meer hebt gebruikt. Of zet jij juist je gaven in. Met passie. En met aandacht.

En met dankbaarheid. Hoe is dat bij jou? Gebruik jij de gaven die je van God hebt ontvangen. Weet je.

Geestelijke gaven. Die zijn niet op jezelf gericht. Maar op de gemeente. Ze zijn voor het lichaam van Christus. En jouw unieke gaven binnen deze plaatselijke gemeente.

Binnen het lichaam. Die is niet te missen. Die is onvervangbaar. Het is zelfs hard nodig. Want die gaven hebben allemaal een doel.

Ze hebben allemaal een reden. En dan komen we ook bij het laatste punt. Want wat is het doel van die gaven? Waarom hebben we deze gaven ontvangen?

Waar moeten deze gaven aan bijdragen? Nou, tot opbouw van het lichaam. Punt 3. Ik ga hier iets sneller doorheen. We lezen in vers 12 om de heilige toe te rusten.

Tot het werk van dienstbetoon. Tot opbouw van het lichaam van Christus. Dus wat is het doel van die gaven? Nou, om de heilige, de gelovige toe te rusten.

Zodat zij gaan dienen. Met als gevolg dat het lichaam van Christus mag gaan groeien. Het doel is dat iedere christen door onderwijs leert om zijn of haar gaven te ontdekken.

Te ontwikkelen en ter beschikking te stellen. In het lichaam van Christus. Binnen deze plaatselijke gemeente. En die ophoud van het lichaam, die geestelijke groei.

Dat heeft aan de ene kant te maken met evangelisatie. Met externe groei. Nieuwe gelovigen die worden toegevoegd. Groeien in de breedte. Maar aan de andere kant is dat juist ook de interne groei.

Interne ophoud. Als het ware groeien in de diepte. Groeien van melk naar vast voedsel. En dat betekent niet dat we altijd iets nieuws moeten leren in een preek of tijdens die stille tijd.

Nee. Het zit er met name in de uitvoering ervan. Het heeft te maken met de waarheid die we al hebben gehoord. Die we al hebben ontvangen. Maar die nog niet volledig is toegepast in onze levens.

Want in vers 13 staat. Totdat wij alle komen tot de eenheid van het geloof en van de kennis van de Zoon van God. Tot een volwassen man.

Tot een maat van de grote, van de volheid van Christus. Dus die opbouw van de gemeente, de groei van het lichaam. Die moet ertoe leiden dat zij volwassen wordt.

Wij als collectief. Maar dus ook als individu. Het gaat over groeien in de diepere kennis van de Zoon van God. En dat ook uit te leven.

Om zo steeds meer op hem te gaan lijken. Het gaat om toegroeien naar Christus. En natuurlijk weet ik dat we in dit leven nooit volmaakt zullen worden.

Wij weten dat het een levenslang proces is. Dat weten we. Maar we zijn wel geroepen om een bepaalde volwassenheid te bereiken.

En daar ook naartoe te groeien. Om hierin ook hem te verheerlijken. Dat is waar we toe opgeroepen zijn. Maar als we doorlezen.

Dan komen we er ook achter. Dat we ook een tegenstander hebben. Die die groei tot volwassenheid. Tegen probeert te houden. Satan die zit niet stil.

Hij zal de gemeente altijd blijven bestoken. Blijven aanvallen. Met allerlei soorten dwalingen en wereldse ideeën. En helaas lijken meer gelovigen, steeds meer gelovigen, steeds meer gemeenten op kleine kinderen.

Zonder onderscheidingsvermogen. Die het gezag van de schrift steeds meer naast hun neerleggen. We lezen dat in vers 14. Jonge kinderen die heen en weer worden geslingerd door de golven door elke wind van leer.

En hierin op listige wijze worden verleid om van alles te geloven. En zo zie je dat het evangelie ondiep genoeg is voor een peuter om erin te badderen.

Maar tegelijkertijd is het diep genoeg voor een olifant om erin te verzuipen. Een peuter kan erin spelen en erin genieten. Maar tegelijkertijd als hij niet oppast, kan hij erin verdrinken.

Gods woord is diep. Is heel diep. We hebben het nodig dat Gods woord op de juiste manier wordt uitgelegd. Jezus Christus heeft daarvoor ook dan speciale gaven gegeven aan de gemeente.

Want niet alles wat wordt gezegd vandaag de dag moet je zomaar aannemen. Toets het woord wat gepredikt wordt. En vooral ook in de context.

Valse leer brengt die eenheid in gevaar waar we het over hebben gehad. Het maakt de gemeente kapot. En daarom schrijft Paulus in vers 15. Dat zodra wij ons in de liefde aan de waarheid houden.

We steeds dichter naar Jezus toe groeien. Waardoor die verbinding tussen het lichaam en het hoofd. Steeds sterker wordt. Ik denk dat Paulus ons in deze versje wil leren.

Dat die valse leer die door sommigen wordt omarmd. In combinatie met het niet gebruiken van jouw gaven als christen. Zorgt voor scheef groei binnen het lichaam.

Want valse leer brengt het lichaam uit elkaar. Het is een gevaar voor de eenheid. Voor de samenwerking. En het begraven van de gaven die jij als christen hebt ontvangen.

Zorgt er juist voor dat het lichaam wordt verhinderd. Wordt beperkt in haar mogelijkheden. En zo groeit het lichaam scheef.

Zo krijg je scheef groei. Het lichaam gaat pas groeien. In de breedte en in de diepte. Zodra ieder deel zich inzet.

Als ieder deel zich laat vullen met de gezonde leer. En zijn of haar steentje bijdraagt in het bouwen van het lichaam. Alleen dan functioneren we zoals God het heeft bedoeld.

En dan komt het lichaam vooruit. Dan groeit het. En dan voorkomen we dus ook die scheef groei. Petrus zegt in 1 Petrus 4 vers 10 en 11.

Laat ieder de ander dienen. Met de genade gaven. Zoals hij die ontvangen heeft. Als goede beheerders van de veelsoortige genade van God.

Zodat God in alles verheerlijk wordt door Jezus Christus. Begraaf je gaven dus niet.

Investeer het voor Gods Koninkrijk. Bouw mee. Houd het grotere doel van ogen. De groei van het lichaam van Christus. Tot verheerlijking van zijn naam.

Tot slot. Paulus sluit in vers 16 af met de woorden. Van hem uit wordt het hele lichaam samengevoekt.

En bijeengehouden door elke band die ondersteuning geeft. Overeenkomstig de mate waarin ieder deel werkzaam is. Want zo verkrijgt het lichaam zijn groei.

Tot opbouw van zichzelf. In de liefde. Paulus valt hier de preek van vanmorgen samen. Namelijk wandel in eenheid. In diversiteit.

En tot opbouw van het lichaam van Christus. De eenheid zien we terug in het ene lichaam. Dat wordt samengevoegd en bijeengehouden. De diversiteit zien we terug in elke band die ondersteuning geeft.

Waarbij ieder deel werkzaam is. En tot opbouw van het lichaam zien we terug in de groei. En de opbouw van zichzelf.

In de liefde. Met andere woorden. Als elke gelovige dicht bij Jezus blijft. Trouw is in het gebruiken van zijn of haar geestelijke gaven.

En in nauw contact blijft met de gelovigen in de plaatselijke gemeente. Dan zal dat leiden tot opbouw van het lichaam. Van Christus. En dat ook in de liefde.

Wauw. Prachtig. Het raakte me in de voorbereiding toen ik hier zo over nadacht. Dit is de schoonheid van de gemeente.

En ik hoop dat jullie hier ook zo enthousiast van worden als je dit leest. God die werkt hier op aarde door zijn gemeente heen. En wij. Wij mogen daar ook een onderdeel in zijn.

Wij mogen meebouwen met onze gaven. En is dat dan ook niet geweldig? Dat wil ik bij laten. Amen.