Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Ik weet niet of jullie het bericht hebben gelezen.!
Ik las het. en het schokte mij nogal. De koning heeft afstand gedaan van de troon.
Moet ik op afstand bedienen? Of doe jij dat? Ik geef dan een signaaltje anders. Zou ik dat doen?
Ik heb het bericht gepubliceerd. Je mag het lezen. Het is de PowerPoint.
De eerste tekst. Filipense 2 vers 6. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van.
Afstand van de troon. Onze koning doet afstand van de troon. En ik lees het even in zijn hele verband, in de volgende dia.
Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van.
Hij nam de gestalte van God niet vast, maar deed er afstand van God niet vast. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood.
De dood aan het kruis. De volgende dia. Een vraag.
En we gaan onder de vraag die we ... Als jullie wat na mogen denken over deze vraag staat er ook wat muziek. Ik weet niet of jullie hem kennen. Prachtige mensen vind ik veel van zijn muziek vind ik hemelse muziek.
Dat is van Arvo Pert en dat heet Der Facium Dominae. Heer, geef vrede, geef vrede. En die muziek hoor je terwijl je mag nadenken over deze vraag.
Welk beeld heb jij van God? Dat heeft te maken natuurlijk met de cultuur waarin je bent opgegroeid. De opvoeding die je hebt gekregen.
Hoe jouw vader is of was. Wat is het eerste bij je opkomt als je over deze vraag nadenkt? Welk beeld heb jij van God?
MUZIEK MUZIEK Bij de een is God een liefdevolle vader.
Bij de ander overheerst misschien meer dat God ook streng is en rechtvaardig. En bij weer een ander zal het misschien overheersen dat God groot is.
En machtig. De Bijbel zegt als wij willen weten wie God is, dan moeten we naar Jezus kijken.
Volgende dia. Er staat in Johannes 14, wie mij heeft gezien, heeft de Vader gezien. Dus als je een goed beeld van God wil vormen, die God is, is het heel belangrijk dat we kijken naar wie Jezus is.
Hoe Jezus zich heeft getoond, geopenbaard in het Nieuwe Testament. Ik heb al wel eens eerder bij jullie gesproken over lijden.
Vragen rondom het lijden. En het is een thema wat me voortdurend bezighoudt, omdat we ook zoveel lijden in deze wereld zien. En wat ik ook bedenk en hoe ik er ook mee bezig ben, steeds maar weer klinkt die vraag in mij.
Waarom laat God nou al dat lijden toe in deze wereld en ook in mijn eigen leven? Je eigen kind.
Dat een weg gaat wat je absoluut niet voorstaat. Die behoorlijke scheve schaatsen rijdt in haar leven.
En de weg naar God zo ongelooflijk moeilijk kan vinden. Een naast familielid die zijn eigen vrouw langzamerhand kwijtraakt aan Alzheimer.
Ze herkent haar eigen zoon niet meer en denkt dat het haar broer is. Wat voor toekomst heeft zo iemand dan voor zich als zijn vrouw steeds verder van hem afraakt.
En hij steeds minder contact met haar heeft. En als ik dan aan God denk en aan het lijden denk, dan valt mij heel erg op dat het nou niet allemaal zo heel erg koninklijk toegaat.
Ik vond het eigenlijk ook wel mooi. We lazen net ook een tekst uit Jezaja toen we samen ook deze dienst met elkaar voorbereiden en bij God brachten.
En dat was een tekst uit Jezaja waar koning Hiskia zeg maar heel klein wordt voor God. En het lijkt wel alsof God ervoor gekozen heeft in Jezus om ook heel klein te worden voor ons.
Ik las vorige week weer eens even wat van die woorden uit Jezaja 53. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe God zich openbaart.
Want hier staat wie kan geloven wat wij hebben gehoord aan wie is de macht van de Heer geopenbaard? De macht van de Heer. En dan denk je van nou nu gaat hij het over die macht hebben en dat zal wat worden.
Als een lood schoot hij op onder Gods ogen. Onder Gods ogen, want de wereld zag het niet eens. Als een wortel die uitloopt in dorre grond.
Onopvallend was zijn uiterlijk. Hij miste iedere schoonheid. Zijn aanblik kon ons niet bekoren. Hij werd veracht door mensen gemeden.
Hij was een mens. Hij was een man die het lijden kende. En met ziekte vertrouwd was. Een man die zijn gelaat voor ons verborg. Veracht door ons verguist.
En gemiddagd. En als je kijkt naar de komst van Jezus. Dan merk ik ook. Het gaat nou niet bepaald. Koninklijk aan toe.
Als ik aan een koning denk. En als ik denk aan iemand die zijn boodschap in deze wereld met kracht wil laten zien. Zodat iedereen erin gaat geloven.
Dan denk ik aan. Bij zo'n koning aan overwinnen. Ik denk aan regeren. Aan heersen. Woorden als soevereiniteit komen bij me naar boven. Over autoriteit.
Recht en macht. Maar kijk naar de praktijk. De aankondiging van zijn geboorte. Werden gevolgd door een slopende reis.
Een stinkende ezel. En ze komen in een gat van een dorp terecht. Overal hangen er botjes. Geen kamers beschikbaar.
Ze komen terecht in een overvolle stalgrot. Een hulpeloze baby die ligt in een voederbak. Huilend.
Om moedermelk. God die s'nachts door een vluchtelingengezin wordt verstopt. Nauwelijks ontsnapt aan het zwaard van Herodes.
En is schuilt in Egypte. Zo manifesteert God zich op deze wereld. In zijn zoon Jezus.
De reclame makers zullen zeggen. Die heeft geen verstand van reclame. Maar zo deed God dat. En dan lezen we in dit gedeelte.
Dat Jezus het niet als een roof heeft ervaren. Dat hij afstand moest doen. Van zijn positie bij zijn vader. Het menselijke heeft Jezus.
Heeft God. Aangetrokken. En daarin beperkt hij zich enorm. Hij wordt net als ons. Afhankelijk van tijd en ruimte.
Van de menselijke ongemakken. Daarin schuilt dus blijkbaar. Voor mij is het Soekor. Maar daarin schuilt dus blijkbaar iets van dat karakter van God.
Zo is God. En ik wil bijna geloven. En ik denk dat ik het ook geloof. Dat het niet alleen maar is sinds het Nieuwe Testament.
Maar dat het dus God altijd zo is geweest. En God is in ons leven voortdurend bezig. Om ons mensen voor zich te winnen.
God is dus niet iemand die met grote macht op de wereld afkomt. Om die te overwinnen. En die wereld zijn wil op te leggen. Maar we zien veel meer in Jezus.
Een God die wil dienen. Die erop uit is om ons leven te herstellen. Naast ons te staan. Ons te redden. En ons te verlossen.
Wat bij mij opkomt. Als ik heel serieus naar Jezus kijk. Hoe hij zich manifesteert in deze wereld.
Zie ik veel meer een genezen Heer. Als een rechter. Mooi ook dat jullie dat zongen.
Dat hij ons genezen wil. En daarvoor wil ik gaan naar een gedeelte. Wat ik denk voor jullie allemaal over en over bekend is.
Maar wat naar mij deed. Wel iets illustreert van. Dit karakter van God. En dat is het verhaal van de verloren zoon.
Ik noem het liever het verhaal van de wachtende vader. Ik weet niet of jullie het verhaal kennen. Maar het is een.
Denk ik best wel herkenbaar verhaal. Maar ook een onwaarschijnlijk verhaal. Vader en zoon.
Daar heb je ze dan. De relatie tussen die vader en zoon. Daar wordt niet zo ontzettend veel over geschreven. Maar die was denk ik wel oké.
Maar op een of andere manier kwam er in die zoon iets op. Ik wil vrijheid. Vrijheid. Blijheid. Niet gebonden zijn aan van alles en nog wat.
En wat doet die zoon? Die zoon die zegt tegen zijn vader. Pa. Ik wil de wijde wereld in. Geef mij het deel van de erfenis wat mij toekomt.
Wat hem toekomt. Komt hem helemaal niet toe. Ik zat te denken. Stel je nou toch eens voor dat mijn zoon naar mij toe komt.
We hebben ons huis een tijdje geleden verkocht. Dus ik zal maar herkennen dat ik op dit moment gigantisch rijk ben. Ik ben bijna miljonair zeg maar. Van wat er op de bank staat.
Stel nou toch eens voor dat je zoon naar je toe komt en zegt van pa. Ik kan niet wachten. Geef alvast even het mijn deel. Wat denk je hoe ik zou reageren?
Ik denk dat ik zou reageren. Zoek het uit. Maar dat gaan we niet doen. Keer hem van me af.
Met deze vader die doet dat dus niets. Deze vader die blijft gekeerd naar zijn zoon. En die zegt tegen zijn zoon.
Als jij dat graag wil. Dan krijg jij jouw erfdeel. Misschien dat die vader wel iets gedacht heeft van.
Dit zal hem waarschijnlijk zo overrompelen. Want het was natuurlijk in die tijd was dat ongehoord dat je dat zei. Nog veel en veel erger als in onze tijd. Misschien dat die vader heeft gedacht.
Als ik het hem zomaar toeken. Misschien dat hij dan denkt. Ja maar dit is toch niet te geloven. Dat mijn vader zo is. En misschien dat hij dan denkt.
Laat ik hem toch maar blijven. Maar dat doet hij niet. De zoon die vertrekt. En inderdaad.
Wat je eigenlijk. Ik denk dat die vader al wel een klein beetje. Dat idee heeft gehad. Nou ja ik geef het hem. Maar. Wat de consequenties zijn.
En het pakt verkeerd uit. We gaan eventjes door met de dia. Ja ik had al even moeten zeggen dat je door moest schakelen. Oh ja dit vind ik ook wel mooi. Hier is er in staat dus ook iets van wie Jezus is.
Oké. Oké. Ga maar door. Hij vraagt dus. Vader geef mij een deel van uw bezit waarop ik recht heb.
Ja. En dan verdeelt die vader dus het vermogen onder hen. En dan. In een ver land lezen we dan. Leidde hij een losbandig leven.
En verkwiste hij zijn vermogen. Dus toch blijft de zoon erbij. En keert zijn rug toe. Naar zijn vader.
Ik heb weer een vraag. Je mag weer de muziek gaan opzoeken. Wat doet God als jij hem de rug toekeert? Bijvoorbeeld denk aan mijn eigen kind.
Wat doet God als jij je eigen. En in dit geval. In het verhaal van de verloren zoon. Zondige keuzes maakt. Wat doet God überhaupt met al die mensen.
Die zondige keuzes maken. Zeer verkeerde keuzes maken. Met alle gevolgen van dien. Wat doet God. Als hij die mensen ziet. En ziet dat ze verschrikkelijke dingen doen.
Zondige keuzes maakt. Hetzelfde dag over hem van het hoofdて Oh voorbereiden.
MUZIEK Volgende dia. Ik wou dit overgave noemen.
De vader geeft zich dus over aan de keuze van zijn zoon. En hij geeft zich zelfs over niet alleen aan die keuze, maar ook aan de consequenties van die keuze.
Overgave. God geeft zich over aan het feit dat wij keuzes maken die niet de zijne zijn.
God geeft ons de ruimte om keuzes te maken die funest voor ons zijn. En die je ergens brengen waar je niemand zou willen zien komen.
Zoals, denk ik, nogmaals, voor mij is het ook zoeken. Zoals God zich ook blijkbaar overgeeft aan de wetmatigheden van de natuur.
Zowel in positieve zin als in negatieve zin. De natuurrampen. De opwarming van de aarde met alle gevolgen van dien.
Ook hier in Nederland. De enorme overstromingen die we zien. Hij gebruikt dus niet zijn macht om het tegen te houden.
Zelfs niet als iemand een keuze maakt in jouw leven waar jij de dupe van bent. En we weten van dichtbij keuzes die anderen hebben gemaakt.
Die anderen gigantisch in de problemen hebben gebracht. Wat hun hele leven stempelt. Bij de jongste zoon geeft de vader zijn kind over de zondige keuzes die hij maakt.
En ook aan de consequenties van die keuze. En het is niet mals wat daar met die zoon gebeurt. We lezen in het verhaal van die verloren zoon, die wachtende vader.
We lezen dat hij volkomen aan de grond zat. Volkomen. Dat hij honger leed. Dat hij uitgebuit werd. En ik dacht bij mezelf.
Dat is toch ook wel harte. Maar de vader. En dat is wel weer bijzonder.
Want je zou kunnen zeggen. Nou ja. Dus God laat het toe. Dus hij als het ware. Hij leunt achterover. En van nou ja. Dus jouw keuze.
Sorry maar. Zoek het maar uit. En dan is het tweede woord. Wat bij me opkomt. Volgende dia. En dat is het woord.
Participatie. Betrokkenheid. Deel. Uitmaken van. De vader. De vader in het verhaal. Lezen we. Staat elke dag.
Op de uitkijk. Elke dag. Is hij bezig. Met zijn kind. En dan spreek je over. Een aardse vader.
Maar hier. Geloof ik. Is het een beeld. Van wie Jezus is. Want dit is een antwoord. Op de vragen van fariseers. Die hem beschuldigen. Van omgaan. Met zondaars.
En tollenaars. En Jezus. Laat op zijn beurt. Weer zien. Wie zijn vader is. Die hemelse vader.
Terwijl je gebukt gaat. Onder onze consequenties. Van je eigen. Of andermans keuzes. Is voortdurend bezig. Staat voortdurend. Op de uitkijk.
Om jou op te zoeken. Om je te redden. Om je te genezen. En mijn kind zegt.
Weleens tegen me. Van ja pa. Het is mooi dat je het allemaal zegt. Maar ik merk er helemaal niks van. Ik merk niks van God. Ik denk dat in de regel.
God. Mensen opzoekt. Door andere. Mensen. Misschien heb je het zelf wel ervaren.
In je leven. Dat God je opzocht. Niet door iets heel bijzonders. Een bijzondere ingreep. Maar door. Een persoon die. In jouw leven. Binnenkwam.
Misschien ook wel. Hier in de kerk. Als je het woord van God hoort. Dat je merkt. Hé. God is toch. Aan het werk. Of anders. Je ouders. Mensen die om je heen staan.
Je liefdevol proberen te helpen. Die er voor je willen zijn. Misschien. In dit verhaal. Heeft de vader. Wel tegen die oudste zoon gezegd. Want in die tijd.
Was het normaal. Dat de oudste. Verantwoordelijkheid nam. Ook voor zijn jongere broer. En dat hij tegen die oudste zoon. Heeft gezegd. Ga hem eens achterna.
Ga met hem praten. Maar die oudste zoon. Had alleen maar kritiek. Hij was eigenlijk alleen maar met zichzelf bezig.
Een echte. Fariseer. Bij de jongste zoon brengt het lijden. Wat hij meemaakt.
Door zijn eigen slechte keuzes. Hem tot inkeer. Hij komt tot inkeer. Ik zit zo te denken.
Van als hij dan op een gegeven moment. In die stal. Of bij die varkens. Daar zit. Hij mocht zelfs niet van de schillen. Van de aardappelschillen eten.
Waar hij zo naar verlangde. Dat hij bij die voederbak zit. En dan moet ik weer denken aan de voederbak. Uit Lukas.
Bij de geboorte van Jezus. En dat hij in die voederbak. Jezus ziet. En dat Jezus tegen hem zegt.
Was dat nou echt wat je van plan was? Is dit nou wat je beoogt met vrijheid, blijheid? Ben je nou blij met wat het je heeft opgeleverd? Waarom ga je niet terug naar je vader?
Daar had je het beter. En die jongste zoon die denkt na. Die overdenkt zijn leven. En de dingen die hij heeft gedaan.
En hij komt tot inkeer. Maar hij komt tot de conclusie van wat ik heb gedaan is absoluut niet oké. Ik heb gezondigd tegen mijn vader.
En tegen de hemel. En hij komt tot inkeer. En hij kiest ervoor. Om terug te gaan.
Naar zijn vader. Hij heeft het goed doordacht. Want wat zou hij tegenkomen als hij terug zou komen bij zijn vader? Hoe zou zijn vader reageren?
Nou hoe zou zijn vader reageren? Hoe zou ik reageren? Als mijn kind die keuze zou maken. Met mijn centen. Er een grote puinhoop van maakt in het leven.
Ik weet het niet. Wat denk je? Wat zal die vader denken? Als zijn zoon terugkomt. Denk je nou echt dat je zomaar terug kunt komen?
Denk je nou echt? Moet je nou toch eens zien hoe je eruit ziet man. Goh, je stinkt. Vuile vieze lomp heb je aan. Je schoenen werken niet eens meer.
En jij denkt dat je zomaar terug kunt komen? Ga maar naar je kamer. Ga eerst maar eens even rustig erover nadenken. Maar wij gaan straks daar een hartig woordje over praten. Maar er gebeurt iets heel anders.
De zoon beleidt zijn zonde naar zijn vader. Maar het lijkt wel alsof die vader hem niet eens laat uitspreken. Hij keert zich naar zijn zoon.
En wat doet hij? Notabene. Hij rent op zijn zoon af. Elke dag stond hij op de uitkijk. Elke dag stond hij op de uitkijk. Wanneer komt hij? En hij ziet hem in de verte aankomen.
En hij rent op zijn zoon af. Omhelst hem. Kust hem. Die stinkert. Hij kust hem.
En hij is dol blij. Dat die zoon terug is gekomen. Hij ontvangt hem met open armen.
Nou. Dan moet ik voor mezelf nog eens even goed over nadenken. Of ik dezelfde reactie zou hebben.
Ik weet nog heel goed dat een aantal jaren geleden alweer. Onze eigen voorganger. Onze eigen predikant van de kerken. Toen ik ook zo worstelde op dat moment met keuzes van mijn eigen kind.
Wat hij toen tegen mij zei van Hans. Dit is je kans. Nou is het aan jou. Nou mag jij laten zien. Wie de vader is.
Zij ziet de vader niet. Maar in jou mag zij zien. Wie de vader is. De staat.
Ik weet niet of die tekst er al is. Ja. Hij kreeg medelijden. Fijn dat je het volgt. Ik vergeet altijd alles. Hij kreeg medelijden. En rende op zijn zoon af. Viel hem om de hals. En hij kuste hem.
En zijn vader laat hem niet eens uitspreken. Hij is zo blij. Het enige wat bij die vader naar boven komt als hij die zoon ziet en hem in zijn armen neemt.
Is eigenlijk alleen maar dankbaarheid dat zijn kind weer terug is. Blij. En het enige wat hij wil doen is feest vieren. En nogmaals.
Hier vind je dus het beeld van Jezus die laat zien hoe zijn hemelse vader in zijn karakter naar ons wil zijn.
Als jij een scheve schaats hebt gereden in je leven. Je wilt terugkomen bij God. Hoe kijkt u dan naar je? Je voelt je vies.
Geavend. Schuldig. Misschien klinkt er wel dat stemmetje in je hoofd. Misschien wel in het hoofd van mijn eigen kind. Hier kan ik niet meer mee thuiskomen.
Hij zal me niet meer willen zien. Nieuw deze vraag aan jou.
Hoe kijkt God naar jou? En hoe kijkt God naar mensen om je heen waarvan je weet die kun je eigenlijk wel onder de noemer van de verloren zoon plaatsen.
Laten we weer even luisteren naar de muziek en stil zijn. Market сегодня genez research aan estos研究 na landed van jouw dorm en weer Wildchild in 하는 monitors.
MUZIEK Misschien denk je nu, ja, dit is wel erg makkelijk allemaal.
Terecht, wat jij ook zei in verband met genade. Het is natuurlijk niet zo dat je er maar een beetje een rotzooitje van kan maken in je leven. Dat het allemaal niet uitmaakt. Zo joh, God ontvangt je weer met open armen.
Nee, er is wel degelijk blij en is van schuld. Maar wat overheerst, en trouwens laten we wel wezen, makkelijk.
Ook de consequenties van zijn keuze, van die jongste zoon, loog er niet om, heb ik net ook verteld. Dat gun ik niemand. Dat iemand zo vastloopt in zijn leven.
En ik zie ook andere mensen om me heen, we hebben nu ook weer een stel wat we begeleiden. Waar verschrikkelijke dingen zijn geweest in hun relatie. En die helemaal vastlopen. Dan denk ik, maar dit gun je niemand.
Ja, dat is de consequentie. Dat is de consequentie. Maar wat overheerst in dit verhaal, is dat die vader voortdurend, voortdurend, met liefdevolle armen, uitkijt naar dat kind, wat hem verlaten heeft, wat er een rotzooitje van heeft gemaakt in zijn leven.
En hij wil feest vieren. En dan denk ik aan die oudste zoon, en dan denk ik aan mezelf. En dan denk ik, wat heb ik toch ongelooflijk veel geoordeeld in mijn leven.
Ook over mijn eigen kind. Mensen, ik heb besloten, in heel veel gesprekken die ik heb met haar en met anderen.
Ik heb besloten, ik kap daarmee. Ik wil niet oordelen. Ik wil niet oordelen. Natuurlijk moet ik eerlijk zijn. Maar ik wil niet oordelen.
Omdat ik er diep van overtuigd ben, dat alleen we iemand kunnen winnen, met de liefde van God, als we de liefde van God ook aan die anderen laten zien. Hoe praten wij over mensen die totaal andere wegen gaan als wij?
Hoe praat de kerk over mensen die keuzes maken in hun leven, waarvan we zeggen, hoe is het mogelijk? Wat is het verschrikkelijk dat ze dat doen? Hoe praten we over ze? Ik ben vaak meer een blokkade geweest naar God toe.
Daarin. Als een brug. En aan mij wordt gevraagd, en ook aan jullie wordt gevraagd, om niet een blokkade te zijn, maar een brug.
En om die liefde van de Vader te laten zien aan de mensen om ons heen. En weet je wat ik helemaal onwaarschijnlijk vind?
Die Vader gaat nog een stap verder. Die Vader verbindt zich aan zondaars. We gaan zo meteen het avondmauw vieren.
Een tafel waaraan God ons uitnodigt. Hij oordeelt niet. Hij is er voor zondaars, voor tollenaars.
Juist. Daarom. Om aan tafel te komen. Hij vraagt geen nette christenen, maar hij vraagt christenen die zich willen overgeven aan een genadevolle God.
En hij gaat nog verder. Hij gaat zo ver dat hij zichzelf volledig verbindt aan ons. Door als wij ons leven aan hem toevertrouwen, ons overgeven aan hem, om met zijn geest in ons te komen.
In ons te wonen. Ik snap het niet. Maar ik vind het ongelooflijk bijzonder.
Hij is voortdurend naar jou toegekeerd. Hij verbindt zich ook aan jou door zijn heilige geest. En dan mag jij dat beeld van Jezus, jij mag dat beeld van de Vader, mag jij weer, weer spiegelen naar de ander.
En daarvoor komt God in jou wonen, om dat jou mogelijk te maken, om jou de kans te geven, zoals de Vader in de gelijkenis het voorbeeld geeft, en Jezus het voorbeeld geeft, en hij laat zien wie de Vader is, zo mogen wij ook laten zien wie de Vader is.
en zijn beeld weer spiegelen naar de ander. Ik heb weer een vraag aan jullie, en dat is de laatste. En dan laten we dat muziekje mooi uitspelen.
Dus hoe doe je dat? Als jij aan dit verhaal denkt, hoe doe je dat dan? Dat beeld van die Vader, weer spiegelen in de levens van je kind, kinderen, in de levens van de mensen om je heen, in de levens van de wereld, van de mensen in de wereld, die God kwijt zijn, hem niet kunnen vinden.
En ik denk dan aan, dat die, nou ja, ik noem het dan altijd vrij laten, want ik kan mijn kind niet loslaten. Die vader liet zijn kind ook niet los, hè?
Want hij stond elke dag op de uitkijker. Als dat loslaten is, dan denk ik van, nou, daar heb ik wel wat vraagjes over. Maar hij laat het kind wel vrij. Hoe doe je dat?
Hoe laat je dat beeld van die vader zien? En het op de uitkijk staan. Het zelfs niet uit laten spreken, als het zijn zonde wil beleiden. En alleen maar erop gericht zijn.
Je bent er weer. Je kan niks anders zijn dan blij. Ik wil feest met je vieren. Hoe doen wij dat in ons leven?..?
MUZIEK MUZIEK MUZIEK
MUZIEK MUZIEK MUZIEK
MUZIEK MUZIEK MUZIEK
MUZIEK