De Heere verscheen aan Abraham

Spreker

Auke Stoelinga

Date
Aug. 4, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

En dat ik zou lezen uit Genesis, Genesis 19. Dus dat gaan we nu maar doen. Ik geloof dat iedereen heeft zitten slapen, want ik had Genesis 18 gezegd.

! We horen helemaal niks. We gaan Genesis 18 lezen. Maar het was aan het eind van de dienst, dat is een goed excuus natuurlijk.

Is iedereen moe? Even kijken, we gaan het eerst lezen. Dus de geschiedenis van Abram. En er staat, ik begin in vers 1, En de heren verscheen aan hem, dus aan Abram, bij de terebinte van Mamre, terwijl hij op het heets van de dag in de ingang van de tent zat.

En hij sloeg zijn ogen op en zag, zie, drie mannen stonden bij hem. En toen hij hen zag, liep hij hun uit de ingang van zijn tent tegemoet en boog zich ter aarde. En hij zei, mijn heer, indien ik uw genegenheid gewonnen heb, ga dan niet aan uw knecht voorbij.

Laat toch een weinig water gehaald worden, en wast uw voeten en vlijt u neder onder de boom, dan wil ik een beet brood gaan halen, opdat zij uw hart versterkt. Daarna kunt gij verder trekken, daartoe zijt gij immers langs uw knecht getrokken.

En ze zeiden, doe het zowel als gij gesproken hebt. Toen spoedde Abram zich naar de tent tot Sarah en zei, haast u, drie maten fijn meel, kneed het en bereid koeken. En Abram liep naar de runner en nam een kalf, mals en goed en gaf het aan een knecht.

En deze haasten zich om het te bereiden. Ook nam hij boter en melk en het kalf dat hij bereid had en zette het hun voor. En hij stond onder de boom bij hen, terwijl ze aten. En toen zeiden zij tot hem, waar is uw vrouw Sarah?

En hij zei, daar in de tent. En hij, dat is de heren, zei, voor zeker zal ik over een jaar tot u wederkeren. En dan zal uw vrouw Sarah een zoon hebben. En Sarah luisterde bij de ingang van de tent die zich achter hem bevond.

Abram nu en Sarah waren oud en hoogbejaard. En hoogbejaard. Abram nu als 99. En Sarah 90. En het ging Sarah niet meer naar de wijze der vrouwen.

Dus lachte Sarah in zichzelf, denkende. Zal ik wel lust hebben nadat ik vervallen ben terwijl mijn heer oud is? Toen zei de heren tot Abram. Waarom lacht Sarah daar en zegt, zal ik werkelijk baren terwijl ik oud geworden ben?

Zou voor de heren iets te wonderlijk zijn. De bestemde tijd, over een jaar, zal ik tot u wederkeren. En Sarah zal een zoon hebben. Toen loogende Sarah het. Ik heb niet gelachen, want ze was bevreesd.

Doch hij zei, nee, ik heb wel gelachen. Dan mag ik ook nog een vers uit 1 Korinthe 10 even lezen. 1 Korinthe 10 En dan 1 Korinthe 10 lees ik vanaf vers 6.

En dan staat deze gebeurtenissen. Dus het gaat met name over het volk Israël van het Oude Testament. Deze gebeurtenissen zijn ons ten voorbeeld geschiet. En ons, dat geldt ook ons zoals we hier zitten.

Jullie, u. En dat geldt ook voor mij natuurlijk. Dus daarom is het denk ik goed dat we zometeen dat gaan zeggen over het Oude Testament. Dat niet iets is van ver weg, van lang geleden.

Maar dat ook nu nog actueel is. Het is ons ten voorbeeld geschiet. Het is een voorbeeld voor ons. En waarom? Opdat we geen lust tot het kwade zouden hebben. Dat staat hierachter.

En dan volgen de vier voorbeelden waarin Israël gefaald heeft. En die zijn dus een voorbeeld voor ons dat wij het beter doen. Want wij zijn in de kern niks beter dan Israël. Want het volk Israël, wij zijn mensen net zoals zij.

En zij waren toen bezig met afgoderij wordt genoemd. Met hoererij. Ze hebben de heren verzocht. En ze hebben gemoord. Nou dat zijn denk ik allemaal dingen die ook in ons leven van toepassing kunnen zijn.

Een afgoderij klinkt misschien niet als iets uit het verleden. Maar waakt u voor de afgoder zegt Johannes in het Nieuwe Testament is een brief. In hoofdstuk 5 het slot. Alles wat tussen God en ons komt.

Ook nu in 2024 kan een afgod zijn. Als dat belangrijker is dan de heren. Dan is dat een afgod. Dus ook wij moeten ons waken voor de afgoder. En ook voor hoererij. Dat is alle onreinheid is algemeenheid.

En ook die andere dingen. Het zijn allemaal voorbeelden voor ons. Wij zijn echt geen haar beter. En wij kunnen leren hoe het niet moet. En dus ook hoe het wel moet. En in de Romeinenbrief staat zoiets van dat alles wat tevoren geschreven is, is tot onze lering of tot onderwijs geschreven.

Omdat we in de weg ter volharding de vertroosting zouden hebben. Dat klinkt wat positiever. Dus er zijn geschiedenissen in het Oude Testament. Al wat tevoren geschreven is. Alles. Er staat iets in waar wij nu, dit jaar, wat aan kunnen hebben.

Met dat in het achterhoofd zou ik graag wat willen zeggen over Genesis 18. Het geldt dus voor ons. Het geldt voor mij. Het geldt voor jullie. Nou, het eerste wat ik zou willen zeggen is dit.

Er staat... Dat vond ik meteen al heel mooi toen ik dit zo een paar keer gelezen had. De heren verscheen. Het was kennelijk het verlangen van de heren om Abraham op te zoeken.

Het staat niet dat Abraham naar de heren verlangde. Misschien deed hij dat wel. Maar hier staat dat de heren verscheen aan Abraham. Hij wilde Abraham zien. Hij wilde hem spreken. Hij wilde contact met Abraham.

Abraham. Als ik dan de lijn doortrek naar ons. Dan is dat nu denk ik nog net zo. Dat is eigenlijk een lijn die in de hele Bijbel ziet. Dat de heren de mensheid opzoekt.

De mens opzoekt. Ons opzoekt. Het begint dan helemaal in Genesis. In Genesis 3. Als Adam en Eva gezondigd hebben. Dan zegt de heren Adam waar ben je? Het is niet Adam die gezondigd heeft.

Die zegt oh het spijt me. Ik ga de heren zoeken en zeggen dat het me spijt. Nee, het is de heren die het initiatief neemt. Hij wil Adam en Eva weer terug hebben bij zich. Hij heeft een verlangen naar Adam en Eva.

Hij verlangde hier denk ik naar Abraham. Hij wilde contact met Abraham. Als je de geschiedenis van David en Mefiboset leest. Dat is een geweldig plaatje van de heer Jezus.

En een zondaar van ons. Mefiboset. Dat betekent verspreiden van schande. Die woonde in Lodebar ver weg. Hij was een vijand van David. David is een beeld van de heer Jezus. En dan David, de koning.

Die zegt waar is Mefiboset. En laat hem halen. Het is het verlangen van David. Een beeld van de heer Jezus. Naar Mefiboset. En de heer Jezus is natuurlijk ook gekomen voor ons.

Omdat hij door de zonde is hij ons als het ware kwijtgeraakt. Er is een scheiding gekomen tussen God en ons. Maar de heer Jezus is gekomen omdat God zijn schepping terug wilde hebben.

En hij heeft zichzelf gegeven. Hij heeft zijn leven gegeven. Hij heeft zijn bloed gestort. Hij heeft alles gegeven om het weer mogelijk te maken dat wij met hem, met God, contact kunnen hebben.

En dat is prachtig. Dat vind ik dat de heren verscheen. En de heren willen ook aan ons verschijnen. En misschien iets over dat verschijnen. Je leest vier keer in de Bijbel dat de heren aan Abraham verscheen.

Eén keer toen hij nog in Mesopotamie woonde, in Ur. Dat kun je lezen in Handelingen 7, vers 3. En er staat er eigenlijk iets anders. Er staat dat de God der heerlijkheid verscheen aan Abraham.

Abraham was er toen nog. De God der heerlijkheid. Dat was denk ik in een andere hoedaligheid dan hij hier aan Abraham verscheen. Maar het was dezelfde God. De God der heerlijkheid.

En dat heeft zo'n onvoorstelbare indruk op Abraham gemaakt. Dat hij zijn hele boeltje heeft opgepakt. En op weg is gegaan naar het land Kanaan. Zonder te weten waar hij aan zou komen.

Zo'n onvoorstelbare indruk. Heeft die verschijning van de God der heerlijkheid op hem gemaakt. En dan denk ik wel eens aan mezelf. Hoe denk ik aan de heren?

Maakt de heren op mij indruk? Besef ik dat hij de God der heerlijkheid is? De God van de grootheid, van de majesteit, van de almacht. Het is goed om mijzelf ook eens af te vragen.

Maakt hij nog indruk op mij? Of zijn het gewoon bekende woorden? Een beetje uitgesleten woorden? Maar hij is de God der heerlijkheid. Er is geen God die groter is dan hij. Dat was de eerste keer toen hij aan Abraham verscheen.

Dat was in Ur. En de tweede keer toen was hij in Sichem. Toen was hij net aangekomen in het beloofde land. En toen was de reactie van Abraham om een altaar te bouwen. Hij ging God danken. En de derde keer, dat staat in het hoofdstuk hiervoor.

Dat gaat over het verbond. Ik kom er zo meteen nog wel even op. En de besnijdenis. Dan valt Abraham, hij viel, wat staat er? Toen wierp Abraham zich op zijn aangezicht.

En God sprak tot hem, staat erachter. En dan de vierde keer hier. En de heren verscheen aan hem. De heren had ook een aantal maanden tot hem gesproken. Kun je lezen. Er wordt vier keer gezegd dat hij aan hem verschenen is.

En dat is mooi. En ik denk, dat de lijn weer doortrekt, dat de Heer ook aan ons wil verschijnen. Johannes 14. Het is misschien af en toe bladeren, maar ik vind het altijd wel fijn dat het niet mijn woorden zijn, maar dat het het woord van God is.

Johannes 14. Wie mijn geboden lief heeft, dat is vers 21. Wie mijn geboden lief heeft en ze bewaart, dus daar ook naar leeft, die is het die mij lief heeft.

En wie mij lief heeft, zal geliefd worden door mijn vader. En ik zal hem lief hebben. En mijzelf aan hem openbaren. Dus als wij, als ik even mijn eigen woorden zeg, dicht bij de heren leven, op hem vertrouwen, zijn woord, zijn geboden bewaren, dan wil hij zichzelf aan ons openbaren.

Wil hij zichzelf aan ons bekendmaken. En dat is geweldig natuurlijk, als dat gebeurt, als de Heer zich openbaart. Mijn eigen ervaring is dat je soms die Bijbel aan het lezen, en dan kan dat in één keer enorm tot je spreken.

Dat kan je enorm blij maken van binnen, als je iets ontdekt, zeg maar, wat je nog niet gezien hebt. Soms uit hele bekende teksten. Het is denk ik ook iets van de rust van de Heer, die de Heer je wil geven, als hij zich in je leven openbaart.

Dat hij je wil leiden. Dat zijn allemaal van die dingen die met zijn openbaring te maken hebben. Dat hij ons dicht bij zich wil hebben, en ons ook wil troosten, ons wil vermanen, ons wil corrigeren.

Dat hebben denk ik allemaal met die openbaring te maken. En dat is goed, om daar ook naar te streven. Om daarnaar te jagen, als het ware. Want er staat, jaagt naar de heiliging.

En heiliging, dat is aan de ene kant je afzonderen van het verkeerde. En aan de andere kant is je toewijden aan de Heer. Dus dat jaagt naar de heiliging. Dus afzonderen en toewijden. Zonder de welke niemand de Heer zal zien.

Dus als je je afzondert van het verkeerde en de Heer zoekt, dan heb je de mogelijkheid dat je de Heer gaat zien. In psalm 25 staat, dat gaat niet.

De vertrouwelijke omgang van de Heer is met wie hem vrezen. De Heer wil vertrouwelijk omgaan met mensen die hem vrezen. Die eerbied voor hem hebben, die respect voor hem hebben. Die gehoorzamen, die zijn woord uitleven.

Zijn woord lezen, maar ook uitleven, daarna leven. Met alle fouten die we daar nog bij maken. Spreuken 3, die zal ik wel even lezen. Het zit eigenlijk grofweg een beetje dezelfde strekking in die tekst als een soort voorwaarde.

De Heer verafschuwt de verkeerde. Net had ik het over heiliging. Maar met de oprechte gaat hij vertrouwelijk om. De Heer wil vertrouwelijk met de oprechte omgaan.

Zijn wij, ben ik, oprecht in mijn dagelijks leven richting de Heer. Met de oprechte wil hij vertrouwelijk omgaan. Jacobus, helemaal in het Nieuwe Testament, die zegt, nadert tot God en hij zal tot u naderen.

Belangrijk dat we naderen tot hem. En er staat hier dus, en de Heer verscheen aan hem bij de terebinte van Mamre. Het staat niet dat hij aan hen verscheen, het staat aan hem, aan Abraham.

Hij verscheen niet aan Sarah, hij verscheen niet aan de knecht. Er waren waarschijnlijk meerdere knechten, want hij vroeg aan een knecht. Haast u en ga dat kalf bereiden. Maar hij verscheen wel aan Abraham.

Waarom verscheen hij dan wel aan Abraham? Ik denk dat dat ermee te maken heeft dat Abraham zijn leven redelijk op orde had. Zijn leven met de Heer redelijk op orde had.

Het zijn uw ongerechtigheden zijn het die scheiding brengen. Tussen de Heer God en ons. Ook maar even lezen. Isaiah 59. Even kijken.

Uw ongerechtigheden. Vers 2, Isaiah 59.

Uw ongerechtigheden zijn het die scheiding brengen tussen u en uw God. Dus als er zonde, als er verkeerde dingen zijn in ons leven, dan komt er gewoon scheiding tussen God en ons. En uw zonde doen zijn aangezicht voor u verborgen zijn, zodat hij niet hoort.

Dus het is ontzettend belangrijk dat we in ons leven heilig zijn, rein zijn, ons uitstrekken naar de Heer. Dan strekt hij zich als het ware terug. God is heilig. En die kan niet met zonde in contact.

Dat kan gewoon niet. God is heilig. Dat gaat niet. En ik denk dat Abraham zijn leven redelijk op orde had. En ik zou vier dingen willen noemen die voor hem golden. Maar die denk ik ook voor ons gelden.

Dat we die op orde kunnen brengen. En het eerste is dat hij gehoorzaamde God. En Abraham was zijn weg begonnen toen de God ter heerlijkheid aan hem verscheen. Dat was het begin van zijn loopbaan als het ware met God.

Zijn bekering zou je kunnen zeggen. En Abraham heeft gaandeweg die weg. We hadden het over onderweg zijn met de liederen. Gaandeweg die weg heeft hij met val en opstaan. Zo zal het ook voor ons zijn.

Geleerd. Steeds meer geleerd om te vertrouwen op de Heer. En Abraham is mijn eerste punt. Die gehoorzaamde de Heer. Als je hoofdstuk 17 leest. Dan gaat het over het verbond dat de Heer sluit met Abraham.

Dan belooft de Heer hem dat een menigte van volken zal uit hem voortkomen. En koningen zullen uit hem voortkomen. En dan zal dat land, waar hij nu als vreemdeling vertoeft. Dat zal hij van altijd krijgen. Dat staat in hoofdstuk 17.

En als teken van dat verbond. Moet Abraham zich laten besnijden. Met al zijn kinderen en alles die voor geld gekocht zijn. En Abraham doet dat. Staat hier vers 23 het slot.

En hij besneed het vlees van hun voorhuid op dezelfde dag zoals God tot hem gesproken had. Vers 26. Op diezelfde dag werden Abraham en zijn zoon Ismaël besneden.

Hij gehoorzaamde. En hij gehoorzaamde direct. En hij denkt dat dat ontzettend belangrijk is in het leven van een christen. Van elke christen. Ook voor mij. Dat we de Heer gehoorzamen.

Door ongehoorzaamheid is alle ellende ontstaan. Door ongehoorzaamheid van één. De Adam. Is alle ellende ontstaan. En door de gehoorzaamheid van één. De Heer Jezus.

Is het mogelijk om weer tot God te naderen. Gehoorzaamde betekent dat we luisteren. In het Hebraaus staat één woord trouwens. Luister en ook doen. Gehoorzaam is horen en doen.

Zo zou het moeten zijn. Wij zijn mensen die soms wel horen maar niet doen. En dat is niet goed. Er staat ook in Samuel is dat geloof ik. Gehoorzamen is beter dan offeranden.

Dat is ook wel een beetje een aparte uitspraak. Want de offeranden, de offers, die zijn juist door de heren ingesteld. Maar gehoorzamen is beter dan offeranden. Waarom? Omdat Israël offerde soms wel.

Maar hun hart was er helemaal niet bij. Dan had het eigenlijk helemaal geen zin. Want God ziet altijd het hart aan. Toen en nu. En wij, ik weet niet hoe jullie hier allemaal gekomen zijn. Maar wij kunnen hier bij wijze van spreken zitten uit sleur.

Dat heeft niet zoveel zin. Het gaat erom dat ons hart erbij betrokken is. Je kunt offeren, je tijd bij wijze van spreken offeren vanochtend door hier te zitten. Maar als je hart er niet bij betrokken is, dan heeft het eigenlijk geen enkele zin.

Het gaat om gehoorzaamheid. Abram die gehoorzaamde. En ik denk dat Abram in dit punt ook een beeld is, een heenwijzing is naar de Heer Jezus. Toen de Heer Jezus mens werd, heeft hij gehoorzaamheid geleerd uit hetgeen hij geleden heeft.

Dus door het lijden heen, als mens, dat was voor hem helemaal nieuw, heeft hij gehoorzaamheid geleerd. En hij heeft steeds zich vastgeklemd aan de Vader. En hij is gehoorzaam geweest tot aan de dood van het kruis.

En er staat erachter, daarom, en dat geeft de belangrijkheid aan, daarom is hij ook uitermate verhoogd. Omdat hij zo gehoorzaam is geweest tot aan het aller, aller uiterste, tot aan het kruis.

Belangrijk voor ons dat we gehoorzaamden, net als Abram denk ik gehoorzaamden. Dat was denk ik het eerste punt waarom de Heer aan hem verscheen. Het tweede punt is, hij zat bij de terebinte van Mamre.

Mamre, als je Mamre opzoekt met de concordantie, dan zie je dat hij daar vaker is geweest. En wat heeft hij daar gedaan? Dan heeft hij een altaar opgericht bij Mamre. Dat is bij Sige, bij Heberon.

Heberon betekent trouwens gemeenschap. Hij had dus een altaar bij Mamre, dat vlakbij Heberon lag. En daar een altaar opgericht. En daar offerde hij natuurlijk op. Waarom deed hij dat?

Omdat hij verlangde om contact te hebben met de Heer. Daarom offerde hij. Nou, hoe is het in ons leven? Hoe is het in mijn leven? Heb ik ook plekken, zeg maar? Want Abram heeft op verschillende plekken die altaren gebouwd en geofferd.

Is het ook zo in mijn leven dat ik op elke plek waar ik ben, als het ware een altaar bouw, omdat ik het verlangen heb, Heer, ik wil hier met u zijn. Ik wil u als het ware een offer brengen door mijn leven heen.

En als ik ergens anders ben, dat is het ware weer, in geestelijke opzicht, we houden natuurlijk niet letterlijk een offer, een altaar, maar dat ik wel daar ben met de Heer en besef dat de Heer mij ziet. En dat ik zo met de Heer leef.

Ik denk dat het ook goed is om dat zo te doen. Wij zijn, alle gelovigen denk ik, alle nieuwtestementische gelovigen, zijn priesters.

En wat was nou het kenmerk van een priester? Dat is dat die offer, dat was denk ik het belangrijkste van een priester, die bracht allerlei offers. Nou, zo horen wij ook in geestelijk opzicht geestelijke offers te brengen.

Romeinen 12 staat bijvoorbeeld, stelt uw lichaam tot een levend, heilig, gode, welgevallig offer. Dat betekent dat ons leven eigenlijk elke dag op orde moet zijn naar de Heer toe.

Dat het een leven moet zijn waarin de Heer een welbehagen heeft. En natuurlijk maken we fouten, natuurlijk zondigen we. En dat weten de Heer ook. Dan mogen we het beleiden, oprecht beleiden. Maar dan mogen we ook weer verder gaan.

En dan is het ook weg, dan is het weer goed tussen de Heer en ons. Abraham gehoorzaamde en Abraham offerde. Hij had een levende relatie met de Heer. Telkens weer bouwde die altaren en telkens weer offerde hij.

Nou, hoe is dat in jullie, hoe is dat in mijn leven? Hij gehoorzaamde, hij offerde en hij woonde in een tent. Dat is het derde punt. Een tent, dus het is nu midden in de zomer.

Veel mensen, het wordt minder moet ik zeggen op het moment. Maar er zijn mensen die kamperen, worden minder. Soms ook ook voor mensen hun tenten. Maar een tent is zeg maar een tijdelijke verblijfplaats.

Als je Abraham en Lot vergelijkt. Lot die woonde eerst ook in tenten, maar die ging later bij Sodom wonen. En nog later ging hij in Sodom wonen, niet meer in een tent. Dat is een groot verschil tussen Lot en Abraham.

Dat waren allebei gelovige mannen. Van Lot leest je ook nooit dat hij een altaar bouwde. Dat staat nergens. Abraham leest het echt wel meerdere keren. Van Lot, die zag ook, toen hij de keus moest maken met, die herders hadden een ruzie gekregen.

En toen liet Abraham hem kiezen. En Lot die koos wat voor ogen was, wat hij zag met zijn ogen. Maar Abraham die vertrouwde op de heren zijn belofte, dat hij het land wel zou krijgen. Nou, hoe staan wij in het leven?

Vertrouwen we op de heren? Of kijken we naar wat voor oog is, wat we zien en denken, oh dat is goed, of dat is leuk, of dat is mooi. Of vertrouwen we echt, proberen we echt te vertrouwen op de heren? Zijn we ons bewust dat we, ja, eigenlijk maar pelgrims zijn?

Vreemdelingen hier op aarde, die op doorgang zijn naar onze toekomst, we hebben net over gezongen, zekere toekomst. Of zijn we mensen die elke keer misschien een tentpinnen erbij slaan, dat we nog steeds vast worden.

Dat we steeds meer van de wereld worden in plaats van alleen in de wereld zijn. Het is ook goed om eens af te vragen, hoe sta ik in het leven? Hoe vast zit ik aan mijn auto, aan mijn spullen, aan mijn huis, weet ik veel wat?

Of ben ik echt een vreemdeling op aarde? Dat is het derde punt, Abraham die was een vreemdeling. En het vierde, en laatste wat dit betreft, ik vond het wel opmerkelijk dat er staat, hij zat aan de ingang van de tent.

Hij woonde in een tent, maar hij zat aan de ingang van de tent, dat zal er ook niet voor niks staan. Ik denk dat daarmee bedoeld wordt, dat Abraham, die zat aan de ingang van de tent, die nam zijn verantwoordelijkheid en die bepaalde wat de tent inging en ook wat de tent uitging.

Daar was hij bij, en hij bepaalde dat. Daarom zat hij voor mij aan de ingang van de tent. En hoe is dat nu in ons leven? Dan heb ik het even naar de mannen, want de vrouwen die krijgen nog wel eens een vermaning hier, maar ik wil nu even naar de mannen.

Dan nemen wij in ons huwelijk onze verantwoordelijkheid als man. Ik zei net al, we zijn priesters. De mannen in ons huwelijk zijn wij degene die het voortouw nemen om de heren te bidden, om ons altaren op te richten als het ware.

Dan zijn wij als mannen in ons huwelijk degene die offeren, die het woord lezen, die het voortouw nemen om het woord te lezen. Ik denk dat het heel belangrijk is dat we dat doen.

We leven in een tijd die heel verwarrend is. Man en vrouw is allemaal gelijk als je het zo mag lezen. En ik denk ook dat man en vrouw, man is niet meer, absoluut niet, is niet meer dan een vrouw, maar is wel anders dan een vrouw.

En ik denk dat de heren in de Bijbel aarschrijven dat de man het hoofd is, de verantwoordelijke is in het gezin. Nou, dan moeten we denk ik die plaats ook innemen. Ik denk dat Abraham die plaats innam.

Maar dat heb je ook in de kerk, ook hier bij ons in de gemeente. Neem wij als mannen, ik ga zo weer ook wat tot de dames zeggen, tot iedereen. Maar nemen wij als mannen onze plek in.

Het valt me wel eens op dat met de bidstond, over het algemeen zijn het vrouwen die bidden. En dat is niet verkeerd, dat vrouwen zusters bidden. Maar waar zijn de mannen denk ik soms wel eens? Waar zijn de broeders? Neemen wij onze plaats wel in?

Er is tegenwoordig heel veel te doen over de vrouwen in het ambt, hele kerken die scheuren. Wij zijn daar niet voor, vrouwen in het ambt. Vrouw is waardevol, absoluut.

Vrouw is niks minder. Maar ik denk dat dat soort taken, het leiding geven, is tobedacht door de heren aan de mannen. Als je in het oude testament kijkt, alle priesters, dat moesten zonen van Aaron zijn.

Zonen, geen dochters. Als je in het nieuwe testament kijkt, alle discipelen, dat waren mannen. De heer Jezus was een man. Als je kijkt naar wat de voorwaarden voor oudsten zijn, dan staat man van één vrouw.

Het staat niet vrouw van één man, het staat man van één vrouw. En nog een aantal voorwaarden. Ik denk dat dat de Bijbelse weg is. En ik wil zeggen, het is tijdgebonden. Dat geloof ik niet.

Wij denken dat dit de weg is. Waarbij nogmaals, een vrouw niks minder is. Je hebt hele capabele vrouwen. Hele vrouwen met heel veel capaciteiten. En het is ook goed dat ze die benutten.

Maar wat leidinggeving in de gemeente betreft, denk ik dat het aan de mannen voorbehouden is. Maar die moeten dat wel op een goede manier doen. En die moeten ook thuis op een goede manier man zijn. Als je kijkt naar wat in de Ephesie 5 staat, dat de heer Jezus zijn gemeente, zijn vrouw, heeft lief gehad.

En dat hij alles voor haar gegeven heeft om haar te winnen. Nou, als ik zo mijn plaats als man inneem naar Thea, mijn vrouw. Dat zie ik ook in te kort. Maar als dat mijn intentie is, om alles voor haar over te hebben.

Dan denk ik dat zij ook veel minder de neiging zal hebben om zich te verheffen en te zeggen, ik wil... Ik neem niet alle beslissingen. Ik ben geen tyran. Ik ben wel de eindverantwoordelijke. Maar we nemen samen over het algemeen de beslissingen.

Zeker bij belangrijke dingen. Dat bespreken we. En daar luister ik ook naar. Ik probeer te luisteren. Het valt niet altijd mee. Het valt niet altijd mee. Maar ik denk dat het goed is. Maar dat de man uiteindelijk de verantwoordelijke is.

En Abraham nam zijn plaats in. Nou, mannen. Dan stop ik over de mannen. Nemen wij ook onze plaats in. In ons gezin. En ook in de gemeente. Dus dat waren vier dingen.

Gehoorzame. Altaar. Bouwen iedere keer weer een levende gemeenschap met de heren. Een tent. Het bewustzijn dat we niet van deze wereld zijn. Maar wel in. En dat we geheel anders zijn.

Nou, zijn we geheel anders. En onze verantwoordelijkheid nemen. En nu kom ik even op een punt. Ik heb afgelopen week een paar keer uit verschillende hoeken wat gehoord.

En de ene dat was van dat gezegd werd. Ik vind. En dat is terecht, denk ik. Terecht dat gezegd werd. En heel goed ook. Ik vind dat we in de reddingshuis zoveel moeten. Ik word daar zo moe van.

Dat is één opmerking. En de ander zei. De lat ligt zo hoog. De lat ligt zo hoog. Dat is niet te doen. En ik denk dat deze geschiedenis eigenlijk ook een beetje zicht geeft op hoe het zou moeten.

Want Abraham had dus die vier punten. Hij zat op een stoel. Dat spreekt van rust. Hij zat in de ingang van de tent. En omdat hij, ik denk dat het zo bedoeld is, omdat hij gehoorzaamde, omdat hij een levende relatie met de heren had, omdat hij besefte dat hij een vreemdeling was, omdat hij zijn verantwoordelijkheid nam en dicht bij de heren ook leefde, dicht met de heren leefde.

Daarom ging hij een aantal dingen doen. Vanuit die relatie. Niet omdat het moest, maar vanuit die relatie. En ik denk dat wij eigenlijk als christen maar één ding moeten.

Moeten tussen haakjes. Want eigenlijk is het helemaal geen moeten. Als wij hebben beseft wat de heer Jezus voor ons heeft gedaan.

Ik ben van slok. Als we echt onder de indruk zijn van de God der heerlijkheid. Echt onder de indruk.

Dan gaan we denk ik vanuit die relatie gaan we dingen doen. Vanuit die relatie. Niet omdat het moet of dat het een voorwaarde is of zo. Omdat we vinden dat het moet. Ik denk dat een christen mag leven.

Zijn leven mag leven. Zijn wandel mag wandelen. Wat noem je dat? Zijn weg mag wandelen. Vanuit de rust. Toen Adam en Eva.

Of Adam geschapen werd. En Eva ook trouwens. Dat was op de zesde dag. De zesde dag was dat. Dus waar begonnen zij mee? Met de zevende dag. Dat was een rustdag. Zij begonnen met rust. En Watchmanie.

Ik zei dat vanochtend tegen jou. Die heeft een geweldig boekje geschreven. Zitten, wandelen, stand houden. En die begint. Hij zegt het christenleven begint met zitten. Met beseffen.

Dat we met Christus zijn opgewekt. Met Christus zijn gezet in de hemelse gewesten. Dat we in hem op een geweldige manier zijn gezegend. Ontzettend rijk zijn in Christus.

Dat is onze positie. En vanuit dat besef. Vanuit die positie. Moeten we gaan leven. Het staat ook in Ephesus. In hoofdstuk 2. Dat we de werken mogen doen. Die hij.

Die God tevoren heeft voorbereid. Dat kan alleen als we dat doen. Hij heeft ze voorbereid. Als we dat doen. Als we leven. Vanuit die levende relatie met de heren. Abraham had een levende relatie met de heren. En dan komen er wel dingen op je pad.

En dan weet je denk ik wel wat je moet doen. Dan maakt de heren je dat wel duidelijk. In Johan de Heer staat een prachtig lied. Op het godslam rust mijn zielen. En er staat een vers in.

Hij in wie God zelf kan rusten. Is de heer Jezus. Is het rustpunt ook voor mij. Nou als hij echt je rustpunt is. Mijn rustpunt is. Dan ligt de lat niet te hoog.

En dan hoeven we niet moeten worden. Dan mogen we vanuit die rust leven. Kom tot mij alle die vermoeid en belast zijn. En ik zal u rust geven. Je hoeft niet op je tenen te lopen als christen. De wijnstok. Die rank.

Het enige wat die rank moet doen om vrucht te dragen. Het enige wat die rank kan doen om vrucht te dragen. Dat is blijven in een stok. Hij kan absoluut niks anders doen om vrucht voor te brengen.

En zo is het ook in ons leven. Blijft in mij. Blijft in mij. In hem. Dat is onze opdracht. En dat is denk ik niet moeilijk. Als je gezien hebt hoeveel de heer Jezus van je houdt.

En hoeveel hij gedaan heeft. Dan is dat helemaal geen moeten. Dan is dat een verlangen denk ik eerder. Peter schrijft. Hij verlangt als pasgeboren baby's naar de redelijke onvervalste melk.

Nou doe mij dat. Verlangen wij als pasgeboren baby's naar die redelijke onvervalste melk. Dat is het woord van God. Maar dan kunnen we gaan groeien. Dus we hoeven volgens mij niet moeten worden van dingen.

Dan gaat er denk ik iets fout. We mogen leven en wandelen vanuit de rust die God ons wil geven. En zo stap voor stap achter hem aangaan.

En het laatste voorbeeld. Dat vind ik altijd erg mooi. Dat heb ik van Francis Schaefer. Die schuift het in zijn boekje. Dat gaat over de geschiedenis van Gabriel. Gabriel die komt bij Maria.

Dus Maria van Jozef zeg maar. In het begin van het Nieuwe Testament. En dan zegt hij tegen Maria. Je zult zwanger worden. Van de Heer Jezus. Nou Maria had denk ik op een paar manieren kunnen reageren.

Ze had kunnen denken. Dat wil ik niet. Ik denk dat de Heer dan. Of de Engel dan. Ja. Heeg was gegaan. Dat was een aanname. Ik denk dat het dan niet gebeurd was in ieder geval. De Heer is al nooit forceren.

Hij staat aan de deur. Hij klopt. Als iemand niet wil. Jullie niet willen. Als ik niet wil. Dan gebeurt het denk ik niet. Ze hem niet binnen laten. Dat was optie 1. Optie 2 was. Dat ze had kunnen zeggen van.

Nou dat is mooi. Dat ga ik zelf proberen. Dat de Heer Jezus in mij gaat groeien. Letterlijk. En toen. Dat was denk ik ook niet gelukt. Dat ze zelf nooit voor elkaar kunnen krijgen. Dat de maagd zwanger zou worden.

En dat de Heer Jezus uit haar geboren zou worden. En optie 3. En dat is wat zij doet. Is zij zegt. Mij geschieden naar uw woord. En dat zijn twee dingen. Schrijft de schever.

Mij geschieden. Ze zegt eigenlijk. Heer hier ben ik. Naar uw woord. Doet u maar wat u wilt. Door mij heen. Werkt u dat maar uit. Gaat u dat nieuwe leven maar in mij openbaren.

Ik ben beschikbaar. Ik ben er. Meer niet. En geloven is denk ik. Stap voor stap. Tegen de Heer zeggen. Geloven in de zin van. In je wandel.

Heren. Hier ben ik. Mij geschieden naar uw woord. Werkt u maar uit. In mij. Wat u behaagt. Want anders ga ik dingen doen. Die hem misschien niet behagen. Wat gaat er om dat we dingen doen. Die hem behagen.

Dat we wandelen. Wat ik net ook zei. In de werken. Die hij tevoren heeft voorbereid. Daar gaat het om. En ik denk dat we dan rust ervaren. Goed.

Dan gaan we verder. En het volgende. Dan mogen jullie het met mij oneens zijn. Mag het ook eens zijn. Wat mijn aansprak is. Dat Abraham die maakt een maaltijd.

Hij zegt. Laat toch een weinig water gehaald worden. En wast uw voeten. En fluit u neer onder de boom. Dan wil ik een beetje brood gaan halen. Hij zegt. Ik haal wat water. En een stukje brood. Dat is het. Maar dat is eigenlijk een geweldig understatement.

Als je dat zo leest. Want als je doorleest. Dan krijgt Sarah de opdracht om koeken te bakken. Van fijn meel. Dus er moet van alles aan gebeuren. Er wordt een kalf geslacht. Dat is wat meer dan een stukje brood.

En een beetje water. Abraham geeft volgens mij het beste van wat hij heeft. Geeft hij aan de heren. Als een maaltijd zo. Het beste van wat hij heeft.

En ik denk dat dat eigenlijk de kern is ook van aanbidding. Dat we het beste van wat we hebben. Aan de heer Jezus geven. Wat is het aan God geven.

Wat is het beste wat wij hebben. Heeft iemand een idee. Ja zelf zegt iemand. Ik denk dat het beste is dat.

Dat is Christus denk ik. We hebben Christus ontvangen. Hij heeft hem aan ons gegeven. En ik denk dat het beste wat wij aan God kunnen geven. Om hem te aanbidden. Is hem als het ware Christus teruggeven.

En aan hem vertellen. Ja wat voor geweldigst we in de heer Jezus hebben gevonden. Ik denk dat hij daar ontzettend blij en dankbaar voor wordt als we dat doen. Ik zou één vers uit Genesis 45 willen lezen.

De heer Jezus is in al Gods welbehagen. En als wij hem aanbieden. Om te zeggen. Dank u voor het lijden van uw zoon.

Dank u voor het sterven. Dank u voor zijn liefde. Dank u voor zijn genade. Dat hij daar ontzettend blij mee is. Even kijken. Wat zei ik? 45. Dat is de geschiedenis van Jozef.

Dus niet de Jozef uit het Nieuwe Testament. Maar Jozef die door zijn broers verkocht werd. En dan lees ik maar één vers. En volgens mij is dat aanbidding. De broers hebben Jozef op bezoek.

En hij stuurt ze terug naar zijn vader. En dan zegt hij. Vertel dan aan mijn vader al de heerlijkheid die ik in Egypte bezit. En alles wat gij gezien hebt. Ze moesten teruggaan naar Jacob.

Naar hun vader. En vertellen van al de heerlijkheid die ze hadden gevonden. In Jozef. Die het beeld is van de heer Jezus. En ik denk dat dat aanbidden is. Zingen soms drie, vier keer achter elkaar aanbidden.

Dat is niet verkeerd. Maar ik weet niet of dat nou echt aanbidden is. Volgens mij is aanbidden. Christus, wat ik al zei. Aanbieden aan God de Vader. Hem aanbieden.

En wie God al zijn welbehagen heeft. Zijn geliefde zoon. Er is niets beters volgens mij. Wat hij heeft als we zeggen dat we zo dankbaar en zo blij zijn met wat Christus voor ons heeft gedaan.

Goed. Dan gaan we verder in het stukje. De Heer die komt. De maaltijd is bereid. En dan zegt de Heer, en dat is eigenlijk een bevestiging nog een keer. Vers 10 is dat.

Voor zeker zal ik over de jaar tot u wederkeren. Want dat was al een aantal keren eerder beloofd. En dan zal uw vrouw Sarah een zoon hebben. En Sarah luisterde bij de ingang van de tent die zich achter hem bevond.

Dus de Heer komt nog een keer zijn belofte als het ware bevestigen. Wij hebben ook heel veel beloftes van de Heer in Gods woord.

Ik ben met u. Alle dagen tot aan de veleiding der wereld. Dat is een geweldige belofte. Wees er geen ding bevreesd want ik ben met u. Er zijn heel veel beloftes. En hier zie je dat die belofte die de Heer eerder gedaan heeft, hij bevestigt het hier.

En hij gaat het ook gestand doen. Want Isaac die wordt geboren na een jaar. Ondanks dat Sarah 90 was en Abraham bijna 100. En dan staat er een prachtige zin.

Want Sarah die twijfelde eraan. Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. En dat is misschien in zin om te onthouden. Uit het hoofd te leren. Zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn.

Want wat hier gebeurt is, gebeurt, is dat uit een onvruchtbare vrouw toch nieuw leven komt. Isaac wordt geboren. Dat is voor de Heer mogelijk.

Verderop in Numerie kun je lezen over die oneenigheid over de leiding van Aaron. En al die stokken, die staven moesten ze brengen en die werden daar neergelegd. Uit een doodstuk hout, één doodstuk hout ging bloeien.

Dat had de Heer gedaan. Dat was de staf van Aaron. Leven uit de dood. Wij zijn wedergeboren. We waren dood. Dood waren we.

Zo zag God ons. In zonden en misdaden. Maar als we ons hebben bekeerd, als we de Heer Jezus hebben aangenomen, als we onze zonden hebben beleden, oprecht hebben beleden, dan worden we opnieuw geboren.

Iets wat eigenlijk onmogelijk is, maar voor God zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. De maagd zal zwanger worden, zei ik het net ook. Dat kan eigenlijk niet, maar het gebeurt.

Want voor de Heer is niks te wonderlijk. En uiteindelijk, de Heer Jezus is gestorven aan het kruis, maar na drie dagen is hij opgestaan. Want voor God is niks onmogelijk.

Het zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Dat is zo'n vers dat zo belangrijk is om gewoon te kennen, om gewoon te weten. En als er dan iets gebeurt, jezelf maar eens hard op af te vragen.

Of te zeggen, nee, voor de Heer is niks te wonderlijk. Het is een vraag hier, maar het is een retorische vraag. Weet het antwoord wel, want voor God is echt niks onmogelijk. We hebben alles mogelijk. Met mijn God, zegt David, spring ik over de muur.

En zo is het ook. Het zou voor de Heer iets te wonderlijk zijn. Dat is mooi. En wat ik ook mooi vind, is dat Sarah die lachte. En die ontkende nog dat ze gelachen had. Maar het gebeurde wel.

Ondanks het faalde, zeg maar, de fout. Het ongeloof misschien van Sarah. Zo is de Heer. Hij is getrouw. Ook in ons geval. Onze situatie.

Als je de Heer doet wat hij belooft. Abraham had trouwens ook gelachen in het vorige hoofdstuk. Vers 17. Toen God dat zei. Toen wierp Abraham zich op zijn aangezicht, lachte en zei bij zichzelf.

Zal dan aan een honderdjarige een kind geboren worden. En zal Sarah aan negentig jaren gebaren. Dus Abraham was de vader van de gelovigen. Die was eigenlijk niks beter. Maar hij was wel een vriend van God.

Omdat hij zijn zonde beleed. Omdat hij gehoorzaamde. Omdat hij een echt contact met de Heer had. Omdat hij zich afzonderde van de wereld.

En omdat hij zijn plaats, denk ik, die God hem gegeven had, innam. Dat is mooi. God blijft getrouw. Ook al zijn wij ontrouw. En dan het laatste.

Ik vind het altijd lastig als ik iets bedenk. Een preek van tevoren bedenk. Hoe lang het duurt. Dus ik heb het laatste stukje er niet bij genomen. Maar ik ga er toch nog even. Ik ga er wel wat over zeggen. En dan sluit ik af. Het laatste stukje.

Dat gaat over Abraham die gaat bidden voor Sodom. Sodom. Want het geroep van Sodom en Gomorrah is voorwaar groot. Dat staat in vers 20. Dat zegt de Heer.

En haar zonde is zeer zwaar. Ik wil nederdalen om te zien of zij inderdaad gedaan hebben naar het geroep dat tot mij gekomen is. Of niet. Ik wil het weten, zegt de Heer. En dan komt Abraham.

En die is heel vrijmoedig. Hij is een vriend van God. Hij leefde met God. Hij durfde dat ook aan. Omdat hij zo intens met God leefde. En hij zegt, als er nou 50 rechtvaardigen zijn.

Oké, dan zal ik niet Sodom omkeren. En 45? Ook niet. 40? Ook niet. 30? Ook niet. 20? Ook niet. 10? Ook niet. Hij treedt echt tussen beiden voor Sodom en Gomorrah.

En daarin is Abraham, denk ik, een geweldig beeld van de Heer Jezus die voor ons tussen beiden is getreden. Wij waren zondig.

We hadden de dood, het oordeel, verdiend. Maar hij is voor ons tussen beiden getreden. Hij heeft al onze ongerechtigheden, onze ongerechtigheden heeft hij op zich genomen.

Wij hadden de straf verdiend. Maar hij heeft geheel vrijwillig die straf voor ons willen ondergaan. Hij treedt voor ons tussen beiden. En dat doet hij nu ook, want hij is nu onze hoge priester.

Hij is nu in de hemel voor ons, waar hij voor ons bidt en pleit, zeggen we al eens. En dat is ook zo. En misschien kennen jullie zo dat stukje uit Lukas 22, daar staat, daar zegt de Heer Jezus dat de Satan verlangt heeft u te ziften.

Dat is het daarom, geloof ik. Maar, staat erachter, en dan komt die rol van degene die tussen beiden treedt, de voorspraak. Ik heb voor u gebeden dat je geloof niet zou bezwijken.

Dus daar, de Heer Jezus heeft gebeden dat het geloof van Peters, maar ook van de andere apostelen, niet zou bezwijken. En nou even over ziften.

Ik had voor mezelf een eentje als bruggetje, DWZ, dat wil zeggen. Maar dan is de D van Dorsche. Dorsche, dat is een term uit de agricultuur, zeg maar. Landbouw.

Dorsche wil zeggen dat je de aard die je hebt, dan ga je de korrels uithalen. Hoe noemen die dingen? De korrels. Losmaken uit die aard, dat ze niet meer bij elkaar zitten.

Dat is dorsche. Daar hebben ze speciale apparaten voor. Dat is de D van dorsche. En dan W, dat is wannen. Wat is wannen? Dat is dat die korrels omhoog gooien, zodat door de wind het kaf daarvan gescheiden wordt.

Dat is wannen. Maar hier wordt gesproken over ziften. En wat is nou ziften? Het restant wat er dan nog was, dus de korrels, en nog wat gruis en zand en dat soort dingen, werd in een grote zeef gegooid.

Een flinke zeef. En die werd flink geschud, zodat het zand zeg maar door viel en alleen de korrels, het graan, overbleef. Nou, Satan heeft geprobeerd te ziften.

Toen met Peters, maar dat doet hij ook in ons leven. En dat doet hij geprobeerd ons heen en weer te schudden. Zodat ze niet op God zouden vertrouwen, maar wel misstappen zouden maken. En dat doen wij allemaal denk ik wel eens in ons leven, een misstap maken.

We mogen weten dat de Heer Jezus als onze hoge priester er is, die voor ons bidt en die voor ons pleit. Hij heeft voor hun gebeden, dat hun geloof niet zou bezwijken. Hij bidt ook voor ons, als degene die voor ons tussen beiden treedt, dat ons geloof niet zou bezwijken.

In 1 Johannes 2 staat nog een andere taak. Een ander iets waarin de Heer Jezus voorbij tussen beiden treedt. Mijn kinderkens, dit schrijf ik u, opdat gij niet tot zonde komt.

Maar als iemand gezondigd heeft, we hebben een voorspraak bij de Vader. Jezus Christus, de rechtvaardige. En hij is een verzoening voor onze zonde. En niet alleen voor de onze, maar ook voor die de hele wereld.

Als wij gezondigd hebben, we hebben een voorspraak bij de Vader. Ik denk als wij zondigen, dat de Heer Jezus, die ziet dat, die weet dat, die weet alles. Dat hij wijst op het bloed ook.

Dat is zijn voorspreken van, het is mijn kind. En ik heb mijn bloed voor hem gestort. En hij is onze voorspraak bij de Vader. En je hoort soms, en dat is vooral in zwaardere kringen, misschien even tussendoor.

Sommige mensen die twijfelen aan hun geloof, vooral in de zwaardere hoek, denk ik, twijfelen aan hun geloof als ze gewoon zondigen.

En zondigen is natuurlijk niet goed. Ik wil daar niet lichtvaardig over doen, want zondigen is gewoon fout. Dan heeft de Heer Jezus zijn dood gekost. Maar ik denk dat als wij tot geloof komen, als we echt oprecht tot geloof komen, onze zonden hebben beleden, onze schuld hebben beleden aan de Heer, dan worden we gerechtvaardigd.

En dat is een eenmalige gebeurtenis. Hij rechtvaardigt ons. Hij ziet ons vanaf dat moment in Christus aan. Dat is één keer. Dan gaan we leven als christenen, dan gaan we wandelen, zeg maar.

En dan gaan we, af en toe maken we fouten, gaan we onderuit. En dat heeft te maken met onze heiliging. Want we proberen het verkeerde ons af te leggen. En we proberen ons toe te wijden aan de Heer, maar dat gaat niet altijd goed.

Maar dat is het proces van heiliging. En dat gaat wel eens fout. En als je nou de, ik heb al gezegd, we zijn nieuwtestamentische priesters. Ik heb gezegd, in het oude testament was het zo, want misschien verhelderd dat.

Bij de inwijding van de priester, dus toen ze priester werden, werd er een offer geslacht. Dat was één keer. Maar als ze daarna hun dienst deden en ze hadden zich verontreinigd, zoals wij in de tijd van onze heiliging, van ons leven, ons zelf kunnen verontreinigen, dan hoeven ze niet opnieuw een offer te slachten.

Dan moesten ze zich wassen bij het wasvat. En hoe kunnen wij ons laten wassen als we gezonderd hebben? Dat is Gods woord. Daarmee zal de jongeling zijn patrein houden, als hij dat houdt, naar uw woord.

Dus de priester, die bleef gewoon een priester, ook al deden die het een keer verkeerd, deden die dingen verkeerd daarna. Hij bleef een priester. Hij moest het wel beleiden. En hij moest ook zich laten reinigen, zeg maar. Nou, wij zijn gerechtvaardigd door de Heer Jezus.

Als we zondigen, dat is niet goed. We moeten het beleiden, maar het doet niks af van het feit dat we gerechtvaardig zijn. En dat blijven we ook. We blijven altijd een kind van God. Laatste puntje uit Romeinen 8, wat de voorspraak betreft.

Want we hebben twee voorspraken eigenlijk. We hebben de Heer Jezus in de hemel en we hebben de Heilige Geest op aarde. En er staat in 8, vers 26, even zo komt de Geest onze zwakheid te hulp.

Want we zijn toch maar zwak. Want we weten niet wat we bidden zullen nou behoren. Maar daar komt hij. Maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen. En hij, die de harten doorzoekt, weet de bedoeling van de Geest.

Dat hij namelijk naar de wil van God voor de Heilige pleit. Dus de Heilige Geest, die pleit ook nog eens een keer voor ons. Als pleiter hier op aarde, die nu in ons leven is. Omdat hij de bedoeling van de wil van God kent.

Dus Abraham, even resumeren. Die gehoorzaamde de Heer. Hij had een levende relatie met de Heer, zijn offers. Hij besefte dat hij een vreemdeling was.

Hij woonde in tenten. En hij nam zijn verantwoordelijkheid. En omdat hij met de Heer leefde, was hij gastvrij. Want hij nodigde die drie mannen uit.

Natuurlijk heeft dat ook te maken met de gastvrijheid in het oosten. Maar ik denk ook omdat hij graag de Heer binnen wilde hebben bij hem. Dat hij hem uitnodigde. Omdat hij de Heer kende. Omdat hij de Heer kende, ging hij bij de Heer pleiten op zijn rechtvaardigheid.

Want dat zegt hij in 18. Als hij voor Sodom pleit, zou de rechter der ganse aarde geen recht doen.

Dat is omdat hij de Heer kende en dicht bij de Heer leefde. En dan zie je daarna in hoofdstuk 22 nog dat Abraham bereid is om Isaac te offeren. Had hij 25 jaar zo'n beetje op moeten wachten op Isaac.

25 jaar. En toen was hij uiteindelijk geboren. En toen vroeg de Heer, wil je Isaac offeren? Dat is ongeveer het meest, zo niet het meest dierbare wat Abraham had. En de Heer vroeg, wil je hem offeren?

En hij was weer gehoorzaam. En hij deed dat en hij ging meteen op pad. Dat zijn wij, ben ik ook bereid. Het meest kostbare in mijn leven. En hij deed dat en ik denk aan God zelf.

Die heeft het aller kostbaarste wat hij had gegeven voor ons, de Heer Jezus. Het aller kostbaarste. Voor mensen die hem niet zochten. Voor zondaren. Mensen die hem de rug hadden toegekeerd.

Die het keer op keer verpest hadden. Toch gaf hij zijn zoon, zijn veelgeliefde zoon, de Heer Jezus Christus, voor ons aan het kruis van Golgotha. Hij is denk ik ons grote voorbeeld.

Wij kunnen zo'n voorbeeld alleen maar volgen door heel dicht bij hem te blijven. Door in hem te blijven. Net als de rank in de wijnstok blijft. Dan kan die rank zijn sappen en alles wat nodig is om die vrucht voor te brengen, openbaren.

Zelf kunnen we dat nooit doen. Dus laten we zo'n oproepen, laten we dicht bij hem blijven. Hem gehoorzamen. En hem laten doen wat hem behaagt in onze levens. Tot de eer van zijn naam.

Amen.