Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Jullie horen het goed, mijn stem klinkt verkouden. Ik was van de week behoorlijk verkouden, dat kan gebeuren in de zomer.
! Ik was vorige week in de gemeente, dat was daar gebruikelijk om aan het einde iedereen de hand te schudden. Op zich mooi, maar wellicht iemand die verkouden was, waar ik iets van meegekregen heb.
Mijn vrouw zei, lukt dat wel zondag? Nee, maar sommige mannen zijn eigenwijs. En ik hoop en ik bid dat de Heere kracht geeft om het toch vol te houden.
Het is fijn om hier in jullie midden te zijn. Ik wil met jullie gaan lezen uit Exodus, Exodus hoofdstuk 15, vers 22 tot 27.
Exodus 15, vers 22 tot 27. Dat is de geschiedenis over Mara en Elim. Exodus 15, vers 22.
En ik lees het uit de herziende statenvertaling. Hierna liet Mozes Israël vanaf de Schelfzee opbreken en zij vertrokken naar de woestijn Sur.
Drie dagen gingen ze door de woestijn en vonden geen water. Toen kwamen ze bij Mara. Ze konden echter het water uit Mara niet drinken, want het was bitter.
Daarom gaf men het de naam Mara. Toen moorde het volk tegen Mozes en zei, wat moeten we nu drinken? Hij riep tot de Heere en de Heere wees hem een stuk hout.
Dat wierp hij in het water. Toen werd het water zoet. Daar heeft hij het volk een verordening en een bepaling gegeven en daar heeft hij het op de proef gesteld.
Hij zei, als u aandachtig luistert naar de stem van de Heere, uw God, en doet wat juist is in zijn ogen, als u zijn geboden gehoorzaamt en al zijn verordeningen in acht neemt, dan zal ik geen enkele van de ziekten over u brengen die ik over Egypte gebracht heb, want ik ben de Heere, uw Heelmeester.
Toen kwamen zij bij Elim. Daar waren twaalf waterbronnen en zeventig palmbomen. Ze sloegen daar hun kamp op aan het water. Tot zover de lezing van het woord van de Heere.
Er zullen hier vast mensen zijn, gemeente. Mensen die deze week of binnenkort nog op vakantie gaan. Sommigen zijn al op vakantie.
En wat doe je als je op vakantie gaat? Je kiest een bestemming, je stippelt een weg uit, een route, en je verheugt je wellicht in de vakantie.
Je ziet er naar uit. Toch? Zoiets gebeurde ook hier met het volk Israël. In de geschiedenis die we met elkaar gelezen hebben.
Alleen hier bepaalde niet het volk, hier bepaalde niet Mozes, de leider van het volk, de route. Maar hier bepaalde God de route.
En hij gebruikte daarvoor zijn eigen navigatiesysteem. Wij hebben onze tomtoms, Google Maps, Wees of wat dan ook.
Maar God wees de weg met zijn vuurkolom in de nacht en zijn wokolom overdag. Om het volk de weg te wijzen.
En het is een bijzondere route die het volk moet gaan. We zullen dat zo dadelijk zien. Eerst gaan ze naar de Schelfzee. En de Schelfzee, waar lag die?
Ja, daar wordt verschillend over gedacht. Waarschijnlijk was het de golf van Aqaba. Aan het oosten, de oostkant van het schiereiland Sinaï.
En dan komen ze eerst in Mara terecht en vervolgens in Elim. En daarna trekken ze verder de woestijn in. We hebben ervan gelezen. Het volk Israël, even wat daar aan vooraf gaat.
Het volk Israël heeft ruim 400 jaar in Egypte doorgebracht. En de laatste periode, een lange periode waren ze daar in slavernij.
Ze moesten werken daar voor de vader oog. Slaverdienst. En dan, God heeft een plan met zijn volk. Hij gaat het volk bevrijden. Hij bevrijdt het volk uit Egypte.
En ze gaan onderweg door de woestijn heen naar het beloofde land, naar Kanaan. En God is het die hen de weg wijst.
En dan komen ze aan. Ze zijn nog niet zo lang onderweg. Als ze weg zijn uit Egypte, komen ze aan bij de Schelfzee. En dan ontdekken ze dat ze achtervolgd worden door het leger van Egypte.
Door de faro en zijn mannen. Faro zal gedacht hebben, hé ze zijn verdwaald. Wat heb ik gedaan? Waarom heb ik ze laten gaan? Ik ga ze terughalen.
En het volk raakt in paniek. Die zullen al bedacht hebben wat er gaat gebeuren. En ze zeggen tegen Mozes, waarom heb je onze weg geleid?
Ze zijn er niet uit Egypte om hier gedood te worden, om weer meegevoerd te worden door de faro. En ze worden verschrikkelijk bang. Maar dan is daar Mozes.
Mozes de leider van het volk. En Mozes weet, ik moet bij God zijn. En hij roept tot de Heere. En de Heere zegt, laat het volk op mij vertrouwen.
Mooi tekst daarover. Exodus 14, vers 14. Het is een makkelijke tekst om te onthouden. 14, vers 14. De Heere zal voor u strijden. En jullie moeten stil zijn. Ik zou voor jullie zorgen.
En de Heere doet het. Het is een wonder. Ze moeten daar door de zee heen. Door de Schalfzee. Hoe komen ze daar doorheen? Dat is de enige weg om aan de faro te ontsnappen.
En God grijpt in. Hij stuurt een oostenwind. En wat gebeurt er dan? Je kan het je bijna niet voorstellen. Er komt een pad door de zee. God opende zee.
Opende een pad. Voor het volk om doorheen te gaan. En ze gaan. En dan zijn ze er doorheen. En dan komen de Egyptenaren eraan.
En die zullen gedacht hebben. Wat is hier gebeurd? En Egypte, de faro met zijn leger. Denkt, we gaan er achterna.
En dan zijn ze daar ergens in het midden. Van dat pad door de zee. En dan begint dat water terug te stromen. En faro en zijn leger. Ze komen allemaal om daar in het water.
God heeft zijn volk bevrijd. De Exodus. En je kunt je voorstellen de vreugde van het volk. We lezen daarover.
In hoofdstuk 15. Het begin van hoofdstuk 15. Daar gaat Mozes een lied zingen. En het volk zingt mee. En hij zingt.
Ik zal zingen voor de heren. Want hij is hoog verheven. Het paard is een ruiter. Hij heeft het in de zee geworpen. De heren is mijn kracht en mijn lied. Hij is mij tot heil geweest.
Dit is mijn God. Hem verheerlijk. Ik. De God van mijn vader. Hem roem ik. De heren is een strijder. Heren is zijn naam.
Het zal diep je indruk gemaakt hebben op het volk. En ze zullen het gezongen hebben uit hun hart. En hoe is dat bij ons? Het komt toch voor.
Tenminste bij mij wel eens. Het zal bij jullie niet anders zijn. We kennen onze liederen. Maar is het nou zo dat we ze altijd vanuit onze hart zingen? Misschien ook wel eens gedachteloos.
Maar hier, ze zullen dat niet vanuit hun hart gezongen hebben. En dan als Mozes klaar is en het volk zwijgt. Dan komt Miriam in actie.
Met de vrouwen uit het volk. En dan, ze gebruiken daarbij de tambourijn. Muziekinstrument. En een rijdans. En dan klinkt het.
En dat is verderop in hoofdstuk 15. Vers 21. Er staat in vers 20.
Miriam de profetes, de zuster van Aaron. Nam een tambourijn in haar hand. En al de vrouwen gingen achter haar aan. Met tambourijnen en een rijdans.
En toen zong Miriam hun ten antwoord. Zing voor de heren. Want hij is hoog verheven. Het paard en zijn ruiter heeft hij in de zee geworpen. Het zijn woorden waarmee Mozes zijn lied begon.
Het is als een refrein. En het klinkt daar aan de oever van de Schelfzee. En dan komen we bij vers 22. Waar we begonnen zijn om te lezen.
Hierna liet Mozes. Want ze moeten verder. Ze kunnen daar niet blijven bij de zee. Ze moeten verder de woestijn in. Omdat God hen in het beloofde land wil brengen.
En zo. Je zou kunnen zeggen dat het ook een beeld van ons leven. Als we de heer Jezus door genade hebben mogen leren kennen. En ik hoop en bid dat we hem allemaal mogen kennen. Als onze heiland en verlossen.
Dan zijn we bevrijd uit Egypte. Uit de zonde. Verlost. En we zijn. Het is Gods plan de bedoeling. Om door de woestijn te gaan naar het beloofde land.
En dan hier klinkt het in vers 22. Hierna liet Mozes Israël vanaf de Schelfzee opbreken. En ze vertrokken naar de woestijn. Sir Mozes wat doe je? Maar Mozes wordt geleid door de heer zelf.
Door zijn wolkolom en vuurkolom. De woestijn in. Daar was er ook een handelsroute. Dat lag veel meer voor de hand. En dat zou veel. Je zou kunnen zeggen veel comfortabeler zijn geweest.
Maar ze gaan de woestijn in. De wildernis. Naar de woestijn. Sir. Drie dagen gingen ze door de woestijn. En ze vonden geen water.
Probeer het je eens voor te stellen. Dat je daar mee loopt. Met het volk. De woestijn in. God weet u wel wat u doet. Waarom? En ze hebben misschien iets water bij zich.
Maar ik kan me niet voorstellen dat ze voor drie dagen water bij zich hebben. Tegenwoordig hebben we al onze flesjes. En er waren het ook een beetje waterflessen waar het wat koud in blijft.
Maar dat zullen ze toen niet gehad hebben. Drie dagen. Dat is zeggen deskundigen wel ongeveer de max. Dat je zonder water het vol kunt houden.
Zeker in de woestijn. En zeker voor kleine kinderen. Hoe hou je het? Hoe hou je het vol? Ze kunnen niet meer. Zo kunnen wij ons misschien ook wel eens voelen.
Er kan van alles zijn in ons leven. En dat we ook denken. Daartegen aan lopen. Hoe hou ik het nog vol?
Red ik het nog wel? En daarom is het zo fijn dat we hier vanmorgen als gemeente zijn. We hoeven het ook niet in ons eentje te doen.
Laten we ook oog hebben voor elkaar. Als we weten dat de een het moeilijk heeft. Sta om elkaar heen. Steun elkaar. Help elkaar. Bid voor elkaar. Maar er kunnen situaties zijn dat je het uitroept.
O God, nu moet hij wel ingeruipen. Ik red het niet meer. Ik hou het niet meer vol. Ik weet niet meer hoe het verder moet. En dan, ze gaan verder.
Want ze volgen de wolkolom. Slachts de vuurkolom. En dan opeens de voorsten. Want dat was een grote groep. Meer dan een miljoen mensen.
We kunnen ons dat nauwelijks voorstellen. De voorsten die kijken. Hé, ze zien wat schitteren in de verte. Water. Een wadi. Dat is water.
En ze zullen misschien zijn gaan rennen. We hebben zo'n dorst. En ze vallen neer bij het water. En ze drinken.
Maar wat is dat een tegenvaller? Ze spugen het gelijk weer uit. Want het water is bitter. Misschien heb je het zelf ook wel eens gehad. Dat je verschrikkelijk veel dorst hebt.
En als je dan water. Koud water kunt hebben. Ook dat is heerlijk. Maar hier. Hun monden zijn droog. Water. Maar wat is het vies.
Wat is het bitter. Vers 23. Toen kwamen ze bij Mara. En ze konden het water uit Mara niet drinken. En het woord Mara betekent bitter.
Want het was bitter. Daarom gaf men het de naam Mara. En toen ik hier van de week mee bezig was. Toen vroeg ik me af.
Waarom Mara? Waarom was dat water bitter? Ik ben gaan zoeken. En ik kwam een boek tegen.
Een boek van Jamie Buckingham. Een pad door de woestijn. Misschien dat sommigen dat wel kennen. Dat boek. Jamie Buckingham heeft de reis zo'n beetje gevolgd. Van Mozes en het volk door de woestijn.
En hij kwam daar van allerlei bewoners in de woestijn tegen. Bedouinen. En ook zulke soorten wadies. Van die meertjes in de woestijn. En hij leerde nieuwe dingen.
Heel bijzonder dingen. Die ik ook niet wist. Die ik van hem ontdekte. Misschien dat er sommige mensen hier zijn niet wel weten. Misschien allemaal jullie wel.
Maar goed. Ik wil het toch aan jullie doorgeven. Het gaat namelijk om de samenstelling van het water. Van zo'n wadi. Waarom dat bitter smaakt.
En Jamie Buckingham schrijft dat er in dat water vaak magnesium en calcium zit. En magnesium en calcium geven een hele bittere smaak aan het water.
Dat wordt ook wel dolomiet genoemd. Ik weet niet of hier melkveehouders in ons midden zijn. Of mensen die vroeger van de boerderij komen. Ik kom ook van vroeger van de boerderij.
En soms als een koe gekalfd had. Dan was een kalfje geboren. Dan had een koe melkziekte. Dan was een koe heel zwak. Kon niet meer op zijn poot staan.
En wat gaf hij dan een koe die dat had? Een mix van magnesium en calcium. Waarom? En dat hoefde hij daar niet op te drinken.
Dat gaf hij zo in de aarder. Met een naald en een slangetje. En soms was het wel twee of drie keer nodig. En daar vaak kwamen ze weer overeind.
Omdat magnesium en calcium nieuwe kracht gaven aan zo'n koe. En toen ik daarover nadacht. Toen dacht ik.
Dit was dus Gods plan. Speciaal. En ze zullen zich afgevraagd hebben. Waarom moeten we de woestijn in? God wilde hem bij dat water brengen.
Bij Mara. Omdat ze dat water moesten drinken. Omdat hij wilde. Omdat hij wist. Dat ze nieuwe kracht nodig hadden.
Om de woestijnreis voor te kunnen zetten. Tegelijk is zo'n mix van magnesium en calcium. Is ook reinigend.
Genezend. En ook dat hadden ze nodig. Want vanuit Egypte. Daar hebben ze slavenwerk gedaan. Was hun lichaam nog verontreinigd.
Er zullen, zegt Isemi Buckingham ook. Veel bacteriën en parasieten in hun lichaam gezeten hebben. Dat kwam daar veel voor. En ook magnesium en calcium.
Zo'n mix. Reinigt hun lichaam. En je zou ook kunnen zeggen. Daar in Egypte. Leefde het volk in een buitengewoon zondige omgeving.
En ook die zonde. Die ongerechtigheid. In hun lichaam. Moest eruit. En daarom bracht God hen daar. In Bijmara.
Om hen te laten drinken van dat water. En het volk. Je kunt je de teleurstelling van dat volk voorstellen.
Ze zullen zondag gehad hebben. Ze wilden drinken. Heerlijk water. Aan de buitenkant zag het er gewoon uit als lekker water. Mozes. Dat lezen we hier.
Vers 24. Toen moorde het volk tegen Mozes. En zei. Wat moeten we nu drinken. Mozes. Hoe kom je erbij.
Waarom hier. En Mozes. Wat doet Mozes. Mozes. Vers 25.
Mozes riep tot de heren. Mozes wist waar hij moest zijn. Mozes wist. Er is er maar één die dit probleem op kan lossen. Mozes had het gezien.
De wonderen die God gedaan had. Daar in Egypte. Mozes had gezien dat God hen had bevrijd. Mozes had ook de oordelen gezien. Die God over het volk Egypte gebracht had.
Omdat ze Israël niet wilden laten gaan. En Mozes die wist. God is machtig. Om in deze noodsituatie uitkomst te geven. Om in deze situatie redding te geven. En wat doet Mozes.
Hij roept tot de heren. God ontferm u zich. God geef een oplossing. Red uw volk. Red ons. En wat een les ook voor ons. In wat voor situatie we ons ook bevinden.
En ik ken het meeste van jullie niet persoonlijk. Maar er kan zoveel zijn in ons leven. Oh, vergeet het niet om tot de heren te gaan. Ga naar hem. Hij is machtig.
En God is zo genadig. Want ze moeten wel dat water drinken. Ze moeten manesium en calcium binnenkrijgen. Maar hoe krijgen ze dat binnen? Dan gaat God ervoor zorgen dat dat water lekker gaat smaken.
Zodat ze het toch gaan drinken. Je kan het wel eens hebben. Dat je een drankje moet innemen. En dat het zo smerig is.
Dat was vroeger bij ons ook wel eens zo. En dan deden we er iets zoets doorheen. Roos fysier of weet ik wat. Zodat die smerige smaak wat verdwijnt.
En je toch dat drankje binnen kan krijgen. Zo hier ook. God zorgt ervoor. Want wat gebeurt er? De heren vers 25 wijst Mozes op een stuk hout.
En dat hout dat werpt Mozes vervolgens in het water. En dan wordt het water drinkbaar. Het water wordt zoet.
Of dat dat wat voor hout het geweest is. Het staat er niet bij. Van bepaalde soorten hout is wel bekend. Dat het invloed kan hebben op de smaak van water. Of dat het geweest is.
Maar goed het was zoveel water. Dit is een absoluut wonder van God. God grijpt in. En dan kunnen ze dat water drinken.
En waarom hout? Ik heb erover nagedacht. Zou het kunnen zijn. Dat dit stuk hout al verwijst naar het kruis van de Heer Jezus.
Het zou best zo kunnen zijn. Het kruis en dat geldt ook van de kribben van de Heer Jezus. Was immers gemaakt van hout. En de bitterheid van het kruis van de Heer Jezus.
Wat heeft het hem gekost om ons te redden. Zijn lijden. Zijn sterven aan het kruis. De weg die hij ging. Om de straf het oordeel te dragen. Wat wij verdiend hadden.
De bitterheid van het kruis. Komt ons ten goede. Als we ons vertrouwen op hem stellen. Op de Heer Jezus.
En wat is nu de boodschap? De boodschap uit dit gedeelte. En ik wil er een paar dingen over zeggen. Maar ik wil zeggen. Ik spreek het uit met buitengewoon veel voorzichtigheid.
En terughoudendheid. En laten we buitengewoon voorzichtig zijn. In de dingen die we zeggen. Tegen mensen die moeilijke wegen moeten gaan.
Mensen die in hun leven te maken hebben met een mara. Het gebeurt soms veel te gemakkelijk. Met allerbeste bedoelingen.
Maar wees voorzichtig. Ik heb dat zelf ook wel meegemaakt. Ooit een aanrijding heb gehad. Met alle gevolgen. Toen van die. Sommige mensen kwamen bij je.
En wisten het precies. Maar ook mooie woorden vanuit de Bijbel. Maar ik had daar vaak zo weinig aan.
Maar er waren ook andere mensen. Mensen die zelf dwars door een mara heen gegaan waren. Die bij je kwamen. Die bij je kwamen. En soms gewoon maar stil waren.
En met je huilde. En dat kwam binnen. Dat raakte. Dat raakte maar. Een jood. Een jood. Een jood spreekwoord zegt zo mooi.
En terecht. Oordeel niet. Voordat je op dezelfde plaats gekomen bent. En toch. Enkele gedachten.
Als God het nodig vond. Dat het volk dat water wat bitter was. Moest drinken. Voordat ze hun woestijnreis begonnen.
Om een gezonder lichaam te hebben. Waar bacteriën, parasieten en alles. En zonde en ongerechtigheid uit de weg waren. Ook tegenwoordig Bedouinen.
Dat vertelde ze aan de Jamie Buckingham. Als ze wisten dat ze een lange tocht door de woestijn moesten maken. Dan dronken ze soms speciaal zulke bitter water. Hoe smerig het ook was.
Omdat ze wisten. Dat maakt ons sterker om de reis vol te houden. Maar soms. Zijn er bittere dingen in ons leven.
Misschien wel bij iemand hier vandaag. En dat kan van alles zijn. Verdriet. Ziekte. Tegenslagen.
Financiële tegenslagen. Psychische problemen. Problemen in je relatie. Of wat dan ook. En soms laat de heren het toe.
Dat wij daar doorheen moeten gaan. Waarom? Uit mijn eigen leven weet ik. Dat God soms juist moeilijke dingen gebruikt om ons dichter bij hem te brengen.
Om ons vertrouwen op hem te stellen. En in die moeilijke. Als het moeilijk is zie je dat vaak niet. Dan roep je misschien tot God. Heer God waarom?
Maar als je terugkijkt. Als ik terugkijk zeg ik. De periode. De momenten. Dat het het meest moeilijk was in mijn leven. Was de heren het dichtst naar bij. Ik sprak een keer een predikant uit Roemenië.
Ten tijde van het communisme. Had hij jaren in de gevangenis gezeten. Hij was gematteld. Hij was buitengewoon zwaar geweest.
Het was Samara. Hij liet de lidtekent zien. Op zijn rug. En op zijn lichaam. Door Gods genade is hij vrijgekomen.
Hij zei. Ik zat in een cel. Van twee bij twee meter. En het was een buitengewoon grote man. Hij was langer dan twee meter. Hij kon niet eens lang uit liggen in zijn cel. En weet je wat hij zei.
Ik ben het nooit meer vergeten. Nadat hij was vrijgekomen. Hij zegt. Soms verlang ik nog wel eens naar die cel daar. In die gevangenis in Roemenië. Waarom? Hij zegt.
Daar was de heren. Soms letterlijk aanwezig. In die allermoeilijkste, donkerste periode. Van mijn leven. Ik geloof dat de heren ons willen leren.
Maar om de dingen los te laten. In zijn hand. Misschien wel dwars door je tranen heen. Terwijl je er helemaal niks van begrijpt. En dat je weet.
God is goed. Het loopt hem niet uit de hand. Ik begrijp er niets van. Dat je ogen gericht zijn op hem. En dat je zegt.
Heere God. Houd me vast. Houd me dicht bij u. Het volk moest dat bittere water drinken. Maar ze werden er wel beter van. En ons leven als het pijn doet.
Heel veel pijn. Dan is hij zo genadigd. Soms zoals hij hier ook dat bittere water. Met dat stuk hout soep maakte. Dat hij ook in ons leven.
Maar als ze zoet wil maken. Met zijn aanwezigheid. Zoals bij de Joermetische predikant. Die predikant. Om zijn naam te noemen. Dat was dominee Richard Wormbrand. En je zou vaak zo graag een briefje uit de hemel willen hebben.
Dat God je precies zou vertellen. Waarom dingen in je leven gaan zoals ze gaan. Maar zoals in het volk Israël.
Dat bittere water wat zoet geworden was. Dat deed in hun lichamen zijn onzichtbare werk. Van reiniging, genezing en kracht geven.
En zo is in ons leven. Als we de Heer Jezus mogen kennen. Onze heiland en verlossen. Is hij aanwezig in ons leven. Met zijn geest.
En doet hij zijn onzichtbare werk in ons leven. Soms dwars door de problemen. En hij fluistert je het misschien wel toe.
Met zijn zachtste stem. Vertrouw me maar. Mijn kind. Wat er ook gebeurt. Het loopt mij niet uit handen. Bij mij ben je veilig.
Bij mij ben je geborgen. Vandaag. Morgen. En tot in de toekomst. Misschien wel dwars door de dood heen. Want niet elk Mara verandert in een eeling.
Maar dan. Op weg naar de eeuwigheid. Om voor altijd bij hem te zijn. En de Heer Jezus kent jouw situatie. Wat er ook is in je leven.
Vergeet het nooit. Hebreeu 4 vers 15 en 16 zeggen. Wij hebben geen hoge priester. En er gaat het over de Heer Jezus. De hoge priester in de hemel. Wij hebben geen hoge priester.
Die geen medelijden kan hebben. Met onze zwakheden. Met onze Maras. Maar een die in alles. Op dezelfde wijze als wij verzocht. Is geweest.
Maar zonder zonde. En wat is dan het advies. Om met vrijmoedigheid. Te naderen. De troon van de genade naar hem. Op dat we barmhartigheid verkrijgen.
En genade vinden. Eelin. Om geholpen te worden. Op het juiste tijdstip. Op zijn moment. En Mara doet pijn. Je komt het ook elders in de Bijbel tegen.
Ik denk aan het Bijbelboek. Rut. Als het over Naomi gaat. Als Naomi naar de hongersnood. En ze was naar Moab gegaan. En daar waren haar man.
En bij de zonen gestorven. En Naomi komt terug naar Bethlehem. Met haar schoondochter. Rut. En dan is ze daar terug.
En dan zegt Naomi. Noem me niet langer Naomi. Noem me Mara. Vanwege de bitterheid die in mijn leven gekomen is. Maar de heren maakten haar Mara. Toch weer zoet.
Want. Haar schoondochter Rut. Vond de akkerbouwer Boas. En trouwde met hem. En ze kregen een kind. Obed. Er kwam weer vreugde in haar leven.
En Obed. Komt voor. In het geslachtsregisteren van de Heer Jezus. Kort geleden. Anderhalve week terug. Hoorde ik van een jong stel.
Ik ken ze. Die. Bij wie hun eerste kindje. Levenloos. Werd geboren. En wat een verdriet.
Was het voor hen. Totaal onverwacht. Na een goede zwangerschap. Een levenloos kindje. En weet je hoe ze hun kindje hebben genoemd? Mara.
En ze getuigen met de woorden van Job. Een ander die veel Mara's in zijn leven kende. Alles raakte die kwijt.
Behalve zijn leven en zijn vrouw. En dan zegt Job. In Job 1 vers 21. De Heer heeft gegeven. De Heer heeft genomen. De naam van de Heer is hij geloofd. En dat zeggen die twee jonge ouders nu.
En er is vreselijk veel pijn. En vreselijk veel verdriet. In hun leven. Maar de Heer schenkt hun genade. Houdt hen vast.
Wat een wonder van genade. En dan nog een paar opmerkingen over het vervolg. Van dit gedeelte. Vers 25 zegt verder.
Daar heeft hij het volk een verordening. Een bepaling gegeven. Daar heeft hij het op de proef gesteld. Daar bij Mara heeft God het volk op de proef gesteld. Niet omdat God niet wist wat er in hun hart was.
Maar het volk moest zelf ontdekken. Wat er in hun hart was. Dat ze zo snel in opstand kwamen tegen God. En dan zegt hij in 26. Hij zei als u aandachtig luistert naar de stem van de Heer.
Uw God en doet wat juist is in zijn ogen. Als u zijn geboden gehoorzaamt. En al zijn verordeningen in acht neemt. Dan zal ik geen enkele van de ziekte over u brengen. Die ik over Egypte gebracht heb.
Want ik ben de Heer. Uw heelmeester. Een appel om de Heer te volgen. Om hem te gehoorzamen. Om zijn weg te gaan. Dat wordt ook tegen ons gezegd. En dan ik ben de Heer.
Ik ben jullie heelmeester. Ik ben het die jullie geneest. Ze zijn weg zullen gaan. Je zou kunnen zeggen. Hij zegt ik ben jullie hemelse dokter.
En ook wij kunnen daar toch soms zo naar uitzien. Heren schenk genezing. Heren schenk herstel. Heren schenk bevrijding. En hij doet dat ook vaak.
Zo machtig en zo genadig. En zo goed is de Heer. Maar soms is zijn weg anders. Dan kom je ook bij Paulus tegen. In 2 Korintheroosstuk 12.
Paulus die schrijft daar over een doorn in het vlees. En die doet verschrikkelijk veel pijn. Gisteren was ik nog even. En dan was ik nog even in de tuin.
En ik was even met een roos bezig met scherpe doorns. En er kwamen een paar dorentjes in mijn vinger. En dat voel je. Maar de grondtekst 2 Korinther 12 geeft aan dat het een grote doorn was die verschrikkelijk van pijn deed.
Wat het is het staat er niet bij. En Paulus, hij bidt om genezing, om verwijdering van die doorn. Heren, God haalt die doorn weg uit mijn leven. Dan kan ik u beter dienen.
Maar hij had net daarvoor een visioen gezien. Al eerder een visioen gezien van de Heer. En om te voorkomen dat hij zich daarover zou verheffen.
Van die doorn in zijn leven. En dan zegt de Heer. Mijn genade is voor u genoeg. Want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.
God zegt tegen Paulus. Vertrouw maar op mij. Ik maak geen fouten. Als jij je zwak voelt. Dan is er de ruimte voor mij om mijn kracht in jouw zwakheid te openbaren.
Wij willen zo graag sterk zijn. Ook ik. Ook wij allemaal denk ik. We moeten soms voor ons werk cursussen volgen. Om sterk te zijn. Om assertief te zijn. En wat dan ook. Maar de Heer zegt.
Als jij zwak bent. Als je je afhankelijk weet van mij. Zal ik mijn kracht geven in jouw zwakheid. De Heer ziet terug naar Exodus 15.
De Heer ziet het volk. Zorgt voor het volk. Voorziet. En hij roept. Het volk op. Wijst ze de weg. Om verder te trekken.
Vanuit Mara vandaan. En wij weten dat aan Elim volgt. Maar dat wist het volk niet. Ze gaan op pad verder de woestijn in. En dan staat er in vers 27.
Toen kwamen ze bij Elim. Elim. Dat betekent oase. Elim betekent grote bomen. En dat is het. Een plek in de woestijn. Twaalf waterbronnen.
En zeventig palmbomen. Twaalf waterbronnen. Voor elke stam heen zou je kunnen zeggen. De Heer weet precies wat ze nodig hebben. Zeventig palmbomen. Lekker water.
Dat hadden ze nodig. Om uit te rusten. Om nieuwe kracht op te doen. Om verder te trekken. En zo weet de Heer ook wat wij nodig hebben in ons leven.
Wat is Hij goed. Wat is Hij trouw. Dat wil niet zeggen dat alle problemen opgelost zijn. Oh nee. En daarom ook. Daar begon ik mee in het begin.
Als gemeente. Heb oog voor elkaar. Ondersteun elkaar. Help elkaar. Het zijn als het ware Gods handen. In deze wereld. Dat we helpende handen hebben.
Ondersteunende handen. Maar ook biddende handen. Voor hen. Die midden in een Mara zijn. En ze gaan voorwaarts.
Na Mara. Elim. Onderweg. Naar het beloofde land. Elim is als het ware. Zou je kunnen zeggen. Een voorproefje.
Van. Het beloofde land. Van Kanaan. En Elim. Ik geloof dat we dat verder door mogen trekken. Wijst. Op de eeuwige heerlijkheid.
Wij zijn onderweg. Ook daarheen. Om eenmaal. Voor altijd. Bij de heer Jezus. De nieuwe hemel.
De nieuwe aarde. Het nieuwe Jeruzalem. Elim is een plek. Van overvloed. Van rust. Van vrede. Waar hij is.
De heer Jezus. Een plek. En ik zeg dat. In vakantietijd. Een plek. Waar je zo heen zou gaan. Om vakantie te vieren.
In de woestijn. Met de heer. Is dat niet heerlijk? Hoe ons leven ook is. Hoe jouw leven is.
Hoe jouw leven is. Wat er ook kan zijn. Misschien heb je heel veel zorgen over de toekomst. Het is in Gods hand. Hij gaat mee.
Hij wil voor je zorgen. Hij zegt. Matthäus 28. Ik ben met je. Alle dagen. Tot aan de volleinding van deze wereld. En we mogen onderweg zijn. Naar het hemelse Elim.
Om eenmaal. Voor altijd. Bij hem te zijn. En wat is er heerlijker. Naar daar te zijn. Bij hem. De heer Jezus. We hebben hem lief. Omdat hij ons eerst heeft lief gehad.
Aan het eind van ons leven. Of. En dat kan ook. Als ik kijk naar de ontwikkelingen in deze wereld. Zijn komst is aanstaande. Maar hoe dan ook.
Daar gaat het heen. En ik hoop en ik bid. Dat we hem allemaal mogen kennen. Als onze heiland in Voorst. Dat we eenmaal daar. Allemaal zullen zijn.
Als je hem nog niet kent. Heer Jezus. Oh dan wil ik je aansporen. Ga naar hem toe. Stel je vertrouwen.
Op hem. Op het offer. Denk aan dat hout wat in het water moest worden gegooid. Op het offer wat hij bracht. Heer Jezus Christus. Zijn bloed reinigt.
En alles om. Aan hem. Komt toe alle eer. Lof en ambitie. Tot in eeuwigheid. Halleluja. De Heer is zeker aan jullie. Amen.
Zullen we die herdanken. Vrouwe God. Vader in de hemel. Wat een voorrecht. Dat we hier vanmorgen. Mogen zijn. Dat we samen. Onze liederen aan mochten heffen.
Om u te loven en te prijzen. Dat we uw woord mochten lezen. Over Mara en Elim. De Heer. En misschien. Zijn hier wel mensen vanmorgen.
En die zijn er zeker. Die midden in een Mara zitten. Die. Waar misschien andere mensen niet eens van weten. Maar die zouden zeggen. Je moest eens weten. O Heer God.
We willen u bidden. Doe uw onzichtbare werk. In hen. Heer dat. Dat. Dat zo'n weg. Door u gebruikt kan worden.
Om ons dichter bij u te brengen. Om ons vertrouwen op u te stellen. Om dingen los te laten. En in uw hand te geven. Dat is misschien wat allermoeilijkste wat er is. Heer. Maar doe het. En geef ons als gemeente genade.
En er is ook al in het begin van de dienst door Herman om gevraagd. Dat we biddend. En helpend om de mensen heen staan die in nood zijn. Heer alsjeblieft.
Werk zo in ons midden. En u bent zo goed en genadig. Heer dat u ook Elims geeft. Elims in dit leven. En eenmaal later. Als we eenmaal bij u zullen mogen zijn.
Oh. Wat zal dat heerlijk zijn. De nieuwe hemel. De nieuwe aarde. De nieuwe Jeruzalem. Heer zo willen we u danken. Voor wie u bent.
Uw grote naam. Lof en prijzen. We zien op naar u. U komt door alle lof. Eer en aanbidding. Tot in eeuwigheid. En ik wil u danken heren. Want ik zo verkouden was het afgelopen week.
Dat u vrijmoedigheid gaf om toch te gaan vanmorgen. Dat u een stem gaf om te spreken. U komt door alle eer. We prezen met u. Amen.