Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Dat hebben we al een prachtige dienst mogen meemaken waarin we zoveel hebben mogen horen over wie God voor ons is.! Een prachtige introductie met die psalm.
! Ik sla mijn ogen op naar de bergen van waar mijn hulp komen zal. Mijn hulp is van de Heer. En ik wil met jullie vanmorgen nadenken over blind vertrouwen. Ja, want die bergen, vroeger dacht ik altijd, nou die bergen die om Jeruzalem liggen, waar vanuit deze dichte dat dicht en dat lied heeft gemaakt.
Ik stel mijn vertrouwen op de Heer. Als ik mijn ogen sla naar die bergen, vroeger dacht ik ja, hij kijkt omhoog naar die prachtige bergen, want daarboven, daar woont God. Maar eigenlijk is dat helemaal niet het geval, heb ik een keer ontdekt.
Want om Jeruzalem heen zijn hogere bergen dan de heuvel Jeruzalem zelf. En het is juist vanaf die bergen dat de tegenstander komt, de vijand.
En als je dan je ogen opslaat en je denkt, hoe zal het mij vergaan als die vijand eraan komt? Dan komt daar dat vertrouwen van deze dichter.
Ik stel mijn vertrouwen op de Heer. Blind vertrouwen. Dat is het thema voor deze preek. Blind vertrouwen. Toen ik jong was, nou ik ben nog wel redelijk jong, maar toen ik een jaar of 17 was, had ik maar één grote droom.
En dat was officier vlieger worden bij de luchtmacht. Dat leek me geweldig om in zo'n toestel te mogen dienen voor het land. En ja, ik had natuurlijk mijn sollicitatie al gedaan op de dag dat dat mocht, op mijn 17e.
Dan mocht je al solliciteren. En ja, ik werd uitgenodigd en dan ga je zo'n heel selectieproject door. En nou, het gebeurde iedere keer dat ik apart werd geroepen. En dan dacht ik, nou is klaar hè, we gaan naar huis.
Maar nee, dan ging de rest van de klas naar huis en ik mocht weer verder. En op een gegeven moment kwam het op een punt dat ik werd uitgenodigd om in een hotel te komen logeren, ergens in Soesterberg. En dan mocht ik gaan vliegen.
Nou, dat leek me wel wat. Mocht ik gaan vliegen in een simulator natuurlijk. Om te kijken of ik vlieggevoel had. Nou, helaas. Ik had geen vlieggevoel. Dus ja.
Maar wat ik daar heb geleerd is om, ik kreeg van tevoren een boekje om op instrumenten te gaan vliegen. Want bij een simulator denk je natuurlijk aan allemaal mooie beelden dat je zo door de lucht gaat en de horizon ziet.
Maar nee hoor, het was gewoon één grote grijze kap. En het enige wat jij kon zien waren de instrumenten. Dus ik moest leren instrument vliegen.
En dat leren piloten vandaag de dag natuurlijk overal nog steeds. Want als het slecht weer wordt, als je geen zicht hebt, dan moet je leren blind vliegen.
Blind vliegen en vertrouwen op je instrumenten. Op je snelheidsmeter, je kunstmatige horizon, je navigatiesysteem. En dan moet je leren om te vertrouwen op dat wat die instrumenten jou vertellen.
Zonder dat je zicht hebt op wat er buiten je gebeurt. Dat is blind vertrouwen. En zo mogen wij ook leren om blind te vertrouwen op Jezus.
In ons geloofsleven om te vertrouwen dat zijn woord waarheid is. Dat wat hij zegt, dat dat ook gebeurt. Dat zijn beloftes ja en amen zijn. Ook al zie je het niet.
En daar gaan we over nadenken. En we gaan nadenken over iemand die blind was. En toch vertrouwde op Jezus. En dat doen we vanuit Lukas 18. Dat gaat over Bartimaeus.
Lukas 18, vanaf vers 35 tot het einde. 35 tot 43. En ik lees het jullie voor uit de herziende staandevertaling. Het gebeurde nu toen hij, dat is Jezus, dicht bij Jericho kwam, dat een zekere blinde aan de weg zat te bedelen.
En toen hij de menigte voorbij hoorde gaan, vroeg hij wat er aan de hand was. En ze vertelden hem dat Jezus de Nazarener voorbij ging. En hij riep en hij zei, Jezus, zoon van David, ontferm u over mij.
En zij die vooraan liepen, die bestrafte hem opdat hij zou zwijgen. Hij echter riep des te meer, zoon van David, ontferm u over mij. Jezus nu bleef staan en beval dat men hem naar hem toe zou brengen.
En toen hij dichtbij gekomen was, vroeg hij hem, wat wilt u dat ik voor u doen zal? En hij zei, heer, dat ik ziende mag worden. En Jezus zei tegen hem, word ziende.
Uw geloof heeft u behouden. En onmiddellijk werd hij ziende. En hij volgde hem, terwijl hij God verheerlijkte. En al het volk gaf God de eer toen het dat zag.
Het gras verdort en de bloem valt af, maar het woord van God blijft tot in eeuwigheid. Op pelgrimsreis.
Daar begon Erik ook mee, met die pelgrimspsalm. Op pelgrimsreis. Deze mensen hier in deze omgeving van de stad Jericho, die zijn op pelgrimsreis naar Jeruzalem.
Want daar is het Pesachfeest. Het feest van de uittocht. Om te vieren dat het volk werd bevrijd uit Egypte en op weg ging naar het beloofde land.
En zo gaan al die dromme mensen vanuit het noorden van Israël langs de rivier naar Jericho toe. Om vanuit Jericho omhoog te gaan, de heuvelzin, naar Jeruzalem.
Maar, als je goed oplet, is er één iemand die niet mee kan. Er zit iemand langs de weg. Hij kan niet mee met de optocht naar Jeruzalem.
Hij kan ook niet mee om daar het feest van de uittocht te vieren. Hij zit daar. Wat is er met hem aan de hand? Wat is zijn probleem? Hij is blind.
Het is pikken donker. Ook al was het een prachtige dag met een blauwe lucht. Hij had de blauwe lucht nog nooit gezien. Ook al hoorde hij de palmbomen wuiven.
Hij had nog nooit een palmbroom gezien. Hij zag geen hand voor ogen. Moet je eens indenken. En dat niet alleen. Hij kon niet alleen niet genieten van alle kleurenpracht die God geschapen heeft.
Het bracht hem ook in een positie van afhankelijkheid. Als hij ergens heen wilde, gewoon iets simpels, naar een winkel gaan. Dan moest hij bij de hand genomen worden door iemand anders.
Hij kon zelfs niet zomaar voorzien in zijn eigen levensonderhoud. Hij moest zijn hand ophouden. Dat is moeilijk. Dat is zwaar. En dan moet je je ook nog bedenken dat in die tijd het blind zijn werd ervaren, werd gezien in die cultuur als een straf van God.
Omdat er ergens, of in jouw leven, of in het leven van jouw ouders of familie, een zonde zat, wat had plaatsgevonden. En daarvoor werd deze man gestraft. Er werd op hem neergekeken.
En als hij al iets toegestopt kreeg, ja dan was het uit medelijden. Maar deze blinde Bartimaeus, die ziet iets wat anderen niet zien.
Want als daar deze optocht voorbij gaat, dan luistert hij scherp. En hij merkt dat er te midden van al die dromme mensen iets bijzonders aan de hand moet zijn.
Dat er iets gebeurt wat nog indrukwekkender is dan deze hele optocht. En hij vraagt aan de mensen om hem heen wat er aan de hand is.
En ze vertellen hem die Jezus uit Nazareth komt langs. En dan beseft deze Bartimaeus dat dit de kans van zijn leven is.
Want hij ziet iets anders dan de anderen. Hij ziet, ook al kan hij met zijn ogen niet zien, hij ziet geen Jezus van Nazareth. Hij ziet Jezus, de zoon van David, langskomen.
De zoon van David. Want aan David was beloofd, en met hem aan het hele volk Israël. Uit jouw geslacht zal een koning opstaan.
En die zal de wereld bevrijden van zonde en ongerechtigheid. Deze koning die zal heersen tot in eeuwigheid in Jeruzalem. En hij ziet in deze Jezus van Nazareth, die zoon van een timmerman, niet zomaar iemand.
Hij ziet in hem de beloofde Messias. Die vrede, genezing en herstel zal brengen. En daarom grijpt hij dit moment aan.
Hij luistert niet naar de stem van de mensen omheen. Want die zeggen tegen hem, hou je mond joh. Hou je mond eens. Zwijg. Maar hij schreeuwt des te meer.
Heer, heb medelijden met mij. Jezus, zoon van David, heb medelijden met mij. Ontferm u over mij.
Kiri Eliasson. Zingen we met kerst, dat betekent heer, ontferm u. En wat doet Jezus? Loopt hij door?
Heeft hij belangrijkere dingen te doen? Nee. Hij stopt. We hebben net gezongen, zijn oog. Hij richt zijn oog op jou. Hij ontfermt zich over jou.
Jezus gaat niet naar Jeruzalem. Zonder deze man te vergeten. Zonder hem mee te nemen.
Hij vergeet hem niet. Hij richt zijn oog op deze man. Hij luistert naar deze schreeuw. Om medelijden. En hij zegt, laat hem bij me brengen.
Al die mensen die zo graag om Jezus heen lopen. Voor hem uitlopen. Met hem meegaan naar Jeruzalem. Ze zijn even niet belangrijk meer. Hij zegt, maak plaats. En laat hem bij me brengen.
Kijk nou niet langer neer op deze man. Help hem overeind. En breng hem bij me. Breng hem in mijn nabijheid. En dat is wat jij en ik allemaal nodig hebben.
Om te zijn in de nabijheid van Jezus. Want ook wij in ons leven kunnen op momenten zitten dat het donker is. Al ga ik door een dal van de schaduw van de dood.
Psalm 23. Maar hij is erbij. Het kan zijn dat je hier bent. En dat je eigenlijk niet weet wat de volgende stap is in jouw leven.
Dat je misschien wel moet zeggen, eigenlijk ben ik de weg kwijt. Dat je misschien niet meer weet hoe het verder moet in je relatie. Dat zorgen jouw leven overschaduwen.
En dat het donker is geworden. Misschien wel in jouw geloofsleven. Dat je hier wel bent. Dat je hier wel bent gekomen. Omdat je weet dat Jezus is opgestaan en dat hij leeft. Maar dat je het allemaal niet meer zou ervaar.
En naar welke stem luister jij dan? Tenmidden van die donkerheid. Deze man werd gezien als het uitschot.
Als onheilig. Als eigen schuld. Dikke bult. Dat hij blind was. En die stemmen kunnen er ook zijn in jouw en mijn leven. Veroordelende stemmen over de fouten die je hebt gemaakt.
En de tekortkomingen die je moet erkennen als je in de spiegel kijkt. Mensen die vertellen dat je moet zwijgen als het kwaad jou overkomt.
En als de rauwe randjes van het leven ook jouw leven tekenen. Als de gebrokenheid van deze schepping waar deze schepping nog steeds aan onderworpen is.
Ook jou niet voorbij gaan. Dan zijn er mensen die met de Bijbel in de hand redeneren. Dat je dan maar moet zwijgen. Dat God het zo gewild heeft.
En dan zijn er die stemmen in je leven die jou aanklagen. Want de tegenstander is de aanklager. En hij klaagt ons aan.
En de enige manier waarachter we kunnen schuilen is achter het bloed van het lam. Maar hij klaagt ons aan. En die stemmen die brengen die fouten uit jouw leven in herinnering. Die maken dat je je vergelijkt met broeders en zusters die misschien in jouw ogen zoveel geestelijker zijn dan jij.
En je besluit om dan maar te zwijgen. Want dat is wat die stem zegt. Zwijg. Stemmen die zeggen dat jij geen recht van spreken meer hebt.
Omdat je niet perfect bent. Nou maar dan kon ik hier ook echt niet staan hoor. Stemmen die zeggen wat stel jij nou voor. Wie ben jij om aandacht voor jezelf op te eisen.
Stemmen die zorgen dat jij je vrijmoedigheid om te spreken van je redder van Jezus. Dat je die vrijmoedigheid verliest.
Dat je gebukt gaat onder een gevoel van falen. Ja zo erg dat je misschien niet alleen zwijgt. Richting broeders en zusters.
Maar dat je zelfs zwijgt tegenover jouw trouwste vriend. Tegenover Jezus. Dat het zover gekomen is. Dat je hem eigenlijk niet meer onder ogen durft te komen.
Als je stille tijd hebt. Als je naar hem toe gaat in je gebed. Dat je nog wel bidt voor de dagelijkse dingetjes.
Maar dat je niet meer met hem deelt wat er echt leeft in jouw hart. De pijn. De vragen. Als het donker wordt.
In je leven. En ze zeggen ook nog eens dat je moet zwijgen. Op welk gebied in jouw leven word jij geconfronteerd met die duisternis en met die stemmen.
Met een gevoel van onmacht en falen. Waar ben jij gestopt met bidden. Met smeken. Met schreeuwen diep van binnen. Jezus. Zoon van David.
Heb medelijden met mij. Want de tegenstander die wil dat wij de hoop verliezen. Dat we bitter worden. Chynisch worden. Dat je een zwijgende christen wordt.
Dan valt hij je niet meer lastig. Dat je geen rekenschap meer geeft van de hoop die in je is. Als het donker wordt.
En ze zeggen dat je moet zwijgen. Moeten we niet vergeten dat we de strijd niet hebben tegen vlees en bloed. Maar tegen de overheden.
Tegen de machten. Tegen de wereldbeheersers. Van de duisternis. Die duisternis. Kan alleen maar verlicht worden door het licht van het evangelie. Door het licht van het vuur van de geest in ons.
Maar dan. Wat doet Jezus op dat moment. In die duisternis van Bartimaeus. Wat gebeurt er in die ontmoeting. Tussen deze blinde man.
Die is gaan roepen. En Jezus. Jezus heeft hem bij zich geroepen. De mensen moesten aan de kant. En wat zegt Jezus dan tegen deze man. Daar midden in die menigte.
Terwijl iedereen het kon horen. Jezus vraagt. Wat wil je dat ik voor je doen zal? En ik denk dat hij deze.
Ik denk het niet. Ik weet het zeker. Hij stelt jou deze vraag vanmorgen. Ook zoals je hier bent. Wat wil jij dat ik voor je doen zal?
Wat wil jij dat Jezus. Die de macht heeft over hemel en aarde. Voor jou persoonlijk doen zal? Is ook wel een beetje een rare vraag vind je niet?
Hij is toch blind die man. Dat is toch duidelijk wat zijn probleem is. Misschien is dat ook wel jouw eerste reactie. Nu diep van binnen. Dat je denkt. Ja maar Heer. U weet toch waar ik mee zit.
Maar hij wil dat je het onder woorden brengt. Hij nodigt jou uit. Om bij hem te komen. En het aan hem te vertellen. Wat wil jij dat ik voor je doen zal?
Want Jezus drinkt niks op. Hij nodigt uit. Daar waar die menigte aan de bedelaar voorbij trok. Voorbij ging. Nodigt Jezus hem juist uit om in beweging te komen.
En hij nodigt jou uit om in beweging te komen. Daar waar die omstanders hem het zwijgen opleggen. Daar is het Jezus die deze man een stem geeft. En hij geeft jou een stem.
Nu. Hier. Je hoeft het niet hard op te doen. Je kan het in je hart doen. Je kan nu. Hier. Aan Jezus brengen. Wat je hem te zeggen hebt. Daar waar zijn medemensen hem hooguit wat toestoppen.
Om de gevolgen van zijn blindheid. Een beetje te verzachten. Verzachten gaat Jezus op zoek naar de oorzaak van het probleem. Om dat te genezen.
Jezus die brengt hier licht in de duisternis. En hoe donker het ook kan zijn in ons leven. Jezus is degene die licht kan scheppen. Want zonder Jezus zitten wij allemaal werkloos langs de kant.
En dan tasten we volledig in het duister over waar het heen moet. En onze enige hoop van morgen en voor de rest van jouw leven is de zoon van David. De Messias.
En zijn ontferming. Zijn genade. Ben jij bereid om in blind vertrouwen op Jezus hem aan te roepen. Ontferm u over mij.
Om tot hem te gaan als hij jou vraagt om in zijn nabijheid te komen. Om heel dicht bij hem te zijn.
Ben jij bereid om antwoord te geven op die hele zachte maar indringende vraag. Wat wil jij dat ik voor je doen zal? Laat de duisternis van jouw omstandigheden je niet afhouden van het horen van het woord van God.
Want daar beantwoordt Jezus jouw vragen. En dat vraagt om geloof. Blind vertrouwen is geloof.
Is vertrouwen in dat wat je niet kan zien maar waarvan je weet dat het waar is. Het vraagt erom je probleem ten volle in de ogen te kijken, te erkennen.
Maar dat niet alleen om het bij Jezus te brengen. En om het aan hem te vertellen. En om het aan zijn voeten te leggen. Hoe groot jouw uitdaging ook is. Hoe diep het ook zijn sporen heeft achtergelaten in jouw leven.
Geloof is dat je wegkijkt van jezelf. Van wat jij kan, wat jij hebt. Want we komen met lege handen bij Jezus.
Maar dat betekent ook dat je afkijkt van je eigen falen, van je tekortkomingen. En dat je kijkt naar Jezus als redder. Dat is geloof. Dat is blind vertrouwen.
Want alleen hij is in staat om licht te spreken in jouw duisternis. Wat het ook is wat jij aan het licht wil brengen. Jezus heeft de macht en de autoriteit om het te genezen.
Om het om te keren. Om het blijven te herstellen. Want als hij spreekt, dan schept hij iets nieuws. Iets wat er nog nooit was. Als je naar hem toe gaat, dan vraag je om een wonder.
Om iets wat normaal gesproken niet kan, maar wat alleen God bij machten is te doen. Want weet je nog wat de eerste woorden waren die God ooit gesproken heeft?
Tenminste, voor zover wij kunnen nalezen in de Bijbel. In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en leeg.
En duisternis lag over de watervloed. En de geest van God zweefde boven het water. En God zei, laat er licht zijn. En er was licht.
Deze bedelaar heeft geen kleine verwachtingen van Jezus. Deze Bartimeus. Dat ik ziende mag worden, vraagt hij.
En Jezus zegt tegen hem, word ziende. En het werd licht. Het werd licht in zijn leven. Word ziende. Jouw geloof heeft je behouden.
Je vertrouwen. Je blind vertrouwen op Jezus. Dat behoudt ons. Geloof in Jezus die het voor ons heeft gedaan.
Want laten we eens nagaan wat er uiteindelijk gebeurde toen Jezus in Jeruzalem kwam. Jezus heeft onze duisternis gedragen. Jezus heeft dat gedaan wat wij niet konden volhouden.
Waar hij de duisternis in ging, in onze plaats. Om voor ons het licht op te laten gaan. Hij laat zich gevangen nemen in de hof van Gethsemane.
En dan zegt hij tegen die bende die hem komt arresteren. Hé, ik was dagelijks bij jullie in de tempel. En toen hebben jullie je handen niet naar mij uitgestoken. Maar dit is uw uur.
Het waren de macht van de duisternis. Het waren de macht en de krachten van de duisternis die Jezus hebben gearresteerd. Waar hij zich mee liet voeren.
En waar ze hem een zak over zijn hoofd deden. Zodat hij niet meer kon zien. Ze sloegen hem. En ze zeiden, profiteer ons dan.
Wie heeft u geslagen? Waar hij zich het zwijgen op liet leggen. Want als een lam werd hij ter slachting geleid. En dan deed zijn mond niet open. Waar hij, net als deze bedelaar, buiten de stad werd verbannen.
Om daar gekruisigd te worden. En daar hing hij. Aan dat martelwerktuig. En er was drie uur lang duisternis.
Over heel de aarde. Waar hij zijn strijd leverde. In jouw plaats. Maar waar hij ook uitriep. Met luide stem.
Vader, in uw handen beveel ik mijn geest. Ook hij sprak zijn vertrouwen uit in vader.
Dat het daar goed was. Als hij daar zijn leven in zijn handen zou leggen. Ben je bereid om in geloof, in blind vertrouwen, antwoord te geven op die vraag vanmorgen.
Wat wil je dat ik voor je doen zal? Toen Jezus en deze blinden daar zo bij elkaar stonden. En de blinde bedelaar vroeg of hij ziende mocht worden.
En Jezus tegen hem zei. Word ziende. En toen de ogen van Bartimaeus open gingen. Wat was het toen wat Bartimaeus als eerste zag?
Het eerste wat Bartimaeus zag. Was dat hij in de ogen keek van Jezus. En dat, daar wil ik je toe aanvuren, broeder of zuster.
Om te gaan naar Jezus. En hem in de ogen te kijken. Om in zijn nabijheid te komen. Welke pijn, welk verdriet, welke teleurstellingen je ook doormaakt. Vraag of je in dat alles weer zicht mag krijgen op Jezus.
En als je dan Gods woorden, die hij tot je zal antwoorden, want daar vertrouw ik op. Wie hem aanroept, die zal niet beschaamd worden. Dat als hij dan jou die woorden, die antwoorden uit de Bijbel of uit een preek of uit een dagboekstukje.
Of misschien wel gewoon in je gedachten. Als je die woorden ontvangt. Zijn antwoord op jouw diepe vraag. Als je die woorden in geloof mag ontvangen. Dan weet ik zeker. Dan zul je je ogen uitkijken.
Want als je hem eenmaal ziet. Dan ga je hem ook weer loven. En prijzen. En hem volgen. Net als Bartimaeus. Het laatste vers. En onmiddellijk werd hij zien. En hij volgde hem.
Terwijl hij God verheerlijkte. En al het volk gaf hem de eer. Toen het dat zag. Onze enige hoop. Is Jezus. Die onderweg is.
Naar Jeruzalem. Naar het kruis. Gods woorden verlichten de weg. Gods woorden verlichten ook de pijn. En geven zicht. Op onze toekomst.
Want hij laat niemand achter. Van degenen die hem aanroepen. Alle die hem aanroepen. Ook nu. Die zullen behouden worden. En hij trekt ons. Uit de macht van de duisternis.
En hij zet ons over. In het koninkrijk. Van de zoon van zijn liefde. En niets. En niemand zal je uit zijn hand roven. En zo mogen ook wij.
Mag jij. Mag ik. Door ons over te geven aan Jezus. Zingend. Lovend. Prijzend. Achter Jezus aan. Onderweg. Naar het nieuwe Jeruzalem.
Het nieuwe Jeruzalem. De stad. Waar het nooit donker wordt. Waar het nooit meer nacht is. Want het lam. Is haar licht.
Dan zal Jezus. Alles verlichten. Dan zullen we hem. In de ogen kijken. En hij zal geen vreemde voor ons zijn. Laten we hem.
Eren en loven. En prijzen. Voor wie hij is. Geprezen zij. Onze Heer Jezus Christus. Amen.