De Storm op het meer

Spreker

J. den Boer

Date
June 23, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een heel, heel goede morgen aan iedereen. Heel plezierig om hier weer in Baren terug te zijn. Het weer is hier ook veel beter dan in België.

! We hebben veel regen gehad in de laatste tijd, maar hier schijnt altijd de zon, heb ik gehoord. Geweldig. Ja, maar gisteravond scheen ook de zon zeg. Hebben jullie de Belgen gezien? Tjonge, jonge, jonge, jonge, dat is toch wel, ja.

Trots is een lelijke eigenschap, maar ik moet het nu toch echt onderdrukken. Heel graag wil ik met u nadenken over een geweldig bekend gedeelte.

Ik vermoed dat er weinig mensen zijn die het nog nooit hebben gelezen of er nooit van hebben gehoord. De storm op het meer. Ik wil u vragen om dat met mij op te zoeken.

We vinden het in drie evangelieën, de drie eerste evangelieën. Maar ik wil het graag belichten vanuit het Markesevangelie.

Dus als u dat wilt opzoeken, of het wordt geprojecteerd, ik weet niet juist hoe dat hier gaat. Marcus hoofdstuk 4, vers 35 en volgende.

Marcus 4, vanaf vers 35. Ik ga het lezen.

En op die dag, toen het avond geworden was, zei hij, onze Heer Jezus, tegen hen, laten we overvaren naar de overkant.

En zij lieten de menigte achter en namen hem, die al in het schip was, mee. En er waren nog andere scheepjes bij hem. En er stak een harde stormwind op.

En de golven sloegen over in het schip, zodat het al vol liep. En hij lag in het achterschip te slapen, op een hoofdkussen.

En ze wekten hem. En ze zeiden tegen hem, meester, bekommert u zich er niet om, dat wij vergaan. En hij, wakker geworden, bestrafte de wind.

En zei tegen de zee, zwijg. Wees stil. En de wind ging liggen. En er kwam een grote stilte.

En hij zei tegen hen, waarom bent u zo angstig? Hebt u dan geen geloof? En ze vreesden, met grote vrees.

En zeiden tegen elkaar, wie is deze toch, dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn?

En we lezen ook nog een klein stukje verder uit hoofdstuk 5. En ze kwamen aan de overkant van de zee in het land van de Gadarene. En toen hij uit het schip gegaan was, kwam hem meteen uit de graspelonken iemand met een onreine geest tegemoet.

Hij hield in de graspelonken verblijf en niemand kon hem binden. Zelfs niet met ketenen. Hij was namelijk dikwijls met boeien en ketenen gebonden geweest.

Maar de ketenen waren door hem stuk getrokken. En de boeien verbreizeld. En niemand was in staat hem in bedwang te houden. En hij was altijd, nacht en dag, op de bergen en in de graspelonken.

En hij schreeuwde en sloeg zichzelf met stenen. Toen hij nu Jezus uit de verte zag, snelde hij naar hem toe en aanbad hem.

En met luide stem schreeuwde hij. Wat heb ik met u te maken, Jezus, Zoon van God, de Allerhoogste. Ik bezweer u bij God dat u mij niet pijnigt.

Tot zover. Er zijn een drietal dingen die ik graag zou willen opmerken vanuit dit gedeelte. We willen eerst stilstaan bij het vertrek van de Jezus en de discipelen in de boot.

We willen dan eens stilstaan bij de overtocht. Dus de eigenlijke reis en tenslotte ook bij de aankomst. Nu het eerste wat ik graag zou willen opmerken wat dat vertrek betreft.

Dat is dat dit vertrek heel duidelijk op bevel van de Heer Jezus gebeurt. Hier in Marcus wordt er gezegd dat de Heer Jezus zei laten wij overvaren naar de overkant.

Maar u kunt zien in Matthäus hoofdstuk 8 dat de Heer Jezus het zelfs bevolen heeft. Dus hun vertrek was geen eigen initiatief.

Maar het was een opdracht van de Heer Jezus. Het was zijn wil. Je kan zeggen op een andere manier het was Gods wil dat ze in de boot zouden gaan.

En dat ze zouden oversteken naar de overkant. Nu de discipelen waren niet altijd zo gedwee en gehoorzaam aan de Heer Jezus als dat dat hier het geval is.

Wij kennen hun onstuimigheid. Ik denk dat we die passage ook wel kennen. Dat ze op een zeker ogenblik bij de Samaritanen zijn aangekomen. En de Samaritanen waren niet bereid om de Heer Jezus en de discipelen te ontvangen.

En dan Jacobus en Johannes die hebben gezegd zullen we het allemaal vuur uit de hemel laten komen. Een geweldige onstuimigheid. We weten ook hoe Petrus gereageerd heeft toen de Heer Jezus over zijn lijden en sterven sprak.

Dat verhoede God zal u geen zins overkomen enzovoorts. Nu we treffen ze nog in allerlei andere omstandigheden aan waar ze niet zo direct afhankelijk waren van de Heer.

Maar hier zaten ze helemaal op het goede spoor. Dus hetgeen dat er op volgt kan niet toegeschreven worden aan eigenzinnigheid aan de kant van de discipelen.

Soms komen wij in de knoei gewoon inderdaad door eigenzinnigheid. Door niet te luisteren naar God.

Door onze eigen hartstochten te volgen of wat ook. Ja, en dan zijn er soms huizenhoge problemen. Nu, ook dan is er hoop.

Dat is geweldig. Ik las onlangs nog in het boek Richteren. We zien hoe het volk van God daar totaal ontspoord is.

Ieder deed wat goed was in zijn ogen, staat er geschreven. En dan op zeker moment, dan wordt het zo ongelooflijk moeilijk voor het volk.

Ze roepen tot God en dan zegt God, ga de afgoden maar aanroepen. Dat is toch waar jullie voor willen kiezen. En de Heer laat ze. Maar dan op een zeker moment, ze doen die afgoden weg en ze verootmoedigen zich voor God.

En dan staat er geschreven, toen kon God het niet langer meer aanzien. Dat vind ik aandoenlijk om dat te lezen. Het volk was totaal ontspoord, ongehoorzaam aan God.

Maar ze deden een beroep op hem en ook dan is de Heer daar. Het is een geweldige waarheid uit het woord van God. Want ook al zijn wij ontrouw, hij blijft getrouw, want zichzelf verlogenen kan hij niet.

Er zijn twee zaken die God niet kan, die staan in de Bijbel geschreven. En dat is dat God niet liegen kan en God kan zichzelf ook niet verlogenen.

De Heer blijft trouw. Goed, dus dat vertrek, dat gebeurde dus duidelijk op initiatief van Jezus.

Er is nog een ander detail wat ik daar eventjes bij wil opmerken. Aan de hand van vers 36. We lezen nog een keer 35 en 36.

Dus en op die dag toen het avond geworden was, zei hij tegen hen, laten we oversteken naar de overkant. En ze lieten de menigte achter en namen hem, die al in het schip was, mee. En er waren nog andere scheepjes bij hem.

Daar heb ik eens even bij stilgestaan. En ik vond dat toch een bijzonder detail. Er waren nog andere scheepjes. Over die scheepjes wordt verder helemaal niks meer gezegd.

Maar toen ik erover nadacht, toen dacht ik, wat een groot verschil tussen deze scheepjes en dat andere scheepje. Wie zou kunnen opmerken wat het grote verschil is?

Het ene is groter dan het ander. Ja, maar er staat toch geen tekeningetje bij. Dus dat is moeilijk hè.

Ja. Juist. Hier wordt opgemerkt, Joost zegt het ook. In dat ene scheepje was Jezus aan boord.

Dat was het wezenlijke verschil. Of die boordjes groter of kleiner geweest zijn, dat kunnen we inderdaad niet opmaken uit de tekst. Maar dit kunnen we wel opmaken uit de tekst. Jezus was aan boord in dat ene scheepje.

Die andere scheepjes waren bij hem, maar dat ene scheepje had hem aan boord. Dat is toch iets om eens over na te denken.

Dit is inmiddels al een oudere gemeente. Ik heb enkele onder jullie gesproken die al, ik weet niet hoe lang, in de reddingsark komen. Ik wil jullie, ze zeggen in België, proficiat wensen.

Voor jullie trouw, dat vind ik prachtig. Maar, u begrijpt wel dat we daar de hemel niet mee binnen zullen gaan. Ze kunnen zeggen, we zijn 50 jaar in de reddingsark geweest.

En dat de heer dan zegt, dan is het in orde, kom maar binnen. Hebben jullie broeder Braaksma nog gekend? Ja, ja, ja. Zeg ook. Nee.

Jezus moet aan boord komen. En ik sprak juist eventjes met onze brave broeder, met die vuile broek, André. En hij heeft gezegd dat broeder Braaksma naar hem toegekomen is toen hij twaalf was.

Twaalf. Twaalf jaar. En weet je wat broeder Braaksma zei? En jij jongen? Zo was het hè? Ja, klopt. En jij jongen?

Ja. Papa en mama, de ouders van André, die hadden de heer echt leren kennen. Maar André zat daar, een jong gastje.

Maar broeder Braaksma had oog voor hem. En hij vroeg, en jij jongen? En we kunnen in een gemeente zijn en helemaal meegaan, de liederen meezingen.

Alles is prima, maar we hebben Jezus niet aan boord. We zijn bij Jezus, maar de Heer woont niet in ons. Paulus zegt in 2 Korinther hoofdstuk 13, stel uzelf op de proef of jij wel in het geloof zijt.

Of zijt jij niet zo zeker dat Jezus Christus in u is? Want, zegt hij, anders ben je verwerpelijk. Als Christus door zijn geest niet in ons woont, dan kunnen we onszelf niet zien als een kind van God.

Dan moet wedergeboorte tot stand komen. Belangrijke vraag voor uzelf is om over na te denken. Hoe zit het? Woont Jezus werkelijk in mij?

Nou, als dat zo is, dan ben je gelukkig te prijzen. Johannes die zegt het. De liefde van God, dat we kinderen God genoemd worden.

En dan zegt hij, en we zijn het ook. We worden niet alleen zo genoemd, maar we mogen het ook zijn. Goed, dan gaan we naar dat tweede punt en dat is de overtocht.

De overtocht. En dan gaan we eerst lezen in vers 37a. En daar staat, en er stak een harde stormwind op.

En er stak een harde stormwind op. De discipelen die kiezen om de heer Jezus te volgen.

Ze zijn gehoorzaam. Ze nemen de heer Jezus in de boot mee. Ze gaan op weg naar de overkant, waar de heer Jezus van gesproken heeft.

En je zou zeggen, dan moet toch alles goed gaan. En dan plotseling breekt daar een storm los. En daar zit natuurlijk een geweldige, belangrijke les in voor ons.

En dat is, dat wanneer wij Christus leren kennen, dat dat niet betekent dat alles over rozen zal gaan. Nu, het is misschien een vanzelfsprekendheid, maar toch wil ik er heel even bij stilstaan.

En waarom? Omdat er vandaag de dag een evangelie verkondigd wordt op heel veel plaatsen. Waarbij gezegd wordt dat als we Christus leren kennen, dan gaat alles geweldig worden.

Onze bankrekening groeit en we zijn kerngezond. En daar kan ons eigenlijk niks meer over komen. Dat is een vals evangelie. Er is maar één evangelie.

En dat is het evangelie van onze heer Jezus Christus. Wat gepredikt is door de apostelen. En daar mogen we niet aan tornen. En toen ik nog maar pas tot bekering kwam, ben ik bijbelteksten uit mijn hoofd gaan leren.

En de eerste tekst die ik uit mijn hoofd leerde, dat was deze. Ik hoop dat ik hem nog kan citeren. Maar ook al zouden wij, zegt Paulus, of een engel uit de hemel u een evangelie verkondigen, afwijkend van hetgeen dat wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt.

Dat is toch wel sterke taal. En we leven vandaag in een maatschappij waarin er geen waarheid meer is. Mensen zeggen, wat waarheid is voor u, hoeft geen waarheid te zijn voor mij.

Nou, goed. Mensen kennen de heer niet, dus laten we ze dat niet kwalijk nemen. Maar laten we ze dan toch de waarheid van het evangelie verkondigen. Maar deze geest, die dringt ook binnen in de gemeente van de heer Jezus.

Heel veel dingen zijn op de helling komen te staan. Ik ben in de vroege jaren van 70, ben ik tot geloof gekomen. Als ik dan in een evangelische gemeente kwam, dan hoorde ik overal dezelfde boodschap.

In een zekere zin. Ik bedoel niet in de saaie zin, maar de gemeenten stonden voor dezelfde dingen in. Maar als je nu in de gemeente komt, moet je je afvragen, hoe denken ze over dit, hoe denken ze over dat, hoe denken ze...

En ik merk ook op, dat als je zegt, nee, zo is het. En je doet dat op basis van het woord van God, dat je soms een reactie krijgt.

Ja, dat denk jij dus. Maar broeder X zegt het zus, en zuster B vertelt het zo, en dat boek vertelt het weer anders.

Met andere woorden, wees maar een beetje bescheiden. En op die manier kan toch het woord van God ontkracht worden. Natuurlijk zijn er bepaalde zaken die niet zo heel klaar en duidelijk zijn in de schrift.

En dan moeten we voorzichtig zijn en nederig zijn. We hebben allemaal blinde hoeken. Maar er zijn toch ontzettend veel dingen die wel heel klaar en duidelijk zijn, waar we niet aan mogen tornen.

En Paulus zegt, als ik het wel ga doen, als ik het begin aan te tornen, dan ben ik vervloekt. Want er is maar één evangelie. Het was niet Paulus zijn evangelie, maar het is het evangelie van de heer Jezus.

Dus als wij tot geloof komen, hebben we niet de belofte dat het ons allemaal voor de wind zal gaan. Ik zou bijna zeggen, het tegenovergestelde is waar.

Wanneer wij de heer volgen, dan gaan we gewoon tegenkantingen krijgen. En die we ook helemaal niet hadden verwacht. En ik ga u iets zeggen. Ik ben God bijzonder dankbaar dat hij mij niet heeft laten zien wat ik allemaal zou tegenkomen als ik koos voor hem.

Daar ben ik geweldig dankbaar voor, want anders was ik nooit tot bekering gekomen. Echt niet. Heb ik dan zo'n vreselijk leven gehad? Nee, ik heb een prachtig leven gehad. Tot nu toe.

God heeft genade geschonken. Hij heeft ons allemaal willen leiden door inderdaad wat we juist gezongen hebben. Door dalen heen. Maar, menselijk gesproken, is het niet altijd feest geweest.

En wie weet wat me nog boven het hoofd hangt. Belangrijk om dat te zien. Goed. 37b. Daar staat.

En de golven sloegen over in het schip, zodat het al vol liep. Dus, daar brak een storm los. Dat is nog tot daaraan toe.

Jezus was toch aan boord. Ja, maar wacht even. Dat is nog niet alles. De golven, die werden zo opgezweept, dat ze op een bepaald ogenblik in die boot terecht kwamen.

En je kunt later lezen, dat de discipelen vreesden voor hun leven. Ze dachten, nou, we zijn eraan. We zijn eraan. En dit is ook belangrijk.

Niet alleen dat we onder ogen zien dat we wel eens met Jezus door de storm kunnen gaan. Maar dat er zelfs een periode in ons leven kan voorvallen waarin wij aan ons leven zelf gaan wanhopen.

En dat sluit aan bij wat Paulus gezegd heeft in de tweede Korinthebrief, in het eerste hoofdstuk. Hij zegt, wij willen u niet onkundig laten, broeders, over hetgeen ons in Azië is overkomen.

Boven mate en boven vermogen hebben we een zware last te dragen gehad. Zodat we zelfs aan ons leven wanhoopten, staat er geschreven.

Nu, toen ik dat voor de eerste keer zo bewust las, toen dacht ik, dat lijkt wel in tegenspraak met een andere uitspraak. In de eerste Korinthebrief, God beproeft ons tot niet boven vermogen. En Paulus zegt daar, boven vermogen een zware last te dragen gehad.

Ja, menselijk gesproken hadden de apostelen geen stand kunnen houden. Maar door de genade van God zijn ze erdoor gekomen.

En u moet het niet opzoeken, ik zal het u even lezen, maar het is toch wel heel mooi wat daar gezegd wordt. Want wij willen u niet onkundig laten, broeders, dat u geen...

Ah ja, ik lees in mijn hoofd de NBG-vertaling. Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking. Die ons in Azië overkomen is, dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen.

Boven ons vermogen, zodat we zelfs aan ons leven wanhoopten. Ja, wij hadden voor ons eigen besef het dood van mezelf al ontvangen.

Opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God die de doden opwekt. En wat ik hier heel interessant vind in deze tekst, dat is dat woordje op dat.

Op dat. Met andere woorden, God laat soms de golven in de boot komen en dat we denken, nu zijn we eraan. En voor die discipelen is dat heel bijzonder dat ze deze reactie hadden.

Waarom? Omdat ze vissers waren. En die waren daar veel meer op dat meer geweest en die hadden al meer doorstaan. Maar nu was de beproeving zo groot dat ze dachten, nu zijn we eraan.

En zolang dat de storm bezig was, maar de golven nog niet in de boot kwamen, konden ze denken, oh dit kunnen we wel aan.

Dit kunnen we wel aan. We zijn ervaren vissers. Maar nu met hun ervaring moeten ze het opgeven. En dit is ongelooflijk belangrijk, dat we deze ervaringen in ons leven hebben.

Die zijn waardevol voor onze vorming. De heer Jezus heeft gezegd, en dat slaat in de eerste plaats op hemzelf, maar dat past hij ook toe op zijn discipelen.

Hij zegt, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, dan blijft ze op zichzelf. Maar indien ze sterft, brengt ze veel vrucht voor.

En deze ervaringen maken dat we sterven aan onszelf. Opdat we niet op onszelf vertrouwen zouden stellen, maar op God die de doden opwekt.

Een volgend iets, wat ik wil opmerken is aan de hand van vers 38a. En hij lag in het achterschip te slapen op een hoofdkussen.

Dat is toch wel ongelooflijk. Dat is ongelooflijk. De discipelen zitten daar in die vreselijke storm. Die zien dat het water de boot binnenkomt.

En de heer Jezus, die geeft taal nog teken. Die ligt daar te slapen. Nou, dat is een situatie die we ons ook wel misschien kunnen herinneren uit ons eigen leven.

Dat we in omstandigheden zijn dat we denken, ja nu moet God echt ingrijpen. Want als dat niet gebeurt, dan zijn we eraan. En we bidden tot God, eer, help ons.

En de psalm zegt het, dat God sluimert nog slaapt. Maar de heer Jezus lag daar te slapen. En dat is heel moeilijk en hard om dat te verteren.

We zien het bij Lazarus. Lazarus, u weet, Lazarus was een vriend van de heer Jezus. Samen met zijn zuster, Martha en Maria.

Lazarus werd ziek. En de heer Jezus die verneemt dat Lazarus ziek was. En weet u wat er dan volgt in de tekst?

Wat wordt er gezegd? Hij slaapt. Hij slaapt. Hij wacht. Wacht niet. Hij slaapt. Nee. Nee. Hij wacht. Hij wacht. Hij wacht, ja.

Hij bleef nog twee dagen ter plaatse, staat er. Twee dagen. Blijft de heer Jezus. Hij weet het. Dat zijn beste vriend, als ik het zo mag zeggen. Die is doodziek.

Hij wordt op de hoogte gebracht. Hij wordt erbij geroepen. En de heer Jezus wacht. De heer Jezus liet zich nooit lijden door de nood. Maar de heer Jezus liet zich lijden door zijn hemelse vader.

Prachtig. Het is mijn spijs, heeft de heer Jezus gezegd, om te doen. De wil van degene die mij gezonden heeft. En zijn werk te volbrengen. Alles wat de heer Jezus gedaan heeft, is volkomen in harmonie geweest met de wil van de vader.

En de heer Jezus wacht. En toen vertrok hij. En uiteindelijk, toen hij aankwam, was, als ik het even zo mag zeggen, het kalf gedronken.

De heer Jezus kwam te laat. Lazarus was al gestorven en hij was al in staat van ontbinding. Er staat, er hing al een lijklucht.

En Martha en Maria, ze zeggen alle twee ook, heer, als u hier geweest was, dan zou Lazarus niet gestorven zijn. Zie je?

Toch een verkapt verwijt, in zekere zin, van, ja, heer, had maar wat eerder naar hier gekomen. Maar de heer Jezus, die had het plan van God voor ogen.

En we weten wat er gebeurd is. De heer Jezus, die sprak tot Lazarus. Lazarus, kom naar buiten. En Lazarus is opgewekt. En dat is tot verheerlijking van God geweest.

En een geweldige bevestiging van de bediening van de heer Jezus hier op aarde. En later zien we dat velen tot geloof kwamen door Lazarus, die uit de dood was opgewekt.

En voor ons gevoel hebben we wel eens de indruk, God slaapt. In een van de psalmen staat er ook geschreven, waarom slaapt jij, heren? Zo kunnen we het wel aanvoelen.

Maar de heer heeft zijn plannen. 38b En ze wekten hem en zeiden tegen hem, meester, bekommert u zich er niet om, dat wij vergaan?

En weet u waarom dat ook nuttig is? Als God wacht en niet direct klaar staat om onze gebeden te verhoren zoals wij het voor ogen hebben.

Dan gaat openbaar worden wat er in ons binnenste leeft. In Deuteronomium hoofdstuk 8 wordt gezegd dat God zijn volk honger deed lijden om ten einde te weten wat er in hun hart was.

Nu, u begrijpt, André heeft het deze morgen al gezegd, God weet alles, die kent de diepste gedachten. Voor de heer hoefde dat niet openbaar te worden en toch wil God soms dat dat wat er in ons leeft, dat dat naar buiten komt.

Misschien voor onze eigen geestelijke groei. Bij Abraham zien we dat. Abraham is zwaar beproefd zoals u weet.

Hij heeft zijn zoon Isaac op het altaar moeten leggen en hij was bereid om tot het uiterste te gaan. En toen Abraham klaar stond met het mes, toen was de engel des heren daar en die greep in en die zegt, Abraham.

En hij, heer hier ben ik, doe het kind geen kwaad. Nu weet ik dat gij God vrezend zijt. Nou, de heer wist het al.

De heer wist het al, maar het was blijkbaar voor God toch van belang dat dat zichtbaar werd. En dat is een geweldige indrukwekkende geschiedenis die natuurlijk ons ook heel veel te zeggen heeft.

Ja, dus als God slaapt, als ik het zo mag zeggen, dan wordt, en in de nood, wij zijn in de nood en God slaapt, dan komt er openbaar wat er in ons binnenste is.

Hoe wij over God denken. En dan zie je dat er vaak vertwijfeling bovenkomt. Er was vroeger iemand die lang in het kloosterleven geweest is en die is tot geloof gekomen bij ons in de omgeving.

En die vertelde eens een keer iets grappigs. Eigenlijk is het ook tragisch. Maar vroeger vereerden zij in hun huis de heilige Antonius.

En Antonius wordt aanroepen als je iets kwijt bent. De heel typische sleutelbos. Nu, ik zou Antonius regelmatig nodig hebben, want ik laat overal van alles slingeren en dan weet ik het weer niet.

Maar goed. En dus dan hadden zij een beeldje van Antonius. En dan zeiden ze, Help ons eens.

We kunnen het niet vinden. En als het dan te lang duurde, weet u wat ze dan deden? Dan draaide ze het beeldje om en ze zeiden, en dan zetten we hem met zijn neus in de hoek. Ongelooflijk.

Maar dat laat zien, dat laat zien, hoe er gedacht werd onder hen over de betreffende heiligen. De heilige stond eigenlijk in dienst van de katholieke gelovigen.

En zo kan het ook zijn dat God in onze dienst staat. Dat wij op de bok zitten en dat God ons moet voortrekken. En als die niet opschiet, dan krijgt hij met de zweep.

Iemand heeft gezegd, vandaag de dag gaat het in het christendom te veel om de christen en te weinig om Christus.

En dat vind ik een hele rake opmerking. Het gaat niet om ons, het gaat om God en zijn eer. En dat moet soms openbaar worden.

We kunnen de heer Jezus aan boord hebben en toch eigenlijk heel lelijk over hem denken. Nu, wat denken ze hier allemaal? Ze denken, één, Jezus is onverschillig, want dat verwijten ze hem.

Ze zeggen, trekt jij het u niet aan? Jezus was ook onwetend. Die lag daar te slapen en die had zogezegd geen benul van wat er zich allemaal afspeelde.

En de heer Jezus was ook nog onmachtig, want wat dachten ze? Dat Jezus met zijn discipelen, met man en muis, zouden vergaan. Dat was de gedachte die ze over Jezus hadden.

Ongelooflijk. Dat zijn eigenlijk, als je erover nadenkt, dat zijn lastelijke, godslastelijke gedachten. En die leefden er in de harten van de discipelen. Notabene, ze hadden de heer bij hen.

Ze waren gehoorzaam. Ze hadden gezegd, ja, we willen met u naar de overkant. En zulke gedachten leefden er. En de vraag is, hoe denken wij ten diepste over Jezus?

En ik vond het mooi dat we juist dat lied hebben gezongen. En Joke, die was eventjes emotioneel. Mirjam, excuseer, dat is uw schoonmoeder.

Uw moeder. Uw moeder, ja. Ik moet hier vaker komen. Ja, sorry Mirjam. Ja, maar dat is prachtig hè.

Door donkere dalen heen. En toch zingen over de goedheid en de grootheid van God. En dat is precies wat de Heer wil.

Al zou de vijgenboom niet bloeien. En er geen opbrengst aan de wijnstok zijn. Al zou er geen runder in de stallingen zijn.

Nogthans, nogthans zal ik juichen. Want wat hebben we toch een geweldige God. Wat hebben we toch een geweldige God. Wat zijn we onvoorstelbaar rijk.

Ja. Goed. En dan wordt de Heer Jezus wakker. In vers 39. En hij wakker geworden. Hij bestrafte de wind. En zei tegen de zee, zwijg, wees stil.

En als ik dit lees, dan denk ik aan iemand met zijn hond. Een grote loebas zeggen ze bij ons.

Een grote loebas. Oehoe. En er is een kind. En hij doet niks. Want de blaffende honden wijten niet. Maar dat kind. En dan begint hij te huilen.

En de baas zegt, zwijg. Ga liggen. En dan zie je zo. En de hond gaat tegen de grond. Prachtig is dat. Prachtig is dat.

God heeft ons dat gegeven. Die autoriteit dat we zouden heersen. Over de schepping. Dat is heel bijzonder. Jacobus zegt het ook. Dat wij de dieren.

Dus die hebben we onder controle. Onze tong niet. Ja. Maar de Jezus.

De Jezus heeft alles onder controle. Hij zegt, zwijg. En als het voldoende is voor de Heer. Dan wordt het volkomen stil.

En ook wat er vandaag de dag allemaal in de wereld aan het gebeuren is. Dat is heel wat. Het is heel verschrikkelijk. Het lijkt wel alsof het allemaal uit de hand loopt.

Maar God heeft de eindregie. En dat is zo bemoedigend te weten. De duivel is de God van deze eeuw. En hij doet afschuwelijke dingen.

Maar niet meer dan dat God toestaat. En dan zien we in vers 40. En hij zei tegen hen. Waarom bent u zo angstig?

Hebt u dan geen geloof? En wat mij hier opvalt. Als wij bijvoorbeeld naar een zendeling luisteren. Die heeft bij de indianen van alles meegemaakt.

Een gevaar gelopen. Maar die getuigt van vertrouwen op God. Dan zitten we met open mond te luisteren. En dan zeggen we wat een vertrouwen heeft die man. Of die vrouw.

Wat een vertrouwen. Nou dat is prima dat we ervan onder de indruk zijn. Maar de Heer Jezus komt niet onder de indruk van geloof. Maar hij komt onder de indruk van ongeloof. Want het geloof is voor de Heer Jezus evident.

Dat is vanzelfsprekend. Maar ongeloof. Dat is zo haaks. Dat is zo haaks. Op datgene wat de Heer voor ogen ziet.

En we hebben het toch aanvaard. Als we de Heer Jezus leren kennen. Dat hij de Zoon van God is. Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde.

En ik beweer dat hij door zijn geest in mij woont. En dat ik met hem meer dan overwinnaar ben. Allemaal beleiden. Allemaal beleiden. En dan begint het te stormen.

En dan komt er water in de boot. En het ziet er allemaal een beetje somber uit. En dan raak ik in paniek. Dat is toch jammer. En dan zegt de Heer.

Hebt u dan geen geloof? En dan eindigt het stukje met. En ze vreesden met grote vrees. En zeiden tegen elkaar. Wie is deze toch?

Dat zelfs de wind en de zee hem gehoorzaam zijn. En wat mij hier opvalt. Dat is de discipelen hebben Jezus aan boord. Maar ze kennen hem niet.

Ziet u dat? Ze hebben Jezus aan boord. Maar ze kennen hem niet. En de Heer Jezus kan wonen. Oeh, excuseer. De Heer Jezus kan wonen in ons. Maar zonder dat we hem echt kennen.

En de bedoeling is dat wij hem beter zouden leren kennen. En daarom gebruikt God ook die moeilijke omstandigheden in ons leven.

Tot slot zou ik nog dit willen zeggen van de aankomst. Waar kwamen ze aan? We hebben het gelezen. Daar kwam die bezeten man op hen toe rennen.

Wat heb jij met mij te maken? Jezus, Zoon van God. En nu is de vraag. Zou er een verband kunnen bestaan?

Tussen de aankomst. En de ervaringen onderweg. Zou het kunnen zijn dat de storm ontketend is door de duivel?

Zou het kunnen? Nu, in ieder geval leert de Bijbel dat het kan. En dat zie je bij Job. Job werd, zoals u weet, verzocht door de Satan.

En de storm brak los. En dat huis stortte in elkaar. En de tien kinderen van Job kwamen om. De duivel is bij machten. Maar we zien dat de Heer ook een storm kan ontsteken.

Dat zien we bij Jona. En in handelingen 27 is er sprake van de Eurachilon die losbreekt. En ik heb de indruk dat het daar gewoon gaat om een natuurlijke oorzaak.

En we moeten oppassen om niet te snel te zeggen als er iets in is. Dat is de duivel. Ik heb ooit eens een keer een poster gezien. En er waren twee demonen. En die zaten bij elkaar en die ene huilde.

En de andere demon die zei, wat is er aan de hand? Hij zei, we krijgen van alles de schuld. Ja. Daar zit ook wel iets in natuurlijk.

Maar zelf heb ik een sterk vermoeden dat er hier wel degelijk een verband is. Dat de duivel heeft willen voorkomen dat Jezus zou komen bij deze bezeten man.

Waar hij echt, je zou kunnen zeggen, zijn residentie had. 2000 varkens gingen er later de zee in. Dus dat moet verschrikkelijk geweest zijn. Legioen was er in hem.

De duivel heeft weerstand geboden. En laten we nuchter zijn en waakzaam, zegt Petrus.

Wees nuchter en waakzaam. De duivel, uw tegenpartij, de duivel gaat rond als een brullende leeuw. En juist wanneer wij op weg zijn met Jezus en koers houden in de richting waar de Heer ons wil hebben, dan moeten wij weten dat er een vijand is die ons tracht te verhinderen.

Maar prachtig, Romeinenhoofdstuk 8. Kennen we de tekst? Mag ik niet tot slot nog lezen en dan ga ik gauw weg hoor.

Ik kom niet zo vaak hè. Ik heb gehoord van broeder Braaksma dat hij soms tot half twee sprak. Dus ik vind dat ik het keurig doe.

Wat zullen wij dan over deze dingen zeggen? Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn? Hoe zal hij die zelf zijn eigen zoon niet gespaard, maar voor ons alle overgegeven heeft, ons ook met hem niet alle dingen schenken?

Wie zal beschuldigen, beschuldigingen inbrengen tegen de uitverkorenen van God? God is het die rechtvaardigd. Wie is het die verdoemd?

Christus is het die gestorven is, ja wat meer is, die ook opgewekt is, die ook aan de rechterhand van God is, die ook voor ons pleit. Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?

Verdrukking of benauwdheid of vervolgingen of honger of naaktheid of gevaar of het zwaard en welke storm dan ook. Lees dat er maar achteraan zoals geschreven staat.

Want omwille van u worden wij de hele dag gedood, we worden beschouwd als slachtschapen. Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door hem die ons heeft liefgehaald.

Want ik ben ervan overtuigd dat nog dood, nog leven, nog engelen, nog overheden, nog krachten, nog tegenwoordige, nog toekomstige dingen, nog hoogte, nog diepte, nog enig ander schepsel.

Ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus onze Heer. En dat is wat ik u ook van harte toe wens. Amen. En dat is wat ik u ook van harte toe.