Afstand van de troon

Spreker

H. Waagmeester

Date
June 9, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Ja, dat had ik wel leuk gevonden om kuikens mee te nemen vanmorgen.! Twee van die kleine kuikentjes op mijn stoel naast me.

! Maar ja, dan was ik misschien weer teveel afgeleid geweest. Maar ze zijn goed overgekomen? Ja, in Stolwijk hebben ze goede kuikens. Dat weet ik. Mijn schoonzoon heeft ze er ook gehaald.

Nou, ik weet niet of jullie het bericht hebben gelezen. Maar de koning heeft aangekondigd dat hij afstand doet van de troon.

Schokkend nieuws, vind ik. Ik zal het bericht aan jullie laten zien. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast.

Maar deed er afstand van. De koning doet afstand van de troon. En dan heb ik een vraag aan jullie om gewoon mee te beginnen.

Om eens even over na te denken voor jezelf. Oh, wacht even. Ja, ik zal hem inderdaad even helemaal lezen nog. Dat staat natuurlijk in een context. Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had.

Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast. Maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens.

En als mens verschenen heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood. De dood aan het kruis. En ik heb een vraag aan jullie om gewoon eens even een minuutje over na te denken.

En dat is deze vraag. Welk beeld heb jij van God? Dat heeft natuurlijk te maken met de cultuur waarin je bent opgegroeid.

Het gezin waar je uit voort bent gekomen. Je opvoeding. Hoe je eigen vader is of was. Dus wat is het eerste wat bij je opkomt? Welk beeld heb jij van God?

ooh MUZIEK Nou, de muziek stopt zo wel, denk ik.

Bij de een is God een liefdevolle vader. Bij de ander ervaart diegene misschien God als streng, rechtvaardig.

En weer een ander zal vooral denken aan God als groot. En machtig. Als we willen weten wie God is, dan zegt Jezus in Johannes 14, wie mij heeft gezien, heeft de vader gezien.

Dus wil je weten wie God is, wil je een beeld vormen van God, dan moeten we allereerst kijken naar Jezus.

De vorige keer dat ik bij jullie was, toen heb ik met jullie nagedacht over God en het lijden. Misschien weet je het nog, het is inmiddels alweer een aardig tijdje geleden.

We zagen daarin dat God van een heel andere orde is. Dus dat we God eigenlijk nooit voor 100% kunnen narekenen. Nooit. We zagen ook dat God er dus voor gekozen heeft dat wij als mensen lijden.

Dat ons lijden overkomt. Maar, en daar hebben we toen het meest bij stilgestaan, God heeft er dus ook voor gekozen om zelf te lijden.

Hij lijden. Hij lijden, zeg maar, onder het feit dat wij lijden. En dat is natuurlijk in het bijzonder in het lijden van Christus.

Maar ook dat hij lijden onder ons lijden. Als hij ons ziet lijden, dan is hij daar bewogen onder. En heeft hij daar pijn en verdriet over.

Maar ik blijf toch enorm zitten met die vraag, waarom doet God dat nou? Waarom laat God in ons leven lijden toe?

Als we lijden zien op dit moment ook in onze wereld. Er werd ook weer net aan gerefereerd. De mensen die in Gijsling zitten, in Gaza. De duizenden en duizenden Palestijnen.

Die omkomen door de bombardementen. Oekraïne, die steeds meer onder druk komt te staan van Rusland. Nou ja, zo kunnen we natuurlijk een heleboel dingen noemen.

Ook van heel dicht bij huis. Waarom laat God nou dat lijden toe in ons leven? Nou, als ik kijk naar de komst van Jezus.

Want Jezus zegt, wie mij heeft gezien, heeft de vader gezien. Als ik kijk naar de komst van Jezus. Dan valt mij in ieder geval direct op dat het nou niet bepaald koninklijk toegaat.

Als je komt. Als ik aan een koning denk. Dan denk ik aan overwinning. Aan regeren. Aan heersen. Dan spreken we van soevereiniteit.

Autoriteit. Recht en macht. Maar kijk naar de praktijk. De aankondiging van zijn geboorte. werd gevolgd door een slopende reis.

Een stinkende ezel. En een gat van een dorp. Overal botjes met geen kamers beschikbaar. Een overvolle stalgrot.

Een hulpeloze baby. Die ligt in een voederbak. Huilend om moedermelk. God die s'nachts door een vluchtelingengezin wordt verstopt.

Nauwelijks ontsnapt aan het zwaard van Herodes. En moet schuilen in Egypte. Nou. Als dat koninklijk is.

Hierin openbaart God dus ook zijn ware karakter. En dan lezen we in dit gedeelte. Dat God het niet. Dat Jezus niet als een roof heeft ervaren.

Dat hij afstand moest doen. Van zijn positie. Bij zijn vader. Jezus heeft het menselijke. Aangetrokken.

Als een jas. En daarin beperkt hij zich natuurlijk enorm. Hij wordt net als jij en ik. Afhankelijk van ruimte en tijd.

Van alle menselijke ongemakken. Hij weet er over mee te vertellen. Daarin schuilt dus. Het karakter van God.

Zo is God. Niet alleen. Sinds het Nieuwe Testament. Maar hij is altijd zo geweest. En God is in ons leven voortdurend bezig.

Om ons te redden. Om zich voor ons te winnen. God is dus blijkbaar niet iemand. Die met grote macht. In deze wereld komt.

Om die te overwinnen. Om de wereld zijn wil op te leggen. Maar God wil ons dienen. Hij wil ons herstellen.

Hij wil ons redden. Hij wil ons verlossen. Telkens opnieuw. Je zou kunnen zeggen dat. God nog meer geneesheer is.

Dan rechter. En daarvoor heb ik dat overbekende gedeelte laten lezen. Van de verloren zoon. Wat ik eigenlijk mooier vind.

De wachtende vader. Een herkenbaar. Maar ook onwaarschijnlijk verhaal. En zie het maar even als deze twee stoelen.

De mens. God. Naar elkaar toegekeerd.

Het was oorspronkelijk ook in dat verhaal van. De verloren zoon. Of de wachtende vader. Was het goed. Althans. De zoon was thuis. Was bij zijn vader.

En dan komt die zoon. En die zegt tegen de vader. Wilt u mij het bezit delen.

Wilt u uw erfenis aan mij geven. Dus wat die zoon doet. Is zich afkeren van zijn vader. Hij wilde blijkbaar afstand nemen van thuis.

En de wijde wereld in. Nou ik herken dat soms wel eens een beetje. Behoefte aan vrijheid. Niet gebonden te zijn.

Zo herkenbaar ook in onze wereld. Mensen die verlangen naar vrijheid. Dat hun niks wordt opgelegd. Maar die vraag van die jongste zoon.

Is een vraag die ongelooflijk onbeschoft is. Hij heeft er helemaal geen recht op. Op die erfenis. Althans. Niet op dat moment.

Straks. Als zijn vader komt te overlijden. Krijgt hij zijn deel van de erfenis. Maar blijkbaar. Kan hij er niet op wachten. Duurt het hem te lang. En vraagt hij.

Aan zijn vader. Zijn erfenis op. Een onbeschaamde vraag. Zeker in die tijd. En in die cultuur. Je zou verwachten.

Dat de vader. Verontwaardigd zou zijn. Dat die zoon dat doet. Maar het tegendeel is waar. Die vader.

Keert zich opnieuw. Moet ze naar zijn zoon. En geeft hem. De erfenis. Bestaat. In het gedeelte. Wat we met elkaar hebben gelezen.

Hij verdeelde. Zijn vermogen. Onder hen. En ik denk soms een beetje. Van nou. Misschien heeft die vader. Op dat moment wel gedacht. Dat hij. Dat zijn.

Zijn jongste zoon. Daar zo van overdonderd was. Omdat hij dat nooit had verwacht. Dat zijn vader dat echt zou doen. En dat zijn vader hoopte.

Misschien. Ziet hij nu. Echt mijn liefde. En komt hij. Op zijn besluit. Terug. Maar hier zie je dus een vader.

Zijn vader. Zijn vader. Die zijn macht. Die hij had. Om hem thuis te houden. Niet gebruikt.

Niet inzet. Maar hij geeft zijn kind de ruimte. Om zijn eigen keuzes te maken. Nou ja. Ruimte geven. Hij faciliteert die zoon.

Hij geeft hem alle middelen. Om alle vrijheid te genieten. En het er doorheen te jassen. Ook al weet hij van tevoren. Ongetwijfeld. Weet hij dat.

Ik denk dat hij zijn zoon wel aardig kende. Dat de consequentie van die keuze. Wel eens totaal verkeerd kan uitpakken. En inderdaad.

Het pakt verkeerd uit. Sorry. Ik vergeet helemaal. Om de dia's door te schakelen. Het pakt verkeerd uit. We lezen.

In een ver land. Leidde hij een losbandig leven. En hij verkwiste. Zijn vermogen. Hij keert zich dus duidelijk af.

Van wat zijn vader. Voor zijn leven. Verlangde. Zijn eigen weg. En hij verkwist het vermogen. Van zijn vader. Ik heb weer een vraag.

Aan jou. Wat doet God. Als jij hem. Je rug toekeert. Als jij. In dit geval.

Van dit verhaal. Zonnige keuzes maakt. In je leven. Wat doet God. Met al die mensen. Die in deze wereld. Verkeerde keuzes maken. Mensen die verschrikkelijke dingen doen.

Wat doet God. Als jij hem de recht. De rug toekeert. In dit verhaal.

Laat de vader het dus gaan. En ik heb een boek gelezen. Waarin de schrijver. Jerzak. Heet hij. Hij noemt dat.

Overgave. Overgave. Van de vader. De vader. Geeft zich over. Aan onze. Tussen aanhalingstekens.

Verkeerde. Keuzes. En hij geeft zich zelfs over. Aan de consequenties. Die die keuzes. Dragen. Zoals.

De vader. God. Zich ook overgeeft. Aan de wetmatigheden. Van onze natuur. Zowel in zijn positieve uitwerking. Als in zijn negatieve uitwerking.

De overstromingen in Zuid-Duitsland. Ze gebeuren. De vader grijpt niet in. Hij laat het. Gebeuren.

Hij geeft zich. Over. Aan. Die rampen. Hij gebruikt dus niet zijn macht.

Om het tegen te houden. Zelfs niet als iemand. Anders een keuze maakt. Waar jij de dupe van bent. Mensen die.

Leiden onder het feit. Dat anderen. Slechte keuzes maken. Verschrikkelijke dingen in hun leven meemaken. Waar ze niets aan kunnen doen. Blijkbaar.

Gebruikt God dus niet zijn macht. Om daar iets tegen te doen. En bij de jongste zoon. Geeft de vader dus zijn kind. Over aan de zondige keuzes.

Die hij maakt. En de consequenties. Die hij daarmee. Dragen moet. En het is niemals. Wat hem overkomt. Hij zit volkomen aan de grond.

Hij leidt verschrikkelijke honger. Hij wordt uitgebuit. Is dat niet hard? Als de vader weet.

Dat dat zou kunnen gaan gebeuren. Dat hij het dan toelaat. Ik moet denken aan een verhaal. Dat wordt ook in het boek. Beschreven.

Van Jerzak. Dat boek heet. Zo zoon. Zo vader. En daar schrijft hij. Leslie. Een vriendin van mij. Stuurde me een urgent bericht. Waarin ze haar zorgen uiten. Over haar maatje.

Mark. Ze geloofde. Dat Mark. De controle over zijn leven kwijt was. En dat hij God aan de kant had gezet. Ze had het gevoel.

Dat hij waan ideeën. En zelfvernietigende gewoontes had gekregen. Zo ernstig. Dat hij op een gegeven moment. Zelfs met zijn vrachtwagen. Van een klif.

Was gereden. Gelukkig. Hij overleefde. Het. Maar er was niemand. Nog zijn lokale kerk.

Nog het ziekenhuis. Nog God. Die leek in te grijpen. Toen ik met het idee kwam. Naar Leslie toe. Om te bidden voor Mark.

Uiten ze haar woede op God. Ze zei. Als God hier voor me stond. Dan zou ik tegen hem schreeuwen. En hem in zijn gezicht staan. Oké dan.

Zei ik. Ik vroeg haar. Wat ze vond. Dat God dan zou moeten doen. Voor Mark. Ze antwoordde. Hij zou hem vast moeten binden. En hem zo moeten vasthouden.

Net zolang. Tot hij weer beter is. Dat is wat ik zou doen. Ik kwam met het idee. Dat als God dat zou doen. We wel in een erg vreemde wereld zouden leven.

Stel je voor. Hoeveel mensen over de hele wereld. Er vastgebonden zouden moeten worden. Waar zouden we die allemaal moeten vasthouden. Wie zou er voor ze zorgen.

Hoe zouden ze precies beter worden. En eigenlijk als ik heel eerlijk ben. Weet ik wel zeker. Dat ook ik het grootste deel van de tijd. Vastgebonden zou worden.

Volledig tegen mijn wil in. De vader laat dus die zoon gaan.

De vader accepteert dus. Laat toe. Alles wat er gebeurt in het leven van die zoon. Alles wat er gebeurt in onze levens.

Als wij lijden onder moeilijke omstandigheden. Maar gelukkig. De vader leunt niet apathisch achterover.

In zijn stoel. De vader in het verhaal. Staat elke dag. Op de uitkijk. Met andere woorden.

Elke dag. Is hij bezig. Met zijn kind. En dat is een aardse vader. En die aardse vader is het beeld van.

Jezus. Jezus is hier. Die vader. En Jezus laat op zijn beurt weer zien. Hoe de hemelse vader is. Die hemelse vader is.

Terwijl jij gebukt gaat. Om de consequenties. Van eigen of andermans keuzes. Voortdurend bezig. Om jou op te zoeken.

Je te redden. En je te genezen. Dat noemt. Jezus. Jezus. Participatie. Betrokkenheid.

En hij schrijft verder. In zijn boek. God houdt te veel van ons. Om de grote bewaker. Uit te hangen. Van een wereldwijde. Maximaal beveiligde inrichting.

Hij heeft ervoor gekozen. Om onze vrijheid. Onze authentieke andersheid. Niet te schenden. Op deze manier. Hij heeft er in plaats daarvoor.

Voor gekozen. Om zich in liefde. Naar ons uit te strekken. Door zorgzame vrienden. Als Leslie. Die Mark uitnodigen. Tot een betere weg.

Wie weet. Misschien is het wel. Een liefdevolle vriend geweest. Die Mark op een brancard. In het ziekenhuis heeft gedragen. Totdat hij. weer beter was.

Dus. God is voortdurend bezig. Om jou en mij. Op te zoeken. En dat doet hij. In de regel. Door mensen om jou heen.

Hier. In deze gemeente. Door mensen die proberen. Om jou Gods woorden mee te geven. Of anders. Je ouders. Of anderen.

Die om je heen staan. En je liefdevol proberen te helpen. Die er voor je willen zijn. Misschien zat ik te denken. Heeft die vader.

In ons verhaal. Uit de Bijbel. Zijn oudste zoon. Wel gevraagd. Draag je verantwoordelijkheid. Ga je jongste zoon.

Ga je broer. Je jongste broer. Achterna. Maar die oudste zoon had alleen maar kritiek. Hij was alleen maar bezig met zichzelf.

Wat hij miste. Je zou kunnen zeggen. Die oudste zoon was nou echt een fariseer. Bij die jongste zoon brengt het lijden het gevolg van zijn slechte keuze hem tot inkeer.

Hij keert zich weer toe naar zijn vader.

Ik zit zo te denken. Hoe kwam hij daar nou toe? Ik zie hem daar zitten. Bij die voederbak.

Hij zat in die voederbak te staren. Overdacht zijn leven. De ellende waar hij in zat. En hij keek in die voederbak. En hij zag Jezus daar liggen.

En hij hoort Jezus tegen hem zeggen. Is dit nou echt wat je wil? Had je het bij je vader niet stukken beter?

Kom op. Ga met me mee. Terug. Naar de vader. En dat doet hij.

Hij gaat terug naar huis. Je bent in jouw leven misschien wel door de liefdevolle zorg van anderen. Tot inkeer gekomen.

En heb je je gekeerd naar de hemelse vader. En ben je teruggekeerd naar huis. En dan komt die zoon aan. En wat is de reactie van de vader?

Als die zoon eraan komt. Dit? Absoluut niet.

Die vader staat op de uitkijk. En is dankbaar. Wat er is gebeurd. Ik had me kunnen voorstellen dat die vader anders had gereageerd.

En dat hij had gezegd. Wat heb je me aangedaan? Wat jou is overkomen. Moet je zien hoe je eruit ziet. Het is je eigen stomme schuld wat je gedaan hebt. Wij moeten hier samen nog eens een hartig woordje over praten.

Ga maar naar je kamer. Nee. We lezen. Zijn vader zag hem in de verte al aankomen.

En ik heb zelfs begrepen dat je hier zou kunnen lezen dat hij al een heel eind op weg was om zijn zoon te zoeken. En dan ziet hij zijn zoon aankomen.

Hij had echt niet van tevoren, die zoon had echt niet van tevoren even gebeld. Van paai kom eraan. Zijn vader stond elke dag op de uitkijk.

Zijn verlangen om zijn zoon weer terug te zien was zo ongelooflijk groot. Het toont het verlangen naar zijn terugkomst. En wat ziet hij aankomen?

Een joch. Lompen. Aangekleed. Half aangekleed in lompen. Ongeschoren. Vies. En dan lezen we.

Hij kreeg medelijden. En rende op zijn zoon af. Viel hem op de hals en kuste hem. En als die zoon zijn schuld wil beleiden aan zijn vader.

Dan lijkt het wel alsof die vader hem niet eens hoort. Zo blij is hij. Het enige wat bij hem opkomt is feest vieren.

We moeten samen feest vieren. Nogmaals. Hier zie je dus. Wie God is. Zo is God.

Jezus laat hier zien. In dit verhaal. In zijn eigen leven. Hoe zijn hemelse vader is. Wat zijn karakter is. Wat zijn verlangen is.

Als jij een scheve schaats hebt gereden. En je wilt terugkeren. Bij God. Hoe denk je dan dat God naar je kijkt.

Je voelt je misschien vies. Gehavend. Schuldig. Misschien klinkt er wel.

Een stemmetje in je hoofd. Dat zegt. Hier kan ik niet meer. Bij God mee aankomen. Dus mijn vraag aan jou is.

Hoe kijkt God. Naar jou.etonne...

MUZIEK MUZIEK Ik ken iemand van heel dichtbij.

Mijn eigen kind. En zij denkt, wat ik allemaal heb gedaan... Daar heeft God zo op gereageerd.

Ze voelt niks van God. Ze bidt. Ze merkt niks. En ze heeft ook het gevoel... Ik hoef echt niet meer bij hem aan te komen. Met wat ik allemaal heb gedaan.

Dus dit verhaal betekent wel wat voor mij. En we proberen haar steeds weer duidelijk te maken. Lieve schat. Wat jij allemaal hebt gedaan.

Eigen schuld. Dikke bult. Maar God keert zich niet van jou af. Hij keert zich naar jou toe. En misschien komt nu de gedachte bij je op.

Ja, hallo Hans. Kom op. Maakt het dan echt helemaal niks uit hoe je leeft? Hoe je je gedraagt? Want je zegt, God is toch genadig.

Komt altijd weer goed. Nou, de consequenties van dit verhaal zijn niet mals. Zou jij in zijn schoenen willen staan?

Wat hem is overkomen? Hoe hij zichzelf in de vernieling heeft geholpen? Die jongste zoon. Zou jij in zijn schoenen willen staan? Als hij nog schoenen aan heeft?

En weet je wat nou zo bijzonder is? Dat God nog verder gaat. Hij keert zich niet alleen maar naar ons toe. Maar hij verbindt zich aan ons. Maar jou en mij.

Dat hebben we met Pinksteren gevierd. God die met zijn geest in jou wil wonen. Gebrekkig.

Zondig. Kind. Mensenkind. Zo is God. Hij verbindt zich aan jou en aan mij.

door zijn heilige geest. En weet je wat nou zo mooi is? Jij mag op jouw beurt dat beeld van Jezus, van de Vader, weer spiegelen naar die ander.

Ik merk dat ik vaak zo gauw een oordeel heb over een ander. Ik heb het ook gezien aan mijn eigen kind. Hoe de kerk, en heel veel mensen in de kerk, hun rug naar haar hebben toegekeerd.

Omdat ze zondig leefden. We zijn zo makkelijk in oordelen. Hoe een ander leeft. We zijn vaak net zo als die oudste broer.

Maar, doordat God in jou en mij wil komen wonen, doordat God in jou en mij thuis komt, hij komt thuis.

Je bent zijn tempel. Of jij thuis komt bij hem. Jij mag dus op jouw beurt zijn beeld weer spiegelen naar de ander.

En de vraag is, als je nou kijkt naar dit verhaal, hoe kun jij dan het beeld van die vader weer spiegelen naar die ander?

En denk dan aan die opmerkingen die in dit verhaal staan. Een vader die op de uitkijk staat. Een vader die zijn zoon niet eens laat uitpraten als hij zijn zonde wil beleiden.

Een vader die er alleen maar op gericht is om feest te willen vieren met zijn zoon. Hoe kun jij naar mensen in jouw omgeving dat beeld weer spiegelen?

così goed wilden zeiten met hebben nog iets terrorist aiming om naëren teeduiken te beetje uit afspelen.

LORDhoo rated uit voor deze gebogen zijn voor mijn фильм een klein beetje gast en onder producer om hij nog hoemed toe naar uw Shawn naar beverage zonde � staat te laat pacicarje sehr natuurlijk voor mezelfen op ons meefen vert緣 te laat doen de uw голов heb không邊 gezegren want dit foto partly gid güzel waarprint jug mont Cinco heeft jaar 물 gezegring het ietsIZона ком Sans BTS Better