Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Geliefde broers en zussen in de Heer. Fijn dat ik hier weer mag staan. Boukje ook de groeten. Ik denk ik laat het even nadrukkelijk doen.
Want ik vind het allemaal zo sneu wat er is gebeurd. Ter voorbereiding op de preek en vooral ter illustratie wil ik met u lezen. Het begin van de geschiedenis van de rijke man en de arme Lazarus.
Ik hoop dat het u allen bekend is. Uit Lukas 16 vers 19 tot en met 31. En ik lees tot en met 26.
Dus Lukas 16 vers 19 tot en met 26. Hebben we het?
Mooi. En er was een rijk man die gekleed ging in purper en fijn linnen. En elke dag schitterend feest hield.
En er was een bedelaar. Lazarus genaamd. Vol zweren. Neergelegd bij zijn voorportaal.
Die verlangde zijn honger te stillen met wat van de tafel van de rijke afviel. Zelfs kwamen de honden zijn zweren likken. Het geschieden dat de armen stierf en door de engelen gedragen werd in Abrahams schoot.
Ook de rijke stierf en hij werd begraven. En toen hij in het dodenrijk zijn ogen opsloeg onder de pijnigingen, zag hij Abraham van verre en Lazarus in zijn schoot.
En hij riep en zeide, vader Abraham, heb medelijden met mij. En zend Lazarus op dat hij de top van zijn vinger in water dopen en mijn tong verkoelen, want ik lijkt pijn in deze vlam.
Maar Abraham zeide, kind herinner u hoe gij het goede tijdens uw leven hebt ontvangen en insgelijks Lazarus het kwade.
Nu wordt hij hier vertroost en gij leidt pijn. En bij dit alles, er is tussen ons en u een onoverkomelijke kloof opdat zij die van hier tot u zouden willen gaan, dit niet zouden kunnen en zij vandaar niet aan onze kant zouden kunnen komen.
Even tot zover. Ik zou over deze geschiedenis heel veel kunnen vertellen. En misschien wijd ik er nog wel eens een preek aan. Ik denk dat dat echt wel een keer gaat gebeuren. Maar nu is het vooral een mooi voorbeeld, een illustratie bij de preek die nu volgt.
Dus de preek was nog niet begonnen, die begint nu. Ik start vandaag met een prekenserie over de bergreden. Een belangrijke toespraak, een preek van Jezus.
En dat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Want toen ik, dat is alweer een tijdje geleden, over psalm 1 preekte. Misschien weten jullie het nog.
Wordt heel nadrukkelijk geknikt. Ja goed. Had ik het al even over de zalig sprekingen. Het gedeelte waarmee de bergreden begint.
En ook het gedeelte uit Jezaja 61 vers 1 tot 3 heb ik nog niet zo lang geleden behandeld. En dat heeft duidelijke verbanden met deze toespraak.
Nou, komt goed. We vinden de bergreden in het evangelie naar de beschrijving van Matthäus. Het vijfde tot en met het zevende hoofdstuk. Dus het is ook best een lange preek.
Zoek dat alvast maar even op. Matthäus 5. Dan vertel ik u intussen even dat ik heel veel geleerd heb van het bestuderen van deze speech van onze Heer en Heiland.
Ik zal regelmatig zoiets zeggen als dat heb ik nou altijd verkeerd begrepen. Matthäus 5. Ja.
Nou, als je nou slim bent en je hebt twee van die touwtjes in je Bijbel. Of misschien wat boekenleggers of zo. Bij digitale Bijbels weet ik niet hoe dat werkt.
Maar ik kan gewoon swipen van de een naar de ander. Maar dan leg je even dat ene touwtje bij Matthäus 5. En dan zoek je daarbij ook nog even Lucas 6 vanaf vers 20 op.
En daar doe je dan het andere touwtje bij. Dat is een instant Bijbelstudie. Ja, ik had niet...
Ik heb jullie gewuitschuwd het woord werken vandaag. En dan kun je makkelijk heen en weer bladeren. Waarom? Nou, in Lucas 6 komen we een toespraak van Jezus tegen die op sommige punten sterk lijkt op de bergrede.
Ik zeg op sommige punten, want er zijn ook behoorlijk wat verschillen aan te wijzen. In de literatuur wordt de reden in Lucas 6 de veldrede genoemd. Jezus daalde in het voorafgaande gedeelte af van het gebergte.
Vers 17 van hoofdstuk 6. En bleef staan op een vlakke plaats. En daar gaat hij dan de gemeente, de menigte natuurlijk en de discipelen toespreken. En dan begint hij met een aantal zalig sprekingen die veel lijken op die in Matthäus 5.
Maar hij heeft er ook vaak wat tegengestelde uitspraken bij. Dus het is wat minder positief. Die niet met zalig beginnen, maar met WU.
Dat klinkt toch wat minder prettig. Ben ik bang. En de eerste zijn natuurlijk heel positief. De tweede reeks uitspraken is heel negatief. Ik geloof dat we hier met twee verschillende toespraken te maken hebben.
Waarin Jezus soms dezelfde uitspraken doet. En soms iets anders zegt. Maar daar mag u zelf van denken wat u wilt. U bent op slot van rekening volwassen. Dus wij gaan uit van Matthäus 5.
En soms pakken we Lukas 6 er even bij. Nou, nu zijn we goed voorbereid toch? Mooi. Beginnen we met Matthäus 5 vers 1. Toen hij, dat is Jezus, de scharen zag.
Tot zover. Waar komt die menigte die scharen vandaan? Nou, die waren volgens het vers hiervoor, 4 vers 25.
Hem gevolgd vanuit Galilea en Decapolis. En Jeruzalem en Judea en het Overjordaanse. Zeg maar gerust vanuit het hele land. En zelfs stukken van omliggende landen zoals Syrië.
En veel van hen waren ziek en door Jezus genezen. En die mensen kwamen allemaal samen op één plek. En dat is bij een berg.
Dus verder met de tekst. Dus ging hij de berg op. Nou heb ik geleerd om ook op kleine dingen te letten. En waarom ging hij nou een berg op?
Nou, deels denk ik is dat gewoon heel praktisch. Ja, als je een grote groep mensen wil toespreken. Gaat dat beter als je wat hoger staat. Zoals hier op dit podiumpje.
Maar dat is denk ik niet de enige reden dat Jezus hiervoor kiest. Kijk, Jezus gaat in deze reden uitleggen wat de leefregels zijn van het koninkrijk van God.
Of het koninkrijk van de hemelen wordt het hier genoemd. De houding die wij als zijn volgelingen moeten hebben om bij dat koninkrijk te horen.
Ik vond het heel mooi om dat net te horen van de getuigenis van de jonge zuster. Dat dat werk is om te kijken wat de verhouding tot God is.
Dat dat een proces is om te ontdekken. Wie is God en wie ben ik ten opzichte van God? Hoe pas ik in dat koninkrijk?
Daar komt het dan op neer. In het oude testament onder het oude verbond werden de leefregels ook vanaf een berg. De berg Sinaï door God zelf aan het volk Israël gegeven.
Denk aan de twee tablets met de tien geboden. U weet het niet meer? Er was een keer een toneelstukje hier en toen kwam Mozes op.
En die had twee van deze tablets bij zich. Twee tablets, daar had ik maar. Ik vond het grappig. En nadat hij zich had neergezet gaat de tekst verder.
Ik begin nu het moment te bereiken dat mensen denken, nou en. Nou en. Hij ging zitten. So what? Toch is het erg belangrijk.
Erg belangrijk. Want er staat nooit zomaar iets in de Bijbel. Het heeft altijd iets te betekenen. Dat Jezus gaat zitten betekent dat hij rabbi is.
Dat hij onderwijzer is. Dat hij een geestelijke leider is. En als die iets belangrijks te vertellen hadden.
Dan reden ze dat niet staand, maar zittend. Dus dat Jezus gaat zitten duidt op de waardigheid van een leraar. En dan lezen we kwamen zijn discipelen tot hem.
Ik stel me zo voor dat de discipelen, de leerlingen van Jezus, zo in een kringetje dichter bij Jezus komen, staan of zitten. Om maar geen woord te missen van deze blijkbaar belangrijke toespraak.
En dat de menigte daar verder zo omheen zit. Vers 2. En hij opende zijn mond. Die uitdrukking geeft aan dat er een wat langer en belangrijker verhaal aankomt.
Als dat er staat, en hij opende zijn mond. Eigenlijk een overbodige opmerking zou je denken. Maar dan moet je goed opletten bij wat er volgt. Want dan volgt er iets belangrijks. En leerde hen, zeggende.
Let op dat. Leerde. Het is niet zomaar wat wat Jezus gaat zeggen. Nee, hij leert de leerlingen en de scharen iets. Ze moeten goed luisteren en goed onthouden wat hij nu gaat zeggen.
Als ik zo vrij mag zijn om deze inleidende woorden toe te passen op ons, denk ik dat we onszelf identificeren met de scharen. De menigte. Die van heinde en verre toestroomt om het woord van God te horen.
Het is niet van heinde en verre. De meeste van jullie wonen dichtbij. Maar toch zijn jullie samengestroomd om het woord van God te horen. Niet om het woord van Harm te horen, maar om het woord van God te horen.
Amen? Kijk. En misschien, of misschien vereenzelvig je jezelf als je al wat verder bent in het geloof met de discipelen.
We zijn op het slot van rekening. Volgelingen, leerlingen van Jezus, toch? Nou, dat brengt mij bij de vraag, waarom ben je hier vandaag vanmorgen gekomen?
Niet te snel antwoorden. Denk er maar eens rustig over na. Wat is je motivatie om hier te zijn? Ben je hier gekomen met honger en dorst naar het levende woord van God?
Of ben je gekomen om eens even lekker te consumeren? Om fijn bevestigd te worden in je eigen gelijk. Ik ben niet ingehuurd vanmorgen om jullie naar de mond te praten.
Ben je hier gekomen met de intentie om als een ander, een veranderd mens, weer de deur uit te gaan? Ben je gekomen omdat je onderdaan burger wilt zijn van het koninkrijk van de hemelen?
En sta je open voor veranderingen in je levenshouding die daarvoor nodig zijn? Kom je om te leren, om vermaand, vertroost en bemoedigd te worden?
Kom je om aan Jezus voeten te zitten en van Hem te leren hoe je leven moet? En ja, weer dan ook alles accepteren wat Hij zegt? Hoe sterk het je ook tegen de haren instrijkt?
Hoe het je ook, ja, hoe het ook tegen je gevoel kan indruisen? Besef terdegen dat wat Jezus hier zegt, grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt.
Het is van het grootste belang dat je houdt aan de leefregels die Jezus hier gaat geven. Ook als dat, en dat is echt vaak zo, recht ingaat tegen je eigen gevoel.
Ik hoop van harte dat je hier niet komt om fijn kerkje te spelen, maar met een oprecht verlangen naar God zegen en een open hart om naar Jezus te luisteren.
En om de wil van God te doen. Dus ik stel voor dat wij alle eigenwijsheid, alle vooringenomenheid en alle zelfbeklag nu afleggen.
Zet je oren open en luister oprecht naar wat Jezus je wil zeggen. Nou, ik heb nog nooit zo'n lange inleiding gehouden, dus ik verdien een slokje water.
Ik ben in al deze preken, want het zijn er intussen al een aantal, ben ik behoorlijk streng.
En dat wordt bij niet door iedereen in dank afgenomen. Maar ja, ik ben ermee opgehouden om te denken van wat zullen de mensen ervan denken.
Ik preek gewoon wat er staat en wat er staat is heel streng. Het is echt wel wat wij een donderpreek noemen die Jezus hier geeft. Het is niet zomaar wat. Vers 3.
Matthijs 5, vers 3. Zalig. Zalig de armen van geest, want hunner is het koninkrijk der hemelen. Zalig.
Dat woord heb ik eerder behandeld met jullie toen we het over op Psalm 1 hadden. Wel zalig de man die niet wandelt, enzovoort. Dus je kan daar redelijk kort over zijn. In het Oude Testament staat daar het woord asheren.
Voor de mensen die Hebraaus aan het studeren zijn. Asheren. En we vinden het woord 42 keer in het Oude Testament. En het grootste gedeelte daarvan is in de psalmen. En het mooiste voorbeeld is wat ik net las.
Psalm 1. Dat begint en eindigt met dat woord. En in Psalm 32 bijvoorbeeld. Ook zo'n prachtige tekst. Psalm 32, vers 1 en 2.
Welzalig hij, wiens overtreding vergeven, wiens zonde bedekt is. Welzalig de mens, wie de Heere de ongerechtigheid niet toerekent. En in wiens geest geen bedrog is.
Hier wordt zaligheid duidelijk verbonden met de vergeving van zonde. Het schuldenvrij tegenover God kunnen staan. En wat is er nou zaliger dan dat?
Psalm 2, vers 12. Welzalig allen die bij hem schuilen. En Psalm 33, vers 12. Welzalig het volk, wiens God de Heere is. Ook een mooi lied.
Je bent pas zalig als God in je leven aanwezig is. Als je bij hem kunt schuilen. Het Griekse woord dat ook in onze tekst gebruikt wordt is makarios.
Makarios. Zalig is dus niet gewoon gelukkig. Zoals het in sommige vertalingen weergegeven wordt. Nee, het is veel groter dan dat. Het is zeg maar volmaakt gelukkig.
Zalig. Echt zalig zijn is niet mogelijk in deze gebroken wereld. Als je zalig bent voldoen je namelijk volkomen aan de wil van God.
Alles is goed. Niks is met zonde en schuld bevlekt. Alles is volstrekt oké. Dat is alleen mogelijk als je in Christus bent.
En blijft. En dan nog ben je pas volkomen zalig als je na je dood voor altijd bij de Heer mag zijn. Er is hier nog iets aan de hand met dat woordje zalig.
Maar dat is nog een beetje moeilijker uit te leggen. Jezus verklaart mensen zalig, gezegend, voor mijn part gelukkig. Die in onze ogen helemaal niet gezegend of gelukkig zijn.
Armen, rouwenden, huilenden enzovoort. Enzovoort. Zalig zijn is een toestand in relatie tot God. Waarin een persoon gezegend is vanuit Gods perspectief.
Zelfs als hij of zij zich helemaal niet zo gezegend of gelukkig voelt. We moeten leren niet te focussen op onze vaak beroerde omstandigheden.
Maar om bij wijze van spreken, en dit bedoel ik heel eerbiedig, door de bril van God naar die omstandigheden te kijken. Kijk, God overziet alles.
En God weet veel beter dan ons wat we nodig hebben. Als je werkelijk zalig wilt zijn, leg dan je leven biddend in Gods handen.
Als je dat nog niet gedaan hebt in je leven, spreek naar de dienst. Nou, een van de oudsten. Spreek mij aan. Spreek alle mensen om je heen aan, want die willen ook graag van hun Heer vertellen.
Maar, ja, ga hier niet weg zonder in Christus te zijn. Ze willen graag naar je luisteren en met je bidden.
Ik merk in het pastoraat dat heel veel mensen het nodig hebben om te voelen dat ze gezegend zijn.
Om te merken dat ze zalig zijn. En ik zeg dan tegen hen, sorry, maar hier op aarde wordt dat dan niet. Natuurlijk kun je je gezegend voelen en zalig zijn, maar er zullen ook momenten zijn dat je dat helemaal niet voelt.
En dan komt het op geloven aan. Ja? Hebben we hem? Mooi. Jezus verklaart hier de armen zalig.
In principe, in de basis, gaat dit gewoon over financiële problemen. Gebrek aan geld en goed. Armen. Dat is veel duidelijker in Lukas 6.
Daar staat, zalig zijt gij armen, want uur is het koninkrijk gods. Er staat helemaal niks over geestelijke zaken of zo. Dat is gewoon armen. En dat past uitstekend in de hele lijn van het Lukas evangelie.
Lees dat evangelie op een druilerige donderdagmiddag maar eens van begin tot eind door. Dat is zeker een aanrader. Dan zal je opvallen dat in vrijwel het hele Bijbelboek de rijken er slecht vanaf komen.
De mensen die meer geld hebben beginnen zich al wat zenuwachtig te maken met een beetje op hun stoelen te schuifelen. Het komt allemaal goed hoor. De armen zijn daar vaak de helden van de verhalen.
Jezus zet alle sociale verhoudingen op zijn kop. Ga maar na. In het kerstverhaal Lukas 2 was er voor Jezus geen plaats in de herberg, maar werd hij geboren in een arme stal.
Zo'n wiegje was. Ik zou... Ik heb tanteel de neiging om te zeggen een stuifselkissie, maar dat is niet waar. Een voederbak. Oh, dat is ook een liedje wat jullie niet meer kennen.
Oké, maakt niet uit. Bij de wonderbare spijziging naam Jezus een arme luislunch. Gerstenbrood en vis. Dat aalt dan alleen de arme mensen. Gerstenbrood. En hij gaf iedereen te eten.
De gelijkenis van de rijke dwaas in hoofdstuk 12. En in het gevolg spreekt Jezus dan over je bezittingen verkopen om aalmoezen te geven aan de armen. In hoofdstuk 14 gaat het over wie je moet uitnodigen.
De rijken die jou op hun beurt weer kunnen uitnodigen. Nee, de armen, de bedelaars. Die. Het duidelijkste voorbeeld is wel wat we aan het begin lazen. De rijke man en de arme Lazarus.
Uit Lukas 16. Enzovoort. Enzovoort. Enzovoort. Jezus kiest duidelijk partij voor de armen ten opzichte van de rijken. Wat kunnen wij daarvan leren?
Nou, allereerst. Hoe ga jij heel praktisch met je geld om? Waar gaan jouw tienden naartoe? Neem je verantwoordelijkheid ten opzichte van deze gemeente?
Zorg je voor mensen die het minder hebben dan jij. We zijn met z'n allen in dit land, schat, hemeltje, rijk. En dat is een grote zegen, maar ook een groot gevaar voor ons geloof.
Voor arme mensen is het geloof soms alles wat ze nog hebben. Rijke mensen denken God en het geloof niet zo nodig te hebben. Dat is de algemene gedachte.
In de geschiedenis van Lazarus zegt Abraham heel fijntjes... hoe de rijke man zijn part het goede al heeft gehad tijdens zijn leven. Hij hoeft niet meer te krijgen. En Lazarus net zo goed het kwade.
Nu zijn de rollen omgekeerd en Lazarus wordt vertroost. En de rijke man leidt pijn. Wat was nou die zonde van die rijke man? Dat hij rijk was?
Nee. Dat is op zichzelf helemaal geen zonde. Dat mag. Maar dat hij zich niet ontfermde over de arme Lazarus. Dat was het probleem. Hij deelde niet.
Van de eerste christengemeente werd gezegd... en ze hadden alles gemeenschappelijk. Maak van je tienden... die nu vaak... en laten we elkaar eens even eerlijk recht in de ogen kijken...
de sluitpost van je balans zijn... dat niet. Zo van eerst alles in de wereld goed geregeld en betaald...
alle rekeningetjes netjes aan kant... overal geld naartoe gestuurd... en als er dan nog wat over is... geven we dat aan een goed doel. Dat is bijbels gezien niet goed.
Bijbels gezien leg je eerst je tienden opzij... en kijk je daarna pas... of je je verlies- en winstrekening sluitend krijgt. Zo hoort het. Ik hoorde een tijdje terug...
een getuigenis van een zuster uit een gemeente in Amsterdam... die alleen twee kinderen opvoedde... en moest leven van een bijstandsuitkering. Nou, ik weet niet of u nog weet... wat dat in praktijk betekent...
maar dan heb je echt... echt niks over. Die gaf eerst in gebed... letterlijk 10% van haar magere inkomsten aan de zending...
en daarna pas... schafte ze de eerste levensbehoeften aan. En haar ogen straalden toen ze getuigden... ze kwamen nooit iets tekort.
God zegende haar daar zo bijzonder in... en het is wonderlijk... hoe goed God zorgt... voor zijn kinderen. Wij aan de andere kant...
stikken soms in onze luxe. Voorbeeldje. Een christelijke familie gaat in volstrekte harmonie met elkaar om... totdat... er een erfenis verdeeld moet worden.
Ze gunnen elkaar plotseling... het licht in de ogen niet meer. Wij zitten vaak veel meer dan we zelf denken vast aan onze levensstijl. Denk maar eens aan wat Jezus tegen de rijke jongeman zegt in Lukas 18, vers 22.
Verkoop alles wat gij bezit en verdeel het onder de armen... en gij zult een schat hebben in de hemelen... en kom hier, volg mij. We weten wat de jongeman deed.
Hij ging bedroefd weg... want... hij had vele goederen. Waar ga jij voor? Waar hecht je aan?
Wat vind jij belangrijk in het leven? Rijkdom? Luxe? Een leuk leven hier op aarde? Een tweede huisje in Spanje? Of een schat in het koninkrijk van God?
Maharm? Ja. Zo staat het in Lukas. Ja. Maar in Matthäus staat er nog wat bij.
Heel goed. Daar ben ik nu aan toe. Bij Matthäus lezen we... zalig de armen van geest. Nou, dit is nou zoiets dat ik tot nu toe altijd verkeerd begrepen heb.
Misschien u ook wel, dat weet ik niet. Ik dacht, ja, sorry, armen van geest, dat zijn de eenvoudigen. Beetje simpele broeders en zusters. Mensen die niet zo slim zijn.
In Brabant zouden ze een beetje lomp zeggen. Zoiets. Misschien dachten jullie dat ook wel, maar dat weet ik niet. Maar dat bedoelt Jezus helemaal niet.
Armen van geest betekent dat die mensen arm zijn in geestelijke zin. Dus niet in verstandelijke zin, maar in geestelijke zin. Het woord voor armen dat hier gebruikt wordt, komt van een letterlijke lichaamshouding.
Deze. Ik zal het even een paar keer doen, dan kun je het goed zien. En het citroen. Dit is de houding. Het slaat op een bedelaar.
Iemand die volstrekt afhankelijk is van de genade van anderen. Iemand die zelf niks in heeft te brengen. Extreem, nederig en onderdanig.
En dit is de levenshouding die wij moeten hebben, willen we zalig worden. Ik kan hier wel honderd vragen stellen aan u, maar dat kunt u zelf ook. Ik zal nog een paar doen.
Heb je geestelijk faillissement al aangevraagd? Besef je dat je ontstellend rood staat op je bankrekening in de hemel? Kortom, ben je een geestelijke bedelaar?
Verwacht je alles als zuivere genade van je redder en heiland Jezus Christus. Alleen in hem ben je geestelijk de hemel te rijk.
Als je denkt hier en nu al geestelijk rijk te zijn, zoals bijvoorbeeld de fariseeën in die tijd, en dus geen geestelijke bedelaar bent, zul je het koninkrijk van God zeker niet beërven.
Ja, ik zei dat echt en dat zeg ik omdat Jezus het zegt. Dan zul je het koninkrijk van God zeker niet beërven. Ik betrek het altijd als eerst op mezelf.
Even voor de duidelijkheid, ik ben hier niet om jullie te beschuldigen van allerlei gruwelijke dingen. Ik betrek het direct op mezelf. Blijkbaar is hoogmoed zo erg, ook geestelijke hoogmoed zo erg, dat je het koninkrijk van God niet kunt beërven als je dat zo blijft doen.
Als je niet die houding kan aannemen. En dat is moeilijk. Ach, dat is zo moeilijk. Dat is zo verschrikkelijk moeilijk. Dat is zo radicaal, is Jezus' evangelie.
Het is een buitengewoon ernstige boodschap. Hecht toch niet aan deze aarde met al zijn verleidingen, maar wees ook hier al een burger van het koninkrijk van God in de hemel.
Jullie kijken allemaal wel een beetje als een kindje dat straf krijgt ofzo. Dat is de bedoeling niet, hè? Het is de bedoeling om jullie er te vermanen. Kom op. Je kan het.
Zijn we toe aan de tweede? Oké. Vers 4. Zalig die treuren, want ze zullen vertroost worden. Nou, vergelijk dit eens met Isaiah 61, vers 2.
Daar lezen we dat God de Messias heeft gezonden om alle treurenden te troosten en over de treurenden van Sion te beschikken. Deze zalig spreking van Jezus is een directe vervulling van die profetie.
Een betere vertaling dan treuren in beide teksten is rouwen. Rouwen. En ook dit kunnen we zowel letterlijk als geestelijk opvatten.
De mensen die nu treuren en rouwen om alle vreselijke dingen die hen hier op aarde overkomen, zullen getroost worden als ze na hun dood in het koninkrijk van de hemelen binnen mogen gaan.
Daar is geen rouw meer en geen geween en dan zal God zelf alle tranen van hun ogen afwissen. Lukas 6, vers 21b, zegt dat nog duidelijker.
Zalig gij die nu weent, want gij zult, dat is toekomst, lachen. Nu ween je, maar straks zul je lachen.
Wat nu met tranen gezaaid wordt, wordt met gejuich geoogst. En als je even verder kijkt in Lukas 6, vers 25b, zoals sommige van jullie ongetwijfeld doen, staat daar de tegenovergestelde uitdrukking, Wee u die nu lacht, want gij zult smart hebben en wenen.
Als je nu lacht om het geloof in Jezus Christus, wie houdt er nog serieus rekening met wat er in een boek van 2000 of nog meer jaar geleden staat, kom op, dat is toch zwaar achterhaald.
Ik haal uit het leven wat erin zit, wat kunnen mij die andere mensen nou schelen. Dan zul je straks na je dood huilen. Denk maar weer aan die rijke man en de arme Lazarus.
En voor de nog meer geestelijke uitleg, een premis te praten, moeten we even naar het Griekse woord voor vertroost kijken. En dat woord kent u een beetje.
Want daar staat parakletos. En de paraklet, weten sommige mensen wel, dat is de heilige geest. De trooster. Als er staat de trooster, dan staat er parakletos.
Besef dat Jezus hier allereerst tot zijn discipelen spreekt. Als je even vanuit hen gaat denken, is het ook weer logisch, want die zullen straks treuren en rouwen om hem als hij overlijdt.
En daarna, als hij weggaat van deze aarde op hemelvansdag. Dat zijn treurige momenten. Maar hij belooft dan ook direct de trooster.
De uitstorting waarvan we over een, wat is het, dikke maand, weer beleiden met pinksteren. Dus het gaat hier niet over povere pogingen van mensen om treurenden, rouwenden te troosten.
Nee, het gaat hier om de enige troost waar je echt wat aan hebt. De troost van onze liefdevolle en genadige God. Treur je?
Ben je verdrietig? Rauw je om wie je ontvallen zijn? Of heb je beurauw over je zonden? Ga ermee naar God.
Hij veracht je tranen niet. Hij zal je troosten. Hij zal je opbouwen. Hij zal je nieuwe moed geven. En je eens toelaten in zijn koninkrijk, waar geen rouw of verdriet meer zal zijn, maar louter vreugde.
Halleluja. Amen. Mag ik nog kort met jullie bidden? Ja, liefdevolle Vader, dat zijn strenge woorden die uw zoon tegen ons spreekt.
Heren, ik betrek het altijd als eerste op mezelf. En wilt u mij helpen om niet hoogmoedig te zijn, maar een geestelijke bedelaar? Heren, help mij om mijn positie ten opzichte van u duidelijk te krijgen.
Heren, help mij om die houding aan te nemen, de houding van die geestelijke bedelaar. Heren, help me om alles van u te verwachten.
En heren, dat bid ik voor aan ieder die hier aanwezig is. Wilt u helpen, wilt u leiden. Ik wil in het bijzonder bidden voor mensen die nog tegen de doop aan zitten te hikken. Ik weet hoe dat voelt, ik weet hoe dat komt.
Maar heren, wilt u ze overhalen. Om te sterven aan zichzelf en op te staan tot een nieuw leven. En heren, dat zijn ook vaak mensen die hebben dat allang ervaren in hun bekering en hun wedergeboorte.
Maar die hebben dat nooit bevestigd in dat heilige sacrament van de doop. Heren, wilt u dat ze maar geven. Wilt u helpen. Wilt u, zoals ik eerder al zei, op zijn tijd een zetje geven.
Heren, dat mensen dat goede besluit kunnen nemen. Dank u wel voor uw trouw. Dank u wel voor uw liefde. Dank u wel voor uw vermaning op zijn tijd. Dank u wel dat u van ons houdt en voor ons zorgt.
In Jezus naam. Amen.