Ezra leest de wet voor

Spreker

Henk Geurts

Date
March 24, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Wat een liedere zeg, geweldig. Ik hoop dat u echt verlangt naar het woord van God vanmorgen, want ik heb u hopelijk wel wat te vertellen.

! Vandaag en gisteren vierde en vierde is er al het Poerinfeest. Op dit feest herdenkt men bij de Joodse mensen dat we deze dag het lot van het Joodse volk dat in de vijfde eeuw voor Christus in ballingschap leefde.

In het Persische Rijk een wending nam en het van uitroeiing werd gered. Weer een poging om het Joodse volk uit te roeien. De verleiding was groot om daarover te spreken vanmorgen en toch, ik moest wat ik van plan was doorzetten.

En ik, hoewel ik dat eigenlijk die verleiding groot was en ik al meer over Esther heb gesproken, want ik vind het een zeer bijzonder boek. Maar ook wat het volk Israël meegemaakt heeft en waar ze ook nu voor staan, is natuurlijk onstellend.

Maar ik wil vanmorgen lezen een paar versen uit Nehemia 8. Ik lees eerst een paar versen voordat ik daar iets van ga zeggen.

Een heel bijzonder gedeelte. Als je het zo leest denk je nou ja oké, wat gebeurt daar? Het volk staat erboven, begrijpt de voorlezing uit de wet. Toen de zevende maand aanbrak en de Israëliten in hun steden waren, verzamelde heel het volk zich als één man op het plein dat voor de waterpoort ligt.

En ze zeiden tegen Ezra, de schriftgeleerde, dat hij het boek moest brengen met de wet van Mozes die de Heer Israël had geboden. Ezra, de priester, bracht de wet voor de gemeente, zowel mannen als vrouwen en al wie zijn verstand betrof, in staat was er naar te luisteren op de eerste dag van de zevende maand.

Hij las eruit voor, voor het plein dat voor de waterpoort ligt. Vanaf het morgenlicht tot de middag, ten overstaan van de mannen, de vrouwen en van hen die wat hun verstand betrof, in staat waren er naar te luisteren.

En de oren van heel het volk waren gericht op het wetboek. Ezra, de schriftgeleerde, stond op, een houten verhoging. Dan ga ik verder met vers 6.

Ezra opende het boek voor de ogen van heel het volk, want hij stond hoger dan heel het volk. Toen hij het opende, ging heel het volk staan. En Ezra loofde de Heer, de grote God, en heel het volk antwoordde onder het opheffen van hun handen, amen, amen.

En zij knilden en bogen zich neer voor de Heren met het aangezicht ter aarde. Laat ik even de namen zitten, vers 8. En de Levieten onderwezen het volk in de wet.

En het volk stond op zijn plaats. Zij lazen uit het boek voor, uit de wet van God, gaven uitleg en verklaarden de betekenis, zodat men de voorlezing begreep.

En de Hemia, hij was, zei de excellentie, de stadhouder Ezra, de priester en de schriftgeleerde en de Levieten, die het volk onderwezen, zeiden tegen heel het volk, deze dag is heilig voor de Heren uw God.

Rauw dan niet en huil niet. Heel het volk huilde namelijk toen ze de woorden van de wet hoorden. En verder zei hij tegen hen, ga, eet lekker naar hen en drink, zoete dranken, en deel uit aan hen voor wie niets is klaargemaakt.

Want deze dag is heilig voor onze Heren. Wees niet bedroefd, want de vreugde van de Heren, dat is uw kracht. De Levieten deden heel het volk zwijgend door te zeggen, wees stil, want deze dag is heilig.

Wees daarom niet bedroefd. Toen ging al het volk weg om te eten en te drinken, om uit te delen en grote vreugde te bedrijven. Want ze hadden de woorden begrepen die men hen bekend had gemaakt.

Tot zover. Ik was zo gegrepen door het gedeelte. Ik was met Nehemia bezig. Dat ik dacht, dit wil ik bespreken in de gemeente.

Dan moet ik even kort recapituleren wat ik een aantal keren ervoor heb gezegd. Ik heb twee keer gesproken over Nehemia. En kort samengevat kwam het op het volgende neer.

De tijd van Nehemia lijkt heel erg veel op onze tijd. Je kunt als het ware heel veel dingen één op één overzetten. Toen en nu hing Israël geestelijk en staatkundig aan een zijde draadje.

In Nederland is het niet anders. Maatschappelijk en geestelijk staat het er zorgelijk voor in ons land. De zonde breekt aan alle kanten door en je hebt het machteloze gevoel dat je er niks aan kunt doen.

Dat het niet meer te keren is. Maar God ging werken. En als God gaat werken gebeurden er dingen die wij niet voor mogelijk houden.

En daar schakelt hij mensen bij in. En dan begint hij hier bij één enkele man. Één enkele man. Nehemia, de schenker van koning Xerxes. Maar een man van geloof.

Laat dat voor onze les zijn. Als God begint, heeft hij geen meerderheden nodig. Dan gaat hij vanuit eigen kracht. Want ook Nehemia was een balling. Maar hij was een man van geloof en gehoorzaamheid.

Maar ook een man van onderscheid. Hij had helemaal niks. Maar verwacht het van de heren. Zijn broer kwam hem vertellen dat het met Jeruzalem er heel slecht aan toe was.

De muur was een puinhoop. De vijand zette de joden de voet dwars. Verschrikkelijk. Nehemia was er kapot van. Hij bedreef vrouw en vaste dagenlang.

En je kon het al zijn gezicht zien. Dat zag de koning ook. Maar hij krijgt op wonderbare wijze volmacht om naar Jeruzalem te gaan. En te leiden bij het bouwen van de stad waarvan de poorten verbrand waren.

Spullen en gereedschap krijgt hij allemaal mee. Hij krijgt zelfs een hele delegatie van militairen mee. Het onmogelijke wordt door de heren mogelijk gemaakt door de verkeerde koning. We zeggen wel eens van ja die Nebuchadnezer dat deugt allemaal niet.

God zit bij elke vergadering. Ook bij Nebuchadnezer en ook bij Xerxes. En onder zeer zware omstandigheden krijgt hij het zover de mensen dat hij gaat helpen.

Een enorme kluif. Ontzettend veel tegenstand van Samaritanen en Arabieren. Die door spot, vijandschap, psychologische oorlogsvoering en geweld de bouw van de muurde probeerden te saboteren.

Maar Nehemia was voortdurend in gebed. En bezig. Aan het werk. Om het werk vol te houden. Mensen motiveren. Brandjes blussen. Volhardend strijden.

En door gebed, door bewaking dag en acht aan te stellen. Bemoediging en door de strijden kon de bouw voortgang vinden. En God had de plannen van de vijand niet laten saboteren.

Hij liet het niet toe. Met troffel aan de ene hand en het zwaard aan de andere hand werd de bouw voortgezet. Dag en nacht bewaking. Daarna komt er spanning en ruzie binnen de poort. Veel mensen zijn erg arm.

En moeten ook belasting aan de koning betalen. Dat heb je als je in ballingschap verkeert. Dan moeten ze lenen van de rijke mensen. Die forse rentesvragers. En zelfs moeten ze kinderen verkopen.

Of als slaaf uitbesteden. En Nehemia grijpt hierop in. Hij neemt een groot risico als hij de rijke aanpakt. Dat is niet eenvoudig.

Die hebben macht. Vooral als ze samenspannen. Het had zijn politieke top kunnen kosten. Zijn kop kunnen kosten. Maar hij is witheet van toren.

En hij neemt het op voor de arme mensen. Hij maakt hen duidelijk dat Gods volk niet zo middelijk wordt omgaat. En hij stelt ook zichzelf als voorbeeld. Hij heeft veel geld meegekregen.

Hij heeft niet geprofiteerd. Hij kwam niet om zijn positie te versterken. Hij kwam om Gods wil uit te voeren. En hij werkte keihard mee. De vraag is of hij wel geslapen heeft. En ze buigen het hoofd.

Die rijke. Die rijke. Dankzij Gods genade en kracht. En doen vervolgens recht aan de armen. Maar als dit afgehandeld is. Heeft de vijand weer een nieuwe tactiek.

Nu richten ze een pijl op die ene man. Nehemia. En dat gaan ze op drie manieren proberen. Dat heb ik de vorige keer behandeld. Ze proberen hem te ontvoeren.

Op een slimme manier. Om te praten. Maar Nehemia leefde met de Heere God. Zo direct. Zo direct. En weet je.

Als je met de Heere God leeft. Dan krijg je onderscheidingsvermogen. Dan ga je de dingen leren zien in de maatschappij. Dan ben je ook niet zo gauw bang. Maar dan vertrouw je op God. Hij doorzag hun list.

En weerstond hun list. En weerstond hun geheime pogingen tot ontvoering. Ja laat Satan maar met zijn tactieken komen. Zoals bij de Heere Jezus in de woestijn.

Hij ging naar de woestijn om verzocht te worden. Wij bidden vaak hier brengen ons niet in verzoeking. Hij ging om verzocht te worden. Juist. Oog in oog met de vijand. Maar zijn beslistheid en zijn vertrouwen op het woord van God.

Hebben hem geholpen. Ook Jeremia. Ook Nehemia. Er werd kwaad over hem gesproken. Ook weer zo'n tactiek. Of ze intimideerden. Maar alles deed hij in afhankelijkheid van hem.

En met groot onderscheid. Er worden poortwachters aangesteld. Er worden zangers aangesteld. Heel belangrijk. Levite voor het onderwijs. En vooral het laatste is heel belangrijk.

En binnen 52 dagen. Die gigantische muur. Binnen 52 dagen was de hele muur rondom Jeruzalem klaar. Een ontstellende klus.

Ongelooflijk. Dan zijn we er zul je zeggen. Klaar. Maar er waren nog maar weinig inwoners. Dus toen dat klaar was, was het nog niet klaar.

Eigenlijk begint het nu pas. De muren waren hersteld. Maar er moest nog iets meer gebeuren. En daar wil ik iets meer over zeggen.

Onder het volk moest nog iets gebeuren. Een reformatie. Een vernieuwing. Een bekering. Want in later hoofdstukken van Jeremia.

Of van Nehemia. Dat komt dat ik met Jeremia heel erg bezig ben op het ogenblik. Daarom zeg ik wel als Jeremia. Maar in later hoofdstukken lees je dat er nog heel veel mis is. Er werd vol liefde en inspanning en motivatie.

Aan de muren gebouwd. En de Adraline kwam vrij. En mensen sliepen soms maar een paar uurtjes. Maar de Sabbat werd nog ontheiligd. Er waren gemengde huwelijken. Gods geboden werden overtreden.

Er werd zaterdag schoonhandel gedreven. Er was nog een hervorming nodig. Jeruzalem moest. Zoals we ook vandaag de dag verwachten. Weer een stad worden.

Die van harte aan de heren en zijn dienst toegewijd zou zijn. Een heilige stad. Kleren maken de man is een spreekwoord. Maar de muren maken nog geen heilige stad.

Dat moesten we allemaal beginnen. En het ging niet om de muren. Het ging om het volk achter die muren. In de eerste hoofdstukken van Nehemia lees je eigenlijk niks over het volk. Hier in dit hoofdstuk 8.

Wel 8. Zo'n 10 keer. Je leest in dit hoofdstuk ook bijna niks meer over Nehemia zelf. Ook niet over de muren. De camera staat nu gericht op het volk.

De stad is klaar. Maar nu de mensen. De mensen waren precies klaargekomen. Dat kun je in hoofdstuk 6 lezen.

Op de 25e van de zesde maand. En de zevende maand naden. Een belangrijke maand. Vijf dagen verder hebben we ertussen gezeten.

Op die eerste dag van de zevende maand. Tisri was voor de joden een grote feestmaand. Ook toen. De eerste dag van de zevende maand. Een nieuwjaarsdag.

Daar begon het mee. Ze hadden nog vijf dagen. En ze hadden zich werkelijk kapot gewerkt aan die muur. De muren waren net voltooid. Als het ware.

En dan komt er een nieuw begin. Let op de symboliek. Tien dagen verderop zou het zelfs grote verzoendag zijn. Dat was het grote feest voor Israël in die zevende maand. En vanaf de vijftien zou het een loofhuttenfeest zijn.

Weer zo'n groot Joodsfeest. Dus die zevende maand. Dat was nog vijf dagen. En hier zien we. Aan de hand van de Heer erin.

Dat hij de bouw zo bestuurd heeft. Dat de herbouw van de muur precies klaar was toen die zevende maand aanbrak. Maar dat zat er maar vijf dagen tussen.

De mensen mochten weer even terug naar hun eigen woonplaats. Want ze woonden verspreid. Er woonden nog niet zoveel mensen in Jeruzalem. En dan konden ze weer wat inkopen. Konden ze opruimen. Dan konden ze dingen ook weer repareren om op adem te komen.

En toen kwamen ze weer terug. Maar er gaat iets heel bijzonders gebeuren. In vers 2 lees je. Heel het volk. Heel het volk.

Verzamelde zich als één man op het plein. Dat voor de waterpoort ligt. En ze zeiden tegen Ezra. De schriftgeleerde. Dat hij het boek moest brengen.

Met de wet van Mozes. Die de Heer Israël had geboden. Hier gaat God iets heel bijzonders doen. Zijn geest gaat werken in Jeruzalem.

Hij gaat zijn volk bezoeken. Je zou kunnen zeggen. Hier uit dit hoofdstuk is een variant. Op wat je leest in Handelingen 2. In alle vroegte.

Om een uur of drie of vier morgens. Komen er duizenden mensen. Uit de wijde omgeving naar Jeruzalem getrokken. En dat was heel vroeg. Want het morgenlicht was nog maar net opgegaan.

Mensen zijn dus al in het donker gaan lopen. Om bij het aanbreken van de dag in de stad te zijn. Twee maanden. Heel hard gewerkt. Aan die muren.

Jongens en meisjes. Gezinnen. Handig of niet handig. Ze hielpen allemaal mee. Bewaken of wat het ook moest wezen. Terwijl er thuis niets of nauwelijks wat gedaan werd.

Dan is er wel het nodige nodig in de tussentijd. Wees maar eens twee maanden niet thuis. Wat je dan tegenkomt. Reden genoeg om even een paar dagen op adem te komen. En de rommel op te ruimen.

En er is zoveel werkachterstand. Maar dat gebeurt niet. Nee hoor. We gaan naar Jeruzalem. Was dat afgesproken? In de morgen om een uur of drie.

Nog in het donker. Mannen, vrouwen en kinderen die het konden volgen. Lees vers 3 maar. Mannen en vrouwen en degenen die konden luisteren. Gingen als één man naar Jeruzalem.

Massaal. Bijna niemand bleef achter. Hoe kwam dat? Hoe kwam dat? Ik kan niets anders zeggen dan dat het Gods geest was. We moeten naar Jeruzalem gaan.

Er hangt iets in de lucht. Verwachting. Opwinding. Een soort ongeduld van. Er gaat iets komen.

En wat gebeurt er dan? Het volk zelf vraagt aan Ezra. Haal de boeken van de wet. We willen ze horen. Want ze wisten het rommels goed.

Dat ze fout hadden gezeten met die ballingschap. Dat ze niet voor niks in ballingschap verkeerden. Ook de oudere mensen. En nu weer terug mochten. En Ezra haalt de wetboeken.

De Torah. Genesis. Exodus. Leviticus. Numerie. En Deuteronomium. Geweldige mooie boeken. Ook Deuteronomium vooral. Er wordt dus niets opgelegd aan het volk.

Maar ze vragen. Wil je voorlezen? Uit het woord van God. En weet u. Ik geloof heilig dat een echte opwekking onder het volk van God begint.

Bij het woord van God. Maar honger naar het woord van God. Honger. En niet met sensatie. En andere dingen waar ik nu niet over wil hebben.

In de morgen. In alle vroegte. Een uur of zes. De lucht is nog half rood. Wij willen graag het woord van God horen. Wilt u voorlezen?

Terwijl ze al die jaren niet luisteren naar de profeten. Onder andere Jeremia leest het maar eens. Eén klaagzang voor het volk. Balvin hoofdstuk. Dat was nog voor de balingschap.

Balvin hoofdstuk 30 en 33. Waarin God duidelijk zei. Ik laat dit volk nooit in de steek. Tot het einde der jaren niet. Israël heeft niet afgedaan. En daar de kerk voor in de plaats gevonden.

Kan absoluut niet. Als je de hele schrift in de juiste context leest. Maar goed. In de morgen. In alle vroegte staan ze daar. Niks. Geen dwang. Jullie moeten het woord van God horen. Denk erom. Het is hard nodig voor jullie.

Vrijwillig. Allemaal. Nou dan is Gods geest aan het werk. Wie vraagt er anders naar het woord van God? Laat we eerlijk zijn. Van onszelf vragen we er vaak niet naar.

Wie gaat er morgens om zes uur dan van half uurtje eerder uit zijn bed. Om het woord te horen. We kijken op de wekker. Nou ik kan nog wel een half uurtje. Nee.

We willen de woorden van God horen. Wat een wonder. Van onszelf. Vanuit jezelf vraag je dat niet. Het is erg om te zeggen. Maar we hebben eigenlijk vaak helemaal geen behoefte.

Wees nou eens eerlijk. Aan Gods woord. Ja we lezen er wel in. Maar niet te lang. Kom. Klein stukje vandaag. Misschien s'avonds nog uit de Bijbel. Of een dagboek.

Aan tafel. Jonge mensen. Gebeurt dat nog? Ooit was er een prediker in vroeger dagen. Toen er ook weinig in de Bijbel gelezen werd.

En die riep heel hard uit in de prediking. Gods oordeel kan hij schrijven in het stof dat op jullie Bijbels ligt. Nou ik hoop het niet. Ligt er stof op onze Bijbel.

Nee toch. Wij willen graag de woorden van God horen. Jij ook. U ook. Ik ook. Wat een wonder hè.

Mensen gaan verlangen om het te horen. Want er moet iets aan de hand zijn met ons. Dat we in die situatie terecht waren gekomen. En nu dit. Maar het gebeurt. En het gebeurt nog steeds. Ook onder jongeren.

En onder ouderen. Er zit hier ook gelukkig. Honger naar het woord. En misschien ken je die momenten ook van inzinking. Maar het is er zeker onder de mensen. Ik kan je zeggen.

De rest kan je hart niet vervullen. Echt niet. Ziekte en genezing. Wonderen. Al die andere dingen. O God kan ze geven op zijn eigen manier.

Op zijn tijd. Maar het gaat om het woord van God. Als dit mijn laatste preek zou zijn. Dan zou ik het nog zeggen. En dan kom je vanzelf achter. Het woord.

Heere. Heere. Heeft u een woord voor mij vanmorgen. Als een man gaan ze roepen. Eén man. Geef ons het woord. Een soort opwekking. En heerlijk God heeft dat alle eeuwen doorgegeven.

Ik weet het met gebreken. Er valt heel wat te zeggen van de reformatie en van Luther. Maar in die tijd zagen we mensen als John Knox, Calvin. Het was net of heel veel mensen rond 1500 ineens wakker werden.

In heel Europa. Vooral veel jonge mensen van een jaar of 25. Ineens krijgen ze honger naar de woorden van God. Ze willen de Bijbel kunnen lezen. De Bijbel was toen een verboden boek in Nederland.

Er zijn mensen op de brandstapel gegaan omdat ze een Bijbel hadden. Ze werden onthoofd. Leestige tuiveren. Maar ze konden het niet laten. Dan maar de brandstapel op.

Wonderlijk toch? Allemaal om dat woord. En dat was er niet bij enkele. Maar bij duizenden en duizenden mensen. Dan moet dat de geest van God zijn. Liefde voor God en verlangen naar zijn genade.

Naar de Heere Jezus. En op veel meer plekken later in Engeland, in Schotland, Amerika. Ook hier in Nederland willen op bepaalde plekken. Ik heb hem laten vertellen in Nijkerk.

Zelfs in Bunschoten hier nog. In de Alblassenwaard. Lees daar maar eens over. Er is een zekere broeder van Valen. Zijn zoon heeft hier regelmatig gesproken. Die er heel veel van weet. Dit maakt je ziel zo verlangend.

Heren, dat wil ik ook. Niet zo zie je dat massa. Maar Heere verlangen naar echt levende gemeenschap met u. Wat zou het geweldig zijn als het hier ook gebeurt.

Dat er in Bunschoten mensen opstonden. En zeggen wij willen nu voor het woord opkomen. Al dat libertaire en afvalge gedoe van dit moet kunnen, dat moet kunnen.

En je moet het niet zo serieus nemen. Je moet het in de tijd verstaan. En Paulus was ook maar een mens. En Jezus was ook een mens. En vooral dat nadruk, daar wordt een nadruk op gelegd. Dat hebben we hard nodig.

Een visie op het woord van God. Niet onze eigen visie, maar dat we openstaan voor het woord. Dat de Heer in een korte tijd, bewijzen we spreken nu nog, in grote afval, krachtig kan werken.

Lees ons de woorden van God, riepen ze in een man die duizenden mensen. En dat gaat gebeuren. Ezra gaat op een soort houten preekstoel staan. Een soort podium. Mannen om hem heen.

Ik heb die namen niet genoemd. Om de tijd. Iedereen kan hem zien en horen. En dan gaat hij lezen. Dat vind ik zo ontroerend. Vanaf het morgenlicht.

Tot de middag. Hij las een half uur, laat ik maar zeggen, uit de Bijbel. Een uur lang. Twee uur lang. Hij stopte nog niet. Zes uur lang vanaf morgens zes uur.

Dus zo'n twaalf uur. En niemand keek op zijn halogen. Zo van, wanneer is het afgelopen? Houd dat nog eens een keer op. Niemand liep weg.

Omdat hij nog andere dingen te doen had. Hij las een halve dag. Dat is wat. Mensen konden niet genoeg krijgen van het woord. Ooit John Preston, een opwekkingsprediker.

Die zei wel eens, elke preek brengt ons dichter bij de hemel of bij de hel. Nou, dan kun je wel preken. Hij preekt een keer zo. Zo, dat hij de tijd vergat.

Begorde ons morgens tien uur. Toen zongen ze vaak maar één of twee liederen. Om tien uur begon hij en toen hoorde hij de klok slaan. Twee slagen. Hij had vier uur gepreekt. Amen, zei hij. Amen.

Hij was de tijd vergeten. En toen riep de zaal, for God's sake, sir, go on. Riepen de mensen uit de kerk. Vier uur gepreekt. En hier in de heenbea staan ze zes uur achter elkaar.

En ze konden er niet genoeg van krijgen. Ze waren natuurlijk ook leeg. Ze hadden lange tijd niet gehoord. Hier is de geest van God zo heerlijk en krachtig echt aan het werk. Dit was geen sensatie.

En als wij verlangen van God. Als wij verlangen om God en de heer Jezus Christus te leren kennen. Als wij verlangen naar vernieuwing in ons leven.

En versterking. Dat is de eerste stap die je neemt. Tijd voor het woord van God. Ik weet het. Ik bedoel niet zozeer een stukje om je plicht te doen. Dat moet nog.

Niet alleen lezen, maar werkelijk onderzoeken. Psalm 119 vers 8 zegt het zo mooi. Ik zal o God bepijnzen uw wet. In het onderzoek van uw bevelen waken.

Terwijl mijn ziel op uw paden let. In uw geboon zal zich mijn geest vermaken. En daar ook hulp verwacht. Op mijn gebed. Uw heilig woord vergeten nog verzaken.

Daar moet je echt tijd voor nemen. En dat is niet alleen voor dominees en voorgangers. Maar begin. Begin maar kort. En sluit je af voor de rest.

Echt helemaal naar hem willen luisteren. Dat moet je leren. Dat is niet makkelijk. Maar doe het biddend. Nee, je hoeft echt geen meditatietechnieken te beoefenen.

Dat is er niet voor noodzakelijk. Bidden tot God. En zijn woord onderzoeken. En volhouden. En er zijn zoveel heerlijke hulpmiddelen tegenwoordig. Gebruik ze.

Maar onderzoek het woord. Het zijn studiebijbels. Bijbelverklaringen. Bijbelstudies. Er is zoveel. Nog nooit zoveel geweest als in vergelijking met vroeger. Prachtige hulpmiddelen.

Eenvoudige gebruikelijke taal. Maar goed, als je dat laat liggen. En je laat je afleiden. Door een ding. Of andere zaken. Wat moet ik erop zeggen?

Ja, we hebben allemaal druk. Maar je ziel, je geest en je hart. Maak er ook een regel van als je even geen zin hebt. Sta anders maar even toch wat vroeger op.

Ja, maar. Juist als je geen zin hebt. Of ben je zo dood als een pier. De oren van het hele volk. De oren staat er duidelijk bij.

Waren gericht op het wetboek. De Torah. Het woord van God. De mensen hadden allemaal hard gewerkt. Maar ze stonden er allemaal smorgens. Een hardwerkende vader.

Een jonge moeder met dat drukke gezinnetje. Weduwe en wezen. Jongens en meisjes van denk ik 16 jaar. Misschien nog een jongen. Ze stonden er allemaal. De ogen waren gericht.

Ingespannen. Ze hadden nergens anders aandacht voor dan het woord. En misschien waren er ook geen andere. Er waren ook geen middelen zoals tegenwoordig. Er worden heel veel misleid en verleid door allerlei andere dingen.

Dat weet ik natuurlijk ook wel. Maar ze luisterden alsof hun leven er vanaf hing. Hun leven hing er ook vanaf. Ons leven hangt er ook vanaf.

De tijd mag daar veranderd zijn. De middelen mogen veranderd zijn. Maar. Daar was een sprekende God. En een luisterend volk. En een volk van God.

Is een volk van God. Als er naar God geluisterd wordt. Hebben wij zo'n luisterhouding? Wat heeft de Heer mij persoonlijk te zeggen?

We zitten toch niet zomaar op deze stoelen vanmorgen? En laat het over ons heen komen. Toch? Welk woord hebben wij nodig vanmorgen? Heer geef mij een woord.

Ik wil uw woorden horen die ik nodig heb om u te verheerlijken. In handelingen 17 lees je van een groep mensen. Die ontvingen het woord met grote breidwilligheid.

En onderzochten dagelijks de schriften. Om te zien of die dingen zo waren. Check iemand die met een theorie komt. Als je de Bijbel kent. Als je de Bijbel leest.

Raak je echt niet gauw naar waar. Dan mag iemand ons in verwarring brengen. Want hij bepaalde dingen anders ziet. En niet dat jij dan gelijk hebt. Maar als je de schrift erbij neemt. In zijn geheel. En die lijn er ziet.

Dan weet je. Dat je niet gauw in paniek hoeft te raken. Mogen wij zo vanmorgen het woord ontvangen. Niet vanuit beredeneerdheid. Of op basis van tegenspraak.

Maar bereid om het aan te nemen. En wat gebeurde er? Dan gaat het nog iets verder. Ezra opende het boek. En in vers 7. En toen begon hij de heren te loven.

Hij loofde de heren. De grote God. En heel het volk antwoordde onder het opheffen van hun handen. Amen. Amen. En zij knielden. En bogen zich neer voor de heren met het gezicht raar.

Ze vielen dus niet achterover. Voor alle duidelijkheid. Nee. Uit eerbied. Bogen ze en knielden ze. Met het gezicht der aarde. Toen moest hij nog gaan lezen. Maar hij wilde eerst de heren groot maken.

De schepper van hemel en aarde. En verheugd zijn in God en zijn woord. In Israël vieren ze de Simchat Torah. Weet je nog. Op die dag toen het gebeurde.

In oktober. De vreugde der wet. Dan staan ze te dansen bij de boekrollen. En met de boekrollen. De klaarmuur. Dat feest is. Dacht ik niet zozeer voorgeschreven. Maakt niet uit.

Maar. Is niet zozeer een voorschrift. Maar het is een feest. De vreugde. Om de woorden van God. En ze prezen. En ze loofden God. En ze maakten hem groot. Dat God zijn woorden aan stervelingen wil geven.

We hebben een complete bijbel. En dat vinden we zo normaal. Maar je moet eens weten hoeveel er om gestreden is. Weet je dat pas in 1965 officieel de katholieke kerk. De mis in het Latijn afgeschaft heeft.

In ieder geval dat dat toegestaan was. We zouden we ook in het Latijn. Je verstond er geen bal van. Of je moest allemaal Latijn kennen. Onze God heeft daarvoor gezorgd. En wat is Israël bevoorrecht geweest.

Dat zij het woord als eerst hebben ontvangen. Wat een bevoorrecht volk. Maar ook een verantwoording. En daarom werden ze ook altijd door de profeten aangesproken. Maar na deze tijd vertaald.

Spurgeon zei ooit wel eens. De Bijbel is een liefdesbrief van God. Nou vandaag de dag stuur je geen liefdesbrief meer. Dat gaat via mailtjes en appjes en wat meer dingen.

Maar mijn vrouw deed het nog wel. Wel eens een liefdesbrief ontvangen. En toen verscheurd. Of naast je neergelegd. Even niet kijken. Wat voel je bij een liefdesbrief? Zo'n brief lees je wel een paar keer.

Volgens mij hebben we ze nog steeds. Gods liefdesbrief van God. Niet te begrijpen. Woorden van oordeel. Woorden van genade. Woorden van verzoening. Laat u met God verzoenen.

Toch niet te begrijpen zo'n brief. Gaan we nu begrijpen. Waarom doen al die mensen God loofden. En dankend ze op de knieën ging. Want ze wilden het woord horen.

Maar er staan heel wat harde dingen in die wetten. Vloeken. Vervloeken over het volk. Als ze zo handelden. Dan begrijp je pas hoe ernstig een liefdesbrief kan zijn.

Als je het aankijken niet waard vindt. Ik heb wel leukere dingen te bedenken dan het woord van God. Hoorde ik iemand zeggen. Stel dat je zoiets doet bij een brief van je geliefde.

Je neemt de moeite niet om open te maken. Dat is een klap in het gezicht van je meisje of van je vriend. Dat doe je ook als je het woord van God afwijst. Of naar je neerlegt. Grote voorrechten geven grote verantwoordelijkheid.

Als ze straks voor hem staan. En dat geldt voor iedereen. Wat heb je met mijn woord gedaan? Aangenomen? Verworpen?

In ernst of in onverschilligheid? Ezra loofde de grote God. Zoals we ook altijd smorgens beginnen met zingen. We loven de Heere God. Hij was er verrukt over. Hij had een diep ontzag voor God.

Zo heilig. Zo groot. Zo heerlijk. Zo majesteitelijk. En dan neem je de kinderen bij mee. Hebben wij wel een grote God? Of kunnen wij hem in onze tas of in onze zak stoppen?

Hebben wij hem in onze zak? We snappen hem wel. Is hij een etiket voor mij geworden? Een naam of een klank? Een klank op het voetbalveld waar Kees over had. Heel ver weg.

Wie maar een glint van zijn goedheid en barmattigheid heeft ontvangen. Die wil hem leren kennen. Als die geliefde jou raakt.

Wil je meer van hem weten. En wil je hem ook gehoorzamen. Wil je hem kennen. Onze grote God. Die door één woord de aarde tot aan zijn riep. De uitocht door Egypte.

Zo groot is God. Mozes is zo verwonderd dat hij roept. Alle volken der aarde zullen voor u buigen. Ja, hij had al het oog op alle volken. En u eren. Want ge zijt groot en doet wonderwerken.

Onder de goden is niemand u gelijk. Heren, werken als de uwe zijn er niet. Al de heidevolken die u gemaakt hebt, heren, zullen komen. Zich voor uw aangezicht neerbuigen.

Uw naam eren. Want u bent groot en doet wonderen. U bent God. U alleen. Zo groot in liefde als dat hij zelfs zijn enige geboren zoon gegeven heeft.

Die hemel en aarde schiep, hè. God en de zoon en de vader. Het liefste en kostbaarste heeft hij niet achtergehouden. Kun je het je voorstellen? Je zoon. Je geliefde zoon.

Zodat iedereen die gelooft niet verloren gaat. Maar even geleven heeft. Ik kan erop alleen maar zeggen. Haddelia, heren. Haddelia. Wie gelooft. Wie hem aanneemt.

Als heer en heiland. Is behouden. Die zijn geest in overvloed uitdeelt. Die de wereld regeert. Die de regie houdt. Ook al hebben we een overste die veel macht heeft.

Maar hij heeft het beloofd. En hij heeft gezegd tegen iedereen die een kind van God is. En die het evangelie verspreidt. Zie, ik ben met u al de dagen tot aan de volleinding der wereld.

Ezra loofde de grote God. Hij had nog geen woord gelezen. Maar wat gebeurt er als je God leert kennen in zijn grootheid?

Dan word je steeds kleiner. Zo klein. Zo klein dat je op je knieën gaat. Als God groot wordt, is deze wereld maar een knikkerspel. Dan ben je heel klein.

Daarom, amen, amen. Handen omhoog. En ze werden klein en bogen zich heel diep. En ze bogen diep in het stof. Dat prachtige lied zegt het zo mooi.

God is tegenwoordig. God is in ons midden. Laat ons diep in stof aanbidden. God is in ons midden. Laat nu alles zwijgen. Alles in ons hart voor hem neigen.

Misschien eens nadenken. Welke liederen we zingen. En hoe is het zingen? Met gerichtheid op onszelf of op de Heere God. En daarna, als het volk ook meejuicht.

Ze zijn eigenlijk heel verbaasd. Want ze willen eigenlijk allemaal huilen. Ze zijn verdrietig. Omdat ze weten wat Ezra gaat zeggen. Dat zal soms heel erg zijn. Want we hebben verkeerd gehandeld.

In vers 98 staat dat de Leviten, als ze Ezra aan het lezen gaan, lopen tussen de mensen door. En die gaan uitleggen. Dan stopte Ezra even met lezen. En dan is het uitleggen. En de betekenis te duiden.

Want een deel van het volk verstond waarschijnlijk niet eens Hebreeuws meer. Die kwam uit de ballingschap. Helemaal niet meer. Een groot deel kwam nog maar net uit het Persische Rijk vandaan.

Het Aramees verstonden ze wel. Dus dat zal er in tweetalig moeten geweest zijn. Ik weet het niet. Maar is het niet een wonder van genade dat God ook verschillende talen spreekt? En dat we erop kunnen vertrouwen.

In grote lijnen. We kunnen ze vergelijken. Wat zal Ezra nou allemaal gelezen hebben? Zal die Deuteronomium 28 gelezen hebben waar de vloeken staan? En de zegeningen?

Het hoofdstuk van die zegeningen en vervloekingen? Ik denk het wel. Geweldig al die beloften. Maar ook ernstig al die waarschuwingen. Wet en evangelie daar nog in één hoofdstuk.

Want in vers 10 lezen ze dat het volk begon te huilen. Ze hoorden het. Och, hoe kunnen we staan? Dat ze knielden. Ze voelden hun schuld. Waarom ze dat allemaal meegehaald moeten maken.

Nu wisten ze het. En ze voelden het ook. Letterlijk. Ze hadden verdriet op wat ze hadden misdaan. Stop. Zegt Ezra. En dat komt ook later.

Zullen we zien in het hoofdstuk. Nu eerst feest. Niet huilen. Het is nu een dag van blijdschap. Het is een dag van genade. En vergeving. Het hoeft niet altijd in ellende verlossing dankbaarheid te gaan.

Dat kan ook beginnen in geweldige blijdschap. Dat heb je meerdere getuigenissen gehoord. En dat je in de loop van je leven ontdekt. Mensen, mensen. Wat, wie ben ik geweest? Dat de Heer mij vergeven heeft.

Dat ik verlost ben. Bedroefd over zichzelf. Zo waren ze. Maar nu zegt Ezra. Wees nu verblijd in God. Dank hem. En ook wij mogen weten.

Ook al is het nog geen Pasen. Maar wij vieren ook nu Pasen. Het is volbracht. We hebben nog veel meer reden om te weten. Om blij te zijn. Om blij te zijn. En getroost te zijn.

Wij hebben de volle openbaring. Wij hebben het woord van God. De voord. Der verzoening. En de Levieten gingen tussen het volk door. En vanmorgen gaat misschien de Heerde God.

De rijen door en komt langs jouw ziel. Ik hoop dat jij geraakt wordt door het woord. Niet alleen vanmorgen, maar thuis. Hij komt persoonlijk bij jou.

Bij jou thuis. Waar je bent. En hier is jou thuis. Hij staat voor jou. Persoonlijk gebracht en overhandigd. Jezus. En ik sluit met die woorden.

Wie dorst heeft, die komen. En wie wil, nemen het water des levens om niet. Jezus. Jezus laat die in je leven toe.

Hij is ook het woord. Hij is de deur. Hij is het licht. Hij is het lam. Hij is het water. Hij is het brood. Hij is de wijn. Maar Jezus. We handelen met hem.

En godelijk woord. En verlang naar het woord. Halleluja. Amen.