Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ja, nou, degene die de inleiding doet, die de tekst uitkiest, voor vandaag was dat Johannes 18 vers 4.
! Wij hebben geen contact met elkaar gehad, maar het is altijd weer een overweldiging om te mogen ontdekken hoe mooi het toch is.
Dat God zelf de regie heeft over deze dienst. De perdext uit Johannes 18 vers 4 verklaart heel mooi dat waarover ik wil gaan spreken.
Oké, ik spreek vanochtend, zo heb ik het op mijn hart gekregen, over de akkeda. En wat betekent het Hebrauwse woord akkeda?
Wat wordt daarmee uitgedrukt? Wie weet het? Machtige God. Machtige God. Ik vind het niet hoor. Nou, ik vind het geweldig hoor dat u toch durft te antwoorden.
Nee, het betekent geen machtige God. Nou, dan hebben we toch maar weer een goed thema voor vanochtend hier in de dienst. Akkeda. Ja, wat betekent het? Nou, ik ga dat illustreren met de preek, de uitleg, de woordverkondiging, hoe men het ook noemt.
En u bent het van mij gewend dat ik dat heel graag doe met een PowerPoint presentatie. Ik heb met heel veel moeite teksten erin gebracht die we gaan lezen, dat we dat ook voor ons hebben.
Maar ik heb ook prachtige schilderijtjes, foto's van schilderijen die de akkeda uitdrukken, heb ik uitgezocht. En de PowerPoint is heel belangrijk in de preek van vanochtend.
En daarom, mijn vriendelijke vraag, kunnen een paar van die lichtjes die hier zo branden, die effect hebben op het scherm en de kleurtjes een beetje doen verbleken, kunnen die uitgeblazen worden?
Want er hoeft niet allemaal dat licht verblind. Nou, nog meer hoor. Dan maakt het maar lekker donker. Ja, nou wordt het een beetje.
Akkeda. Nou, daar gaan we het over hebben. Wat betekent akkeda? Akkeda is het Hebraeuse woord om uit te drukken het binden, vastbinden van het offer, wat bestemd is voor het altaar.
Dat is akkeda. Het binden. En, nou, je ziet hier in de tekst een prachtig voorbeeld, Johannes 18 vers 4, wat onze broeder heeft gelezen, van iemand die bereid was zich te laten binden.
Het lam gods, de Heer Jezus Christus, in de hof van Gethsemane. Wie zoekt gij? En dan zegt de Heer Jezus, ik ben het.
En hij doet een stap naar voren. En hij toont daarmee dat hij bereid is zich te laten binden. Akkeda.
Binden. Akkeda is een thema wat ook aangesneden wordt bij het Joodse volk bij het begin van een nieuw jaar.
Rosh Shana. Het Joodse nieuwe jaar. Dan wordt over de Akkeda gesproken. En dan wordt er ook een tekst uit het Oude Testament genomen om de Akkeda duidelijk te maken.
En die tekst, die gaan wij met elkaar bezien. Dat is de tekst uit Genesis hoofdstuk 12. Dat hoofdstuk waar we zien Isaac, die zich laat binden door zijn vader om gelegd te worden op het altaar.
De binding of Isaac. Ieder Joodse jaar, ieder Joodse nieuwjaar, begint met dit hoofdstuk.
En ze benutten dit hoofdstuk om het volk te bemoedigen. Voor het nieuwe jaar wat voor ze ligt.
En wij proberen ook een beetje die bemoediging van het binden van Isaac, proberen wij te pakken uit Gods woord.
Dat wij ook in de week die voor ons ligt, in de tijd die voor ons ligt, een nieuwe tijd, een nieuw jaar, dat we bemoedigd worden voor dat nieuwe jaar.
Akkeda. Het binden van Isaac. The binding of Isaac.
Nou, daar gaan we het over hebben. Vooraf een beetje informatie. Wat heeft zich vooraf afgespeeld van Genesis 22?
Informatie die we wel moeten weten, om Genesis 22 een beetje te kunnen begrijpen. Dat was het verbond wat God maakt met de mens.
God is verliefd op zijn schepping. God houdt van de mens. En God is ook naar beneden gekomen om contact te maken met de mens.
Zich te verbinden met de mens. En God heeft gekozen voor Abraham. God maakt een verbond met Abraham.
Hij bindt zich met Abraham. Met een heel belangrijk verbond. Een verbond wat eigenlijk heel de schepping aangaat.
Wat heel de schepping betreft. God zegt dan tegen Abraham. Abraham, ik wil een verbond met jou sluiten. Want ik hou van mijn schepping.
Ik hou van de mens. En ik wil graag in dat verbond een God kunnen zijn. Voor jou.
Maar niet alleen voor jou. Ik wil dat ook aangaan, dat verbond, met jouw nageslacht. Ook jouw nageslacht zal gezegend worden.
En dat nageslacht, dat zal zo groot worden. Kijk maar naar de sterretjes in de hemel. Probeer ze te tellen. Dat zal jouw nageslacht worden.
Het zand waarop je staat. Al die korreltjes. Probeer ze maar te tellen. Dat zal jouw nageslacht worden. Jij zult een vader worden van velen volkeren.
Het is een vruchtbaar verbond. Wat God sluit met Abraham. En het uiterlijke teken van dat vruchtbare verbond.
Wat was dat? De besnijdenis. Jazeker. De voorhuid moet weg.
Zodat het zaad kan stromen. Dat was het. Het was een prachtig uiterlijk teken. Voor dit verbond wat God maakte met Abraham.
De besnijdenis. Het is een vruchtbaar verbond. Ik wil God zijn. Voor mijn schepping. Ja. Maar daar hebben we wel eens een keer over gesproken.
En wat heerlijk. Dat ik. En ik hoop dat u. ook daarvan geniet. Galaten 3 vers 29.
Zegt ons heel duidelijk. Dat wij deel kunnen hebben. Aan dat heerlijke verbond. Wat God sloot met Abraham. En zijn nageslacht.
Daar staat in Galaten 3 vers 29. En als u. Van Christus bent. Dan bent u.
Abrahams. Nageslacht. En overeenkomstig de belofte. Erfgenamen. Ik heb deel.
Aan dat heerlijke verbond. Wat God sloot met de mens. Ik ben een van die sterretjes. Daar aan de hemel. Ik behoor.
Tot het nageslacht. Van Abraham. En ik ben mede erfgenaam. Ik mag. Ik mag. Dat.
Dat heerlijke verbond. Waarin God zegt. Ik wil. Een. God. Zijn. Voor jullie. Dat mag ik ervaren. En vanochtend.
In mijn stille tijd. Ik ben al heel vroeg opgestaan hoor. Kwart voor zeven. Op de zondag. Dan ga ik naar beneden. En dan ga ik op mijn knie.
Bij de zitbank. En dan heb ik God gedankt. Dat hij ook vandaag. In mijn leven. Een God. Zijn. Wil.
Ik heb twee diensten. Nu. Hier. In Baren. Maar vanmiddag om twee uur. Ben ik bij een Indonesische gemeente.
En er was een lieve zuster in die Indonesische gemeente. Die heeft een prachtig hemd. Voor mij. Genaaid. Gemaakt. Wat. En ze heeft zoveel moeite gedaan.
Zodat het ook een beetje symmetrisch is. Met de figuren en het wilde in dit hemd. Dat ook op mijn rug. Het mooi past. En ik heb dit hemd aangetrokken.
Omdat ik vanmiddag bij hun ben. En ik wil haar laten zien. Ik ben zo blij. Met dat hemd wat je me gegeven hebt. Ik draag het weer. Vol vreugde.
De dienst begint om twee uur. En zo. Nou. Half acht vanavond ben ik weer thuis. Want het is ook met eten erbij.
De preek wordt vertaald. En het Indonesisch. Daar komen de mensen. En dan willen ze ook tijd met elkaar verbrengen.
En dat is gewoon heel heel fijn. En toen heb ik gezegd. God dank u wel dat u dat allemaal weet. En dat dat alles voor mij een mission impossible is.
Ik ken de mensen hier in de zaal niet. En de mensen achter de buis thuis. Ik ken ze niet. Ik sta hier met een mond vol tanden.
Maar dank u wel dat u God zijn wil. In mijn leven. What a beautiful name. What a powerful name.
Is the name of Jesus. Als u van Christus bent. En dat ben ik. Ik ben in het lichaam van Christus opgenomen.
En hij leeft in mij. Ik ben van hem. En daarom ben ik ook. Behoor ik. Tot het nageslacht van Abraham.
En overeenkomstig. De belofte. Ben ik ook erfgenaam. Wat heerlijk. Wat een heerlijk verbond. Wat God sloot met de mens.
In dat verbond met Abraham. Ja. Een prachtig verbond. En dat wordt dan weer herhaald door God. Aan Abraham.
En Sarah. Zijn vrouw. Weet wat ik jullie beloofd heb. Ik wil grote dingen doen. In jullie leven. En niet alleen voor jullie.
Maar ook voor jullie. Nageslacht. En Abraham en Sarah. Ze worden ouder. En ouder. En ze moeten er zelfs bij lachen.
Toen God. Hen er weer aan herinnerde. Zoals hier. Genesis 17. Vers 17. De herziende statenvertaling. Toen wierp Abraham zich met zijn gezicht ter aarde.
En lachte. Hij zei in zijn hart. Zal bij een 100jarige een kind geboren worden. En zal Sarah die 90 jaar is baren.
Hij moest erom lachen. Abraham al 100 jaar geworden. Nou, tjonge jonge. Ik ben 68, nog een jonkie vergeleken bij Abraham.
En ook in Genesis 18 vers 11 en 12, herzien de Statenvertaling, daar staat dat ze moesten lachen toen God hen er weer aan herinnerde.
Nu waren Abraham en Sarah oud en op dagen gekomen en ging Sarah niet meer naar de wijze van de vrouwen.
Daarom lachte Sarah in zichzelf. Zal ik nog liefdesgenot hebben nu ik oud geworden ben en ook mijn heer oud is?
Laat me niet lachen. Ze moesten erom lachen. 90 jaar was ze en Abraham 100 jaar.
En toch geloofden Abraham en Sarah het woord dat God tot hen gesproken had. Ze geloofden.
Ja, het was voor hun in hun ogen een mission impossible, maar God heeft het gezegd. En dan zal het ook op een of andere wijze in vervulling gaan.
Hun geloof, dat wordt ook geroemd in de Bijbel. In het Nieuwe Testament, Hebraïe hoofdstuk 11, de wolk van getuigen die we om ons hebben, de geloofshelden die daar worden genoemd in Hebraïe hoofdstuk 11.
Ook Abraham en Sarah komen daarin voor. Hebraïe 11, vers 11 en 12. Daar staat, door het geloof heeft ook Sarah zelf kracht ontvangen om zwanger te worden en een kind te baren.
Ondanks haar hoge ouderdom. Omdat ze hem getrouwd heeft. Geacht. Omdat ze hem getrouw heeft geacht die het beloofd had.
Daarom zijn er zelfs uit één man, en dat uit iemand wiens kracht al gestorven was, zoveel geboren als de sterren van de hemel in menigte en als het zand op het strand van de zee dat niet te tellen is.
Door het geloof. Abraham en Sarah, geloofshelden. Ja, ze moesten erom lachen.
Het leek een mission impossible. Maar ze geloofden dat wat God gezegd had. En het gebeurde. Door het geloof is Sarah zwanger geworden.
Abraham was 100 jaar. Staat in Genesis 21, vers 5. Abraham was 100 jaar oud toen zijn zoon Isaac hem geboren werd.
Nou, dan kun je je voorstellen de enorme vreugde bij deze oude, vandaag, Abraham een 100-jarige man, dat hij een zoon had.
Nou, geweldig iets wat God nog kan doen. Ook al ga je met pensioen. Ook al zeggen de mensen, joh, ga lekker op een zijspoortje.
Hé, laat de ander het maar doen. Ga jij maar lekker rusten. Met de caravan naar Frankrijk. Niet leven als God, maar leven met God.
Geniet ervan. Ja, we hebben een caravan. En we gaan ook dit jaar naar Frankrijk. Maar niet de hele tijd, hoor.
Ik doe nog steeds mijn dienst. Met pensioen gaan bij God? Nee. Dat bepaalt de Heer. Wanneer ik op een zijspoortje mag staan. En mag rusten.
Maar zolang ik nog aangevraagd word. En de Heer mij de kracht geeft. En de vreugde om dat te doen. Dan ga ik ervoor. En ja, honderd jaar was Abraham.
En wat heeft hij nog een avonturen beleefd met God? Een bemoediging voor ons. De oudjes hier in de gemeente. De pensionada's. Jongens, ga de weg met God.
En je zult nog een hele hoop avonturen beleven met hem. Echt waar. Abraham was honderd jaar oud toen zijn zoon Isaac hem geboren werd.
Nou. En dan wordt dat geloof van Abraham getest. Dat staat dan in Genesis 22.
Het hoofdstuk wat we willen bezien. En waarmee ook het nieuwe jaar bij de joden wordt ingeluid. Om ze te bemoedigen.
Dan staat er. En het gebeurde. En het gebeurde na deze dingen. Dat God Abraham op de proef stelde. Hij zei tegen hem.
Abraham. Hij zei. Zie hier ben ik. Hij zei. Abraham. Neem toch uw zoon. U enige. Die u lief hebt.
Isaac. En ga naar het land Moria. En offer hem daar. Als een brandoffer. Op een van de bergen.
Die ik u noemen zou. Abraham. Neem je enige zoon. Degene die je lief hebt.
Nou dat kunnen we ons heel goed voorstellen. Na alles wat Abraham en Sarah beleefd hadden. Neem Isaac. En offer hem.
Op een van de bergen. Die ik jou laat zien. Het geloof van Abraham. wordt op de proef.
Gesteld. Dan moet je weten. Dat God dat ook doet bij ons. God hoort. De liedjes. Die wij zingen.
Die wij met onze mond uitspreken. Maar God wil dat ook. In ons leven zien.
Hij stelt het op de proef. Je zegt het allemaal wel zo. En je bezinkt het allemaal wel zo. Je geloof. Je geloofsbeleidenis.
Maar hoe ziet het eruit. In de praktijk. In je handel. En je wandel. God gaat ook ons. Geloof.
Op de proef. Stellen. Abraham moest zijn zoon nemen. En die zoon offeren. Op een van de bergen. Die God hem tonen zal.
Wat vraagt God. Van ons. Wat voor offer. Vraagt God. Van jou.
En mij. Het staat in Romeinen. Hoofdstuk 12. Vers 1. En daar wordt dat wat God van ons vraagt.
Een logische dienst genoemd. Het is logisch. Dat je dat doet. Als je dat zegt. Met je mond.
Dan is het logisch. Logisch. Dat je in je handel. En je wandel. Dit offer brengt. En wat voor over is dat dan.
Dan staat er in Romeinen 12. Vers 1. Ik spreek jullie dan aan. Broeders. En zusters. Door het medelijden.
Van God. Jullie lichamen. Te presenteren. Als offer. Als offer. Levend.
Heilig. Welgevallig voor God. Dat is jullie logische dienst aan God. God heeft ons medelijden getoond.
Liefde. Genade. Heb je dat geproefd. Ben je daarmee in aanraking gekomen. Geloof je dat.
Dan is het logisch. Zegt Paulus. Geïnspireerd door Gods geest. Dat jij. Jouw lichaam. Offert.
De levende God. Abraham werd gevraagd. Zijn zoon te offeren. Op een van de bergen.
Die God hem zou toonen. Wij worden gevraagd. Onszelf. Te offeren. Ons lichaam. Te offeren.
De Heer Jezus zegt ook. In het Nieuwe Testament. Wil je mij navolgen? Wil je een disciple zijn van mij?
Een jongeling. Een gelovige. Die mij navolgt. Die in mijn voetsporen gaat. Dan worden hij drie dingen genoemd. En dan zegt hij als eerste.
Hij die mij navolgen wil. Hij verlogene zichzelf. Hij moet zijn kruis opnemen.
En hij moet mij navolgen. Dat zijn de drie belangrijke kenmerken van een disciple. Van een volgeling.
Van een christen. Die in de voetsporen gaat van Christus. Het begint met jezelf te verlogenen. Wat betekent dat jezelf verlogenen?
Dat betekent dat je afstand neemt van jezelf. Dat je op het punt komt en dat je zegt.
Met jou wil ik niets meer te maken hebben. Ik verlogen mijzelf.
Ik moet denken aan Petrus. Toen de haan kraaide. De Heere Jezus verlogende. Er werd hem gezegd.
Jij behoort hem ook toe. Jij bent ook een van die volgelingen. En toen zei Petrus. Ik ken hem niet.
Petrus heeft afstand genomen. Hij heeft de Heere Jezus verlogend. Wij moeten onszelf verlogenen. Hoe doen wij dat?
Door te kiezen voor sterven. Dat is heftig. Je kiest daarvoor om te sterven. En hoe doe je dat?
Je kiest voor Jezus Christus. Je kiest er heel bewust voor. Met hem.
Te sterven aan het kruis. Je kiest heel bewust ervoor. Met hem. Begraven te worden.
Je neemt heel bewust die stap. Met hem. Op te staan. Uit het graf. Maar niet meer die oude Robert Speelman.
Maar een nieuwe schepping. Een kind van God. Dat is jezelf verlogenen. Dat is jezelf op het altaar leggen.
Dat is jezelf. Je lichaam. Presenteren. Als een offer. Aan God. Daar begint het mee.
Ik ben met Christus. Ik ben met Christus gestorven. Ik ben met hem begraven. En ik ben opgestaan. Het is niet meer die oude Robert Speelman.
Want ik verloog mezelf. Ik ben in Christus. Wederom geboren. Een nieuwe schepping ben ik geworden.
En het is iedere dag weer. Dat je daarin bewust gaat wandelen.
In die nieuwe schepping die je bent. Het is iedere dag weer. Dat je je beseft. Ik verloog mezelf.
En ik geef mijn lichaam als een offer. Hem ter eer. Die oude Robert Speelman telt niet meer. Het is de nieuwe mens.
Die nieuwe natuur. De gezindheid van Christus. Die vandaag zichtbaar moet worden. Door mij heen. Het is een dagelijks sterven.
Het is een dagelijks je lichaam presenteren als offer, levend, heilig, welgevallig voor God.
En dat is jullie logische dienst. Zegt Paulus. Abraham, neem je zoon en offer hem.
Ook wij worden op de proef gesteld. En God wil zien. Dat wat wij zeggen. Dat wat wij preken.
En bidden. Wat uit onze mond komt. Dat dat ook werkelijk is in ons leven. Ook wij worden op de proef gesteld. En wij worden in die proef gevraagd.
Ons lichaam. Ons zelf. Op het altaar te leggen. Iedere dag weer. Ja. En dan gaat Abraham.
Hij gehoorzaamt. Hij doet wat God van hem vraagt. Hij neemt zijn zoon. Hij neemt twee knechten. En een ezel. En zo gaan ze op weg naar het land Moria.
Naar het gebergte Moria. En dat is van Beersheba. Uit. Daar waar Abraham woonde toen.
Dat was een reis van drie dagen. Te voet. Honderd jaar was Abraham toen Isaac geboren werd.
En volgens de Joodse traditie. Was Isaac toen hij met zijn vader op weg was naar het land Moria. 37 jaar oud.
Abraham. Een man van 137 jaar. Drie dagen reizen naar het land Moria. Wauw. Ja.
Het land Moria. Waar moet je dat vinden? Dat is wat nu Jeruzalem is. De grote stad Jeruzalem. Jeruzalem gebouwd op meerdere heuvels.
Op meerdere bergen. Dat is het gebergte Moria. En God zei. Ga naar het land Moria.
En ik zal jou wijzen. De berg. Waarop jij het offer moet brengen. Nou hoe deed God dat?
Dat wijzen. Ik zal jou wijzen. De berg. Die jij moet gebruiken. Er is een Joods schilderij.
Door een Joodse schilder gemaakt. Waarop je Abraham samen met zijn zoon Isaac ziet. Onderweg. Onderweg.
Naar het gebergte Moria. En kijk eens naar Abraham en Isaac. Zitten zij naar beneden te kijken.
De weg. Vol met stenen. Misschien ook slangen in de woestijn. Dat je er niet op trapt. Nee. De Joodse schilder heeft ze geschilderd met de blik naar boven.
Niet zo naar boven. Nee echt. Het hoofd helemaal gericht naar boven. Zoek de dingen die boven zijn.
Colossense hoofdstuk 3. En niet de dingen van deze aarde. Bedenk de dingen die boven zijn. En niet de dingen van deze aarde.
Dat heeft met je handel. En je wandel te maken. En dat wordt hier zo prachtig geschilderd. Abraham en zijn zoon.
Ze kijken naar boven. Want wat was er daar te zien? Daar was het navigatiesysteem. Het was geen Carmen.
Of hoe die dingen allemaal heten bij jullie in de auto. Om je de weg te wijzen. Maar het was de wolk van God.
Waarmee hij het volk leidde door de woestijn. Naar het beloofde land. Het was de wolk van God. God zal hun laten zien welke berg ze moesten nemen.
En God was aanwezig. In die wolk. En die ging vooruit. En Abraham en Isaac. Zij volgden de wolk. Zo was dat.
Wauw. Wat een geloof. Had Abraham. En wat een geloof. Had ook deze Isaac. 37 jaar.
Was geen klein jochie. Die niet helemaal begreep wat zijn vader allemaal van plan was. Ja papa ik ga wel mee hoor. Ik vind het wel leuk. 37 jaar oud was Isaac.
En hij gaat samen met zijn vader en die twee knechten onderweg. En dan blijft die wolk bij een berg staan. God wijst.
God wijst hun de berg waar dat altaar gebouwd moet worden. En waar dat offer gebracht moet worden. In het land Moria. En dan zegt Abraham ook hier weer een schilder die dat heeft uitgebeeld in een schilderij.
Dat waren de powerpoints van toen. Het maken van een powerpoint is helemaal niet zo bijzonder. Want dat werd vroeger ook al gedaan. Door de schilders.
Geweldig. Deze prachtige schilderijen die we nog hebben. Dan zegt Abraham tegen zijn twee knechten. Toen zei hij tegen de knechten.
Blijven jullie hier met de ezel. Ikzelf ga met de jongen verder. Om daar gins neer te knielen.
Daarna komen we naar jullie terug. Wauw. Wat een geloof.
Wat deze oude Abraham. Het zag eruit als een doodlopende weg. God heeft beloofd.
Eindelijk heeft hij mijn zoon gegeven. En nu moet ik die zoon gaan offeren. Ik begrijp er niks van. Ik kan het met mijn verstand niet vatten.
Maar ik ben bereid. De weg te gaan. Ik geloof. De woorden die God tot mij gesproken heeft. Ik zal jouw nageslacht zegenen.
En ik zal jouw nageslacht groot maken. Als de sterren aan de hemel. En het zand aan de zee. En dan kan God zeggen. Ja, je moet je zoon offeren.
Ik geloof. Dat God dat zal doen. En daarom zegt Abraham tot zijn knechten. Als wij daarboven zijn geweest zijn.
Komen we terug naar jullie. Abraham wist. Ik moet mijn zoon offeren.
En hij kon dat met zijn verstand allemaal niet. Maar hij geloofde God.
En hij geloofde dat ze zouden terugkeren. We komen terug bij jullie. Abraham geloofde dat God bij machten was.
om Isaac weer uit de dood te doen opstaan. Abraham geloofde eigenlijk in een opstanding.
En dat staat ook weer in Hebraïe 11. Hebraïe 11. Betreffende het geloof van Abraham. Laten we het maar lezen.
Hebreeu 11 vers 17 tot en met 19. Hier heb ik het boek. Omdat Abraham op God vertrouwde.
Heeft hij. Heeft hij toen God hem op de proef stelde. Zijn zoon Isaac op het altaar gelegd. Om hem te offeren.
Hij was bereid. Zijn enige zoon aan God te offeren. Hoewel God hem had beloofd.
Door Isaac zult u veel nakomelingen krijgen. Hij rekende erop. Dat God Isaac ook weer levend zou kunnen maken.
En dat is in zekere zin ook gebeurd. Voor Abraham was Isaac eigenlijk al dood.
Maar hij kreeg hem van God terug. Wauw. Wat een geloof. Deze Abraham.
En dat wordt allemaal verteld. Bij het Joodse nieuwe jaar. De Akkeda. Het wordt gebruikt om het Joodse volk te bemoedigen.
Om stand te houden in hun geloof aan Yahweh. Ook al ziet de weg eruit als een doodlopende weg.
Ook al zie jij het einde van de weg niet. En is het allemaal duister. Geef niet op je geloof.
Maar blijf op God vertrouwen. Dat deed deze Abraham. En het volk van Israël. Wordt bij iedere Rosh Hashanah.
Shana. Bemoedigd met deze geschiedenis. Ook al is de weg moeilijk die jullie gaan. Ook al zijn de vijanden rondom jullie.
Velen. En laten jullie bondgenoten jullie in de steek. En steken ze een mes in je rug. Vertrouw op mij.
Vertrouw op de verbonden die ik met jullie gemaakt heb. Want ik zal het doen. Wat geweldig. Abraham die zegt.
Jongens. Wij. Ik ga met mijn zoon naar boven. Maar. Wij. Komen. Komen. Terug. Geweldig.
Wat een bemoediging. En dan gaat Abraham. Dit is een Chagal natuurlijk. Daar staat dat ook. Mark Chagal. Die daar een prachtig werk daarvan gemaakt heeft.
Abraham met het mes. En het vuur. En de 37 jaar oude Isaac. Die moest dan het hout dragen.
Genesis 22 vers 6. Hij. Abraham. Nee. Hij pakte het hout voor het offer. Legde het op de schouders van zijn zoon Isaac.
En nam zelf het vuur en het mes. Zo gingen zij samen verder. Wauw. Het hout.
Dat staat voor vloek. En vervloeking. Moet denken aan de Heer Jezus. Die ook.
Zich liet binden. Als Isaac. Hakkeda. Ook van toepassing op de Heer Jezus. En die ook het hout droeg.
De berg op. Ja. Christus heeft ons vrijgekocht. Van de vloek van de wet.
Door voor ons een vloek te worden. Want er staat geschreven. Vervloekt. Vervloekt. Is een ieder. Die aan het hout hangt.
Hout staat voor vloek en vervloeking. De Heer Jezus. Die net als Isaac. En de Isaac was een profeet eigenlijk.
Die heen wees naar de Heer Jezus. Een schaduw van wat komen zal. De Heer Jezus. Hij de vervulling van al die schaduwen. En typologie in het oude testament.
De Heer Jezus die het kruis zoog. Abraham. Het mes en het vuur. En dat staat voor oordeel. En dan.
Zij gaan ze onderweg. En dan stelt Isaac de vraag aan zijn vader. Genesis 22 vers 7 en 8. Toen sprak Isaac tot zijn vader Abraham.
En zei. Mijn vader. Hij zei. Zie hier ben ik mijn zoon. Hij zei. Zie hier is het vuur en het hout. Maar waar is het lam.
Voor het brandoffer. Abraham zei. God zal zichzelf voorzien. Van het lam. Voor het brandoffer.
Mijn zoon. En zo gingen zij beide. Samen. Verder. Ja. Heftig hoor. Die vraag.
Pa. We hebben aan alles gedacht. Mes. Vuur. Hout. Maar waar is het offer dan. Je. En dan weer dat geloof van Abraham.
Die zegt. Jehova. Jeree. God ziet. God ziet. God ziet. En God zal voorzien.
Ja. Dat geloofde Abraham. God. God. Ook al zag hij zelf de uitkomst niet. Ook al begreep hij de weg niet die hij moest gaan.
Maar hij geloofde in God. Jawel. Jeree. Jehova. Jeree.
God ziet. Hij heeft de regie. Hij weet wat hij doet. En hij zal voorzien.
Het verbond met Abraham. Waar ging het over? God zei. Ik wil een God kunnen zijn. In jouw leven. Geloof je dan?
Ook jouw leven wordt beproefd. Ook God wil zien. Hoe dat geloof wat jij bezingt. En waar jij overpreekt.
Hoe dat geloof eruit ziet. In het dagelijks leven. Je handel en je wandel. En er komen ook bij jou situaties. Waarin jij misschien geen uitweg meer ziet.
Waarin jij denkt. Nou dat is hopeloos. Daar kom ik nooit meer uit. Geef je geloof niet op.
God ziet. En God zal voorzien. Ja. Nou. En dan gaan ze verder. En dan komen ze eindelijk boven.
Ze bouwen een altaar. Het hout wordt erop gelegd. En dan komt het moment. Dat Abraham. Dat Abraham. Zijn zoon moet vertellen.
Wat God hem gevraagd heeft. Dat was geen klein jochie. Nogmaals. Die Isaac. Maar het was een vent.
Dat is de Joodse traditie. 37 jaar oud. Een jonge vent. Krachtig. Prachtig schilderij.
Waarin Abraham dan zijn zoon vertelt. Van dat offerland. Dat ben jij. God heeft tot mij gesproken.
En God heeft mij gevraagd. Jou. Op het offer. Op het altaar. Hem. Te offeren. Dan had die jonge man van 37.
Gelijk kunnen reageren. Hop. Een stapje terug. Jij krijgt me niet te pakken. Je wordt dement. Oude man. Daar ga ik niet mee.
Dat had Isaac kunnen doen. Hij had kunnen wegrennen voor zijn vader. Zijn vader was 137 jaar oud. En Isaac een jonge vent van 37.
Isaac had zich kunnen verweren. En zeggen. Hé pa. Hoor eens even. Nee blijf van me af. Nee. Geen touw om mijn voeten. Dat had hij allemaal kunnen doen.
En zeggen van pa. Laten we dat nog maar eens overdenken. We gaan er met mijn mama over praten. Met Saren. En kijken wat zij vindt. Niet te snel. We gaan terug.
Maar dat doet Isaac niet. En zij kwamen. En zij kwamen op de plaats die God hem genoemd had. Abraham bouwde daar het altaar.
Schikte het hout erop. Bond zijn zoon Isaac. En legde hem op het altaar bovenop het hout.
Wauw. Wauw. Wat een geloofsheld. Deze Abraham. Jullie blijven bij de ezel.
Wij komen terug. En daarboven was hij bereid. Zijn zoon te leggen op het altaar. Wat een geloofsheld deze Abraham.
Maar wat een geloof ook. Van Isaac. Dat Isaac.
Bereid was. Deze weg te gaan. Isaac verzette zich niet. Hij zette het niet op het rennen.
En hij kon het. En hij deed het niet. Isaac liet zich binden. Door zijn vader.
137 jaar oud. De tekst waarmee we begonnen zijn. De Heer Jezus.
Die zei hier ben ik. Ik ben het. Neem me maar gevangen. Ga me maar binden. Ik ben bereid.
Die weg te gaan. Wauw. Prachtig schilderij.
Ook een Joodse schilder. Ik weet zijn naam niet meer. Doet er ook niet toe. Maar het is een mooi schilderij. Kijk naar het gezicht van Abraham.
Wat een moeilijke weg moest hij gaan. Wat een diep dal. Was dat voor hem.
Zijn zoon te moeten binden. En op het hout te moeten leggen. Ook al ga ik door een dal van diepe duisternis.
Zo vrees ik niet. Want u bent bij mij. Uw stok en uw staf. Die vertrooste mij.
En dat mogen wij ook ervaren. Als wij door moeilijke wegen gaan. Door diepe dalen.
En ons geloof beproefd wordt. Ja. Zie het gezicht van Abraham. Maar dan ook die Isaac.
Die zich liet binden. Akkeda. En op het altaar liet leggen door zijn vader. Akkeda.
En dan komt dat moment dat Abraham het mes neemt.
En ook echt van plan is. Bereid is. Zijn zoon te doden. Nou en toen gebeurde net. Genesis 22.
Vers 10. Tot en met 12. Toen strekte Abraham zijn hand uit. En nam het mes om zijn zoon te slachten. Maar de engel van de heren.
Riep tot hem vanuit de hemel. En zei. Abraham. Abraham. Hij zei. Zie hier ben ik.
Toen zei hij. Steek uw hand niet uit. Naar de jongen. En doe hem niets. Want nu weet ik.
Dat u God vrezend bent. En uw zoon. U enige. Mij niet onthouden hebt. Ja.
En op dat moment. Worden ze zich bewust. Van een bok. Van een bok. Die met zijn horens.
Verstrikt zit. In de struiken. En dat is helemaal niet zo gek. Want. Soms waren de blaadjes van die struiken. Of de bestjes.
Wat ze ook eten. Hoog. En dan moest zo'n bok op zijn achterpoot staan. En dan daar. Proberen dat te grijpen. En dat te eten. En het gebeurde wel eens. Dat zo'n bok dan verstrikt raakt.
Met zijn horens. In het struikgewas. Ja. Spreuken 5.
Vers 22. Wat spreekt over. Verstrikt raken. Dan staat er. Wie kwaad doet.
Zet voor zichzelf een val. Hij raakt verstrikt. In de koorden. Van zijn zonde.
Er is niemand gerecht. Wij zijn zondaren. Wij doen zonde. En wij zijn verstrikt geraakt.
In een gevangenis geraakt. Ja. En wat is het heerlijk. Dat hij. De Heere Jezus Christus.
De Zoon van God. Gekomen is naar deze wereld. En toen Johannes de doper hem zag. Zei hij. Betreffende de Heere Jezus.
Zie. Het lam. Van God. De Heere Jezus. Hij is. Dat lam. Geworden.
Verstrikt. In de doorns. De doornen kroon. Die hij droeg. Wij waren verstrikt.
In zonden. Wij zaten vast. Maar hij heeft het op zich genomen. En was bereid.
De dood te sterven. Die wij verdienden. Het lam. Klammetje. Dat wat Abraham en Isaac zagen. Hebben ze op het altaar gelegd.
En Abraham gaf die plaats. De naam. De Heere. Zal erin. Voorzien. Daarom wordt heden ten dagen gezegd.
Op de berg van de Heere. Zal erin. Voorzien worden. Jehovah. Jeree. Prachtige titel van God.
God ziet. En God zal voorzien. Ga je door een duisterdal? Heb je het moeilijk?
Geef niet op. Maar blijf vasthouden aan hem. Want God ziet. En zal voorzien.
Een geweldige bemoediging. Voor het volk van Israël. Bij het vieren van het nieuwe jaar. Ook al is de weg nog zo moeilijk die er aan.
Houd vast aan hem. Ja. En dan Roshanna. Dan wordt de shofar geblazen.
De bazuin. Die zien we dan ook terug op het altaar. En ook in de tempel. Op de vier hoeken van het brandofferaltaar. brandofferaltaar.
Daar waren de hoeren. Een toevluchtsplek voor ons. Waar we veilig zijn. Waar we heen kunnen.
Maar dat is een andere preek. Abraham kreeg zijn zoon terug. Ja. En wat een bevrijding hebben wij beleefd. In het offer wat de Heer Jezus voor ons heeft gebracht.
Het land Moria heeft verschillende bergen. Welke berg zal het geweest zijn? Waar de wolk bleef hangen.
Ik persoonlijk geloof. En er zijn meerdere die dat ook geloven. Dat het de Olijfberg was. Want de Olijfberg was de hoogste berg.
In het land Moria. En voor zo'n offer. Zo belangrijk. Wordt een hoge berg. Uitgekozen.
Het kan heel goed zijn dat het was. Op de Olijfberg. En hier zie je dan. De Olijfberg. Ik wil afsluiten. Hij heeft al gewonken hoor.
Mijn tijd zit erop. Psalm 121. Vers 1 en 2. Ik sla mijn ogen op. Naar de bergen.
Van waar mijn hulp komen zal. Mijn hulp. Is van de Heere. Die hemel. En aarde. Gemaakt heeft.
Er zal nog heel wat gebeuren. Daar in dat gebied. Ook met het Joodse volk. Benauwdheid van Jacob. Jacobs benauwdheid.
De grote verdrukking. Ik sla mijn ogen op. Naar de bergen. Want vandaar. Komt mijn hulp. De Heere Jezus.
Nu bij de Vader. Zal eens. Zichtbaar. Wederkomen. En zijn voeten. Zullen staan. Op de Olijfberg.
En dan zal die Olijfberg. In twee gedeeltes. Uit elkaar gaan. Er zal een weg komen. Een vluchtweg voor dat Joodse volk wat door de natieën opgejaagd wordt en er wordt geprobeerd de Jood te vernietigen.
Er zal een vluchtweg komen in die olijfberg. Ik sla mijn ogen op naar de bergen van waar mijn hulp komen zal.
Jehovah Jere, de Heere ziet en zal voorzien. Ik wens jullie een hele spannende week die voor jullie ligt.
Ik wens jullie heel veel avonturen met de levende God. Tot zover.