Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters en niet te vergeten jonge mensen.! Voordat we overgaan naar de woordverkondiging even dit.
God overgaven van hun geloof gekomen in de Heer Jezus Christus.
God heeft hun weg op een hele bijzondere wijze gezegend. Door een zware burn-out hebben ze als een soort van therapie ruim een jaar gewerkt aan de bouw van de tabernakel.
En daarmee is onze broeder jarenlang heel Nederland ingetrokken om niemand anders te laten zien dan de Heer Jezus alleen. Anderhalf jaar geleden is zijn geliefde vrouw bevorderd tot heerlijkheid.
En hij mist haar tot op de dag van vandaag. Maar hij troost zich met een heerlijk weerzien straks bij hem. Waar ze dan samen hem mogen grootmaken.
En deze broeder is weer gaan schrijven. Hij heeft een geweldige manier van schrijven. Want hij gaat als het ware naast je zitten en dan vertelt hij over kostelijke dingen. En hij heeft een prachtig kinderboek geschreven.
En dat boek heet Pluf de Zwerve. Ik heb toestemming gevraagd aan de broeder die de leiding had of ik dat boek gratis mocht meegeven van deze oude broeder aan kinderen in de leeftijd van 10 tot 14 jaar.
Dus als ze thuis komen met Pluf de Zwerve. Dan weet u waar het vandaan komt. Wat de bron de Heer Jezus Christus is. En Pluf de Zwerve is een jongen die niet eens weet wie zijn ouders zijn.
Maar hij mocht van Jozef van Arimathea mocht hij slapen in het hok waar het gereedschap voor de tuin werd bewaard. En hij maakt dus de opstanding van de Heer Jezus mee. En hij ziet wat de soldaten daarmee van plan zijn.
En hij doorbreekt dat. Echt schitterend om te lezen. En ik zou zeggen als u een poosje de tijd hebt leest dat boek eens ook zelf. Het is net alsof hij als rasverteller zo naast hij komt zitten.
Vanmorgen wil ik met u een onderwerp behandelen waar jammer genoeg niet zo heel veel over gesproken wordt. Maar ik ga eerst twee teksten met u lezen.
En dan wordt u vanzelf wel duidelijk wat het thema voor deze woordverkondiging is. Als eerste wil ik graag met u lezen 2 Corinthians 5 vers 10.
2 Corinthians 5 vers 10. Ik zal even wachten tot u dat gevonden hebt.
Dat is heel belangrijk om mee te lezen. In 2 Corinthians 5 vers 10. Daar staat wij allen. Moeten geopenbaard worden voor de rechterstoel van Christus.
Opdat een ieder ontvangt. Wat in het lichaam gebeurd is. Nadat hij of zij gedaan heeft.
Het zij goed. Het zij kwaad. Een soortgelijke tekst staat ook in Romeinen 14. En daar ook het tiende vers van.
Romeinen 14. Twee bijbelboeken daarvoor. 14e hoofdstuk.
Romeinen 14 vers 10. Wat begint heel persoonlijk. Luister maar. U echte. Wat oordeelt u uw broeder?
Of ook u. Wat minacht u uw broeder? Wij zullen toch allen voor de rechterstoel van Christus gesteld worden.
Het thema voor vanmorgen luidt dus geopenbaard worden voor de rechterstoel van Christus. Broeder, zusters.
Wat hebben we vanmorgen toch een prachtige liederen gezongen. Liederen die ons op een ondubbelzinnige manier hebben aangetoond.
Wat het verzoenend lijden en sterven van de Heer Jezus elke dag weer opnieuw voor u en voor mij betekent. En wat is het heerlijk dat je als je door genade een kind van God bent mag weten dat dan ook zegt het eind van Romeinen 8 niets en niemand je ooit nog kan scheiden van de liefde van God welke is in Christus Jezus.
Alleen daar neemt de tegenstander Satan geen genoegen mee. En ook al kan hij uw en mijn eeuwig behoud door het volbrachte werk van de Heer Jezus Christus niet meer ongedaan maken.
Toch probeert hij op tal van gewiekste manieren ervoor te zorgen dat u en ik in de tijd die God ons geeft hier op aarde daar echt wezenlijk van gaan genieten.
Van die vreugde die er is in het kindschap van God wat we zojuist ook hebben bezongen. En wat doet hij daarom? Hij zal elke gelegenheid benutten in ons dagelijks leven om giftige pijltjes op ons af te vuren zodat we maar niet gaan genieten van die heerlijke toekomst die we net zo prachtig met elkaar hebben bezongen.
Een toekomst vol van hoop. Niet zomaar een hoop, maar zegt Petrus in een van zijn prachtige brieven, dat is een levende hoop. Want Gods kinderen zijn niet op weg zoals de wereld naar een hopeloos einde, maar ons wacht een eindeloze hoop.
En broeders, zusters, die hoop die doet al ons leed verzachten. En dat geldt ook met betrekking tot deze twee teksten die u hebt voorgelezen.
En laat ik om het aanscherpen van dit onderwerp maar even heel persoonlijk een vraag aan u stellen. Wat komt er nou bij u op als u in deze twee teksten leest, dat er straks als de opname van de gemeente heeft plaatsgevonden, u en ik voor de rechterstoel van Christus moeten verschijnen.
Ik weet van heel wat christenen, en eerlijk gezegd ben ik er jarenlang zelf ook doodsbang voor geweest, dat ik voor de rechterstoel van Christus zou moeten verschijnen.
En ik heb dat ooit opgepakt in de hervormde kerk in Nunspeet, als jongen van een jaar of achttien. Na een van de woordverkondigingen vroeg de predikant om ons te gaan staan, en als gelovigen zei hij, met de kerk van alle eeuwen en van alle plaatsen, ons geloof in de Heer Jezus te gaan beleiden.
Ons geloof in de Heer Jezus gaan beleiden. En de laatste zin van die geloofsbeleiden is, die sloeg bij mij als een bom naar binnen. Want daar hoorde ik heel de gemeente, kwam met honderden kelen, dat de Heer Jezus zou weer komen om te oordelen de levenden en de doden.
En daar ben ik doodsbang van geworden. Veel jaren. En ik had zoiets in het beeld van me, in mijn jonge geloofsjaren, dat God de Vader in de hemel alleen maar bezig was met bij te houden wat ik allemaal verkeerd deed.
Ik ga u lekker niet zeggen wat dat allemaal was. Want dat was een zaak tussen God en mij. Maar elke keer als ik dat hoorde, dan gaf dat angst.
Totdat ik ooit op camping de Battleton zelf kwam. En daar was een evangelist. En die avond bracht hij een boodschap over de liefde van God.
En ik ben toen in de Ark, heette dat gebouw, naar hem toegegaan. En ik zei, ik wil heel bewust hier en nu mijn hart aan de Heer Jezus geven. En niet alleen mijn hart, maar mijn leven.
En toen zei hij een paar weken later, tegen mij, zomaar in een gesprek. Ik maakte een opmerking. En toen zei hij tegen mij, Aard, als God nu naar jou kijkt, weet je dan dat God jou helemaal niet ziet staan?
Ik zeg, wat ga je me nou vertellen? Ziet God mij niet staan? Ik wil niets liever dan dat hij mij ziet staan. En hij zegt, jij begrijpt mij helemaal verkeerd.
Dan ben je onderwijzer, dan moet ik nog heel veel leren. Dan denk je dat je alles achter de rug hebt. En dan, ik zeg, vertel op. Hoe zit het dan? En je zegt, kijk, Als nou straks het moment daar is, dat jij in de hemel bij God de Vader bent, dan kijkt God niet naar jou.
Maar dan ziet hij tussen jou en de Vader, de Heer Jezus Christus instaan. Die zegt, Abba, Vader, die we net bezongen hebben, Abba, Vader, ik mocht aan het kruis van Gogota ook voor aard persoonlijk sterven.
Oh, wat heeft me dat een rust gegeven. Wat heeft me dat een geestelijke bevrijding gegeven. God ziet mij aan in zijn geliefde zoon, de Heer Jezus Christus.
En het raakte me een paar jaren geleden heel diep toen ik broeder Johan Schep, bij velen van u wel bekend, tijdens een dienst hoorde zeggen, we gaan nu de geloofsbeleidenis eens eventjes opzommen.
Ik dacht eerst, nee toch. Maar toen kwam hij aan het einde van de geloofsbeleidenis en toen had hij dat veranderd. Want toen zei hij, van waar hij komen zal, om zijn eigen gemeente op te halen in de lucht, en om haar vervolgens te beoordelen voor de rechte stoel van Christus.
Nou, daar heb ik hardgrondig amen op gezegd. En ik hoop vanmorgen dat als er twijfels zijn bij u over dit onderwerp, als er een bepaalde angst is, want dat zijn allemaal die giftige pijltjes van de boze, die probeert ons ongerust te maken.
Vaak vuurt die pijltjes aan over ons verleden. Daarom moet je de helm van het heil ook altijd ophouden. En dan laat die je zien dat je dat toch eigenlijk helemaal niet waard bent.
Dat geweldige offer van zijn geliefde zoon, van de geliefde zoon, onze Heer Jezus Christus. En laatst las ik een uitspraak, toen dacht ik van, oh wat mooi.
Schreef mijn broeder, als Satan je nou herinnert aan jouw verleden, weet je wat je dan moet doen? Moet je hem herinneren aan zijn toekomst. En die liegt er niet op.
Dus focus je, en dat kwam in de liederen zo mooi naar boven, focus je nou gewoon op dat, zeker in deze tijd, zo op weg naar Goede Vrijdag en Pasen, waar we vanmorgen hebben gezien dat we het wat met jong en oud gaan beleven.
Focus je nou gewoon op wat het woord zegt, maar lees dat ook heel aandachtig. Zodat we voor het eerst, of dat u opnieuw gaat begrijpen, wie er nou precies voor deze rechtszitting dienen te verschijnen.
En in de tweede plaats, wat daar nou het doel van is, en welke uitspraak u mag verwachten. Nou, ik heb al gezegd, en dat verhaal ik nog maar even, als je in een tekst leest, en zeker als Paulus iets geschreven heeft, want die kan soms van die hele lange zinnen maken, als je zijn brieven leest, leest dan ook bewust één of twee zinnen, en focus je daarop, dan moet ons opgevallen zijn, tijdens het lezen, dat Paulus schrijft, dat alle gelovigen, wij allen, geopenbaard moeten worden, voor de rechterstoel van Christus.
Dan ga ik haar zijn schoolmeester uitdrukking gebruiken. Nou moet je goed opletten, maar dat doet u al, want u zit heerlijk te luisteren. Maar er staat dus, wij moeten geopenbaard worden.
Dus dat betekent dat er niet staat, dat wij daar geoordeeld gaan worden. Dat gebeurt wel met ongelovigen. Dat zal straks, aan het einde der tijden, plaatsvinden, als de grote witte troon wordt opgericht.
Waar allen die het offer van de Heer Jezus Christus hebben afgewezen, zullen verschijnen. En als hun naam dan niet opgetekend staat, in het boek des levens, dan zal hen een eeuwig oordeel wachten.
Nou is mij ook in de praktijk, niet alleen maar uit mijn eigen geloofsleven, maar ook in pastoraat, wat we van tijd tot tijd mogen doen, met broeders en zusters, om hen de helpende hand te bieden vanuit het woord van God.
Wel duidelijk geworden, dat dit zinnetje, toch heel wat mensen angstig maakt. En daarom heb ik gevraagd, aan de muziekgroep, willen jullie voor de woordverkondiging, dat prachtige lied zingen, zie de stroom van Jezus liefde.
En u bent het misschien alweer vergeten, maar ik herhaal het even. Weet u wat we daarin zongen? Het is uw volmaakte liefde, dus van de Heer Jezus, die mijn diepste angst verdrijft.
En dan komt het. Vol vertrouwen mag ik komen, waar uw rechterstoel verrijst. En waarom?
Nou, dat zongen we. Want mijn rechter is mijn redder. Mijn verlosser pleit voor mij.
Want hij heeft zelf mijn straf gedraagd. Dus iemand die zich door genade heeft bekeerd, en die de Heer Jezus Christus als zijn Heer en Heiland heeft aanvaard, die komt niet in het oordeel.
Er zijn twee teksten, die dat heel erg duidelijk maken. We kennen allemaal die geweldige tekst, Johannes 3, vers 16. Al zo lief heeft God, dan gaat u maar zo door.
De wereld God. Dus ook u en mij. Maar wat staat er dan in vers 18? Wie in hem gelooft, en hou goed vast wat daar nu staat, wordt niet geoordeeld.
Maar wie niet gelooft, die is reeds geoordeeld. En ook zo'n prachtige tekst hoor je uit de mond van de Heer Jezus, in Johannes 5, vers 24.
Daar begint hij die tekst met te zeggen, voorwaar, voorwaar. En als de Heer Jezus dat zegt, is het opletten geblazen. Johannes 5, vers 24. Voorwaar, voorwaar.
Ik zeg u, die mijn woord hoort, en gelooft, hem die mij gezonden heeft, en wat er dan staat, heb ik onderstreemd in mijn Bijbel.
Die heeft het eeuwige leven. Ik heb vroeger altijd gedacht, dat krijg je als je overlijdt. Nee, dat is hier en nu reeds begonnen. Lees in de komende dagen eens voor jezelf, Efeze 1, dan ontdek je dat je nu reeds met zoveel hemelse zegeningen gezegend bent, dat als je straks in de hemel komt, er niet zo heel veel nieuws in dat op zich zal zijn, want je mag dat nu en reeds aan je hart en ziel toevertrouwen.
En wat staat er dan nog achter? Die heeft het eeuwige leven en kon niet in het oordeel, maar hij is uit de dood overgegaan in het leven.
Nou, zeg het nou zelf, broeder, zusters. Deze twee teksten zijn toch niet voor tweeëlei uitleg vatbaar? Uw en mijn heil ligt voor eeuwig verankerd in het volbrachte werk van onze Heer en Heiland.
Christus is voor u en mij, en dat staan we in deze tijd weer zo nadrukkelijk bij stil, is voor u en mij aan het kruis gegaan om ons oordeel weg te nemen.
En God kan onze zonden niet twee keer oordelen, eerst in Christus en dan ook nog eens in ons als persoon zelf. Dus twee haken is, als je de Bijbel leest, zul je nergens ontdekken dat het woord van oordeel, het woord oordeel in verband wordt gebracht met gelovig.
Nee, we lezen in 1 Thessalonians 5 vers 9 en 10a, u weet wel die gemeente waar Paulus maar drie weken is geweest, maar die die twee prachtige brieven heeft geschreven, en die gemeente, daar wordt van gezegd dat zij zich bekeerd hebben van de afgoden.
Dan kun je daar heel moeilijk over doen, maar weet u wat een afgod is? Dat is alles wat u van God afhoudt. En wat staat er dan achter? Om voortaan de levende en de waarachtige God te dienen en zijn Zoon Jezus Christus uit de hemel te verwachten.
En wat schrijft Paulus nou aan het eind van die brief, in 1 Thessalonians 5 vers 9 tot en met 10a, want God heeft ons, als zijn kinderen dus, niet bestemd tot toren, maar tot het verkrijgen van zaligheid door ons Heer Jezus Christus die voor ons gestorven is.
Maar jammer genoeg, broeders en zusters, nemen al deze prachtige teksten vaak de angst niet weg die er bij zoveel broeders en zusters opreist als ze dergelijke teksten lezen.
En dat komt eerlijk gezegd ook een beetje omdat dat woord rechterstoel, waarvoor in het Grieks het woord bema staat, eigenlijk verkeerde klank heeft in ons land, in ons volk.
Want eigenlijk betekent bema zoiets als een erepodium. Toen ik een tijd geleden op Urk was, heeft een jonge zuster dat aan de kinderen uitgelegd en gevraagd, wie van jullie doet er wel eens mee aan een sportwedstrijd?
Nou, heel veel vingers. Dan krijg je een kaart, dan moet je onderweg laten stempelen, en dan kom je met die volle stempelkaart, kom je op een soort van verhoging, en daar zit dan een jury, en dan laat je die kaart zien, en aan de hand daarvan krijg je een mooie medaille, of een mooie sjerp omgehangen, dat je dat allemaal zo keurig hebt volbracht.
Nou, Paulus ontleent dat aan het feit dat hij heel vaak over sporten spreekt. En hij heeft dat in de praktijk ook gezien, dat degenen die deelname op een bepaalde wijze beloond werden bij die jurytafel.
Kijk, en broeders, zusters, de wandel in het geloof van u en mij, ons vaststaan in het werk van de heren, dat gaat daar, als de gemeente is opgenomen, in die zeven jaar plaatsvinden, als u en ik voor de rechterstoel van Christus komen.
Trouwens, Paulus schrijft daar ook over, in 1 Corinthians 3, vers 12 tot en met 13. Heel belangrijk schriftgedeelte wat ik nu met u ga lezen.
1 Corinthians 3, vers 12 tot en met 13. Voor de rechterstoel van Christus zal beoordeeld worden, be, nogmaals, beoordeeld worden, wat er staat, of nu iemand op dit fundament, dus dat fundament wat gelegd is door de profeten en door de apostelen en waarvan de Heer Jezus de uiterste hoeksteen is.
En de uiterste hoeksteen die bepaalt hoe het gebouw eruit ziet. Of nu iemand, vul uw eigen naam maar in, op dit fundament bouwt met goud, zilver, edelstenen, hout, hooi of stro, en dan komt het, ieders werk zal openbaar worden.
De dag zal het namelijk duidelijk maken, omdat die in vuur verschijnt. En hoe ieders werk is, zal het vuur beproeven.
Dus daar, broeders, zusters, zal beoordeeld worden, wat wij gedaan hebben uit liefde voor Jezus. Want wat zingt een prachtige lied er ook verder, want dat houdt zijn waarde en houdt eeuwig stand, blijft eeuwig bestaan.
En de vraag die naar ons toekomt vanuit dit schriftgedeelte, vanuit dit vers is, hoe bouwt u nou in uw leven als christen?
Want Paulus heeft in dit hoofdstuk al aan het begin uitgelegd, dat je twee soorten mensen hebt. Gelovige en ongelovige.
Maar hij zegt die gelovige mensen, die kun je ook weer splitsen in twee groepen. Namelijk vleeslijke christen en geestelijke christen.
Dus wat openbaar gaat worden is, of u in uw leven als kind van God, totdat u straks wordt opgenomen in heerlijkheid, een vleeslijke christen bent geweest, of een geestelijke christen.
Een vleeslijke christen weet zich door genade behouden, maar wat hij met zijn leven doet, bestaat veelal uit hout en stro en stoppels.
Kijk, ook Paulus is zo bezig geweest en hij is zo heel eerlijk geweest dat hij zegt, het ging hem in zijn begin van zijn geloofjaren alleen maar om zijn eigen ikkie.
Nou, de Engelsen, die zijn helemaal gek op hun eigen ik. Want die zeggen, I, dat ben ik hè, I, die schrijven dat woord altijd met een hoofdletter.
Wij alleen maar aan het begin van de zin. Maar de Engelsen, overal. En wat zegt Paulus nou? Nou is God in mijn leven bezig geweest en dan heeft hij mijn leven geestelijk onder druk geplaatst door beproevingen.
Er zijn ook verzoekingen op mij afgekomen. En dan is die I van ik, die is omgebogen in de C van Christus. En wat zegt hij dan? Niet meer ik leef, maar Christus, die leeft in mij.
Dan moet u, begin ik alweer, dan moet u goed op het volgende letten. Als God naar ons kijkt en hij ziet ons bezig hier als zijn kinderen, dan worden wij bezien vanuit twee verschillende oogpunten.
In de eerste plaats is dat onze positie. Over onze positie die we in Christus Jezus mogen innemen, geldt geen aanziens dispersoos.
Dus God heeft u allemaal even lief, wat ook uw verleden is geweest, maar door genade een kind van God. maar er is wel verschil in uw en mijn wandel voor hem in de praktijk van het dagelijks leven.
Onze positie. Twee belangrijke teksten. Ik vind het zo prachtig dat er in Romeinen 5 vers 1 staat wij dan, wij dan als gelovigen, gerechtvaardigd uit het geloof, en wat staat er dan?
Hebben vrede bij God door onze Heer Jezus Christus. U merkt wel, al die teksten draait het steeds om de Heer Jezus. Want wij allemaal hebben vrede bij God door Jezus Christus.
Sterker nog, u bent ook nog eens allemaal geheiligd. Ik kreeg dat laat zomaar opeens in mijn hart om in de gemeente te zeggen steek eens uw vinger op wie van u is daar heilig?
Gaat die er niet vragen? Ik schrok ervan. Dus ik heb mijn andere boodschap weggelegd en ik zeg we gaan vanmorgen eens praten over wat dat betekent.
Want Paulus zegt in de Romeinen of in de Thessalonians en zijn brief voordat hij over de opname spreekt. Dit is de wil van God uw heiliging. Dus ik zei we gaan lezen met elkaar zoekt u het maar op makkelijk te onthouden Hebraïe 10 vers 10.
Hebraïe 10 vers 10. Wat staat daar? Ik lees het uit de NBG dit keer. Daar staat krachtens die wil zijn we eens voor altijd geheiligd door het offer van het lichaam van Jezus Christus.
Dus waardoor zijn wij geheiligd broeders zusters. Door het offer wat de Heer Jezus Christus voor u en mij aan het kruis heeft gebracht. maar er staat nog iets aan vooraf.
Wanneer geldt dat nou? En wat staat er dan? Eens en voor altijd.示ülerangs severity hand op het woord van God ligt.
Eens en voor altijd geheiligd. Dat is onze positie. Zo ziet God ons nu in Christus aan. En de schrift leert ons nadrukkelijk dat elke gelovige één gemaakt is met Christus.
Of, zo prachtig, wij zijn met hem gestorven, begraven, opgewekt, in de hemel al gezet en er zijn in hem, je durft het soms nauwelijks te geloven, en dan is die tegenstander er ook als de kippen bij om je daarin te ontmoedigen, maar je bent in hem ook volmaakt.
Zo rekent God, broeders, zusters. Dus moeten wij ook zo rekenen en zo denken. Maar als het er nu om gaat, om onze wandel, dan zie je een heel groot verschil.
Ik hoorde als een jongere zeggen, mijn vader en moeder die geloven wel, maar als het erop aankomt, zei die geloven ze het ook wel.
Dat spreekt niet van een leven dicht bij de Heer Jezus. Dat spreekt eerder van een leven waarin je het geloof bijneemt, als een vorm van zekerheid, maar verder bepaalt je eigen ik toch wel hoe je verder leeft.
En toen ik hier mee bezig was, dat ieder van ons zich dus straks rekenschap moet geven van wat wij gedaan hebben uit liefde voor Jezus.
En we hebben net in 1 Korinthe 3 gelezen, ieders werk zal openbaar worden. Las ik daar iets van, van Erwin Lutzer en dat heeft me heel diep geraakt.
Erwin Lutzer is voorganger in de kerk van wijle broeder evangelist Moody. En hij schrijft geen veroordeling, wacht ons voor de rechterstoel, maar een beoordeling.
En hij beschrijft dat op de volgende manier. Ik vond dat toch wel heel ingrijpend. Want hij zegt, stelt u zich nou eens voor, omdat u en ik kijken in het gezicht van Christus.
Alleen u beiden, oog in oog, met uw heiland. Uw hele leven ligt voor u.
Ik heb vast wel eens van iemand gehoord, die een hele benauwende ervaring heeft gehad. En dat hij zei, het was zo angstig, zo spannend. Het leek wel alsof ik in één keer mijn hele leven aan een flits voorbij zag gaan.
Stelt u zich eens voor, dat u in het gezicht van Christus kijkt. Alleen u beiden, oog in oog. Uw hele leven ligt voor u. In een oogwenk ziet u, wat hij van u ziet.
Geen verstoppertje meer. Geen mogelijkheid om iets wat u deed, beter voor te stellen dan het is. Ook geen advocaat om u te vertegenwoordigen.
De blik in zijn ogen zegt alles. En dan schrijft deze broeder, of u het nou leuk vindt of niet. En dat is precies wat wij op zekere dag gaan meemaken.
Laten we hem dus niet teleurstellen, broeders, zusters. En in alles zo goed mogelijk naar zijn wil leef.
Laten we ook niet nalaten om elkaar daar als man en vrouw en als ouders de kinderen op aan te spreken. Want ons loon zullen we hiervoor van hemzelf ontvangen.
En waar dat loon nou precies uit bestaat, dat kan ik u niet zeggen, omdat al onze levenswandels verkeerd zijn, anders zijn. Maar het zal ongetwijfeld heerlijk zijn.
Want alles, nogmaals dat lied, wat u en ik doen uit liefde voor Jezus, dat houdt zijn waarde en dat blijft even goed staan. Ik herinner me van een rijke man die een geweldige grote villa had met een schitterend dakterras.
En hij had zijn personeel uitgenodigd. En toen ze er heerlijk zaten te eten en te drinken, ging hij op een gegeven moment staan. Toen zeiden we, wil je eens even gaan staan? En zeiden we, kijk eens naar het noorden.
Zie je daar dat prachtige grote gebouw wat daar staat? En die flat ernaast. Hij zei, dat is van mij. Nou, iedereen puur onderdringen.
Zeg maar, als je nou naar het oosten kijkt, zie je die gebouwen? Van mij. En zo wees hij naar het zuiden en naar het westen.
Allemaal van mij. Maar hij stond te glimmen van trots. En alle werknemers, die waren puur onder de indruk. Maar opeens stapte er een oudere man naar voren.
En hij zegt, beste baas, fijn dat u ons uitnodigt. En wat bezit u veel, baas?
Daar in het noorden, in het oosten, in het zuiden, in het westen. En zeg maar, ik heb wel een belangrijke vraag voor u. Wat bezit u daar?
Broeders, zuster, wat bezitten wij daar? Wat hebben wij in ons leven, nog pas kort als gelovig, of als lang met hem op de weg, gedaan uit liefde voor Christus?
En daarom, wilt u daar de komende tijd eens mee bezig zijn? In de eerste plaats, zelf. Want een van die twee teksten begon ook met, wat beoordeelt u uw broeder?
Of wat beoordeelt u uw zuster? Chinezen hebben het zo'n mooi spreekwoord, die zeggen, als je nou met één vinger naar een ander wijst, maar dan wijst je wel met drie vingers naar jezelf.
Dus denk daar eens in deze lijdenstijd over na. Wat heb ik in mijn leven, met de gaven, met de talenten, die God mij gegeven heeft, gedaan uit liefde voor mijn heiland?
En dan moet u dat op drie verschillende manieren bekijken. U merkt wel dat ik van de Veluwe kom, hè? Tot slot nog een preekje in drie punten. De eerste vraag die u u zelf moet stellen is, wat zijn mijn motieven, mijn oprechte motieven, om God in dit leven hier en nu te dienen?
Leef ik werkelijk zo voor hem, dat ik leef om Christus te verheerlijk?
Zoals we net ook in een van de liederen zo zongen. En de tweede vraag is, hoe gehoorzaam ben ik daarin? Er zijn zoveel kinderen van God die niet groeien in hun geloof.
Waarom niet? Omdat God hen een stap in hun geestelijk leven heeft duidelijk gemaakt. Maar daar wachten ze nog mee. Een aantal maanden geleden had ik het voorrecht om een doopdienst te leiden.
Ze hadden gezegd, nou je hoeft niet specifiek over de doop te spreken, maar ik heb dat toch gedaan met het thema wat aarzelt gij. En eerlijk gezegd heb ik zelf heel lang geaarzeld, dus ik had ook wel recht van spreken om dat aan een ander duidelijk te maken.
Na afloop van de prediking kwam er een broeder naar me toe. Hij zegt, Aart, ik leef al jarenlang met een droge baptist.
Hij zegt, wat ik ook doe, maar ze neemt maar niet die stap in gehoorzaamheid. Toen we een paar weken geleden in die gemeente kwamen, kwam die zuster met tranen in de ogen naar me toe.
Ze zei, doordat Havenkamp, ik ben gehoorzaam geworden. En ik merk nu pas dat God verder kan in mijn leven. En we zaten in de bidstond en er zat een jonge knul en die zei, ik schoof het altijd maar voor me uit.
Maar na die prediking, wat aarzelt u, ben ik gehoorzaam geworden. Hij zegt, en ik ervaar het geloof zo spranklend, want God laat mij nieuwe dingen zien. Is mijn dienstbetoon voor Christus erop gericht om hem te gehoorzamen?
Of bepaalt u nog steeds zelf wat u wel tot u neemt en niet, zoals de schrift u dat voorhoudt? En dat brengt maar bij de derde vraag.
Dus wat zijn uw motieven voor uw leven met God? Bent u gehoorzaam daarin? En als derde, ligt natuurlijk voor de hand, uit welke kracht leeft u dan?
Want, met andere woorden, wordt mijn geestelijk leven nou bekrachtigd en vernieuwd door de Heilige Geest? Sterker nog, Paulus zegt, dat dat van dag tot dag moet gebeuren.
Dus in het geloofsleven mag en kan eigenlijk geen stilstand zijn. Of handelt u nog steeds in eigen kracht? En ja, als het dan spannend wordt, als het dan moeilijk wordt, dan spreken we opeens God weer aan.
En zo wil de vader en de zoon niet in ons leven bekend staan. We moeten er als oprechte christenen naar streven om een volledige beloning te ontvangen die God ons door genade wil schenken.
Ik lees in 2 Johannes 1 vers 8. Let op uzelf. Als u nou vanmorgen...
Dat komt niet van God hoor. Dat komt uit uzelf of de boze, die zit een beetje te stoken. Als u nou vanmorgen denkt van, wat fijn... dat mijn vrouw of dat mijn man of dat mijn kinderen deze boodschappen horen.
dan bent u fout bezig. Waarom? Omdat de Bijbel altijd zegt, zie toe op uzelf. Let op uzelf.
Wij moeten lichtend licht en zoutend zout zijn naar dat wat God ons in dit leven gegeven heeft. En heel veel gemeentes hebben vaak een armoedig geestelijk leven.
Waarom? Omdat de thuissituatie niet de bron is waar dat leven gedeeld wordt. Dat is de kleinste anker van het gezin. En de Bijbel zegt, waar twee of drie in mijn naam aanwezig zijn, ben ik in het midden.
Tenminste, zo hebben we dat altijd geleerd. Want dat staat in de grondtekst niet. Er staat in de grondtekst, waar twee of drie in mijn naam aanwezig zijn, en dan komt het, ben ik het midden.
Is hij het middelpunt van uw verlang? Het centrum van uw verlangen? Let op uzelf. Waarom? Omdat wij niet verliezen waarvoor wij gewerkt hebben.
Maar een vol loon mogen ontvangen. Dat is wat God u geven wil. En daarom ziet hij naar u uit.
En lezen we al in het Oude Testament, dat zijn ogen gaan over de ganze aarde. Dus ook buntschoten en omstreken. Waarom? Om krachtig bij te staan als ons hart volkomen naar hem uitgaat.
En we leven in een tijd waarin wij als Gods kinderen mogen zingen. Dat is een toekomst vol van hoop. Want, zegt 1 Petrus 5 vers 4, wanneer de opperherder verschijnt.
En dat gaat niet lang mee duren. Zult gij de onverwelkelijke krans der heerlijkheid verwerven. Als je nou vanmiddag thuis bent, en u hebt een bundel van opwekking, wilt u dan eens rustig voor uzelf, of dat misschien in uw gezin zingen, opwekking 628.
Daar staan deze woorden in. En het leven dat ik leef, is niet meer van mij. Jezus leeft in mij.
Mijn hoop voor evig. En elke dag dat ik besta, leef ik niet meer. Maar Hij, Jezus leeft in mij.
Mijn hoop voor evig. Maranatha. Halleluja. Amen. Zullen we samen danken. Liefdevolle Vader in de hemel, geliefde heiland, wat is het toch een heerlijk, een veilig en een gerust gevoel, dat wij u als een eeuwig, immer rechtvaardige rechter, door genade mogen dienen.
U die recht zult spreken, op basis van wat wij hier, op aarde, in de kracht van de Heilige Geest, mogen doen. Tot eer en glorie, voor uw naam.
Dank u Heer, dat u ons elke dag weer, opnieuw, de gelegenheid geeft, om u te dienen, vanuit de kracht, die u ons daar zelf voor hebt gegeven, door de Heilige Geest, die in ons woont.
Vader, dank u, dat u ons dan ook elke dag wilt helpen, om op dat fundament, ons levenshuis zo te bouwen, dat de, dat het goud en het zilver en de edelsteen, die we daarvoor gebruiken, dus dingen van evenigheidswaarde hebben.
En niet, maar die vluchtige, voorbijgaande dingen van de wereld, bestaande uit hout, stro en stokkels. Liefdevolle Vader, u hebt het zojuist tegen ons gezegd.
Doer, zus, jonge meisje, zie, op jezelf, en hoe je bouwt, op dat fundament, om hem de eer en de dank te brengen, van alles wat hij mag doen, wij mogen doen, in Jezus naam.
Want u bent het, zo waard, dat we uw verzoenend lijden en sterven. Als we daar straks voor die rechterstoel staan, en we ons leven, in uw handen wordt gelegd, zullen we niet alleen maar zien, dat we kansen gemist hebben.
Want daarvoor bent u ons in genade ook tegemoet gekomen. Maar zullen we meer dan ooit gaan zien, wat u aan het kruis op Golgotha, voor ons persoonlijk hebt gedaan.
En dan rest ons eigenlijk nog maar één groot loflieb. Duizend, duizendmaal, o Heer, zei u daarvoor, de dank, en eer.
Amen. Ik lees in Jacobus 1, vers 12. Zalig is de man vrouw, die in een verzoeking vol hart, wanneer hij en zij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen, die hij beloofd heeft, aan wie hem liefhebben.
Ik wens u een rijkgezegende week allemaal. Amen.