Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Ik heb de vorige keer met u mogen nadenken over Genesis 15, het verbond dat God met Abram sloot.
! En dat verbond dat zo eenzijdig was, waarbij zelfs een diepe slaap over Abram kwam. En waarin God herhaalde wat hij en Abram had gezegd, het verbond, de belofte die hij in Genesis 12 had gedaan en u omzetten in een verbond.
En dat verbond zal hij later in Genesis 32, 22 gaan omzetten in een eed. En nou wilde ik met u verder gaan met Genesis 16.
Want het verbond dat God met Abram sluit, en als we naar het leven van Abram kijken, dan moeten we dat altijd voor ogen houden. God heeft Abram uitgekozen, omdat uit zijn nageslacht de verlosser verwekt zou worden.
Dat is het bijzondere van het nageslacht van Abram. God had iemand nodig, God had vlees nodig, zo zou je het ook kunnen zeggen, toch? God had iemand nodig die zichzelf aan een kruis liet spijkeren, kon laten spijkeren.
Dus had God het nageslacht van Abram nodig, om uit dat nageslacht, in het nageslacht van David, de idem dito, naar uit het nageslacht van Abraham, de verlosser te laten komen, en uit het nageslacht van David, de koning van deze wereld.
We gaan lezen in Genesis 16. Maar, het begint altijd weer met het woordje maar, hè. In vers 18 van het vorige hoofdstuk staat, op die dag sloot de Heer een verbond met Abram en zei, aan uw nageslacht heb ik dit land gegeven.
Het lijkt er nu nog niet op, maar God heeft dat al lang gedaan. Dan krijgt u hoofdstuk 16. Maar Sarai, de vrouw van Abram, had hem geen kinderen geschonken.
U had zijn Egyptische slavin, van wie de naam Hagar was. Dat betekent vluchtende. Daarom zei Sarai tegen Abram, zie toch, de Heer heeft mijn baarmoeder gesloten, zodat ik geen kinderen kan krijgen.
Kom toch bij mijn slavin, misschien zal ik uit haar nageslacht krijgen. En Abram luisterde naar de stem van Sarai. Toen nam Sarai, de vrouw van Abram, Hagar, de Egyptische, haar slavin, nadat Abram tien jaar in het land Kanaan gewoond had.
En gaf haar aan Abram, haar man, als vrouw voor hem. Hij kwam bij Hagar en ze werd zwanger. Toen zij nu zag dat ze zwanger geworden was, was haar meesteres in haar ogen verachtelijk.
Toen zei Sarai tegen Abram, de verantwoordelijkheid voor het onrecht dat mij wordt aangedaan ligt bij jou. Ja, dan denk ik, wat een logica.
Niet? Maar ik zal er wel wat voor zeggen. Ik denk dat zij gelijk heeft. Ik heb jou zelf mijn slavin in je schoot gegeven.
Maar nu zij ziet dat ze zwanger is geworden, ben ik in haar ogen verachtelijk. Laat de heren oordelen tussen mij en jou. En Abram zei tegen Sarai, zie jouw slavin is in jouw macht, doe met haar wat goed is in jouw ogen.
Toen vernederde Sarai haar, zodat ze bij haar wegvluchtte. En de engel van de heren vond haar bij een waterbron in de woestijn, bij de bron aan de weg naar Sur.
En hij zei, Hagar, slavin van Sarai. Waar kom je vandaan? En waar ga je heen?
Hij zei, ik ben op de vlucht voor mijn meesteres Sarai. Hoe zei de engel van de heren tegen haar, keer terug naar uw meesteres. En onderwerp u aan haar gezag.
Verder zei de engel van de heren tegen haar, ik zal uw nageslacht zeer talrijk maken, zodat het vanwege de menigte niet geteld kan worden. Ook zei de engel van de heren tegen haar, zie u bent zwanger, u zult uw zoon waren en u moet hem de naam Ismaël geven.
Omdat de heren uw verdrukking gehoord heeft. En hij zal zijn een wilde ezel van een mens. Zijn hand zal tegen allen zijn, in de hand van allen tegen hem.
En hij zal wonen tegenover al zijn broeders. En ze gaf de heren die tot haar sprak. Dus u ziet dat de engel des heren naadloos overgaat in Jehovah.
In de heren zelf. En ze gaf de heren die tot haar sprak de naam. U bent de God die daar mee omziet. Want ze zei, heb ik hier dan hem gezien?
Die naam mij omgezien heeft? Daarom gaf men die put de naam. De naam de put Lachai Raui. Dat betekent de levende die daar mee omziet.
Zie hij ligt tussen Kades en Beret. Hagar baarde een zoon bij Abraham. En Abraham gaf zijn zoon die Hagar gebaard had, de naam Ismaël. Abraham was 86 jaar oud toen Hagar Ismaël baarde.
We hebben de vorige keer gezien, lieve broeders en zusters, dat we in de Bijbel met het volk Israël een aantal verbonden vinden.
Dit was het verbond wat God met Abraham sloot. En later hebben we ook even aan gedacht en hebben we gezien dat bij de Sinei God opnieuw een verbond met het volk Israël sluit.
Maar dat dat een verbond was waarbij God, waarbij de Israëliten allemaal hadden gezegd, alles wat de Heer zegt, dat zullen wij doen. Maar het is niet uitgekomen.
Het is de trots van de mens dat wij denken dat wij zelf de geboden van God kunnen vervullen. Dat kunnen we niet. Daarom lees je in Hebraïë 8 en ik vind het zo prachtig. In plaats van, gij zult, gij zult, gij zult.
Dat de Heerde God zegt, ik zal mijn wetten in uw hart leggen. En ik zal en ik zal. Dat is het hele grote verschil tussen het Oude en het Nieuwe Testament. Dat wij te maken hebben met een levende God.
Met een God die naar ons om zit. Met een God die een relatie met ons wil. En daar wil ik het vanmorgen met u over hebben. Een God waarvan je niet alleen maar zomaar zijn woorden leest en zijn woorden hoort.
Maar een God bij wie je tot ontdekking bent gekomen dat hij Jezus Christus werken leeft. En Abraham gaat langzaam maar zeker naar dat punt toe. In het volgende hoofdstuk, in hoofdstuk 17.
Dan lezen we dat God tegen Abraham zegt, Abraham, wandel voor mijn aangezicht en wees oprecht, wees eerlijk. Dan zien we dat er bij Abraham, tussen Abraham en de Heerde iets gekomen is, dat ze samen op weg gaan.
Dat ze samen wandelen. Dat ze samen door het leven gaan. En dat van Abraham wordt gevraagd dat hij oprecht is, dat hij eerlijk is. Dat is alles. God wil met ons een relatie.
Hij wil dat we weten dat hij leeft en in ons leven aanwezig is. En dat hij met ons praat en dat hij met ons spreekt door zijn woord. En dat dat levend woorden zijn.
We hadden het van net bij toen met de kabadi in het zaaltje hiernaast. Toen las Koen vooruit Johannes 7. Daar staat er weer, mij gelooft zoals de schrift zegt, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.
Daar zit wel een voorwaarde aan. Die voorwaarde is dat je zo in God gaat geloven zoals de schrift zegt. En dat is helemaal niet zo moeilijk.
Dezelfde passage komt allemaal discussies voor tussen de joden, wie Jezus dan wel is en hoe je moet geloven. En Jezus zegt eenvoudig, als je in mij gelooft zoals de schrift zegt.
Dan komen die stromen van levend water. Ik bedoel dit. Wat zegt de schrift? De schrift zegt dat we moeten geloven leren, geloven als een kind.
Het geloof van een kind is, dat redeneert niet. Het geloof van een kind vraagt zich ook niet af of het wel waar is. En het geloof van een kind discussieert ook niet.
Als mijn vader vroeg tegen zijn kinderen zijn, jongens, we gaan zaterdag naar Arthus toe. Dan wist de hele straat dat we zaterdag naar Arthus gingen. Toch? Dan was geen twijfel mogelijk.
Dat is geloof. Als Jezus zegt, ik geef je eeuwig leven. Dan geeft hij je eeuwig leven. En dan kun je daarvoor danken, terwijl je hem nog helemaal niet voelt.
Maar je weet dat het is, dat het zo gaat gebeuren. We hebben hier te maken met Abraham. Het is misschien op een van zijn diepste punten. Hij gelooft niet meer en dat komt omdat hij, we zagen dat.
En Abraham luisterde naar Sari. Luisterde naar de stem van Sari. In plaats van de stem van God die tot ons binnenkomt.
In plaats dat ze ons afsluiten voor de stemmen van anderen. Laten we de stemmen van anderen heel veel invloed op ons geestelijk leven uitoefenen. En Abraham luisterde naar Sari.
Er is ook een moment geweest dat Abraham wel naar Sari moest luisteren. Maar Sari geloofde het niet. En het gevolg was dat ze haar eigen agenda ging maken.
En dat ze samen gingen bepalen hoe God zijn beloften zou gaan verwezenlijken in hun leven. Die beloften van het krijgen van een kind.
Het is in het leven van hun, het lijkt wel alsof het een groot trauma is geweest in het leven van Sari. En ik begrijp dat. Dat zij Abraham geen kinderen kon geven.
Ondanks de belofte van God. Dat jongetje, die kwam maar niet. Zij werd niet zwanger. Ze zag andere vrouwen zwanger worden en zij niet. En God had het wel beloofd, maar om alleen te vertrouwen in wat God gezegd had.
Om niet te kijken naar je eigen mogelijkheden. Om je eigen mogelijkheden niet te laten invloeien in de mogelijkheden die God heeft. In hoofdstuk 18 zegt God tegen Abraham, zou iets voor de heren onmogelijk zijn?
We hebben gezongen van God. Ik vraag het u, zou iets voor de heren onmogelijk zijn in uw leven? Zou God het zeggen en zou dit niet doen?
Dus dat hele, door al die zijsporen gingen ze hun eigen agenda bepalen. En dat leek allemaal zo logisch.
Het leek allemaal zo verstandig. Maar uiteindelijk was het zo dat ze uiteindelijk alle drie met lege handen stonden. Uiteindelijk was er bij alle drie de pijn.
Uiteindelijk was er bij alle drie de frustratie. Uiteindelijk bij alle drie het verwijt naar elkaar. Uiteindelijk kwam er ruzie. Uiteindelijk kwam er boosheid.
En er kwam twist. En haat. En kwaadheid. In de tent van Abraham. De Sari. Dat is wat er gebeurde.
Dat is wat er gebeurde. Abraham. Hij was door God gerechtvaardig. Hebben we dat vorige hoofdstuk gezien. Wij ook.
Wij gerechtvaardig door het geloof. Abraham geloofde God. En hij werd gerechtvaardigd uit het geloof. Maar oh, oh. Wat is er verschil. Tussen kinderen van God. Die door God gerechtvaardigd zijn.
In onze. In onze omgang met God. In onze relatie met Jezus Christus. Wat kan er een verschil zijn. En dat verschil maakt zoveel uit.
Want ook Lot was een rechtvaardige. Peter zegt dat. Anders hadden we het nooit geweten misschien. Maar ook Lot was een rechtvaardige. Deze rechtvaardige Lot. Die pijnlijkste ziel dag en nacht.
Met alles wat hij in Sodom en Gomorrah zag. Zegt Peters. Lot was een gelovige. Maar dat was ook alles. Lot werd behouden.
Maar alles door vuur. Lot is niet aan zijn roeping toegekomen. Als Abraham later hoort. Dat God deze wereld. Dat hij Sodom en Gomorrah wil laten verwoesten.
Wil laten ondergaan. Dan springt Abraham voor God. En Abraham bidt voor Sodom en Gomorrah. Maar Lot kon niet eens bidden voor Sodom en Gomorrah.
Lot bad voor zichzelf. Zijn eigen hachi. Moet je maar eens nalezen in Genesis 18. Lot bidt aan van de ene.
Oh laat mij alsjeblieft hier naartoe gaan. En daar naartoe vluchten. Abraham stond voor de heren. Abraham was een vriend van de heren. Abraham had omgang met God.
Dat hele grote verschil in het leven. Wat we nu als christen ook zouden kunnen kennen. En Abraham. Abraham bad voor Sodom en Gomorrah.
Is Sarai. Maar staat hier Sarai. Het eerste verszaal. Had hem geen kinderen geschokken.
Het eerste. Het hoofdstuk 11. Al van Genesis. Sarai was ons vruchtbaar. Hoofdstuk 15. Sarai had hem geen kinderen geschokken. Het was als een trauma in het leven van deze beide mensen.
Ze hadden alleen de belofte van God. Maar Sarai was onvruchtbaar. En ik ga niet verklappen. Maar er zit een hele lijn door die geschiedenis van Abraham.
Want in hoofdstuk 17. Moet Abraham zelfs het mes in zijn eigen vlees zetten. Dat betekent. Nee Abraham nou helemaal geen kinderen meer. Toch? Besneden worden.
Niet zou voor de heren onmogelijk zijn. Ja. We kunnen zo goed begrijpen wat Sarai doet. Ze zegt ik kan geen kinderen krijgen.
We hebben het eerste fout al. Ze geloofde dus niet meer in Gods belofte. Ik dus misschien. En nou gaan we wat wij ook zo vaak doen.
Dat Sarai op haar manier probeerde de belofte van God in te vullen. De heer had duidelijk gezegd. Uit Sarai zal nageslacht komen. Abraham. Ik beloof het je.
Ik zal het doen. Sarai kijkt om zich heen. En ze kijkt naar zichzelf. Ze zegt dat kan niet. Dat kan niet. In hoofdstuk 17 lacht Abraham erom.
In hoofdstuk 18 lacht Sarai erom. Het is één trauma in hun leven geweest dat ze geen kinderen hadden. En dan.
Dan moet ze leren dat wat God. God zegt. Dat ze mijn kinderen gezegden. God zegt wat hij doet. En hij doet wat hij zegt. Daar is heel ons geloof op gebaseerd.
God doet wat hij zegt. Sarai heeft daar geen vrede mee. Ze kan daar niet in rusten. In hoofdstuk 15 had God tegen Abraham gezegd.
Aan u nageslacht heb ik dit land gegeven. Maar hij heeft geen nageslacht. En al die beloften die lijken weg te hebben.
En het geloof is eigenlijk ook helemaal weg. In het sprekenboek. In hoofdstuk 15.
In hoofdstuk 18. Als ik het goed heb. Van twee teksten. En dat is deze tekst. Soms lijkt een weg iemand recht. Het lijkt recht.
Maar het einde ervan voert naar de dood. Soms lijkt een weg iemand recht. Maar het einde van die weg gaat naar de dood.
Het leek of Abraham. Een rechte weg ging daar samen met Sarai. Ze hadden het plannetje samen uitgedacht. Maar ze hielden geen rekening met Gods agenda. En in het Hebraïe brief wordt later geschreven dat Abraham uiteindelijk de belofte vervuld kreeg.
Nadat hij er heel lang met geduld op gewacht had in geloof. Eindelijk. Daarom. Dus ze maakt een plannetje.
En dat plannetje is draagmoederschap. Ze heeft een slavin waarschijnlijk meegenomen uit Egypte. Gekregen van de vaderoo. En ze zegt misschien zal...
Is dat de mogelijkheid? Misschien kan ik wel bepalen. Misschien kan ik God wel een beetje helpen. Niet? En Hagar?
Ja, Hagar is een slavin. Haar slavin. Hagar is haar eigendom. Hagar heeft niets te vertellen. Niet eens iets over haar eigen lichaam. Probeer eens de positie van die vrouw voor te stellen.
Dus Hagar... Ze geeft Hagar aan Abraham. En dan is de ellende. Komt binnen in de tent.
Want als Hagar zwanger wordt... Kun je je voorstellen wat er gaat gebeuren? Dan blijkt helemaal niet dat dat Saris kind is.
Want Hagar is trots. Die zegt... Kijk eens, ik wel hè. Jij niet. Voel je de pijn? Van Hagar tegenover Saris.
Daar zit Saris. Kijk Hagar. Kijk Saris. Kijk eens. Jij niet hè. Ik kan jouw man wel een kind geven.
Jij niet hè. Wat een verdriet bij Saris. Wat een pijn. Wat een...
Wat een moeite. En dan gaat ze naar Abraham toe. Ja, en dan zegt ze tegen Abraham... Ja, moet je luisteren hè.
Tegen hem. Vers 5. De verantwoordelijkheid voor het onrecht dat mij wordt aangedaan ligt bij jou. Dus ze zegt, ik word groot onrecht aangedaan.
Zij niet. Dat planetje wat eerst zo goed leek. Nu komt er ruzie in de tent tussen Abraham en tussen Saris. Omdat Hagar zich verhoogde.
Hagar vond dat zij de plaats eigenlijk wel van Saris kon innemen. Dat is de hele geschiedenis. De verantwoordelijkheid ligt bij jou.
Was dat zo? Ja, ik denk het wel. Ik denk dat Abraham, als hij van je vrouw houdt... dat je dat nooit had mogen toestaan. Abraham was verantwoordelijk.
Hij moet zeggen, nee lieve schat. Dat doen we niet. Dat planetje van jou. Want God heeft tegen mij gezegd dat uit jouw vlees... uit jou zal nageslacht verwekt worden door mij.
We doen het niet. Ik hou van je. Ik ga dat niet met Hagar in zee. Maar hij ruilde zo makkelijk Saris van Hagar in.
En wat moet dat bij zo'n vrouw hebben betekend? Voor haar. Dat ze zo aan de kant wordt gezet.
En dat ze merkt dat Hagar zo vruchtbaar is. Die pijn is alleen maar groter geworden. Dus ze verwijt het Abraham.
De verantwoordelijkheid lag bij jou. Ja, en Abraham... Het is zo'n mistoestand. Nogmaals, Abraham is een rechtvaardige.
Daar gaat het niet om. Maar hij zegt, doe maar met haar wat je wilt. Dat is ook een makkelijke weg. Er komt niet een beleidenis van Abraham.
Er komt niet een gesprek tussen Abraham en Hagar. Doe jij maar met haar wat je wilt. Nou... En wat gebeurt er dan?
Dan gaat Sari Hagar vernederen. Elke dag. Dagelijks. De grond in trappen. Het is letterlijk echt zoiets wat er staat.
Hij... Ze verneiderde haar, verneiderde haar keer op keer. Tot Hagar... radeloos was. En ze vlucht de tent uit.
En dan zijn we aan die situatie. Daar is Hagar... Isar is weggevlucht. Bij Sarii vandaan.
En Abraham is zijn kind kwijt. Toch? Want Hagar is weg. En Sarii... Isar is slafing kwijt.
En ook haar planetje kwijt. En er is rustig tussen Abraham en tussen Sarii. En normaal gesproken, lieve mensen... Zou dat met de trots van de mens nooit op te lossen zijn.
Toch? Ik weet niet of je wel eens zo gekrenkt bent. Er wordt zo vaak dat je in het pastoral werkmensen tegenkomt... Die zo gekrenkt zijn...
Dat je zegt, het wordt nooit meer goed. Dit kan niet. Ik zal je vertellen dat achter deze hele geschiedenis... De kwestie zit tussen Israel en de Palestijnen.
Dan zeggen we ook het wordt nooit meer goed. Toch? Dus Hagar die vlucht weg. En ze is alleen.
Ze is haar dak boven het hoofd kwijt. Weg. Weg vluchten. Weg. En dan gebeurt het wonderlijke.
Dan zit ze daar bij een bron. En dan ontmoet ze God. Jezus. De Heer Jezus Christus. De engel des Heren.
Of de engel van het verbond. Of hoe we ook zo mogen noemen. Maar Christus Jezus. In de gedaante van een engel... Zoals ze zich in het Oude Testament openbaart.
En hij stelt haar twee vragen. Hagar, waar kom je vandaan? En waar ga jij naartoe?
En als je daar goed over nadenkt. Over die twee vragen. Dan zie je dat er een verandering bij Hagar...
Direct naar die ontmoeting... Tevoorschijn komt. Er staat... En hij zei... Vers 8. Hij zei Hagar, slavin van Sarai. Waar komt hij vandaan?
Het is zo mooi dat... Ze wordt direct in die positie gezet... Die ze eigenlijk had. Maar die ze had verlaten. Ze was de slavin van Sarai.
Sarai was zijn meesteres. Het is ook het hele probleem van het... Het conflict wat we met... Het nageslacht van Abraham hebben...
Dat niet uit Isaak is voortgekomen. Het is het hele probleem dat... Dat God aan Israël de hoogste positie heeft gegeven. En God wil dat...
De andere zonen van Abraham... In een relatie komen met Israël... Zeggen, ja jij... God heeft jullie de hoogste positie gegeven. God heeft jullie de grootste zegen gegeven.
God heeft uit jullie de heiland laten geboren worden. Er moet een positie komen in het haard van Hagar... Waarin ze bereid wordt om terug te gaan.
Hoe? Door zichzelf te gaan vernederen. Door naar zichzelf te kijken... En te zeggen... Ik wil me vernederen tegenover mijn meesteres.
Dat is ook wat de Engel de zieren van haar vraagt. Zeggen, hij kan terug. Hij zegt het gelijk tegen haar. Hij zegt... Hagar, slavin van Sarai. Je bent een slavin.
Waar kom je vandaan? En waar ga je naartoe? Ze wist waar ze vandaan kwam. Ze was een slavin. Maar ze was op de vlucht.
Voor haar meesteres Sarai. Toen zei de Engel van de Heerde tegen haar... Kijk, keer terug naar uw meesteres. En onderwerp u aan haar gezag.
Dat is een van de moeilijkste dingen... In het christelijke leven om te doen. Voor ons ook. Als ze kwaad zijn...
Een Hagar die zo boos is op de vlucht. Zo geïrriteerd. En zo... Hij is zoveel onrecht aangedaan voor haar gevoel. En ze huilt het uit.
En ze is... Wat moet ik? Waar moet ik er toe? Terug kan ik niet. Ja, dat kun je wel. Maar dan moet je je vernederen. Dan moet je de gestaalte van de slaaf aannemen.
Voel je? En dat ligt ons niet. We willen liever ons gelijk halen. Maar dan komt het niet goed.
Dan komt het niet goed. En we kijken hoe dat bij haar... Goed gekomen is. Vers 10. Verder zei de Engel van de Heerde tegen haar...
Ik zal uw nageslacht zeer talrijk maken... Zodat het vanwege de menigte niet geteld kan worden. Weet u? De Engel die geeft haar hoop. Die vertelt wat de toekomst van haar nageslacht zal zijn.
Het lijkt allemaal zo dat ze nu op deze wereld... In de positie zit van slavernij. Nee, zegt de Engel. Maar ik heb ook voor jou...
Voor jouw kind en voor jouw nageslacht heb ik een toekomst. En hij vertelt hoe dat nageslacht zal zijn. Een wilde ezel van een mens. Zijn hand zal tegen allen zijn.
De hand van allen tegen hem. En hij zal wonen tegen overal zijn broeders. Al die broedervolker die uit Abram zijn voortgekomen.
En dan komt er nou eens... Nou gebeurt er wat in dat leven van deze vrouw. Want ze is helemaal verbaasd. Mag ik even met eigen woorden zeggen.
Ze ontmoet die Engel, we zijn heren. Ze ontmoet de Heer Jezus en zegt... Hebt u daar naar mij omgezien? Zari zag niet naar mijn oom. Abram, ze zei...
Doe maar met haar wat je wilt. En ik ben op de vlucht geslagen. Hebt u daar naar mij omgezien? Met u de levende die mij kent?
Van binnen en van buiten. Hebt u daar naar mij omgezien? Begrijpt u de verbazing?
God kent ons allemaal van binnen. Is dat niet een wonder? Dat... Dat hij naar jou omziet persoonlijk.
Al je geheimen. Al de dingen die hem zo moeilijk vinden... Om naar buiten te brengen tegen anderen te zeggen. Als die tager...
Is dat mogelijk? Heb ik de levende ontmoet? Ja, als je Christus ontmoet... Ontmoet je de levende.
En dan moet je iemand die je leven kent. Die je wegkent. Heeft u dan... Naar mij omgezien? U bent...
U bent de God... Die naar mij omziet. Want zij zei... Heb ik hier dan hem gezien? Die na mij omgezien heeft? Daarom gaf men die putten naam.
De putte... Raui. De levende die naar mij omziet. En nu is... Haga veranderd.
Nu heeft ze de levende ontmoet. Nu is God niet zomaar alleen de God van Abraham. En de God die Sarah-E... En de God die Abraham aanbaarde.
En die ze volgde in geloof. Dus diezelfde God is haar God. En is de levende God. Dat zou ik zo graag aan u willen doorgeven.
Hij is de God die een relatie met u wil aangaan. Die met u op weg wil gaan. Die met u wil praten. Tegen u de dingen kunt uitspreken. Die u meemaakt in uw leven.
De put laga iro. Lagai. Raui. Die God die naar mij omziet. Dezelfde God vertelt aan Hagar haar toekomst.
Even dit en nog. Ik vind dat zo mooi. Nou kan Hagar teruggaan. Nou is haar trots gebroken. Voelt u het verschil?
Als we ruzie met iemand hebben. Dan zegt de Bijbel niet tegen degene die... misschien wel de ruzie heeft veroorzaakt. En wie is hard zo trots is en zo boos.
En zo kwaad. Je moet het goed maken. Dat kan die ander helemaal niet. Toch? Als je zo boos bent op een ander. Dan kun je wel christen zijn. Maar je kunt...
Het wordt nooit goed in het conflict. Dan zegt de Bijbel als jij geestelijk bent. Help jij dan de ander terecht. Nu was God gekomen.
Nu was Christus gekomen bij Hagar. En ze had God ontmoet in haar leven. En ze was veranderd. En nou kan ze terug. Nou kan ze zich vernederen.
Onder de hand van Sari. Deze Abraham en Sari. Nu heeft zij God leren kennen. En dat verandert alles.
Verandert alles in ons leven. En diezelfde God gaat haar de toekomst vertellen. Zegt ja Ismaël. Waarom de naam Ismaël? Ismaël betekent God hoort. Ze moeten me naam geven.
Niet alleen de naam omdat... Omdat de engel de zeren dat gezegd heeft. Maar omdat ze dat ervaart in haar eigen leven. God heeft haar gehoord.
Ismaël is het teken God hoort. Elke morgen als ze opstond en ze zag dat jongetje God hoort. Ismaël God hoort.
Kom eens. Dat is mooi hè. Vind je niet? Ja. God hoort.
Ismaël. In de toekomst wordt haar gezegd. Zegt dat jongetje dat uit jou voortkomt zal ook een geslacht worden. Zal tegenover zijn broeder zijn. Het zal Ismaël haten.
Maar weet je. Het kan pas goedkomen. In het hele conflict met Ismaël. Als en het volk dat uit Ismaël is voortgekomen.
En het volk dat uit Ismaël is voortgekomen. Hem ontmoet. Die de levende is. Hem toelaat in hun hart.
Zodat er van binnen een verandering komt. Er komt pas werkelijke vrede. Zegt Isaiah 32. En de vrucht van de gerechtigheid.
Heb je het? Wij dan gerechtvaardigd uit het geloof. Hebben vrede bij God. Vrede is dus een vrucht van gerechtigheid. Als Ismaël dus gerechtvaardigd wordt.
Uit het geloof. Is die vrucht van gerechtigheid. Zal vrede zijn. En de vrucht van de vrede zal zijn. Dat Ismaël veilig gaat wonen.
Het is allemaal Gods zaak. Het is allemaal de zaak van geloof. Het is allemaal zaak. Dat ook het harde hart van al de joden.
Van Israël. Uiteindelijk. Uiteindelijk terecht komt. Bij de plek. Waar ze zichzelf inlevert. En waarbij ze Gods geest ontvangen.
En tot ontdekking komen. Met hetzelfde wat Hagar hier ontdekte. Is het dan zo. Werkelijk. Om onze overtredingen.
Werd hij doorboord. De straf die ons de vrede. Verhoor je het? De straf die ons de vrede aanbreekt. Lag op hem.
Door zijn strim is voor ons genezing geworden. Wij allen. Wij dwaalden. Wij dachten dat hij een door God geplaagde was.
Een geslagene maar. Kijk nou toch eens. Heb ik dan hem ontmoet? Wat een ontmoeting zal dat zijn. Als Israël Christus ontmoet.
Wat een ontmoeting zal het zijn. Als de Arabische wereld Christus ontmoet. En erkent wat God dat God Israël heeft uitgekoren.
En uitgekozen. Dan zal er eindelijk vrede zijn. Ik ga afsluiten. Ik ga gewoon de vraag aan jullie stellen. Heb je een levende relatie met Jezus?
En als je dat nou niet hebt. Ga eens aan jezelf vragen hoe dat komt. Of liever ga eens op je knieën. Ga dan hem vragen. Want dat is wat hij wil.
Weet u waarom dat zo belangrijk is? Omdat als je echt een levende relatie met Christus hebt. Als je de dingen met hem bespreekt. Als je met hem praat. Als je op weg bent.
Als de dingen moeilijk zijn in je leven. En je zegt het tegen hem. En ze worden opgelost. Ik heb dat zo vaak mogen meemaken. Dan ga je niet zeggen. Dat heb ik gedaan. Dan ga je zeggen.
Dank u wel heer. Dat u het deed. Dan zegt Paulus. Ik heb meer gearbeid dan iedereen. Maar niet ik. Maar de genade van God. Die met me was.
Alle roep wordt uitgesloten. Heer Jezus. Wat geweldig. Dat u er was in mijn leven. Dat u er bent. En dat u werkt. En dat ik het zie.
En dat u het doet. En dat u de levende heer bent. Heb ik dan u ontmoet die de levende bent? Ja. Geweldig. Zo met hem om te gaan.
Geweldig wat deze geschiedenis ons leert. Het lijkt een duister puntje in het leven van Abraham. Maar het vertelt ons hoe God werkt.
Vertelt ons wat wij kunnen zijn. En wat we mogen zijn. Helemaal niets. En God alles. Amen.