Deel van het lichaam van Christus

Spreker

P. Groot

Date
Jan. 28, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Een hele goede morgen ook namens mijn kant.! En je ene been en dan beweegt je andere been en je houdt jezelf ongemerkt in evenwicht en dan kom je misschien iemand tegen en jouw ogen die vangen het licht op en die zien die ander en die verwerken dat op de een of andere wonderlijke manier in die grijze massa daarboven.

En je begint te praten, je mond beweegt, je gebruikt je tong om iets te zeggen en vervolgens kom je hier binnen lopen en je beweegt je arm om je jas op te hangen of ergens overheen te gooien en misschien pak je wel een kopje koffie en je ruikt een geur en je denkt van hé dit is lekker of misschien dacht je van nou het is een heel sterke koffie.

Al die informatie die wordt opgeslagen en je lichaam die voert ongelooflijk veel functies uit en ondertussen blijft je hart kloppen.

Dat doe je eigenlijk verder weinig aan en dat bloedstroom door je lijf en verdeelt alle voeding die je vanochtend misschien opgegeten heeft om al die cellen in werking te houden.

Ongelooflijk veel functies, duizenden, tienduizenden, honderdduizenden functies heeft jouw lichaam en mijn lichaam vanochtend uitgevoerd om uiteindelijk hier ook te kunnen zitten.

Ongelooflijk bijzonder die samenhang in ons lijf. Even een quizvraagje uit hoeveel botten bestaan wij ongeveer?

207? Ja nou ja dat is heel, ik moest even opzoeken. Ik kwam op 206 dus ik vind het wel geslaagd eigenlijk. En al die botjes hebben dus ook hun eigen plek en die worden gecoördineerd door je spieren enzovoort en het is een aaneensluitend geheel.

Het lichaam is zo ingewikkeld dat wij hele grote ziekenhuizen hebben met allerlei afdelingen voor van alles en nog wat wat er fout kan gaan.

Want pas als er iets misgaat in je lichaam dan merk je eigenlijk hoe complex het eigenlijk is. Er kan van alles en nog wat gebeuren.

Daar sta je als je gezond bent eigenlijk niet bij stil. En deze samenhang in ons lijf wordt in de Bijbel gebruikt als een heel mooi symbool.

En Jeroen verweest het net al eventjes naar, de oog en de hand. In de afgelopen weken hoorde ik het ook een aantal keer langskomen.

In de Bijbel wordt het symbool gebruikt van het lichaam, het lichaam van Christus. En wij zijn bij elkaar als gemeenschap niet in de eerste plaats vanuit een gedeelde interesse of omdat we gewoon toevallig in de buurt wonen en we willen wat contact hebben met onze medemens.

Of misschien omdat je van zingen houdt. Als gemeenschap zijn wij niks minder dan het lichaam van Christus.

Een lokaal stukje ervan. Want het lichaam van Christus is wereldwijd en gaat zelfs over de tijden heen. Wij zijn lichaam van Christus.

En dat is eigenlijk ook iets heel bijzonders. En vanochtend wil ik graag met jullie daarover na gaan denken. Wat betekent het eigenlijk om een deel te zijn van dit lichaam?

Het lichaam van Jezus. We gaan naar een brief van Paulus waarin hij dit prachtige en krachtige symbool uitlegt.

En laat zien wat dat betekent. 1 Corinthe 12 We vallen er een beetje middenin.

Dat is altijd zo met die brieven van Paulus. Hij bouwt de zaak altijd op. Maar ik zal u straks nog een klein beetje context geven. In 1 Corinthe 12 en vanaf vers 12.

Want, zegt hij, zoals het lichaam één is en veel leden heeft, en al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er veel zijn, één lichaam zijn, zo is het ook met Christus.

Ook wij alle immers zijn door één geest tot één lichaam gedoopt. Het zij dat wij joden zijn, het zij Grieken, het zij slaven, het zij vrijen.

En wij alle zijn van één geest doordrenkt. Want ook het lichaam bestaat niet uit één lid, maar uit velen. Als de voet zou zeggen, omdat ik geen hand ben, ben ik niet van het lichaam.

Is hij daarom dan niet van het lichaam? En als het oor zou zeggen, omdat ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam.

Is het daarom dan niet van het lichaam? Als het hele lichaam oog was, waar zou het gehoor zijn? Als het hele lichaam gehoor was, waar zou de reuk zijn?

Maar nu heeft God de leden, elk van hen afzonderlijk, in het lichaam een plaats gegeven, zoals hij gewild heeft.

Als zij alle één lid waren, waar zou het lichaam zijn? Nu echter zijn er wel veel leden, maar is er slechts één lichaam. En het oog kan niet zeggen tegen de hand, ik heb je niet nodig.

Of vervolgens het hoofd tegen de voeten, ik heb jullie niet nodig. Ja, meer nog, de leden van het lichaam die de zwakste schijnen te zijn, zijn echter juist noodzakelijk.

En aan de leden van het lichaam die wij als minder eervol beschouwen, verlenen wij groter eer en onze oneerbare leden krijgen een grotere eer.

Onze oneerbare leden echter hebben dat, onze eerbare leden hebben echter dat niet nodig. Maar God heeft het lichaam zo samengesteld, dat hij aan het lid dat tekortkomt groter eer gaf, opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar de leden voor elkaar gelijke zorg zouden dragen.

En als één lid leidt, leiden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee.

Samen bent u namelijk het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk zijn leden. Tot zover het woord van God.

Als je het begin van deze brief zou lezen, dat hebben we nu niet gedaan omwille van de tijd, dan zou je daar zien dat Paulus met een positieve nood begint.

Hij dankt God van harte voor deze gemeente in Korinthe. En dan zou je kunnen denken, als je dan verder zou gaan lezen, dat er wel allerlei hele mooie, goede dingen over deze gemeente verteld zouden worden.

Aangezien Paulus zo positief begint. Misschien hadden ze allerlei mooie projecten opgezet, en was het een geweldige, hechte gemeenschap met een krachtige duigenis.

Dat zou je dan misschien verwachten. Maar als je verder gaat lezen in die brief, dan blijkt dat er heel veel gedoe was. Heel veel gedoe.

En er was oneenigheid, en er was rivaliteit, en er waren groepen binnen de gemeente. De een zei van, ik ben van deze stroom, en de ander zei, ik vind Apollus helemaal geweldig.

En de derde zei, ik vind Paulus heel goed. En zo waren er allerlei groepen. En ook op moreel gebied, op seksueel gebied, waren er verschillende dingen aan de hand.

Het is eigenlijk een wonder, dat Paulus met zo'n positieve nood begint. Er was heel veel aan de hand. En dat is ook mede de reden, dat Paulus dit symbool van het lichaam naar voren brengt.

Want er was eigenlijk best veel, veel verdeeldheid. En hij brengt dit naar voren, om te laten zien wat de bedoeling was, dat het lichaam samenhangend is.

Het is opvallend, wat hij hier in deze symboliek naar voren brengt. Het zijn twee dingen, die eigenlijk op gespannen voet met elkaar staan.

Ik zal ze je nog een keer voorlezen. Allereerst, als de voet zou zeggen, omdat ik geen hand ben, en wat komt er dan?

Ben ik niet van het lichaam. En als het oor zou zeggen, omdat ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam.

Dat is de ene kant. En dan de andere kant. In vers 21. En het oog kan niet zeggen tegen de hand, ik heb je niet nodig.

Of vervolgens het hoofd tegen de voeten, ik heb jullie niet nodig. Dus aan de ene kant, in deze symboliek, natuurlijk, ik ben geen deel van het lichaam.

En aan de andere kant, ik heb je niet nodig. En eigenlijk zit hier onder het systeem van onze wereld.

Een systeem van concurrentie. Als je de vraag stelt, hoe verover jij je plekje in deze wereld, in je klas, op je werk, binnen je vriendenclub, hoe verover jij je plekje, dan is eigenlijk dit de dynamiek.

ofwel je voelt jezelf minder, je voelt jezelf onzeker, onnodig, ik ben geen deel hiervan, ofwel je gaat jezelf verheffen en je eigenlijk jezelf beter voelen dan de ander.

ik weet meer dan die, ik weet meer dan die, ik kan meer dan die, ik ben mooier dan die. En dat is eigenlijk de dynamiek om je plekje te veroveren.

Het is erop, of eronder. Je voelt jezelf superieur, of je voelt jezelf juist inferieur. Herken je dat ook in je eigen leven?

Het kan soms heel subtiel zijn, dat je bijvoorbeeld over iemand anders aan het praten bent. Of die persoon, weet je wel, die heeft dit gedaan, of die snapt dat niet, of eigenlijk een beetje de ander naar beneden, om jezelf wat meer naar boven te halen.

Of de andere kant, dat je jezelf eigenlijk, ja wie ben ik nou eigenlijk, wat heb ik in te brengen, wat kan ik eigenlijk, want die persoon, die is zo goed daarin, of die kan dat, of die heeft dit.

Het is eigenlijk een dynamiek van concurrentie, om je eigen plekje te veroveren. Ik denk overigens dat dit een van de redenen is, dat de hele evolutietheorie, zo populair kan worden.

Omdat we ergens, die survival of the fittest, ook het erop of eronder, dat het zo aansluit op ons leven, en op hoe wij eigenlijk, tegen de dingen aankijken. En Paulus die zegt, die dynamiek, kan zelfs in een christelijk jasje, verschijnen.

Ik ben zo goed bezig, om God te volgen, of ik heb zo, ik heb een bijzondere gave, of ik weet zoveel van de Bijbel, of ik ben zo dienstbaar, ik zorg zo goed voor andere mensen, die doet dat niet, weet je, die is helemaal niet gasvrij, maar ik wel, ik ben heel gasvrij, en die heeft het inzicht nog niet, en ik heb het inzicht al wel.

En je krijgt eigenlijk hetzelfde, alleen maar met een christelijk sausje, erover. En ik betrap mezelf er ook wel eens op. Ik had van de week nog, zat ik een YouTube filmpje te kijken, van een mede-christen, die een goed verhaal eigenlijk had.

Maar ik betrapte mezelf erop, dat ik eigenlijk een beetje zat te zoeken, zegt hij misschien ook iets fout, of doet hij misschien iets geks, of weet hij dit wel, of weet hij dat wel.

En ik van, hou nou eens op, Pete, dan ben je weer bezig. Weet je, dus zit je weer in het wereldse systeem, van erop, of eronder. Wees nou blij, met wat diegene doet.

Dus ik heb op de video geliked, en ik heb even gebeden voor hem, en zegen gevraagd. Het is soms heel verneinig. En Paulus die zegt dus, weet je wat hier het probleem is?

Dat je je dus afmeet, aan andere mensen. In de symboliek, oh jij bent het oog.

Ja het oog is wel heel bijzonder. En ik ben alleen maar een hand. Weet je wel, of, ja ik ben een voet, en ik ben geen, nou noem het maar op.

Je gaat je afmeten, aan wat andere mensen doet, en zo op die manier eigenlijk, je eigen plek veroveren. Maar in het koninkrijk van God, gaat het anders.

Hoe gaat het dan daar, in vers 18? Maar nu, heeft God, de leden, elk van hen afzonderlijk, in het lichaam, een plaats gegeven, zoals hij, gewild heeft.

en in vers 24, maar God heeft het lichaam, zo samengesteld. Dus niet, het veroveren van je eigen plek, door, jezelf beter te voelen, ik heb jou niet nodig, of door misschien op afstand, te komen, en te zeggen, ja wie ben ik, hoor ik er wel bij.

nee, God geeft, alle leden een plek, zoals hij dat in ons lichaam heeft gedaan, alles zijn eigen functie heeft gegeven, zo doet hij dat ook, in het lichaam van Christus.

Hij, geeft jou, een plek. Dus jij verovert niet, jouw eigen plek, maar hij, geeft het, aan jou, en, aan mij.

en, dan ontstaat er, samenhang. Dan gaat elk lid, functioneren, op de manier, zoals God dat, heeft bedoeld.

Dus wat betekent het, om, deel te zijn, van het lichaam van Christus, dat is allereerst, dat je uit deze, concurrentie, stapt, het systeem, van de wereld, en dat je aan, God gaat vragen, Heer, wat is de plek, die u, voor mij, heeft?

Is dat iets, wat je jezelf, wel eens afvraagt? Heer, wat heeft u mij gegeven? Wie heeft u mij gegeven?

Wie komt er op mijn levenspad? Wat kan ik inzetten, om deel te zijn, van uw lichaam? En dan, zal hij, jou, daarin gaan leiden, en dan gaat hij ook ons, als gemeenschap bijvoorbeeld, aan elkaar verbinden, omdat hij dan iedereen, zijn plekje geeft.

Betekent trouwens ook, dat dit niet dus, op basis van menselijke druk is. Het is niet zo, dat iemand anders zegt, van je moet dit doen. Dat je bijvoorbeeld, vanuit schuldgevoel, maar taken op je neemt, of dat je, dat je denkt, ik moet, ik moet dit doen, want anders, ja, anders, weet ik veel, er gebeurt er wat.

Het is niet op basis, van wat andere mensen, van je verwachten, of wat je denkt, misschien, dat andere mensen, van je verwachten, maar het is op basis, van wat God, jou geeft, wat hij op je bord legt, en wat hij, je ingeeft, in je hart.

Dus dat is ook iets, om het voor jezelf over na te denken, als jij bijvoorbeeld iets doet, als jij voor iemand, zorgt, of aandacht geeft, aandacht of tijd, ergens instopt, je doet het eigenlijk, alleen maar, om, vanuit schuldgevoel, of wat je, misschien ergens bang voor bent, dan is het misschien, soms beter, om nee te zeggen, is dit wel de plek, die God voor mij heeft.

Aan de andere kant, is het ook zo, als je dus, helemaal geen plekje in neemt, als je denkt, ik ben een toeschouwer, en ik geloof het allemaal wel, ja, dat is dus ook niet de bedoeling.

God wil graag, dat jij, erbij hoort, dat jij dus ook, een actief onderdeel bent, van dit lichaam. Dus kortom, leg dat God eens voor, als je dat, nog nooit gedaan hebt.

Of stem opnieuw met hem af, Heer ben ik, op de plek, waar u mij, wil hebben. Ten tweede, wat betekent het, om een deel, van een deel, een deel te zijn, van het lichaam, van Christus.

Paulus, die zegt, als één lid leidt, leiden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden, zich mee.

Dat is in letterlijke zin zo, dus als je een sfeer in de vinger hebt, dan heb je er eigenlijk, je hele lichaam heeft daar last van, als het ware, opnieuw, maar als je bijvoorbeeld, lekker gekribbeld wordt, dat doen we thuis dan wel eens, en dat je lekker relaxed wordt, dan wordt je hele lichaam ontspannen.

Dus eigenlijk, die symboliek, die gebruikt Paulus hier ook, dat als er één stukje van het lichaam, als er iets meer aan de hand is, dan is het hele lichaam daarmee, ja, verbonden, zowel in positieve zin, maar ook in negatieve zin.

Het punt is, zolang je in dit wereldsysteem zit van concurrentie, is er geen ruimte, echt in je leven, voor andere mensen.

Als jij bijvoorbeeld, jezelf heel onzeker voelt, en wie ben ik nou, en wat kan ik nou, en dat soort dingen, ik ben eigenlijk niet een onderdeel van het lichaam, zoals Paulus dat zegt, dan ben je dus eigenlijk, heel veel met jezelf bezig.

En dan zoek je bevestiging, en dan draai je rondjes in je hoofd, over, nou ja, wat je dan zelf allemaal voorstelt. Dan ben je eigenlijk heel veel met jezelf bezig, en is er dus ook geen, echte ruimte voor anderen, in jouw leven.

Andersom is het ook zo, als je jezelf, heel fantastisch vindt, dan is er ook, niet echt ruimte voor andere mensen, want, die moeten er dan ontgelden.

Nee, want die zijn niet zo goed, of knap, of weet ik wat, als jij. En die worden dan, een soort onderdeel van jouw levensproject, en je, ja, ze komen alleen in beeld, als jij, als jij het nodig hebt, als jij de ander kan gebruiken.

Dus, in dit wereldsysteem, daar, bestaat, geen ruimte voor de ander, maar, als God, mij en jou dus, een plekje geeft, krijg je een heel andere basis, dan, schept God, die ruimte wel.

Dan ben je dus, niet alleen maar meer, met jezelf bezig, maar dan leer je ook, van ja, verrek, dat lichaam, bestaat dus uit heel veel onderdelen. En het is heel mooi, dat ik een hand ben, maar ik ben eigenlijk ook heel blij, dat er een oog is.

Daarom zegt Paulus hier, als God het lichaam samen kan voegen, dan kan je dus ook gaan, meeleven, met de ander.

Als één lid leidt, leiden alle leden, als één lid eer ontvangt, zijn alle leden daar blij mee. En dat is allereerst, in je eigen netwerk, en als lokale gemeenschap, dat je betrokken kan zijn, bij een ander, het praatje maken, even de tijd hebben, even een glimlach, even een oprechte vraag stellen aan iemand.

Zo verbind je je met elkaar. En kan het ook oprecht zijn, dat het niet een toneelstukje is. Maar het is ook wereldwijd.

want het lichaam van Christus is niet alleen hier lokaal, maar dat is over de hele wereld. En ik vind dat zelf ook iets moois, aan de gemeenschap hier van de Reddingsark, dat wij daar aandacht voor hebben.

Je kunt geen happy christen zijn, zonder ook verbonden te zijn, met het lot van je medebroers en zussen, in andere regio's van deze wereld.

Die in een totaal andere situatie leven, en die soms zeer zwaar onder druk staan. Je kunt niet hier een gelukkig kerkje zijn, een gelukkig christen, en God heeft een plan met mij, en het gaat allemaal om wat ik allemaal kan doen, en wat ik allemaal ben.

Nee, je bent een teel van het lichaam van Christus, internationaal, over de hele wereld. En als er ergens iemand 10.000 kilometer verder leidt, iemand die hoort bij het gezin van Christus, dan raakt dat ook ons, wij horen bij elkaar.

Ik vind dat iets heel erg moois, dat wij daar ook aandacht aan geven, onder andere door de verschillende zendelingen die we ondersteunen, maar ook bijvoorbeeld door de zondag van de leidende kerk, om daar echt aandacht aan te geven.

Niet zo van, ja, dat moet ook even gebeuren. Nee, we staan erbij stil. Dat is iets heel moois. Dus laten we dat ook vasthouden.

En zelfs, niet alleen lokaal, niet alleen wereldwijd, maar zelfs door de geschiedenis heen, Gods familie door alle tijden heen, daar zijn wij ook mee verbonden.

Dus als je terugdenkt, misschien op basis van getuigenissen, een boek, verhalen die je kent van vroeger, dat is ook goed om daar, ja, om daar kennis van te nemen, en om dat een plekje te geven.

Wat heeft dit grote gezin van God, dit lichaam van Christus, in het verleden allemaal gedaan en meegemaakt? Met mooie, met mooie en goede dingen, maar ook met hele moeilijke en zware dingen, om daarbij betrokken te zijn.

We leven natuurlijk best wel in een heel individualistisch cultuur. Dus we zijn heel gericht op korte termijn, op het hier en nu. Het is heel bijzonder en gaaf en belangrijk, om ook betrokken te zijn, bij het lichaam van Christus van honderd jaar geleden, of van duizend jaar geleden.

En wij horen bij elkaar, en we gaan elkaar ook tegenkomen in de toekomst. Dat vind ik altijd super gaaf om te bedenken. Dus deel zijn van het lichaam van Christus, betekent niet alleen uit deze concurrentie stappen, en God vragen, wat is het plekje wat u aan mij geeft?

Het betekent ook ruimte krijgen in jouw leven, om betrokken te zijn, bij je medebroers en je medezussen. En dan nog een derde.

Toen ik hiermee bezig was, vond ik het ook best wel complex. Want eenheid is ja heel mooi, klinkt heel mooi, samen optrekken, maar hoe maak je nou duidelijk, dat deze eenheid geen vage eenheid is, waarin, laten we zeggen, de diversiteit, en de inclusiviteit, en we moeten allemaal bij elkaar, en alles moet één worden, wereldwijd zelfs, ten koste van waarheid.

Hoe ga je daar nou mee om? Want je kan de eenheid niet altijd in het echte leven zo, ja, zien en ervaren, ook binnen de gemeenschap, kunnen er soms breuklijnen zijn, het is soms moeilijk, hoe vind je elkaar?

Hoe ga je om met verschillen, en ja, met dit eigenlijk dit, deze wens om één te zijn?

En dat is iets wat niet alleen lokaal speelt, zoals bij ons bijvoorbeeld, in de reddingsark, of misschien in een andere gemeenschap, maar ik wil je er eigenlijk een klein stukje in meenemen, om te laten zien dat deze vraag, hoe ga je met eenheid om, dat dit iets is, in onze tijd, wat heel erg groot is.

Dit is iets wat wereldwijd speelt, en wat ook voor ons als gemeenschap heel erg belangrijk is, en gaat worden, over wat is onze positie, en onze identiteit, en hoe voorkomen wij, dat wij als gemeenschap, in een soort vage eenheid komen, onder het mond van de liefde, alles moet kunnen, wat je ook denkt, wat je ook doet, weet ik veel, allemaal, we moeten allemaal bij elkaar komen, want dat is niet de eenheid, die Paulus hier bedoelt.

bedoeld, ik neem jullie een klein stukje, mee in dit grotere, verhaal, aan de hand, van een aantal quotes, en een klein stukje, video, wat ik jullie, ga laten zien, om daar vervolgens, samen nog, tot slot, over na te denken, wat betekent het, om onderdeel te zijn, van het lichaam van Christus, in de 21ste eeuw.

we mogen even de eerste slide erop zetten, en, nou ja, zoals je misschien weet, was het afgelopen week, was het een week van gebed, om eenheid, dus dat speelt al, die thematiek is al, aanwezig, en, hier hebben we de week van gebed, op de website, en ik ga jullie dit even voorlezen.

Het thema luidt, heb God lief, en je naaste, als jezelf. Nou, heel mooi. Het is ontleend, aan de parabel, over de barmhartige Samaritaan, waarin, Jezus laat zien, wat het betekent, om je naaste lief te hebben.

Broeders en zusters, van het katholieke aardsbisschom, Oekwadugou, in Burkina Faso is dat, van de protestantse kerken, en ecumenische organisaties, in Burkina Faso, die werkten eensgezind, samen, bij het maken, van het materiaal, nou ja, dat klinkt allemaal best mooi, daarin ondersteund, door de gemeenschap, van Shemin Neuf.

De teamleden, hebben deze samenwerking, zoals ze schrijven, in hun begeleidend tekst, ervaren, als een weg, van ecumenische, bekering.

Aha, dus, er is blijkbaar, iets misgegaan, en we moeten dit, nu allemaal, samen gaan doen, en dat is een bekering, dus wij hebben schuld, aan, nou ja, laten we zeggen, de verdeeldheid, en daar moet wat, aan gedaan worden.

Even kijken, ja, nou, wat zeggen ze verder, Jezus bad, dat zijn volgelingen, alle een zouden zijn, in Johannes 17, en, dus, willen we de hoop, niet verliezen, of ophouden met bidden, en werken voor eenheid.

We zijn verenigd, door onze liefde, voor God, in Christus, en, door de ervaring, van, denk ik, van Gods liefde, voor ons zelf.

we herkennen, bij elkaar, de ervaring, van dit geloof, wanneer we, nou, dat gaat nog even verder, en dan, vervolgens, heb ik een klein, sprongetje gemaakt, sommigen zijn, bang, dat, eucumene, dus het hele idee, van, moet allemaal bij elkaar komen, eenheid, kan leiden, tot een verlies, van de eigen, confessionele identiteit, en kerkelijke groei, kan verhinderen.

dergelijke rivaliteit, tussen kerken, staat haaks, op het gebed, van Jezus. Nou, dit is, iets heel typisch, wat eigenlijk, op heel groot niveau, speelt, en, je ziet, hier de term, ervaring, en, dat speelt een hele grote rol, dus, hoe creëren wij, eenheid, met elkaar, dat doen wij, door een gedeelde, ervaring, die wij hebben, en, ze zeggen al, van ja, een beetje tussen de regels door, dat staat wat op, gespannen voet, misschien, met, ja, de inhoudelijke overtuiging, dat heet hier dan, de confessionele identiteit, mond vol, dat is eigenlijk, de inhoud, van, wat geloven wij nou eigenlijk, waar staan we nou eigenlijk voor, dat moet eigenlijk, een beetje, van tafel, want dan kunnen, er meningsverschillen ontstaan, en, dat is allemaal niet goed, er staat zelfs haaks, op het gebed, van, Jezus, en daarom, hadden ze het ook over, de eukumenische bekering, het is wij de schuld aan hebben, dat er, ja, dat er, er verschil bestaat, tussen de verschillende, kerken, maar, als de ervaring, bovenaan staat, ja, dan kunnen we misschien, die eenheid, van dat lichaam van Christus, kunnen we, vorm gaan geven, nou, dan gaan we, even kijken, volgens mij, oh ja, de platform,

Rome Reformatie, dit is ook een initiatief, van Nederlandse bodem, het is misschien moeilijk, leesbaar achterin, maar ik zal het even voorlezen, de breuk tussen Rome, en de reformatie, mag na ruim 500 jaar, niet als vanzelfsprekend, beschouwd worden, in het licht, van de ene heer, de ene doop, en het ene geloof, blijft, gescheidenheid, daar heb je het weer, fundamenteel, in strijd, met het beleiden, van de kerk, en prikkelt, daarom, tot zelfonderzoek, wij geloven immers, de enige, de ene heilige, katholieke, apostolische kerk, dus ook hier, die verdeeldheid, dat is altijd slecht, nou, je ziet een lijstje, van namen, die dit initiatief, ondertekend hebben, we realiseren ons, dat de breuk, tussen Rome, en de reformatie, niet zomaar, als misverstand, kan worden afgedaan, en dat er verschillen, aan de grondslag, lagen, die, met wezenlijke elementen, van, en let goed op, de expressie, en vormgeving, van het geloof, te maken hadden, waar is de inhoud, die is er niet, het is alleen maar de expressie, dus hoe, ja, hoe, hoe, hoe doe je het, zeg maar, hoe geef je het vorm, welke ritueel heb je, de inhoud, wordt overgeslagen, dit is typisch, de inhoud, en de waarheid, moet zoveel mogelijk, van tafel, om eenheid, te scheppen, we gaan een klein stukje, video bekijken, luister goed, nou wat je hoort, het is, als het goed is, denk automatisch,

Engels ondertiteld, het is geen hogere wiskunde, dus ik denk dat het voor de meesten, redelijk te volgen is, maar ik zal het daarna ook nog kort toelichten, daarna maar gaat nog wil doen.

They're next to Tony. And then Jeff Tunicliffe. Now Jeff is Secretary General CEO of World Evangelical Alliance.

That is one of the largest evangelical associations, even though the largest, in the world. And then down on this other end is John and Carol Arnett, partners in Harvest in Toronto, Canada.

You remember the Toronto Blessing? It broke out. Those are the pastors. It broke out in their church. And so they were there. And then Brian Stiller, Global Ambassador to World Evangelical Alliance, is the man right next to me there on the left.

And then the tall guy in the back is Dr. Thomas Schumacher, Martin Bucher Theological Seminary in Bonn, Germany. Now, take a good look at that picture.

The night before, we had a dinner together, before we met with Pope Francis the next day. That many evangelicals in one room.

Folks, you don't get it. Lord, we ask that you give him eyes to see with hopeful longing that the fulfillment of bringing together your bride, the church. Lord God, may it pierce all of our hearts that there is any division in your bride, the church.

Lord, we just ask you to inspire our hearts in every way, to overcome every obstacle, every prejudice, every misunderstanding, every shortcoming.

And that we would see in each other, brothers and sisters, longing to be faithful to your son. The glory that the father had, he gave to Jesus.

The glory was the presence of God. What is the charismatic renewal? It's when we experience the presence of God. And he said, and I give them the glory, pragmatic reason, so that they may be one.

It's the glory that glues us together, not the doctrines. It's the glory. If you accept that Christ is living in me, and the presence of God is in me, and the presence of God is in you, that's all we need.

Because God will sort out all our doctrines when we get upstairs. Ja. Dank je wel. So what glues us together, what ons samenbindt, is de ervaring van Gods aanwezigheid.

En ja, de verschillen, dat lost God later wel op als we bij hem zijn. Dus ook hier, die verschillen, die worden naar de zijlijn geschoven.

En ik laat jullie dit zien om een stukje bewustwording te creëren, dat dit dus niet alleen lokaal is, van hoe ga je met dit vraagstuk om? Van eenheid en waarheid.

Dit is heel erg groot en dit is een wereldwijde ontwikkeling waar wij dus ook in zitten. Tot slot een laatste quote van deze man in het wit.

De Jesuit Review. Pope Francis, those who insist on keeping the truth over preaching the gospel, have always threatened the church.

Dus degene die vast wil houden aan de waarheid, zijn altijd een bedreiging geweest voor de kerk.

Vreemd hè? Dit is de grote agenda die in onze dagen gepusht wordt. Maar gelukkig geeft Paulus ook daar richting in vers 27.

Samen bent u namelijk het lichaam van Christus. Wij zijn niet ons eigen clubje.

Wij zijn niet iets wat wij er zelf van zouden willen maken. Wij zijn het lichaam van Christus.

Iets eerder in hoofdstuk 11, daar wordt over het avondmaal gesproken. We gaan straks avondmaal vieren.

En in dat stuk, daar zegt Paulus iets over het onderscheiden van het lichaam. Misschien heb je die tekst wel eens vaker langs horen komen tijdens het avondmaal.

Wat was het punt? Mensen kwamen bij elkaar om te eten. Bij ons is het avondmaal een heel klein stukje matse.

Maar ze hadden de gewoonte om bij elkaar te komen om te eten. En daar de symboliek van het avondmaal te vieren. Wat gebeurde er? Mensen die honger hadden, die kwamen daar en die schepten zoveel mogelijk op.

En die waren vooral bezig om veel te eten. En ze hadden helemaal geen aandacht meer voor de eigenlijke betekenis van dit maal. Dus dan zegt Paulus, als je dus niet onderscheidt, het lichaam onderscheidt, zegt hij dan.

Dat jij hier alleen maar voor jezelf komt. Terwijl dit eigenlijk het symbool is van de Heer. Het is zijn lichaam. Dus dit hele vage ecumenische gedoe is in feite dat de mensheid hier zelf een gemeenschap wil vormen.

En Jezus wordt een soort van mascotte die moet passen in ons model en in ons programma. Paulus zegt, het is andersom.

Wij zijn het lichaam van Christus. Dus door hem te leren kennen, wie hij is, hoe hij denkt, wat hij gezegd heeft.

Dat is wat de samenhang vormt. En dat is wat de scherpte geeft in deze gemeenschap.

Eenheid is dus niet het doel, maar eenheid is het resultaat. Het resultaat van individuele mensen zoals jij en zoals ik, die zich committen aan Jezus en die zeggen, wilt u mij een plek geven in dit lichaam?

We kunnen er niet zelf van maken wat we maar willen. En dat is voor ons als gemeenschap nu al, maar zeker ook in de komende jaren, een grote opdracht en een grote uitdaging in een wereld die dus deze kant op ontwikkelt.

Kortom, tot slot. Deel zijn van het lichaam van Christus betekent uit de concurrentie stappen en vragen God geeft u mij een plek.

Het betekent ruimte krijgen in je leven voor je mede, broers en zussen. En het betekent scherp zich krijgen op wie ons samenbindt, omdat we hem willen volgen.

Amen. Dank u wel.