Kansarm en kansrijk - deel 3

Spreker

Mark Zeldenrust

Date
Jan. 14, 2024
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Maar goed om hier te zijn vanuit het mooie Almere, net over de brug. Mooi om hier te zijn. En soms is zijn afstand niet zo heel groot, maar zit je toch ineens in een heel andere wereld.

! Ja, dat is gewoon een feit. Als je kijkt naar Almere, een stad waar nog geen 3% christen is, nog geen 2% een kerk of gemeente bezoekt, dan zit je in een heel andere wereld.

Als je kijkt naar de gemeente, zei vanmorgen hoeveel culturen hebben jullie nu, ik zeg nou meer dan 40, dan zit je ineens in een heel andere wereld. Maar toch, de hartelijke groeten vanuit de gemeente in Almere.

En we mogen verheugd zijn over wat we mogen doen, ook in de missie. En ik ben ook verheugd dat ook enkele van jullie, zoals Willemijn en nu Anneke, over de brug komen.

En ons ondersteunen in die missie. Om de mensen bekend en vertrouwd te maken met de Heer Jezus Christus. En mocht je ergens nog een klein beetje gebedstijd hebben.

Ik heb al meer dan 20 jaar een hele groot droom. Dat is dat er in Almere geen kinderen en tieners meer zijn die nooit van de Heer Jezus hebben gehoord.

En nu zijn dat er echt nog duizenden. Je kan het je soms niet voorstellen, maar het is echt waar. Er zijn duizenden kinderen, duizenden tieners die echt nooit van Jezus hebben gehoord.

In Nederland, in Almere. En we hebben nu gesprekken met een hele grote scholengemeenschap. Want we geven ook lessen op scholen. En we doen programma's op scholen en naschoolse activiteiten.

We zijn met een hele grote scholengemeenschap in gesprek. En dat is echt mijn verlangen. Ze hebben bij elkaar vijf en een half duizend kinderen op die scholen zitten. En we zijn nu in gesprek om op al die scholen aanwezig te gaan zesden.

Nou, of het doorgaat is aan de Heer God. Maar als u ervoor wil bidden, dat is echt mijn diepe verlangen. Ja, dat we op die manier, we bereiken al duizenden kinderen. Maar als er daar nog eens vijf en een half duizend bij mogen komen.

Dat zou fantastisch zijn. En het mooie is, het hart van de Heer Jezus gaat naar ze uit. Dus in die zin zitten we op de goede weg. Ik wil vanmorgen nog weer opnieuw naar het thema kijken waar ik ook de laatste twee keer hierover gesproken heb.

En dat is over het thema kansarm, kansrijk. En het ging een beetje over armoede en over de kwetsbaren die gewoon kansarmer zijn.

En over kansrijk zijn. Maar vooral ook hoe wij eigenlijk kans, niet kansarm, maar kansloos zijn. Maar kansrijk geworden zijn in de Heer Jezus Christus.

En als we kijken naar kansarm en naar kansrijk, dan kan je natuurlijk ook afvragen, ja wat en wie is nu de arme?

We denken bij de arme al snel, armoede in Nederland is de definitie. Als je niet genoeg hebt om gezonde voeding te kopen, of als je niet genoeg hebt om kleding te kopen, of als je niet genoeg hebt om een huis te hebben, een woonplek te hebben, of alle drie niet, of een van die drie, dan is er sprake van armoede.

En dat maakt dat bijna één op de vijf, in ieder geval in Almere, zeker één op de vijf nu, iets meer al in armoede leeft. Maar wie is de arme en wat is armoede?

Want bij armoede je kan denken aan het gebrek aan geld, maar armoede kan meer zijn dan het gebrek aan geld. We hebben ook sociaal arme mensen. We hebben ook, en dat is nog belangrijker, geestelijk arme mensen.

We kunnen ook sociaal arm zijn, we kunnen geestelijk arm zijn. En ik wil vandaag kijken naar twee verhalen. En als je als een broodje in de bakkerij bent, in de kerkdienst, of in het christelijk geloof, zijn het hele bekende verhalen voor je.

En het eerste is in Lukas 8, en dan lees ik vanaf vers 42. En het is het verhaal van het dochtertje van Jairus.

Jairus, zijn dochtertje, is ernstig ziek en ligt op sterven. Lees weer vers 42. Maar ik wil kijken naar dat verhaal wat er doorheen loopt. En dat is als de Heer Jezus dan onderweg is, naar dat dochtertje van Jairus.

Dan lees ik weer vers 42. Hij, Jairus, had namelijk een kind, een dochter van ongeveer twaalf jaar en die lag op sterven. En toen hij erheen ging, drong de menigte zich om hem heen.

En een vrouw die al twaalf jaar bloedvloeien had en die al haar bezit aan dokters uitgegeven had, maar door niemand genezen had kunnen worden, kwam van achteren naar hem toe.

We rezen hier over de vrouw en die had al twaalf jaar bloedvloeien. Nou, ik kan me er niet zo heel veel bij voorstellen.

De vrouwen onder ons misschien wat beter. Maar twaalf jaar lang, dat is echt een ongelofelijke periode. En als we kijken naar deze vrouw, dan is deze vrouw, ze was waarschijnlijk niet arm in de zin van geld.

Ze had wel al haar bezit eraan uitgegeven, maar ze was wel al naar heel veel doktoren geweest. En ook doktoren in die tijd, dat was geen goedkoop iets. Daar moest je een hoop geld aan uitgeven en dat had ze gedaan.

Als we kijken naar deze vrouw en als we kijken naar de tijd en als we zouden gaan kijken naar Leviticus 15, dan ligt het voor de hand dat deze vrouw waarschijnlijk als ritueel onrein werd gezien.

En dat had nogal wat gevolgen. Want dat betekende waarschijnlijk dat ze was uitgesloten van godsdienstig, maar ook van sociaal contact. Dus dat betekent dat deze vrouw, die twaalf jaar lang niet welkom was in de tempel, niet welkom was in de synagoge, maar ook eigenlijk uitgesloten was van alle sociaal contact.

Want ze was ritueel onrein. Deze vrouw was hoogstwaarschijnlijk sociaal arm. Ze is al eenzaam geweest zijn.

En alleen. En de armoede van het niet gewild of het niet geliefd zijn is de grootste vorm van armoede. De armoede van niet gewild of niet geliefd zijn is de grootste vorm van armoede.

Ieder mens heeft het diep in zich zitten dat hij de behoefte heeft om gezien te worden, om erkend te worden en om geliefd te worden.

En dat is zo belangrijk. En daarom sowieso hebben we goed nieuws, omdat we kunnen zeggen dat Gods hart naar ons mensen uitgaat. Dat Gods hart naar ieder mens uitgaat.

Dat God ieder mens gewild heeft en dat hij hem daarom gemaakt heeft en dat hij daarom door hem geliefd is. Misschien weet je het nog 3G. En we kunnen nog upgraden.

Maar dat we allemaal 3G gemaakt zijn. En dat is een geweldige boodschap die we mogen brengen aan de mensen. Maar die boodschap zal niet overkomen als wij niet ook die mensen laten merken dat ze gewild zijn en dat ze geliefd zijn.

En dat we ze zien en dat we ze erkennen. En ik vond het heel mooi. Ik reed vanmorgen hier naartoe. En ergens langs de snelweg stond in een weiland een enorm bord en er stond op heb lief.

En ik dacht ja, dat is wel mooi om erin te zetten. Maar het is belangrijk om de ander lief te hebben. Er is behoefte aan. Elk mens wil gewild en geliefd zijn.

En als je niet gewild bent. En als je niet geliefd bent. En als je sociaal arm bent. Dan is dat de grootste vorm van armoede die er is.

En er zijn zoveel mensen waar niet van gehouden wordt. Er zijn echt zoveel mensen waar niet van gehouden wordt. Ik moet meteen denken aan een mevrouw die bij ons op de inloop komt.

En zij komt voor voedselhulp. Alleen, zij heeft dat volgens mij al lang niet meer nodig. Ze neemt ook eigenlijk bijna niks meer mee. Maar ze komt nog wel altijd. En als je kijkt naar deze mevrouw gisteravond.

Was ze er weer. En dan besef ik het ook weer. En dan zie ik ook wat er gebeurt. En ik weet dat het ook heel snel gebeurt bij mijzelf. Want dat is heel natuurlijk. Maar deze mevrouw.

Ze is op een manier gekleed. Nou, dat stoot ook een beetje af. Ze ziet er echt ook uit als ze zwerven. Ze ruikt ook niet fris. En ze komt ook niet prettig over.

Want ze zeurt en klaagt aan één stuk door. En dat begint al als de deur open gaat. Ze is nog niet eens over de drempel. Of het begint al. Dus dan roep ik haar altijd heel hard doorheen.

Goedemorgen. Of goedenavond. En dan roep ik haar naam. Wat leuk dat je er weer bent. Terwijl ze aan het klaar is. Maar dan schreeuw ik haar gewoon. Het was erheen. En dan zeg ik. Wat fijn om je weer te zien. Wil je koffie?

Maar zij is dan. Dan roepen. Dan gaat het al. En gisteravond. Zij kwam dan ook. En een van onze vrijwilligers. Die zei toen ze de deur uit ging. Ik word gek van die vrouw.

En ik zei tegen haar. Wie houdt van deze vrouw? Door wie is zij gewild en geliefd? En het bleef stil.

Want het is waarschijnlijk. Zo dat ze super eenzaam is. En dat ze niemand om zich heen heeft. Daardoor ze gewild en geliefd is. En de reden dat ze waarschijnlijk. De hele tijd bij ons daar binnen loopt.

Is omdat ze daar iets proeft. En dat is de liefde van de Heer Jezus Christus. Door ons heen. Maar als ik dan naar mezelf ga kijken. Dan is het zo belangrijk. Eigenlijk dat het echt uit mijn hart gaat komen.

Om van zo'n vrouw te houden. En dat ze gaat merken. Het is echt. Ik ben hier echt gewild. En geliefd. Want dat is wat God van ons vraagt. En daarom.

Dat er mensen zijn. Die niet gewild zijn. En die niet geliefd worden. Dat is iets dat moeten we op gaan lossen. En we moeten beginnen. Om dat op te lossen.

In onze eigen huizen. In onze eigen omgeving. God vraagt het van ons. En als het gaat om dat liefhebben. In Micha 6 vers 8.

En waarschijnlijk heb ik het tevoren gepreken. Ook deze tekst aan gehaald. Maar daar staat. Wat vraagt God nou van ons? Wat vraagt God nou ten diepste van ons mensen?

En dan staat er. Niets anders. Dan recht te doen. En in getraalheid lief te hebben. En daarom zeg ik ook heel vaak.

Het is niet dat wij liefdadigheid doen. Ik vind dat echt een vies woord. Ik heb een hekel aan het woord liefdadigheid. Je mag ervan houden hoor. Het is gewoon persoonlijk. Maar ik heb er gewoon een enorme hekel aan.

Want liefdadigheid. Dat voelt voor mij uit. Ja ik doe iets goeds. Dan kan ik er ook nog een complimentje voor krijgen. Want ja die ander is eigenlijk minder dan mij. Die heeft iets nodig. En ik kan dat geven.

En dan ben ik liefdadig. Terwijl de Bijbel spreekt nooit over liefdadigheid. Die spreekt over recht doen. Als jij het hebt. En die ander heeft het niet. En jij kan het geven.

Dan doe je hem recht. Door het te geven. En je doet hem onrecht. Door het niet te geven. En als hij staat recht. Dan staat dat weer voor dat Hebreeuwse woord mispad.

En mispad. Dat staat meer dan tweehonderd keer in de Bijbel. Dat woord. En het betekent niets meer en niks minder. Dan de ander als een gelijke behandelen.

Je doet die ander recht. Door hem als een gelijke te behandelen. En dat is zo belangrijk. En het tweede. Wat daar dan staat. In goede tierenheid.

Liefde hebben. En daar staat ook in Hebreeuws woord voor. En daar staat gesed. En gesed. Dat betekent. Gods onvoorwaardelijke.

Mededogen en genade. En dat doet mij denken aan de Heer Jezus. Die met ontferming over de mensen bewogen is. Mededogen en genade voor de mensen om jou heen.

Want ze zijn jou gelijken. Die twee woorden. Het zijn geen verschillende dingen eigenlijk. Ik denk dat gesed vooral gaat over onze houding.

Over wat in ons zit. Dat onze houding er eentje moet zijn van mededogen. Dat we net als de Heer Jezus met ontferming over de mensen om ons heen bewogen moeten zijn.

En dat dat diep in ons zit. In ons hart. In ons wezen. En dat we genadig zijn. En dat we genade betonen.

En dat mispad vooral is. Dan gaan we het doen. Dan behandelen we die ander als een gelijke. En gaan we ook echt die mededogen laten zien. En gaan we ook echt die genade aanbieden.

En genadig zijn. En ik denk als we dat gaan doen. Genadig en liefdevol zijn. En vol mededogen naar de mensen om ons heen. Als we zo gaan leven.

Als we zo gaan handelen. Dan is daar Gods kerk. De laatste tijd ben ik veel ook aan het nadenken over waar is nou de kerk. Wat is nou de kerk.

Is dit, vanmorgen is dit de kerk. Ik denk dit is vanmorgen is het pas de kerk. Als we dit doen met elkaar. Na elkaar. Dan is het de kerk. Maar ik geloof als je morgen dit doet op jouw werk.

Of op de plek waar je je bevindt. Of naar jouw buren. Of naar de mensen om jou heen. Dan is daar een stukje van Gods kerk. En dan gaat Gods kerk de hele week door.

Want het koninkrijk van God is daar. Waar de Heer Jezus door ons heen kan werken. Want de Heer Jezus heeft geen ander lichaam hier op aarde.

Dan dat van jou. En dat van mij. Hij is het hoofd. Wij zijn zijn lichaam hier op aarde. En we mogen hem vertegenwoordigen. En als we zijn lichaam zijn. Dan is zijn kerk daar.

Terug naar deze vrouw. Ik lees het stukje uit. En ik lees nog even weer. Vanaf het tweede stukje. Vers 44. En onmiddellijk hield het vloeien van haar bloed op.

Nadat ze Jezus had aangeraakt. En Jezus zei. Wie is het? Die mij heeft aangeraakt. En toen ze het alle ontkende. Zei de Petrus. En die bij hem waren.

Meester. De menigte duwt tegen u aan. En verdrinkt u. En u zegt. Wie is het die mij heeft aangeraakt. Jezus zei. Iemand heeft mij aangeraakt.

Want ik heb gemerkt. Dat de kracht van mij is uitgegaan. Toen de vrouw zag dat ze niet onopgemerkt was. Kwam ze bevend naar hem toe. En nadat ze voor hem neergevallen was.

Vertelde zij voor heel het volk. Om welke reden. Zij hem aangeraakt had. En dat ze onmiddellijk genezen was. En hij zei tegen haar. Heb goede moed.

Dochter. Uw geloof heeft u behouden. Ga heen. In vrede. De Heer Jezus geneest. Deze sociaal arme vrouw.

En weet je. Het was de missie van de Heer Jezus. Toen de Heer Jezus zich bekend maakte. Toen deed hij dat. Met die tekst uit Jesaja 61. We kunnen dat lezen.

In Lukas 4 vers 18. En dan zegt hij. God heeft mij uitgekozen. Daarom is zijn geest bij mij. God heeft mij gestuurd.

Om aan arme mensen. Het goede nieuws te vertellen. Vrijlating. Over de gevangenen uit te roepen. De gebrokenen van hart. Te verbinden.

En het genadejaar. Uit te roepen. En deze sociaal arme vrouw. Die krijgt het allemaal. Ze krijgt goed nieuws.

Haar gebroken hart. Wordt verbonden. Ze wordt bevrijd. Van ziekte. En van uitsluiting. En ze ontvangt. Genade. Zodat ze in vrede.

Kan gaan. En we kunnen dat lezen. We lezen dat in dat laatste stukje. Ze was onmiddellijk genezen. Maar Jezus zegt tegen haar. Heb goede moed. Dus Jezus bemoedigt haar ook nog.

Bovenop die genezing. En dan noemt hij haar dochter. Ze is schijnbaar een dochter geworden. Van de allerhoogste God. En dan ook nog. Uw geloof heeft u behouden.

Er was veel meer dan alleen die lichamelijke genezing. Er is geloof bij deze vrouw. En er is behoud. En daarom zegt de Heer Jezus ook tegen haar.

Ga heen in vrede. Een prachtig verhaal. En dit. Dit was het leven. En dit was het handelen van de Heer Jezus.

Het was zijn missie. Om zo te doen. En als het zijn missie was. Is het dan niet de missie van ons allemaal. Van iedereen. Die in de Heer Jezus gelooft.

Ik wil naar een tweede verhaal. En dat staat in Lukas 10. Lukas 10 vanaf vers 25. Het verhaal van de barmhartige Samaritaan.

En dat verhaal van de barmhartige Samaritaan. Dat is een verhaal. En de Heer Jezus vertelt het. En daarmee is. Dat hij het vertelt geschiedenis. Daar zitten ook verschillen in.

Soms zeggen we verhaal. Ik ook. Dan zeggen we. We gaan een bijbels verhaal vertellen. We gaan vertellen bijbelse geschiedenis. En de Heer Jezus vertelde hier een verhaal. Dat we geloven dat het waarheid is.

En dat dit echt gebeurd is. Dat deze vrouw echt bij Jezus geweest is. Dat ze genezen is. Dat ze eeuwig leven heeft ontvangen. En daarom voor eeuwig bij hem mag zijn nu.

En dan hebben we hier deze geschiedenis. En dan staat er in Lukas 10 vers 25. En zie. Een wetgeleerde stond op om hem te verzoeken.

En zei. Meester. Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven? En hij zei tegen hem. Wat staat er in de wet geschreven?

Wat leest u daar? Hij antwoordde en zei. U zult de Heer uw God lief hebben. Met heel uw hart. Met heel uw ziel. Met heel uw kracht. En met heel uw verstand.

En uw naaste als uzelf. Je zou hier ook kunnen lezen. En uw naaste. Want hij is als jij. Er zijn bijbelfantalers die zeggen.

Zo had het er eigenlijk moeten staan. Nou, dat weet ik niet. Maar ik denk wel dat we het zo mogen lezen. Heb je naaste lief. Want hij is als jij. Niemand is meer.

Niemand is minder. Het is niet dat de Heer Jezus. Voor de ene meer aan het kruis gegaan is. Dan voor de ander. Hij stierf voor alle mensen. Zijn hart gaat uit naar alle mensen.

Niemand is daarin meer of minder. En daarom als wij die opdracht krijgen. Heb je naaste lief. Heet hij. Heb hem lief. Want hij is als jij. En als het gaat over God lief hebben.

Dan gaat het hier over heel je hart. Heel je ziel. Heel je verstand. Met alles wat in je is. En dat stelt jou en mij de vraag.

Welk kamertje heb je nog niet helemaal afgestaan. Aan de Heer Jezus. Waar zit die dikke ikken. Toch nog wel een beetje op zijn troon.

En waar is die er al af. En zit de Heer Jezus er helemaal op. Of waar wordt de stoel nog gedeeld. En dat is een goede vraag. En ook als ik om me heen kijk.

Ik zie zeker bij heel veel mensen. Maar ook bij heel veel jonge mensen. Zie ik gewoon. Dat we allerlei kamertjes hebben. En in het ene zit Jezus helemaal op de troon.

En in het ander houden we het toch eerst nog voor onszelf. En zit de Heer Jezus al overal op de tram. Liefhebben met heel je hart.

God liefhebben met alles wat in je is. Maar ook die naaste liefhebben als jezelf. En met welke smoes laten wij dat soms na. Of laat ik het soms na.

Zo zal het ook over hebben. Want de Heer Jezus die zegt dan in vers 28. Hij zei tegen hem. U hebt juist geantwoord. Doe dat.

En u zult leven. Maar. Starten dan. Hij wilde zichzelf rechtvaardigen. En zei tegen Jezus. Wie is mijn naaste? Nou.

Dat jezelf rechtvaardigen. Ik merk het. Dat zelf doe ik dat ook soms. Jezelf rechtvaardigen. Je gedrag wat eigenlijk niet helemaal goed is. Daar weer nog een vraag bij stellen.

Of daar nog zeggen. Ja maar. En dan komt er nog iets. Deze man doet het ook. En we kunnen ons afvragen. Welke smoes hebben we.

Als het bijvoorbeeld gaat om het zorgen. Voor de kwetsbaren. Of welke smoes hebben we. Omdat we toch nog. Een klein beetje boven die ander gaan staan. En als eigenlijk toch wel als meer zien.

Dan die ander. Als het gaat om het zorgen voor de kwetsbaren. Dan kan het soms ook zeggen. Ja ik doe al genoeg. En dat is ook soms waar. Je moet ook weer geen Messias syndroom hebben.

En om dat dan niet te hebben. Zeggen we. Ja ik kan niet de hele wereld redden. Ja red dan in ieder geval die ene. Als een begin. Of ik heb allemaal handen vol aan mezelf.

Ik ken geen mensen in nood. En armoede. Ja jij man. Je kent er een heleboel. Maar ik ken er geen een hoor. Ik ken ze niet. Nou ook als ik kijk naar mijn eigen leven.

Ik ken er een hoop. En ik doe al een hoop. Maar ik doe nog lang niet alles wat Jezus opdraagt. Ik zeg het wel eens vaker. Nou ja ik ben net weer jarig geweest. Dan denk ik ook.

Ja wie zit er op mijn verjaardag. Nou als ik kijk naar de Bijbel. Dan zegt de Heer Jezus. Als je dan een feestje geeft. Nodig dan de armen. De kreupelen. De weduwen. Iedereen. Dat hele kwetsbare kwartet.

Nodig die dan uit op je feestje. Nou als ik kijk wie er vorige week op mijn verjaardag zaten. Was het toch weer anders. Ik nodig vrienden uit. En ik moet je eerlijk zeggen.

Het was weer het geval. De helft kon niet. Die had een rotsmoes. En zo gaat het tot met je vrienden. Terwijl ik weer zat te bedenken.

En ik bedenk dat zo vaak. En dan doe ik het toch weer niet. Dat ik weer zat te bedenken. Als ik al die mensen die we helpen in kern had uitgenodigd. Dan was mijn huis verder te klein geweest.

Want ze waren allemaal gekomen. Maar ik zeg. Ik zie ze als we gelijk. Ik trek soms al vier, vijf jaar met ze op. Soms al tien jaar met ze op. En toch zijn het nog niet helemaal mijn vrienden.

Hoe kan dat? Het is toch weer waar. En ik vind het ook nog erg. Want ik vind het echt erg. Dat het zo gaat.

Dat het zo is. Het is zo moeilijk. Om die mindset in je hoofd om te krijgen. Om dat anders te zien. En om daar anders mee om te gaan. En dat is hetzelfde.

Als dat ik altijd. Ik heb het misschien wel vaker gezegd. Maar ik heb tot een half jaar geleden. Heb ik altijd gedacht. Ik heb recht op vakantie. Want ik werk nogal hard. En dan denk je. Ja. Als je zo hard werkt.

En als je je zoveel uur inzet het hele jaar. Dan heb je sowieso wel recht op vakantie. Dus dan moet ook niemand aan mijn hoofd zeuren. Als ik vakantie heb. Dan moet je even een niet aan mijn hoofd zeuren.

En dan heb ik ook even geen zin om voor andere mensen te zorgen. Ik weet niet of ik het vorige keer verteld heb. Maar anders hoor je het nog een keer. Maar. Afgelopen vakantie.

Als ik dat ook. Als ik dat discussie over met mijn vrouw. Omdat overal waar we kwamen. Zaten van die Roma's. En die zaten dan overal met zo'n bekertje. Heel nederig. Helemaal zo.

En dan zaten ze zo met dat bekertje. En ik ging er overal aan voorbij. En ik zeg. Stop er een euro in. Of zeg iets tegen die mensen. Of doe iets. Ze zegt.

Ja. Jij bent toch de care man. Ze zei. En ik zeg. Ik zeg. Nee. Nu hebben we vakantie. En bovendien. Als je het verhaal kent van die Roma's. Waarschijnlijk staat er om de hoek een Mercedes.

Dan is dat helemaal niet waar. En hoe ze daar hebben ze wel. Dan zitten ze hier nu op blote voeten. Maar ze hebben wel schoenen. En ik ging. En eraan voorbij. En weet je.

Ik had dat helemaal niet hoeven doen. Om eraan voorbij te gaan. Ik had ook een zak met euro's mee kunnen geven. Gewoon overal een twee euro muntje kunnen geven. En zeggen. Weet je. De Heer Jezus houdt van jou.

Alsjeblieft. Het was heel simpel geweest. Had ik gewoon kunnen doen. Maar ik had vakantie. En daar had ik recht op. En ik mag genieten van vakantie. We zijn nu ook weer aan het plannen.

En dat gaan we ook doen. Dat is helemaal prima. Ik zeg niet dat je niet op vakantie mag. Maar ik ben wel gaan beseffen. Ik heb er ook eigenlijk helemaal geen recht op. Een op de vijf Nederlanders kan niet meer op vakantie.

Omdat daar het geld niet meer voor is. En wat maakt dat ik er recht op heb. En die anderen niet. Hoezo. Ik mag op vakantie. Maar het is ongelooflijke genade.

Dat ik op vakantie kan gaan. Want de meeste mensen op de wereld kunnen niet op vakantie. Dat is gewoon genade. Dat dat zomaar kan. En daar mag ik God voor danken. Maar ik ben gaan zien.

Ik heb er geen recht meer op. Het is hetzelfde. Ja. Ja. Ik doe allemaal al zoveel. Doe ik voor kwetsbare mensen. Dus het zal allemaal alweer goed zitten. En ik bedacht ook ineens.

Waar geef ik nou eigenlijk meer geld aan uit. Mijn leven aan vakantie. Of aan de armen. Dus ik was een paar aantal maanden terug. Ben ik snel gaan rekenen. Mijn bankrekening bij alles even opgeteld.

En ik heb mijn bijdrage aan de armen verhoogd. Het was toch iets meer aan vakantie. En weet je. De vraag die de heer Jezus ons straks stelt.

Is wat heb je gedaan aan de minsten van mijn broeders. Niet heb je alle afleveringen van Bed en Breakfast vol liefde ook gezien. En wat vond je ervan. En heb je goede vakantie gehad.

Dus daarom gebruik je tijd en je geld goed. En geniet ook gerust van je vakantie. Maar blijf kritisch. Want 3,1 miljard mensen op deze wereld.

3,1 miljard mensen. Hebben niet genoeg geld voor gezonde voeding. En er is groot onderzoek geweest. Misschien heb ik het vorige keer ook al genoemd.

Dat als elke christen op deze wereld. 10% van zijn inkomen apart zou zetten. Dan is er punt 1 genoeg geld voor alle kerken op deze wereld.

Dat is echt een gedegen onderzoek geweest. Is punt 2 genoeg geld voor alle zendingsorganisaties in de wereld. En dan houden we nog een bedrag over. En dat bedrag is groter.

Dan het bedrag waarvan de wereldgezondheidsorganisatie zegt dat we alle armoede in de wereld kunnen oplossen. Bizar hè? Stel dat wij zouden doen wat het woord van God ons leert.

Wat een getuigenis zouden wij af kunnen geven in de wereld. Nooit meer geld tekort in de kerk. Nooit geld tekort in zendingsorganisaties. En we geven miljarden aan de armen. Dat zijn die christenen toch een geweldige mensen.

Alleen dat was niet. En daarom zeg ik ook ja geef God wat hem toekomt. En ga niet jezelf rechtvaardigen zoals deze man. We gaan even terug naar het verhaal.

Want ik wijk weer een beetje af. Lukas 10 vers 30. Die man ging zich rechtvaardigen. Hij zei wie is nou mijn naaste? En Jezus antwoordde en zei.

Een man ging van Jeruzalem naar Jericho. En hij viel in de handen van rovers. Die hem de kleren uittrokken. Hem daarbij slagen toediende. En hem bij hun vertrek half dood lieten liggen.

En toevallig kwam er een priester langs. Dezelfde weg. En toen hij hem zag. Ging hij aan de overkant voorbij. Evenzo ook een leviet. En toen hij op die plek kwam.

En hem zag. Ging hij aan de overkant voorbij. Aan de overkant voorbij gaan. Als het je niet raakt.

Dat er elke vier seconden. Iemand sterft van de honger op deze wereld. Dan ga je aan de overkant voorbij. Als je niet omziet naar diegene die bij jou in de klas.

Wordt uitgesloten. Wordt buitengesloten. En jij ziet er ook niet naar om. Dan ga je aan de overkant voorbij. Als er mensen in jouw straat wonen.

Die hartstikke eenzaam zijn. En in eenzaamheid leven. En je weet het. En je zoekt ze niet op. Dan ga je aan de overkant voorbij. Als je geen hoop probeert te geven aan jouw depressieve collega.

Die het leven niet meer ziet zitten. Dan ga je aan de overkant voorbij. Als je iemand met zware psychische problematiek.

Of de zogenoemde dorpsgek. Minder serieus neemt. En niet ziet als jouw gelijke. Dan ga je aan de overkant voorbij.

Als je jouw Facebook of Instagram volzet. Met al jouw vakantieplaatjes. Maar je vergeet. Dat 1 miljoen huishoudens in Nederland.

Sowieso niet op vakantie kunnen. Door financieel tekort. Dan ga je aan de overkant voorbij. En als je niet aan de overkant voorbij gaat.

Dan ga je geweldige vreugde kennen. Want die simpele dingen. Die kunnen zo geweldig zijn. En ik moet denken. Als we het hebben even over die vakanties.

Aan een man bij ons op de inloop. We hebben 10 gezinnen. Na een week vakantie mogen aanbieden. Afgelopen zomer. En dat gezin. Ik brood die man die vakantie aan.

En ze waren 5 jaar. Meer dan 5 jaar niet met hun gezin. Op vakantie geweest. En die man begon te huilen. Dat hij op vakantie mocht. En gewoon een volwassen man. En die stond snikkend aan.

Wat ze inloopt. Omdat ik zei. Ik heb wat moois voor je. Je mag een weekje op vakantie. En ik was zelf die week op vakantie. En ik zat heerlijk in de zon. Ik roa aansie op het strand. En ik las dat het in Nederland de hele week goot van de regen.

En ik dacht. Hij zit in Ermelo met zijn gezin in een caravan. We hebben hem ook wat aangeboden. Over gelijkheid gesproken. En ik dacht.

En ik zit hier op het strand. In het zonnetje in Kroatië. En ik kreeg een appje van deze man. En hij zei. We gaan zo naar huis. En we hebben met ons gezin.

De mooiste week gehad. Uit ons hele huwelijk. Dat kan het betekenen. Als we doen wat Jezus zegt. Namelijk met ontferming bewogen zijn.

En dat lezen we. Als we lezen. Er kwam een priester langs. En die ging aan de overkant voorbij. Er kwam een lefiet. En die ging aan de overkant voorbij.

En dan lezen we vers 33. Een Samaritaan. Die op reis was. Kwam in zijn buurt. En toen hij hem zag. Was hij met innerlijke ontferming bewogen.

En dat doet mij zo weer denken aan de woorden over de Heer Jezus. Dat er zo vaak staat. Hij was met innerlijke ontferming bewogen. Over het leed van mensen.

Het raakte hem diep. Ze waren als schapen zonder herder. En worden wij nog geraakt. Geraakt door het feit. Dat mensen zonder de Heer Jezus verloren zijn.

Raakt ons dat nog echt. Kan ik nog huilen. Ik heb het hier misschien wel eens vaker verdeld. Ik bid dat af en toe. Van Heer laat me tranen huilen over de mensen die verloren zijn. En tot twee keer toe gebeurde me dat dan.

Terwijl ik dan ergens moest spreken. En ik mensen zag die Jezus niet kennen. En dan moest ik huilen terwijl ik stond te spreken. Ik dacht Heer ik bedoelde niet nu. Maar ja. Worden we nog geraakt.

Door mensen die verloren gaan. Door mensen die sociaal arm zijn. Door kinderen die sterven van de honger. Ik zei het al. Elke vier seconden sterft er iemand.

En voor dertig euro per maand kunnen we iemand redden. Worden we nog geraakt door verslaafden. Die leven op straat. En. Om het zelf aan te denken.

Het was nog weer van de week. Dat ik toch dacht dat er ook weer een verslaafde naar me toe kwam. En die ging achteraan lopen. Heeft u euro? Heeft u euro? Heeft u euro? En ik dacht. Je mag helemaal niet bedelen in Almere. Dat ging ik alweer.

Met mijn bewogen hart. En. En. En. Ik zeg. Ja. Ik denk. Als ik hem een euro geef. Dan ga ik meteen weer naar zijn verslaving. En dan ging ik alweer aan de haal.

Met ontferming bewogen. Ik dacht. Ja. Waarom geef je niet die meis. Ik zeg. Hé. Ga even een arm omheen. Wil je een broodje? Zal ik een kop koffie voor je halen? Zet ik eigenlijk. Huh? Kop koffie?

Broodje? Nou. Soms willen ze niet. Soms willen ze wel. Maar raakt het me ook nog? Ik weet dat ik een halfjaartje terug diep geraakt werd. Omdat ik twee jongens in het park met een enorme zak coke zag.

En die waren daar aan het stijven. En dat ik dacht. Die jongens. Die hebben de leeftijd van. Van mijn eigen kinderen. Dat ik dacht. Deze jongens hebben ook een vader of een moeder. En dat zou jouw kind zijn.

En opeens. Ik moest gewoon huilen. Omdat ik dacht. Ja. Het zou je kind zijn. Met ontferming bewogen zijn. In plaats van dat ik denk. Ja. Het is toch ook een eigen schuld. Dat ze nu in het park slapen.

En dat ze helemaal in hun verslaafje zitten. Ja. Dat doen zij. Worden we nog geraakt door. Door mensen die niet meer willen leven. Tien procent van de Nederlanders denkt na over zelfmoord.

Tien procent. Eén op de tien. Als je dat hier door zou trekken zijn. Er zijn misschien twintig mensen. Dat ze er serieus over nadenken. Kijk goed om je heen. Want zes mensen in Nederland per dag.

Die doen het. En die maken een einde aan hun leven. En het raakt je als het dichtbij komt. Ik heb jullie volgens mij vorige keer verteld.

Dat Moshima bij ons tot geloof was gekomen. Dat ik gebeden had. Jezus alsjeblieft. Het wordt weer eens tijd. Het is nog steeds weer bij die ene gebleven. Maar deze mevrouw is tot geloof gekomen. Deze mevrouw haar zoon.

Die heeft eerder al jaren geleden zelfmoord gepleegd. En vorige week heeft haar dochter een poging gedaan. Een serieuze poging. Raakt het ons nog?

Raakt het ons nog dat de mensen zo eenzaam zijn? 14% van de Nederlanders zegt ik voel me sterk eenzaam. 50% zegt ik voel me regelmatig eenzaam.

En dat wil niet zeggen als je hier zit dan ben je niet eenzaam. Je kan hier zitten en je dood eenzaam voelen. Dat wordt je echt gezien. En geliefd. Of raakt de vluchteling ons nog?

Of irriteren we ons aan alle problematiek die het meebrengt? En aan bijvoorbeeld ook mijn eigen zoon die daardoor maar geen huis kan vinden? Of raakt het ons nog echt? Het raakte mij weer als die mannen bij ons op de inloop hun littekens laten zien.

Van schotwonden. Of van scherven. Omdat er een mijn afging. Of als ik las over een moeder die drie kinderen verloor op een bootje in de zee.

Alle drie haar kinderen. En op datzelfde bootje zat een jongetje die verloor zijn moeder. Ja. Word je nog geraakt?

Als je alleen al kijkt. Ook in Nederland steeds meer daklozen. Ik las laatst dat Frankrijk en Duitsland samen al een half miljoen daklozen hebben. Raakt het ons nog?

En ik rechtvaardig mij regelmatig met ik doe al genoeg. Ik kan niet de hele wereld redden. En dat is waar. Want ik ben de Heer Jezus Christus niet. Ik geef al genoeg. Ik kan niet meer geven.

En als ik een daklozen zie denk ik al snel misschien is het geen echte. En als iemand bedelt. Hij geeft het vast uit aan drank en drugs. En zo vaak ga ook ik nog aan de overkant voorbij.

En wat als we dat anders gaan doen? Als we ons echt laten raken door de mensen in deze wereld die de Heer Jezus zo hard nodig hebben.

Dat is waar het ten diepste om gaat. Ze hebben Jezus zo hard nodig. En wat als we de ander echt gaan zien als een gelijke. En dat we hem gaan helpen omdat we hem recht willen doen want hij is als mij.

Hij is als ik. En hij is niet meer en niet minder. En soms moet je dat echt weer beseffen. Dat ik laatst ook met iemand zat en dat ik dan ook een beetje denk je ah.

Slecht gekleed, onfrisruikend, half op straatendevend, verslaafd. En dat is zo snel. Om mezelf ook weer voor ogen moet houden.

Dat de Heer Jezus niet meer zijn leven aan het kruis gegeven heeft om mij te redden dan om die ander te redden. Omdat zijn liefde even groot is voor die ander.

En dat het eigenlijk schandalig is als ik op die ander ook maar enigszins zou neerkijken. En hem niet als een gelijke broer of zus zou zien. En ja.

Die ander zien als een gelijke. Je denkt misschien een beetje ja dat is een sociale evangelie. Sommigen zeggen ook eens het geitenwolle sokken evangelie.

We moeten brood delen aan de armen. Maar ze hebben het levende brood nodig. En dat klopt. We moeten in woord en in daad het evangelie brengen. Geen van beiden mag ontbreken.

Maar het is wel met elkaar het hele evangelie. We hebben niet een sociale evangelie en het echte evangelie. Een sociale evangelie is brood en kleding delen. En het echte evangelie is het levende woord delen.

Het hoort bij elkaar. Als je je echt gaat verdiepen in het woord van God kan het een niet zonder het ander. Want als we met onze mond het evangelie verkondigen moeten we het ook in daden laten zien.

En als we onze daden laten zien en niet de woorden eraan toevoegen. Ja dan schiet het ook weer niet op. Het een kan niet zonder het ander. En moeten we dan allemaal hetzelfde doen?

Nee hoor. Iedereen heeft zijn gaven. Iedereen heeft zijn talenten. Iedereen is zijn deeltje van het lichaam. Maar wat we wel allemaal moeten doen.

Is dichter en dichter en dichter bij de Heer Jezus gaan leven. En naar zijn bedoelingen gaan leven. En de ander die dat ook doet.

Ga zien als anders. En niet per se verkeerd. En die ander gaan waarderen. Dan gaan we werkelijk in eenheid het lichaam van de Heer Jezus Christus worden.

En dat is zo moeilijk ook weer. Dat we die ander gewoon gaan waarderen. Maar dat altijd dat we snel denken. Ik doe het zo. Dan moet jij het ook doen. En je moet het op dezelfde manier doen als dat ik het doe.

Iedereen mag zijn weg gaan met God. Je mag het woord van God bestuderen. Je mag God bidden. Je mag vragen. Wat heeft u voor mij weggelegd? En soms zien we dingen ook een beetje anders in het woord.

Maar laten we die ander... Maar waarom lees jij dat dan zo? Oh, ik lees dat anders. Maar dat hoeft niet per se weer verkeerd te zijn. Waardeer die andere broeder.

En waardeer die andere zuster. Ook als die dingen anders ziet dan jij. Behalve als je gaat zeggen dat de Heer Jezus Christus niet echt een afzoon van God voor onze zonden gestorven is.

Of dat soort zaken. Ja, dan hebben we iets te bespreken. Maar anders laten we niet zoveel oordelen naar elkaar. Maar gewoon elkaar ook waarderen.

En samen het lichaam van de Heer Jezus Christus vormen. Want weet je, niemand staat boven de ander. En dat is ook soms zo lastig. Ik heb dat zelf ook wel natuurlijk gehad.

Ook als evangelische pinkster-christen. Dat is zo vaak. En ik zit nu in een hele andere soort gemeente. Dus dat is dan ook weer heel grappig. Maar zo vaak ook het idee gehad heb dat wij...

Dat ik al dingen ontdekt heb in het woord van God. Of wij evangelisch of wij pinkster. Wij hebben het al lang ontdekt. Want wij hebben al lang ontdekt dat de kinderdoop niet klopt. En de volwassen doop wel. Dus die ander is nog lang niet zo ver als ik.

En wij hebben als pinkster-christenen al ontdekt hoe de geest werkt. En bij ons werkt die zo geweldig. En daar werkt die bijna niet. En we hebben ons oordeel klaar.

Maar die andere broer en zus die lezen ook het woord van God. En hebben ook de geest van God nodig om dat te verstaan. En zijn onze gelijken. Dus pas op dat je er niet boven gaat staan en er met de Bijbel om de oren zwaait.

Dat als je denkt van, ah maar jij, je bent alleen maar brood aan het delen. Je moet wel het woord verkondigen. Ja, jij loopt alleen te evangeliseren. Ga je het ook wel laten merken in je daden. Waardeer de ander.

Want niemand staat boven de ander. En weet je waarom we dat moeten doen? Omdat wat voor soort christen je ook bent. Jij en ik zijn die man langs de kant van de weg.

In dit verhaal. Wij zijn die kant, die man, langs de kant van de weg. En als we die volgende versen zouden lezen.

Vanaf vers 34. Dan zou ik dat ook anders kunnen lezen. Want er staat en hij ging naar hem toe. Verbond zijn wonden. Goot er olie en wijn op.

Hij teelde hem op zijn eigen rijdier. Hij bracht hem naar een herberg en verzorgde hem. En toen hij de volgende dag wegging, haalde hij twee pinningen tevoorschijn. En hij gaf ze aan de waard. Hij zei tegen hem, zorg voor hem.

En wat u verder aan kosten maakt, zal ik geven als ik terugkom. Ik denk dat we ook mogen lezen. De Heerde Jezus kwam naar mij toe.

De Heerde Jezus verbond mijn wonden. Hij verbond mijn wonden en hij goot de olie van zijn geest over mij heen.

Hij waste mij schoon met de wijn van zijn bloed. Hij teelde mij op en hij bracht mij thuis in Gods herberg.

En hij betaalde de volle prijs aan het kruis. En hij zei, wat het ook kosten mag, ik zal de prijs betalen. En hij deed het, voor mij te sterven aan het kruis. Zodat God mij voor eeuwig kan bergen in zijn herberg.

Ik ben die man langs de kant van de weg. Ik was niet kansarm, ik was kansloos. Want iedereen is kansloos, zonder de Heerde Jezus Christus is er geen eeuwig leven.

Maar ik ben kansrijk geworden in de Heerde Jezus Christus en dankzij hem is er eeuwig leven. Mag ik voor eeuwig zijn in Gods herberg thuis.

En dat is het mooie. En dat is het prachtige. Aan dit verhaal. En daarom, ja daarom moet ik ook wel.

Want weet je, als ik kijk naar de mensen om me heen. Mijn ellende is mijn eigen schuld, maar ik kreeg genade. En de Heerde Jezus Christus zat oneindig ver boven mij, maar hij kwam naar beneden en hij werd mijn gelijken.

Hij gaf mij onvoorwaardelijke liefde, onverdiende genade en hij was vol mededagen. Over mij. En over jou. En vandaag zegt hij tegen jou.

En zegt hij tegen mij. Wat in dit laatste vers staat. En ik zeg het vandaag tegen jullie. Wat hij zegt, ja wie is die naaste geweest? En dat is diegene die barmhartigheid heeft bewezen.

En de Heerde Jezus zei tegen hem. En de Heerde Jezus zegt vandaag tegen u, tegen jou en tegen mij. Ga heen. En doe jij dan even zo. Amen.