En gij zult Mijn getuigen zijn

Spreker

Oscar Lohuis

Date
Dec. 10, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal, fijn om u als gemeente weer te ontmoeten en ook fijn om de studenten weer te ontmoeten van de Bijbelschool.! We hebben elkaar kort geleden een paar dagen gezien en het is mooi om jullie weer aan te treffen.

! Kunt u mij verstaan? Word ik een beetje versterkt? Doet de versterker het? Ja? Oké, prima. Misschien kan het iets harder. We willen met elkaar nadenken over getuigen zijn, zoals natuurlijk ook al naar voor is gekomen in deze dienst.

Ik wil met jullie lezen in 2 Koningen hoofdstuk 7. 2 Koningen hoofdstuk 7 gaat over de belegering van Samaria, de stad Samaria, die werd belegerd door de koning van Syrië.

En die belegering is zo erg dat er een enorme hongersnood ontstaat in Samaria. Dusdanig dat wat nog te eten was, zelfs een ezelskop die volgens de Joodse wet onrein is, werd voor 80 zilverstukken voor een kilogram zilver verkocht.

En er werden zelfs kinderen geofferd en opgegeten. Het was een afgrijzelijke toestand in de stad Samaria. Maar Elisa die zei op een gegeven moment dat de volgende dag er een overvloed aan eten zou zijn.

U kent het verhaal misschien wel. We lezen ze in 2 Koningen 7 vanaf vers 3 over de vier meer laatste mannen die bij de ingang van de poort zaten. Dus 2 Koningen 7 vers 3. Er waren vier meer laatste mannen bij de ingang van de poort.

En ze zeiden tegen elkaar, waarom blijven wij hier totdat wij sterven? Als wij zeggen wij zullen de stad binnengaan, er is honger in de stad, dan zullen wij daar sterven.

Dan zullen we daar sterven. En als we hier blijven, zullen we ook hier sterven. Nu dan, kom laten wij naar het legerkamp van de Syriërs overlopen. Als zij ons laten leven, dan zullen wij leven.

Als zij ons doden, laten we dan maar sterven. En in de avondschemeling stonden ze op om het legerkamp van de Syriërs in te gaan. En toen ze aan de rand van het legerkamp van de Syriërs kwamen, was er niemand.

De heren had het leger van de Syriërs namelijk een geluid laten horen van strijdwagens en een geluid van paarden. Het geluid van een groot leger. Zodat zij tegen elkaar zeiden, zie, de koning van Israël heeft de koningen van de Hettieten en de koningen van de Egyptenaren tegen ons ingehuurd.

Om ons aan te vallen. Ze waren opgesprongen en in de avondschemeling weggevlucht. Dus alle Syriërs waren door dit geluid dat de heren hen had laten horen weggevlucht.

Ze hadden hun tenten achtergelaten, hun paarden en hun ezels. En het legerkamp zo als het was. En waren gevlucht voor hun leven. En toen nu deze Melaatse aan de rand van het legerkamp kwamen, gingen zij een tent binnen.

Ze aten en dronken, namen vandaar zilver, goud en kleren mee en gingen het verbergen. En daarna keerden ze terug en gingen een andere tent binnen en namen ook daaruit het een en ander weg en gingen het eveneens verbergen.

Toen zeiden ze tegen elkaar, wij doen hier niet goed aan. Deze dag is een dag met een goede boodschap en wij zwijgen erover. Als wij wachten tot het morgenlicht, staan wij schuldig.

Nu dan, kom, laten wij dit in het huis van de koning gaan vertellen. Tot zover. Laten we kort met elkaar bidden voordat we hier verder met elkaar over nadenken.

Heren, we danken u dat we hier in uw aanwezigheid, in uw nabijheid mogen zijn. We danken u dat wij lichaam van Christus mogen zijn.

Lichaam van de opgestaande Heer die leeft tot in eeuwigheid. En die zit op de troon en alle macht heeft in de hemel en op de aarde.

We danken u dat we zijn gekocht en betaald met het kostbare bloed van de Heer Jezus Christus. En dat we uw eigendom zijn geworden. Heer, we zijn niet meer van onszelf, maar we zijn van u.

We danken u voor dit woord wat we hebben gelezen. We danken u voor de Bijbel. Dat u ook spreekt vandaag de dag door uw woord en door uw geest. En we bidden u dat we met elkaar vanmorgen ook uw stem mogen verstaan.

Dat we zullen horen wat de geest tot de gemeente wil zeggen. Dat bidden we in Jezus naam. Amen. We zien bij deze melaatse dat het een kwestie van leven en dood was.

Ze waren natuurlijk ernstig ziek, maar dat niet alleen. Of ze waren melaatse. Maar dat niet alleen, maar er was ook een vreselijke hongersnood. Die maakte dat mensen stierven en zijzelf dreigden ook te gaan sterven.

Dus het was een ernstige toestand. En dat is ook wat in het evangelie naar voren komt. Als we nadenken naar aanleiding van dit gedeelte over het belang van het brengen van het goede nieuws.

Komt ik naar voren aan het eind van dit gedeelte. Dan moeten we het eerst beseffen dat het te maken heeft met leven en dood. Het evangelie is ook een ernstige boodschap.

Het is goed nieuws. Het is de blijde boodschap. Het is het beste nieuws van de hele wereld. Dus er is geen mooiere boodschap dan het evangelie van Jezus, de Zoon van God. Maar het is ook een ernstige boodschap, want het evangelie zegt ook, de ziel die zondig, die zal sterven.

En het loon dat de zonde geeft is de dood. En ook dat is het eerste wat je moet begrijpen om het evangelie te kunnen begrijpen. Dat wij allemaal als die melaatse zijn, niet alleen als die melaatse, maar dat we allemaal van natuur in een toestand zijn gekomen waarin we sterven.

Omdat er geen eten meer is bij wijze van spreken. Mensen zijn ten dode opgeschreven. Dat is ons verhaal ook. Ook wij alle hebben gezondigd. En ook wij alle, wij verdienen de dood.

Voor ons geldt ook dat het loon voor onze zonde, als we aan onszelf zijn overgeleverd, dat dat de dood is. Dus het brengen van het goede nieuws van Jezus is niet dat we naar mensen toe gaan en zeggen, nou, weet je, ik heb nog een extra toevoeging aan je toch al zo'n mooie leven.

Zo van, nou ja, je hebt al heel veel, maar er is nog één ding dat je mist en dat is Jezus. Maar de boodschap gaat veel dieper dan dat. Het is niet een optie om Jezus aan te nemen.

Zo van, nou ja, je kunt erover nadenken en ervoor kiezen. Of niet. Het is niet een optie, maar het is brood nodig. Het is een kwestie van leven en dood.

Dat is wel wat dit gedeelte ook duidelijk maakt en wat natuurlijk ook het Nieuwe Testament duidelijk maakt. Dus ik vind het heel moedig, zoals jullie hier stonden, Fleur en Jan, als vertegenwoordigers van de studenten. Dat zij ons als mensen die ietsje ouder zijn dan zij vanmorgen ook voorhouden dat het belangrijk is dat we getuigen.

Jullie zullen mijn getuigen zijn, heeft de Heer Jezus gezegd. En dat we ook, dat we ook beseffen hoe nodig dat is. Dat het ook een daad van naaste liefde is. Het is een daad van naaste liefde om ook anderen bekend te maken met de boodschap van Gods genade en liefde.

Van Gods Zoon. Het meest liefdevolle wat wij kunnen doen voor onze medemens is ook hun bekend maken met het evangelie. En als we daar onverschillig over zijn, als we daar makkelijk in zijn geworden, als dat niet meer leeft in ons hart, als er geen bewogenheid meer bij ons is, dan moeten we wakker geschud worden.

Dan zijn we misschien wel ingedut. Dan is dit misschien een goed moment, als we er met elkaar vanmorgen over nadenken, om te beseffen, ja maar het is wel echt nodig. Het is echt belangrijk.

Want de Bijbel zegt dat mensen ook verloren gaan zonder Jezus. En dat is het eerste wat ik naar voren wilde brengen. En dan zien we natuurlijk in de tweede plaats dat de Heere God heel duidelijk een antwoord geeft op de nood van het volk in deze situatie.

Die hongersnood is verschrikkelijk. De dood heerst, zou je kunnen zeggen. En als het zo doorgaat, dan zou de hele stad sterven. Want die Syriërs, die belegeren die stad.

Maar de Heere God, die geeft een geweldige overwinning. Hij laat de Syriërs een geluid horen van strijdwagens. De Heere had het tegen Israël ook gezegd.

De Heere zegt later tegen Israël niet door kracht of door geweld, maar door mijn geest, zegt de Heere. En het is door Gods genade, door Gods werken, dat de Syriërs op de vlucht slaan. En dat ze alles in één keer achterlaten.

En dat is het tweede wat in deze tekst naar voren komt. Dat wij een boodschap brengen waarin we wijzen op wat God voor de mensheid heeft gedaan. Ik vond het mooi dat Fleur ook benadrukte, dat kwam meerdere keren voor in wat je zei.

Dat in onze zwakheid Gods kracht wordt geopenbaard. Dat zie je hier ook bij Israël gebeuren. Ze konden zelf die overwinning niet behalen. En dat kunnen wij ook niet.

Wij kunnen niet ons verlossen van onze schuld. Wij kunnen niet ons verlossen van de dood die het loon is van de zonde. Wij kunnen nooit onszelf rechtwaardig maken voor God. Wij kunnen onszelf niet veranderen. Wij kunnen onszelf niet van de machten van de duisternis bevrijden.

En ga zo maar door. Wij kunnen niet onze eigen geneesheer zijn. Deze situatie waar we over lezen in Twee Koningen. Die spreekt van een onmogelijke toestand waarin God ingrijpt.

En dat is Gods genade. Ook wij bevonden ons in een onmogelijke toestand. Niemand zal rechtvaardig worden door de werken van de wet. Niemand vanmorgen is rechtvaardig omdat hij of zij zo'n goed christelijk leven heeft geleid.

Of omdat je zo goed je aan alle wetten en regels hebt gehouden. Of omdat je zo goed aan je eigen eisen en verplichtingen hebt voldaan. We leggen zo vaak zoveel bij onszelf neer.

Maar de boodschap van het evangelie is een boodschap van genade. Je verdient een nul maar je krijgt een tien. Je verdient een één, sorry, een één maar je krijgt een tien. Je kunt het helemaal niet.

Maar het wordt je geschonken. Het is Gods werk. En dat is wat God ook voor Israël deed, voor Samaria deed in die situatie. Hij heeft in één keer op een wonderbaarlijke wijze.

De toestand totaal veranderd. Elisa zei, morgen, binnen een dag, zal er een overvloed aan eten zijn. En sommige mensen zeiden, waar heb je het over? Onmogelijk.

Totaal niet realistisch om dat zo te zeggen. Maar het was wel waar. Want God gaf deze overwinning. En binnen een dag was er een overvloed aan eten. Door Gods genade.

En dat is het evangelie. Dat wij in onszelf verhongeren. Maar door Gods genade mogen we zitten aan zijn tafel. En er is overvloed aan zijn tafel.

Eten en drinken. Water op dorstig land. Bronnen in de woestijn. Hij geeft overvloed. Hij geeft zijn geest niet met mate. Maar hij geeft zijn geest overvloedig.

Hij geeft zijn liefde oneindig. Zijn trouw is tot in eeuwigheid. Het is allemaal royaal. Het is mild. Het is overvloedig. Het is oneindig. En het is eeuwig wat God ons geeft.

Het is onvoorstelbaar wat God ons geeft. De rijkdom. De overweldigende rijkdom van de genade van Jezus Christus. Dat zien we hier ook geïllustreerd.

En dan gaan deze Samaritanen. Of sorry, deze Melaatse bedoel ik. Die dus buiten de stad verbleven. Want die mochten niet in de stad verblijven. Maar ze waren ook weer niet in het kamp van de Syriërs.

Dus ze zaten een beetje in het niemandsland daartussenin. Denk ik wel. Ze waren buiten de muren van de stad. Ze mochten niet in de stad zijn omdat ze Melaatse waren. Dus ze waren echt een beetje de outcasts.

En ze waren afgeschreven. En ze waren buiten geworpen. Ze waren verstoten. Maar God gebruikt juist deze mensen.

Deze mannen. Vier Melaatse mannen. En dan zeggen ze, kom ik om, dan kom ik om. Laten we het risico maar nemen. Als we hier blijven gaan we dood.

Als we de stad heen gaan. Gaan we dood. Want daar is absoluut geen eten. Laten we dan maar naar de Syriërs gaan. Misschien dat ze mild en genadigd zijn. En ons in leven laten. En anders dan sterven we op die manier.

Wie niet waagt, wie niet wint. Dus dat doen ze. En dan komen ze bij het legerkamp van de Syriërs. En dan zien ze dus dat het totaal verlaten is. En dat er heel veel eten en drinken is.

En dat ze dan voor zichzelf beginnen te nemen. En nu komen we natuurlijk tot de boodschap waar het om draait deze morgen. Want ik vind het wel een mooi beeld. Dat ze dan eerst dus gewoon gaan eten en drinken voor zichzelf.

En dan nemen ze ook zilver en goud en kleren mee. En dat gaan ze ergens dan verstoppen. Ik moet een beetje denken aan de eekhoorntjes die bij ons in de tuin lopen in Ermelo. Die dan in de erfst hun eikels en hun kastanjes en hun walnoten verstoppen.

Ik vind soms een walnoten in mijn tuin. Terwijl ik geen eens een walnotenboom heb. Maar dat komt door die eekhoorns. Weet je, een beetje gaan hamsteren. Voor zichzelf. Maar ze nemen overvloedig en ze laven zich aan wat er beschikbaar is.

Maar daarna zeggen ze tegen zichzelf, wij doen hier niet goed aan. Dit is een dag met een goede boodschap en wij zwijgen erover. Als we wachten tot het morgen ligt, dan staan we schuldig.

Kom, laten wij dit in het huis van de koning gaan vertellen. Laten we dit gaan vertellen. En volgens mij is dit een beeld wat ons vanmorgen tot een spiegel is.

Zoveel christenen zitten alleen maar in de kerk om voor zichzelf te ontvangen. Is het niet waar dat veel gemeenten ook zo op zichzelf gericht zijn? Dat is toch wel een kwaal van deze tijd.

Ik had het met mensen waar ik van donderdag op vrijdag heb gelogeerd in Middelburg. Ik had donderdagavond en weekkomst in Middelburg. Zij zijn al heel lang geleden, die mensen zijn begin tachtig.

Maar die zijn in hun jonge jaren toen ze begin twintig waren tot levend geloof gekomen. En we hadden het over de evangelische beweging in de jaren zestig, zeventig en tachtig van de vorige eeuw.

Ik ben zelf ook begin jaren tachtig tot het geloof gekomen. Maar er was toch wel echt veel beweging toen in de evangelische beweging. Er gebeurde heel erg veel. Ik denk dat velen van ons vanmorgen aanwezig misschien ook wel ergens in die jaren tot geloof zijn gekomen.

Maar je had die koffiebars van Use for Christ en je had de campagnes met Billy Graham. En je had allerlei dingen waarin je in allerlei gemeentes groeide hard. Er was heel veel reuring en heel veel wil ook om uit te reiken naar de buitenwereld.

Maar is het niet zo dat er misschien wel niet meer zoveel beweging meer zit in de evangelische beweging? Is het niet zo dat we misschien een beetje makkelijk zijn geworden?

En dan is dit beeld voor ons vanmorgen waar we met elkaar over na mogen denken. Dat het is niet goed als we alleen maar voor onszelf nemen.

Als we alleen maar nadenken over hoe kan ik gezegend worden in mijn relatie met God? Hoe kan ik groeien in mijn geloof? Hoe kan ik geheiligd worden? Hoe kan ik een betere christen worden?

En dat we op zondagmorgen in de kerk zitten met het idee van, nou ik zal wel eens even kijken wat ik eraan heb voor mezelf. Maar dan zijn we als die mannen die alleen maar meer en meer voor zichzelf namen.

En het is juist zo goed om echt na te denken over hoe kunnen wij uitdelen. Dit is een dag met een goede boodschap en we doen er niet goed aan als wij erover zwijgen.

Wij weten dat die hele stad in nood is. Wij weten dat daar gigantische hongersnood is. Wij weten dat daar zelfs cannibalisme plaatsvindt.

Wat natuurlijk afgrijzelijk is. Maar hier is het antwoord op de nood in die stad. En als wij dit alleen maar voor onszelf houden is dat natuurlijk volkomen mis.

Dat is verkeerd. Wij hebben het antwoord op de nood in de stad. En zo is het ook voor ons. Wij als christenen, wij als gelovigen in de Heer Jezus. Wij hebben het antwoord op de nood van de wereld.

En we doen er niet goed aan om dat voor onszelf te houden. Vandaar de roep om ook te gaan uitdelen van wat we hebben ontvangen.

De Heer Jezus zei het ook. Om niet heb je ontvangen, om niet deel uit. We hebben het gratis en voor niks ontvangen. Net als deze mannen. Helemaal voor niks hebben we alles gekregen.

Al die rijkdom, al die overvloed, vergeving van zonden. De liefde van God, de inwoning van de heilige geest. Hoop voor de toekomst. Het eeuwige leven. Het koninkrijk van God.

De hemel. Alles hebben wij gekregen in de Heer Jezus. Maar er is een wereld die daar niks van af weet. En die in het duister rond dood. En geen hoop heeft voor de toekomst.

Er zijn zoveel mensen die echt ten diepste geloven. Je hebt dit leven. En that's it. Je leeft hier enkele tientallen jaren. Misschien 60, 70, 80 jaar.

En dan is het voorbij en alles is over en uit. Zoveel mensen geloven dat. Dan heb je geen hoop. En dan heb je geen antwoord op de vraag. Wat is nou ten diepste de betekenis van dit alles.

Die mensen hebben geen antwoord op die vraag. En bovendien in het licht van de Bijbel. Rust de toorn van God op mensen. Want het loon dat de zonde geeft is de dood.

Maar wij hebben het antwoord op hun nood. En wij mogen hen dat vertellen. Nou weet je. Ik moest ook denken aan een beeld. Wat ik heel mooi vind. Ik heb dat heel lang geleden een keertje gehoord.

Maar ik ben dat nooit vergeten. Er was een jongetje die langs het strand liep. En op een gegeven moment zag hij. Want we denken soms na over de vraag. Ja wat kan ik dan doen. Ik heb het natuurlijk over een heel groot iets. We hebben het over.

De wereld bereiken met het evangelie. We hebben het over zending. We hebben het over. Ja het zendingsbevel. En de grote opdracht. Maar dan denken wij vaak.

Ja wat kan ik nou doen. Dan denken we misschien. Ja sommigen die naar een bijbelschool gaan. Of die in een christelijke bediening staan. Ja die kunnen wat doen. Maar wat kan ik nou doen. Maar er was een jongetje die liep langs het strand.

En er waren heel veel zeesterren aangespoeld. Bij het strand. En het jongetje die zag die sterren. Er lagen duizenden van die sterren.

En hij dacht. Daar wil ik wat aan doen. Dus hij nam een ster. En hij gooide die weer in zee. Want die sterren die gingen dood op het strand. Het was eb. En het water kwam steeds verder van het strand vandaan.

Maar hij wilde sterren redden. En toen kwam er een man voorbij. En die zei tegen dat jongetje. Ach jongen. Dat heeft toch helemaal geen zin. En er liggen hier duizenden van die sterren.

Tienduizenden sterren. Het heeft geen zin dat je dit doet. En toen pakte hij weer een ster op. En hij gooide die in het water. En hij zei tegen die man. Voor deze maakt het wel verschil. En dat is het idee.

Dat je soms denkt van wat kan ik doen. Maar er is een joods gezegde. En dat zegt. Wie één mens redt. Redt de hele wereld. En dat is zo mooi. Weet je.

Het zit hem niet in de grote dingen. Het zit hem niet in de massa's. Wat ook al gezegd is deze morgen. Maar de Heer heeft ieder van ons op onze eigen plek gesteld.

Weet je. En ieder van ons heeft mogelijkheden en bekwaamheden. We hebben allemaal ons netwerk. Van mensen met wie we optrekken. Die we ontmoeten. Die we in de klas op school ontmoeten. Die we op het werk ontmoeten.

In de buurt. In de familie. En op verjaardagen. En tijdens feestdagen. We komen elke dag wel mensen tegen. Weet je. En. We mogen gewoon daar waar God een gelegenheid geeft.

Waar God een opening geeft. We mogen ook voor bidden dat God dat geeft. Mogen we ook gewoon getuigen van Christus zijn. Door wie we zijn. Door hoe we leven. Maar ook door te vertellen van de Heer Jezus Christus.

Nou. Er is nog één beeld. Wat ik met u eigenlijk wil proberen helder te krijgen.

En dat is ook uit handelingen één. Wat ook al een beetje naar voren is gekomen deze morgen. Maar. Na aanleiding daarvan wil ik ook nog. Ja eigenlijk.

Een vraag aan u voorleggen. Als we even proberen ons te verplaatsen in het leven van de apostelen.

Het leven van de twaalf discipelen die Jezus hebben gevolgd. En dan moeten we even eventjes de geschiedenis herhalen.

Deze mannen hadden drie jaar eerder. Hadden ze een heleboel achtergelaten. Om Jezus te gaan volgen. Sommigen waren vissermannen geweest. En ze hadden hun visserijbedrijf achtergelaten.

Om met Jezus te gaan optrekken. En anderen hadden andere soorten werk gedaan. Maar in ieder geval.

Ze hadden gewoon. Een ongelooflijk mooie tijd met Jezus meegemaakt. En ze waren in hem gaan geloven. Als zijnde de Messias van Israël. Dat wil zeggen de gezalfde. Om koning te worden in Israël.

Maar toen was het in één keer helemaal ongeslagen. U weet het natuurlijk wel. Weet je. Jezus was gevangen genomen. Hij was verraden. Hij was in de steek gelaten. Hij was ten onrechte veroordeeld.

Hij was zelfs tot de doodstraf veroordeeld. Hij was gekruisigd. Hij was de meest vernederende dood gestorven. Die een mens maar kon sterven. Dat is ongelooflijk schokkend geweest voor de discipelen.

Maar eventjes wil ik uw aandacht hierop vestigen. Dat het ook voor hen zelf. Voor hen zelf was het ook natuurlijk. De vraag. Oké wat nu met ons leven. Ik heb een visserijbedrijf achtergelaten.

Ik heb mijn werk achter me gelaten. We hebben fantastische jaren met de Heer Jezus meegemaakt. Waarin we dingen hebben zien gebeuren die de wereld nog nooit heeft zien gebeuren. En ze wisten helemaal. We zijn op het goede spoor.

En we zijn goed bezig. En er is veel vrucht op wat we doen. Maar nu was Jezus gekruisigd. En ze vroegen zich af. Hoe moet het dan met ons leven? Hoe moet het dan? Hoe moet ik verder?

En dus stellen ze ook. Als Jezus dan op een gegeven moment aan hen verschijnt.

Jezus verschijnt levend aan hen. Natuurlijk meerdere keren. Dan stellen ze ook de vraag. Heer is het in deze tijd dat u voor Israël het koninkrijk weer zult herstellen. Nou. Met die gedachte hebben ze drie jaar lang Jezus gevolgd.

Drie jaar lang zagen ze steeds meer van zijn glorie. En op een gegeven moment kwamen ze tot de overtuiging. Hij is de Messias. Dat wil zeggen. Hij is de gezalfde.

Om koning van Israël te zijn. En dat koninkrijk gaat spoedig komen. Want hij is de gezalfde. Hij zal het koninkrijk van Israël herstellen. En dus stellen ze die vraag.

En dat zou voor hen goed nieuws zijn. Want dan zouden ze een soort van in zijn regering kunnen zitten. Snap je wel? Als Jezus de koning is. Dan kunnen zij zijn ministers zijn. En hebben ze een soort regeringspost in zijn koninkrijk. En dat is goed nieuws.

Dan hebben ze niet voor niks hun visserijbedrijf achter zich gelaten. Maar dan zegt Jezus. Het is aan de Vader. Wanneer dat koninkrijk van Israël zal komen.

Bij welke tijd en bij welke gelegenheid dat zal komen. Dus Jezus ontkent niet het idee van het herstel van het koninkrijk van Israël. Maar hij zegt dat komt later. Het is nu nog niet de tijd om in een regering te gaan zitten.

Om het zomaar te zeggen. Het is nog niet de tijd om zo'n bijzondere positie te bekleden. Maar jullie zullen kracht ontvangen.

Wanneer de Heilige Geest over jullie komt. Jullie zullen mijn getuigen zijn. Zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria. En tot aan het uiterste van de aarde. En dat is wat Jezus tegen hen zegt.

Dat is een schokkende uitspraak geweest voor de discipelen. Om verschillende redenen. Dus niet het plusje van een ministerspost. Om het zomaar even te zeggen. Maar in de eerste plaats.

Jullie zullen mijn getuigen zijn. En het Griekse woord daarvoor is martures. En daar komt ook het woord martelaar vandaan. Dus niet plaats nemen in de regering van de Heer Jezus.

Maar ik zend jullie uit om martelaar te worden. En bijna alle apostelen zijn inderdaad vroeg of laat de marteldood gestorven. Sommigen al heel snel. Zoals Jacobus. De broer van Johannes.

Is al snel na de uitstorting van de heerige geest martelaar geworden. Dat is nogal wat. Jullie zullen mijn getuigen. Martures zijn. In de tweede plaats was het schokkend.

Omdat Jezus tegen hen zei. Dat ze niet alleen maar getuigen zouden zijn voor de joden. De joden dachten heel ziovenistisch. Ze dachten vooral aan hun eigen land. Ze dachten wij zijn volk van God. En de rest van de wereld is niet volk van God.

Maar Jezus zegt. Jullie zullen mijn getuigen zijn. Niet alleen in Jeruzalem en Judea voor de joden. Maar ook in Samaria. Zelfs voor de Samaritanen. Waar de joden een hekel aan hadden.

Er was natuurlijk veel antipathie tussen joden en Samaritanen. En zelfs voor de uiterste van de aarde. En ook dat was een schok voor de discipelen.

Maar we zien het wel gebeuren in het boek Handelingen. Handelingen 1 vers 8. Is niet vooral een opdracht. Maar is een belofte die de Heer ook vervuld heeft. En nog steeds aan het vervullen is.

Maar even het idee. Ik probeer nu tot mijn punt te komen. Waarom ik dit verhaal met jullie deel. Dat voor de discipelen waren ze niet geroepen. In die fase van hun leven. Om een comfortabel en een luxe en een prachtig leven te gaan leiden.

Nog niet om te gaan zitten op het plusje. Om het zo maar even te zeggen. Nog niet heersen in heerlijkheid. Maar leiden. Omwille van het getuigenis van het evangelie.

Ze waren geroepen om leidende apostelen te worden. In navolging van Jezus. Die ook de leidende dienstkrecht van de Heer was. De man van smarten. En dat geldt ook voor ons.

Het was voor de discipelen. Voorbij de fijngrens. Om het zo maar even te zeggen. Om een getuige te zijn. Voorbij de fijngrens. Waren ze bereid om dit offer te brengen.

Waren ze bereid om zijn getuigen te worden. Maar het is gebeurd. Ze zijn zijn getuigen geworden. In de kracht van de Heilige Geest. En de belofte wordt geweldig vervuld.

Inderdaad. Al snel ging het evangelie ook naar de Samaritanen. Toen Philippus daar naartoe geleid werd. En al snel ging het evangelie ook naar de heidenen. Toen Paulus de apostel voor de heidenen werd.

En nog steeds gaat het evangelie naar alle volkeren. Zoals Tera doet in Taiwan. En we zijn verder dan ooit wat dit betreft.

Dat is een geweldige bemoediging. Handelingen 1 vers 8 wordt gewoon steeds meer vervuld. Elke dag dat we verder komen. Wordt de belofte meer vervuld. Dat meer volkeren worden bereikt met het evangelie.

Maar het hele punt is dit. Wij moeten niet denken dat het christenleven te maken heeft. Met dat we geroepen zijn tot een geweldig luxe, comfortabel en makkelijk en overwinnend leven.

Maar we zijn geroepen tot een strijd. Je kan het hiermee vergelijken. Je bent niet geroepen tot een cruiseboot. Een soort prachtig cruise ship waarop je zwembaden hebt en restaurants en massagesstoelen en al dat soort dingen.

Daar ben je niet toegeroepen. Je bent geroepen tot een oorlogsfragat. Dat is wat anders dan een cruiseboot. Je zit als volgeling van de Heer Jezus Christus op een oorlogsschip waarin je gevaar loopt.

Je leven is niet meer van jezelf. Iemand die een militair uniform aan heeft staat in dienst van zijn koning. En zo zijn wij. Wij staan in dienst van onze koning.

Ons leven is niet meer van onszelf. We zijn gekocht en betaald met het bloed van Jezus. En zijn wij bereid om Jezus te volgen in de strijd waar hij ons toe roept.

Dat is wat de discipelen gingen doen. Dat is hoe hun leven zich heeft ontwikkeld. En we zijn zo dankbaar voor hun leven. Want wij hebben door hen het evangelie leren kennen. God heeft hen gebruikt en God wil ook ons gebruiken.

Maar zijn wij bereid om echt antwoord te geven op de vraag of we Jezus willen volgen. Weet je. Je kunt ook elke zondag in de kerk zitten.

En trouw zijn in je kerkgang. En je hele leven al bezig zijn met het horen van het evangelie.

Maar ten diepste wat er in je hart leeft is toch je eigen carrière. En je eigen financiële zekerheid. En dan kan het heel nuttig zijn om christen te zijn.

Want dat geeft je discipline. Dat geeft je deugden leer je. En je leert harder werken. En je wordt betrouwbaar als christen. En ga zo maar door. En dus kan je meer carrière maken. Maar de vraag is wat nou is het belangrijkste voor je?

Is het belangrijkste voor je nou om financiële zekerheid op te bouwen. Zodat als je 40, 50, 60 jaar bent geworden. Dat je je schaapjes op het droog hebt. En dat je niet meer bang hoeft te zijn. Dat je je rekeningen niet meer kunt betalen.

Is dat het belangrijkste voor je? Of heb je de roep van de heer Jezus verstaan om zijn volgeling te zijn? Je kunt niet God dienen en de mammon.

Het is één van beiden. Wat is nou het belangrijkste? Sommige mensen gebruiken het christelijk geloof. Sommige mensen gebruiken de kerk. Ze gebruiken de zondagse samenkomsten. Omdat ze denken het is goed voor mezelf.

En dan kan ik meer floreren in mijn eigen leven. Maar de vraag is wat is nou de diepste motivatie van ons hart? En dat heeft hiermee te maken. Goeie vrienden van ons.

Hij was bankdirecteur. Hij heeft carrière gemaakt bij een Nederlandse bank. En op een gegeven moment ging dat zoveel van hem eisen. En weet je op een gegeven moment wordt dat zo groot.

En dat gaat je zo opeisen. Hij kon echt miljoenen verdienen. Maar hij was een discipel van Jezus. En toen hij ongeveer 45 jaar oud was. Heeft hij gezegd. Ja maar dit wordt te groot. Dit wordt te veel.

En hij heeft besloten om minder te gaan werken. Hij heeft daarna niet meer de promoties gemaakt die hij had kunnen maken. Maar hij is een strijder voor de Heer geworden. Hij is een getuige van Jezus geworden.

Binnen de beweging van de navigators. Heeft hij ongelooflijk veel betekend voor navigators Nederland. Tot op de dag van vandaag zijn deze twee mensen strijders voor de Heer.

En ze zijn niet alleen rijk geworden. Wat betreft het aardse leven. Zoals wij het nu kennen. Maar ze zijn ook rijk geworden in de Heere God. Omdat ze deze boodschap hebben begrepen. Dat ze niet geroepen waren en zijn tot een cruise ship.

Maar dat ze geroepen zijn tot een oorlogsvergat. En dat is de vraag die vanmorgen tot ons komt. Er is een prijs te betalen. Er is een prijs te betalen.

Is ons hart bewogen met de dingen die het hart van God hebben bewogen. Ik werkte vroeger in een koffiebar in Amsterdam. En daar stond het op de muur. Wij gaven bijbelstudies aan zwervers in de binnenstad van Amsterdam.

En toen je die koffiebar binnenkwam. Dan stond er in het halletje. Let your heart be broken by the things that break the heart of God. Gods hart is verbroken over de verloren. Jezus is met ontferming bewogen over de schade die voortgejaagd en afgemat is als schapen zonder herder.

Is ons hart gebroken met de dingen die het hart van God breken. Ik was nu precies een jaar geleden ben ik 17 dagen in India geweest. Ik heb het voorrecht om ook de gemeente in India te mogen bezoeken.

Nu dit najaar is dat niet. Ik hoop ergens in het begin volgend jaar weer naar India te gaan. Maar het was wel een hele zware reis. Ik ben behoorlijk uitgeput geraakt van 17 dagen India.

Ik heb geslapen bij mensen thuis. Dat is heel mooi. Dan heb je heel veel contact met mensen. Maar het was zeer primitief. En ook het eten is totaal anders. Ik heb een keer wat gegeten waardoor ik vijf dagen helemaal geen eetlust meer had.

En het klimaat is agressief. Normaal is het eind zo'n 28, 29 graden in november, december. Nu was het 38 tot 40 graden. Zelfs in december nog.

En dat vraagt wat van je. Dat put je echt uit. Ik ben 6 kilo afgevallen in 17 dagen tijd in India. En ik had terugvluchten. Ik had verschillende vluchten.

Want ik had een goedkope ticket kunnen bemachtigen. Waarbij ik een overstap had. In het Merenoosten, in Jeddah, in Saoedi-Arabië. En ik had in totaal wel, weet ik veel, zes of zeven keer in een vliegtuig gestapt.

En ik stapte in mijn allerlaatste vliegtuig. Van Jeddah naar Amsterdam. S'morgens vroeg. En ik moest zo huilen. Ik liep die slurf binnen.

En ik weet niet wat er gebeurde. Maar er was zo'n ontlading. Ik was zo ongelooflijk. Ik weet niet. Ik was super emotioneel. Ik liep gewoon huilend naar dat vliegtuig.

En toen dacht ik, waarom moet ik nou zo huilen? En toen dacht ik, in de eerste plaats, omdat ik gewoon blij ben dat ik het heb overleefd. Dat ik gewoon, ik wist dat ik over zes en een half uur in Amsterdam zou zijn.

Maar in de tweede plaats, ik had ook zoveel nood gezien. Zo'n worstelende kerk. Een vervolgde kerk. Mensen die in zulke armoede leven. Geestelijk werkers die zo weinig hebben.

Weduwen van geestelijk werkers die met helemaal niks achterblijven. Gemeenten die echt, ik spreek mensen in India die echt met fysiek geweld te maken hebben. Het kunt gebeuren zoals hier bij elkaar zitten.

Stel je voor dat er twintig militante Hindus hier binnenkomen en hier alles kapot slaan. En mensen geweld aan doen. En er gebeurt zelfs dat mensen echt vermoord worden. Weet je wel, kerken worden in brand gestoken.

Maar ook gewoon de geestelijke nood. De diepe, diepe duisternis van de afgoderij van het hindoeïsme. De gebondenheid. Het hele wereldbeeld waardoor dat hele land zo...

Er is zoveel corruptie, weet je. Het is echt wel een duistere wereld in India. En ik denk dat ik ook gewoon moest huilen omdat ik zoveel nood had gezien. Maar ook omdat ik dankbaar was dat ik iets mocht betekenen.

Dat ik een heel klein beetje mocht betekenen voor de groei van de kerk in India. Wij zenden werkers uit naar het noorden van India. Waar de meeste onbereikte volken van de wereld bij elkaar zich bevinden.

Dus we mogen een heel klein beetje doen om in die nood te voorzien. Maar het kost wel wat. Het kost wel wat. En ik denk dat de Heer Jezus dat van ons vraagt. Ben je bereid om mij te volgen?

Om ook martelaar te zijn. Om leider te zijn met een lange ei. Ben je bereid om je comfort, je luxe, je succesvolle leventje, je geslaagde leventje...

Om die ambitie op te geven en gewoon een volgeling van Jezus te zijn. Om het goede nieuws te brengen. Zodat het werk van God voortgaat.

Hij is aan het werk en wij mogen zijn mede-arbeiders zijn. En we hebben ook deze belofte en daar sluit ik mee af. Het evangelie van het koninkrijk zal gepredikt worden. Als een getuigenis aan alle volkeren.

En dan zal het einde komen. We mogen meewerken aan de wederkomst van Jezus. Bringing back the king. We mogen meewerken aan de terugkomst van de grote koning. Door het evangelie te prediken in de hele wereld.

We mogen zijn mede-arbeiders zijn. Dat is een geweldig avontuur. Je leven wordt veel avontuurlijker. Als je je gaat toewijden aan de zaak van Christus. Let niet alleen op je eigen belang.

Paulus schreef aan de Filipijnse en de zinnen zoveel. Die alleen op hun eigen belang letten. Maar niet letten op het belang van de zaak van Christus. Dus laten wij anders zijn. Laten wij mensen zijn die letten op het belang van de zaak van Christus.

En weet je, er zullen hele mooie dingen gebeuren. Als we die hartgesteldheid hebben. Als we bereid zijn om zijn getuigen te zijn. En het goede nieuws te brengen aan een wereld in nood. Geprezen zij zijn naam. Amen.

Amen.