Een man met God is de meerderheid

Spreker

Henk Geurts

Date
Oct. 29, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen, broeders en zusters. Wat fijn in uw midden te zijn.! Ja, ik wil niets toevoegen aan de woorden van Ties wat betreft Betty.! Maar toch even persoonlijk dan. Wij kennen Betty natuurlijk van voor de tijd dat ze hier in huis was.

Als een zeer trouw, toegewijde vrouw, geliefde vrouw. Die toen solliciteerde naar hier vanwege de woning, zeg maar, om hier met Richard op te passen, laat ik het zo zeggen.

En ja, het is niet in een e-more of zoiets dergelijks, maar ze was een geweldig fijn voorbeeld voor de hele gemeente. En we zullen haar zeker missen. We misten ze al toen ze hierheen ging.

Maar dit was een voormissen. Maar heerlijk dat ze bij de Heer mag zijn. En de tekst die hij las, dat was precies de tekst die u ook nog hier wilde lezen, dat hoeft dus nu niet meer. Geweldige bemoedende tekst. Ik ben de opstanding in het leven.

We prijzen de Heer voor zijn genade. Ook voor onze zuster. Ik wil nu met u lezen uit Nehemia 1. Ik hoorde net Ties vertellen over geloof en hoe geloofsopvoeding.

Nou, als je dus echt iets met geloofsopvoeding wil. Ik ben ook met een project bezig in Amsterdam. Lees dan Nehemia. En ik lees alleen het eerste hoofdstuk.

Het is eigenlijk maar een inleiding. Maar het grijpt mij al gelijk zo aan wat er gebeurt. Je moet weten dat Nehemia is, zeg maar, schenker in het paleis van de koning in de burg Tuzan.

Een groot deel van het volk wat al in ballingschap was, was al teruggekeerd. Of een deel ervan onder leiding van Ezra. En je moet zo zien, dit is nu 12 jaar geleden gebeurd.

Maar Nehemia is daarin niet meegegaan. Hij is waarschijnlijk nooit in Jeruzalem geweest. Waarschijnlijk. Maar we horen wat hier staat in Nehemia 1.

Natuurlijk, de ergrijpende gebeurtenissen van afgelopen week. Niet alleen van Betty, maar ook wereldwijd. Zijn hier natuurlijk ook een stukje in verwerkt. En ik zou bijna zeggen, volg u deze geschiedenis.

De woorden van Nehemia, de zoon van Hagalja. Het gebeurde in de maand Gisleu in het twintigste jaar toen ik in de burg Tuzan was.

Dat Hanani kwam, een van mijn broers. Hij en de mannen uit Juda. Dus die kwamen op bezoek in het paleis daar. Ik vroeg hun naar de joden die ontkomen waren. Die uit de gevangenschap overgebleven waren.

En naar Jeruzalem. Ze zeiden tegen mij, de overgeblevenen die uit de gevangenschap daar in het gewest zijn overgebleven. Verkeren in grote ellende.

En in smaad. In de muur van Jeruzalem zijn bressen geslagen. En zijn poorten zijn met vuur verbrand. Het gebeurde toen ik deze woorden hoorde.

Dat ik ging zitten en begon te huilen. Ik bedreef enkele dagen rouw. Dwaar, dweil ik voor het aangezicht van de God van de hemel vaste en bad.

Ik zei, och heren, God van de hemel. De grote en ontzagwekkende God. Die het verbond en de goede tierenheid in acht neemt voor hen die hem lief hebben.

En zijn geboden in acht nemen. Laat uw oor toch opmerkzaam zijn en uw ogen open om te luisteren naar het gebed van uw dienaar. Dat ik heden dag en nacht voor uw aangezicht bid.

Voor de Israëlieten. Uw dienaren, ik beleid de zonden van de Israëlieten die wij tegen u begaan hebben. Ook ik en mijn familie. Wij hebben gezondigd.

Nou, dat hebben we gezien.

Maar als u zich tot mij bekeert en mijn geboden in acht neemt en die hout albevonden u verdrevenen zich aan het einde van de hemel. Vandaar zal ik hen bijeen brengen.

En hen brengen naar de plaats die ik gekozen heb om daar mijn naam te laten wonen. Zij zijn toch uw dienaren en uw volk dat u verlost hebt door uw grote kracht en door uw sterke hand.

Och heren, laat uw oor toch opmerkzaam zijn op het gebed van uw dienaar. En op het gebed van uw dienaren die er vreugde in vinden uw naam te vrezen.

Doe uw dienaar vandaag tot slagen en geef hem barmattigheid bij deze man. Daar wordt hij waarschijnlijk de koning mee bedoeld. Ik was namelijk schenker van de koning.

Dat is het eerste hoofdstuk. Maar Nehemia, een boek vol lessen voor onze tijd. In heel veel opzichten lijkt de tijd van Nehemia ook op die van ons.

Je zult ontdekken als je het boek leest, dat je als het ware één op één de dingen kunt overzetten naar nu. Je kunt zo lijden doortrekken.

Toen hing Israël staatkundig en geestelijk aan een zijden draad. Hoe staat het er nu in Israël mee voor? Maar laten we even in Nederland kijken.

Hoe staat het daar staatkundig, maatschappelijk en geestelijk voor? Toch zeer zorgelijk. De zonde breekt aan alle kanten door.

En je hebt het gevoel dat je er niks aan kunt doen. Dat het niet meer te keren is. Dan is juist het boek van Nehemia een troostboek voor jou nu.

Voor ouders, voor kinderen, voor opa's en oma's. Het is een boek dat ons een spiegel voorhoudt. Wat er met ons aan de hand is. Maar ook een boek van bemoediging. Een boek van herstel, van vernieuwing, bekering en opwekking.

Het stond er hopeloos voor. Net zoals nu. Ik wil u niet in de put praten, maar dat even vergelijken. Er leek herstel net zo onmogelijk als de tijd van nu.

Het verzet van de vijand, zo groot. Maar God ging werken. En als God gaat werken, dan gebeuren er dingen die wij niet voor mogelijk hebben.

En daar schakelt de heren mensen bij in. En dan begint het hier bij één enkele man. Dat is al de eerste les.

Één enkele man. Wij zijn vaak bezig om te tellen. Hoeveel mensen staan er nog aan onze kant. Maar een kleine minderheid. Binnenkort verkiezingen.

Hoop dat die partij de meerderheid krijgt. Net de politiek. Misschien nog net. Hoeveel hebben we nog? Dat moeten we afleren. Één man met God is de meerderheid.

Onthoud die. Één man met God is de meerderheid. Laten we dat nooit vergeten. Als de heren een groot werk start. Begint hij vaak met een enkel iemand of met een paar.

Denk maar eens aan de eerste kerk. De eerste gemeente. Het begon met een paar discipelen. Handelingen 2. Voor een hele wereld. Ga dan henen. En dankzij die paar discipelen.

Wat ze doorgaven. Is het hele evangelie naar Europa gegaan. De reformatie. Ook al hebben mensen daar bepaalde bedenkingen tegen. Hoe kan de wereld bereikt worden met het evangelie?

In een tijd zonder krant en zonder media. Hoe de boodschap te verspreiden. Het begon met één man. Maarten Luther. Engeland.

Waar het verval enorm was. God gebruikt zomaar een paar mensen. George Whitefield. En de Wesley's. In heel Engeland komt het tot een geweldige opwekking.

En bekering. Als Gods geest gaat werken. Heeft hij als het moet maar één man nodig. Neem ja. Laat het voor onze les zijn.

We moeten niet tellen wat we hebben. Wat we kunnen. We moeten leren. Op God te zien. En tegelijkertijd schakelt de Heer wel mensen in.

Neem ja bleef niet aan de zijlijn zitten toen hij dit verschrikkelijke bericht van zijn volk hoorde. Hij ging aan de slag. Hij was een man van geloof. En gehoorzaamheid.

Gehoorzaamheid. Die twee moet je wel bij elkaar houden. Gehoorzaamheid zonder geloof is activisme. Activisme zonder doel.

Zonder doel. Een soort religie. Gehoorzaamheid. Gehoorzaamheid zonder geloof. Geloof. Maar geloof zonder gehoorzaamheid is nalatigheid.

Deze horen onlosmakelijk bij elkaar. En zo was het bij Nehemia ook. En zo wordt ook ons gevraagd te geloven.

Te aanvaarden. Zelfs al lees je alleen het onze vader. Zo is daar een keer in de gevangenis in Rusland iemand puur tot geloof gekomen. Dat hij een briefje vond met het onze vader erop.

Geen enkel bijbelhoek. Het boek van Boyko. Je hebt het gelezen zie ik al. Schitterend. Tot bekering kwam. In geloof en afhankelijkheid. Wat de Heer wil geven.

Ieder persoonlijk. Nehemia had niks. Maar hij verwachtte het van de Heer. En de Heer gaf. En zo doet hij dat nog steeds.

God is daarin niet veranderd. En natuurlijk waren er veel vragen. Lees dat boek maar eens door. Afschuwelijk wat er gebeurt. Maar hij doet het nog steeds.

Volop tegenstand. Volop teleurstellingen. Volop vijandschap. Volop bespotting. En dan gaan we kijken hoe hij daarmee omgegaan is. Nehemia heeft heel veel hoofdstukken.

Ik kan alleen maar aan dit eerste hoofdstuk houden. Om daar iets van te zeggen. Wie was Nehemia? Het begin. Wat was zijn plaats? Het tweede. En zijn hart.

En juist willen we in het hart van Nehemia kijken. Wat wijst naar het hart van de Heer Jezus. En daarmee elkaar bemoedigen. We weten van zijn begin eigenlijk helemaal niks.

Ja, een ding. Zijn vader en moeder gaven hem de naam Nehemia. Een naam met de betekenis de Heer het troost.

Prachtig als je je kinderen namen mag geven die betekenis hebben. Waarom hebben die ouders hem die naam gegeven? Dat weten we niet. Hadden ze geloof?

Hadden ze hoop? In die moeilijke dagen? Wie zal het zeggen? Maar één ding is duidelijk. Daar in Babel, want het is in Babel gebeurd. Hebben die ouders vastgehouden in geloof.

Hebben ze de Heere God niet losgelaten. En de Heere troost in alle zorgen en verdriet. De psalmen spreken daarover. Ze hebben daar vast op vertrouwd.

Daar wil ik amen op zeggen. En ze hebben nooit kunnen denken dat de Heere hem zo zou kunnen gebruiken om Israël te troosten. In ieder geval zullen ze zeker gebeden hebben.

Weet u? Dat vind ik zo geweldig. Als de Heere mannen in zijn koninkrijk gebruikt. Begint het altijd met een biddende vader of een biddende moeder.

Hier zo in de Hemia. En er zijn meer voorbeelden. Mozes, de grote leider van Israël. Amram en Jochebed, lezen we maar eens Hebreën 11 vers 23. Die het kind in geloof verstopte.

Samuel, de grote leider van het volk. Jarenlang. Als kleinkind werd er door zijn moeder. Een moeder die bad. Die bad en die smeekt.

En die huilde voor het aangezicht van de Heer. Daar in die tabernakel. Israël was diep gevallen. Geestelijk in. Er waren geen gezichten meer. Er was geen profetie meer. Niets meer.

En de moeder bad. En was bereid haar kind af te staan. Want iedereen deed wat goed was in eigen ogen. En de Heere gebruikt Samuel als leider. Als profeet.

En als zinner van het volk. En van zijn moeder weten. Hanna weten we alles. Een biddende moeder. David.

Op u ben ik geworpen van de baarmoeder af. Vanaf de moederschoot bent u mijn God. Zei David. En dat zie je zo vaak in de kerkgeschiedenis. Mannen die gebruikt worden.

Die biddende moeders. En soms ook vaders hebben. Denk eens aan Augustinus. Je kunt heel veel van Augustinus zeggen. Van Luther kun je veel zeggen. Je kunt van David veel zeggen.

Maar zijn moeder Monika. Of zijn oma Monika. Was een kind. Hij was een kind waar heel veel voor geboden is. En gebeden is. En ze zei wel eens. Een kind waar zoveel voor gebeden is.

Kan niet verloren gaan. Dat vind je niet in de Bijbel. Maar ik geloof werkelijk. Moeders en vaders. Daar begint het bij. Bid voor je kinderen. Bid met je kinderen.

Ook als ze heel klein zijn. Ik ben zo blij. Ze zeggen. Ja. Misschien is dat emotie. Dat wij wekelijks nu oppassen op onze jongsten. Reken maar.

En de ouders weten dat. Zouden er ook voor 100% achter. Dat we ook daar in de geloofse voeding meehelpen. In de lijn. Zoals de Bijbel dat vraagt. Wille van Oranje.

Ja. Zijn moeder. Juliane van Stolberg. Wat heeft hij gebeden? Een biddende moeder. De Wesleys. Een biddende moeder. Hudson Taylor. Een grote zendeling in China.

OMF komt daar vandaan. Godvrezen. God vrezen. God vrezen de moeders in die tijd. Die geen carrière belangrijk vonden. Maar baden. En tot een onzegbare zegen waren.

Tot op de dag van vandaag. Misschien wel tot meer zegen. Dan al die andere interessante carrière makers. En als we nu weer ons afvragen in onze tijd.

Nu het er weer hachelijk uitziet. Ja toch. Praat toch u niet onzin aan. U zit er niet in de bubbel van optimisme zo puur. Natuurlijk in de blijmoedigheid van het geloof.

Maar hoe zou het ooit nog eens anders kunnen worden? Waar moet je dan beginnen? Ik geloof in biddende vaders. En biddende moeders.

Hier zie je het gebeuren. In de Bijbel. In de geschiedenis. Het begint bij biddende ouders. Gezinnen waar de Heer wordt gevreesd. Daar begint het.

Iemand noemde het wel eens. Ik zeg het niet na. Maar ik kan er iets voor vinden. Het gezin is de broedplaats van de Heilige Geest. Meestal zijn het de moeders.

Die met de kinderen bidden. Ik hoop dat ook vaders. Opas en omens hun plaats weten. Lees ze voor uit de boeken van mannen en vrouwen.

Die iets voor het koninkrijk van God betekenen. Lees de spannende verhalen uit de schrift. Maak het beeldend. Vertel over jezelf daarin. Wees duidelijk.

Wees eerlijk. Vrijdag kwam mijn jongste zoon naar me toe. Hij zegt. Pa. Hoe is het met uw huwelijk? Heel persoonlijk.

Hij stelt meer van die vragen. Hoe moet dat? Maar dan moet je ook eerlijk zijn. Ik kon gelukkig zeggen dat het heel goed ging.

Wat zou het heerlijk zijn om een gezin te hebben die in diepe afhankelijkheid en gehoorzaamheid met God leeft.

Dat kinderen zien de rijkdom van de wandel van vader en moeder in het gezin. Met hun falen. Met hun fouten. Met de verkeerde woorden die ze gebruiken.

Maar dat verschil moet zichtbaar zijn. Het gezin als oefenplaats van Gods liefde. Woord en beloften. Waar geleefd en geloofd wordt.

leven wij de kinderen voor? Thuis? Leren wij ook nee tegen ze zeggen? Tegen de wereld? Heel concreet?

Daarom denk ik dat het heel goed is. Maar dat is mijn persoonlijke standpunt. Dat moeten dus ook veel in het gezin zijn. Maar ook vaders niet weglopen.

Zoeken wij het welzijn voor de kinderen? Laten we de keuzes voor hen? Overwegen we die ernstig? Gaan we voor het geestelijk welzijn of voor het mooie huis?

Nodigen we anderen uit? Ik herinner me een verhaal van Spurgeon. U kent de prinsen prediker. Die was op weg om te prediken. En onderweg dacht hij ineens.

Och. Hoe zal het thuis zijn met de kinderen en mijn vrouw? Ik moet terug. En toen ging hij terug. Terwijl hij op weg was om te prediken. En dat was een prinsen predikers.

En toen hij thuis kwam. Hoorde hij bij de deur. Zijn vrouw met de kinderen bidden. Het werd hij zo blij dat hij dacht. Heren dank u wel.

Nu kan ik toch gaan prediken. En laat ik haar met rust. Dit is goed. En hij keerde weer om. Wat zou het een zegen zijn voor ons land? Dat vaders en moeders leven naar de wil van God.

Met de kinderen aan de hand van hen tot Jezus leiden. Laten zien. Ik geloof dat ik laatst las een onderzoek in Amerika. Ook onder de christenen.

Dat negen van de tien vaders. Stond er. Ouders. Laat ik het zo stellen. Praat niet met hun kinderen over het geloof. Dat laten ze vooral naar school over.

Nou dan moet je vandaag de dag mee zijn. Naar school overlaten. Kunnen we verhalen over vertellen. Wat er in Amsterdam allemaal gebeurt. Of ze laat er een ander over. Of aan de gemeente. En dat is heerlijk. Het zijn heerlijke ondersteuningen.

Maar dat komt er thuis aan. Ik ben daarvan overtuigd. Zoals de ouders van Nehemia. De heren troost. Zij hebben de nood en de ernst van de tijd gevoeld.

Anders heb je geen troost nodig. Daarom noem je je kind misschien zo. Ze hebben gevoeld en wisten dat het troost was. Anders durven ze je kind niet zo'n naam te geven. Want zo'n naam had niet betekenen.

Dus dat wist iedereen. En de heer heeft hun vertrouwen niet beschaamd. Dit was het begin. Men had zijn plaats. Het tweede. Aan het hof van koning Arta Sasta.

In de Burg Susanne. Irak. Dat was de plaats van Nehemia. Schenker. Voorproever. Een intimus van de koning.

Alles wat de koning dronk moest eerst via hem. Hij moest eerst drinken om te kijken of er geen gif in zat. Hij was dus eigenlijk een soort regelaar van alles. En daarom ook een intimus van hem.

Alles deelde de koning met hem wat nodig was. Hij was altijd in de tegenwoordigheid van de koning. Alles werd voorgeproefd. Dus ook de vertrouweling. Elke dag binnen handenrijk.

En je moest altijd blij zijn. Lachen. Vriendelijk zijn. Je mocht geen sommer gezicht trekken. Ik was namelijk, zegt die vers 11, schenker van de koning.

Hij draaide dus de hele dag met het hofleven mee. Bij feesten. Daar ging het vaak schandalig aan toe. Wijn en vrouwen. In Esther kun je lezen hoe dat ging. Dat die koning wilde.

Dat zijn vrouw maar eens moest komen om zich te laten zien. Allerlei verhalen over wat het geweest moet zijn. Maar ze moest op het feest verschijnen. En in deze bende ook moest de Hemia werken.

Hij kende dus alles. Hij moest daar ook bij zijn. Bij die drankgelagen. Kun je wel in zo'n heidesomgeving werken? Zijn broer Hanani ging naar Israël.

En hij bleef daar. Maar Hemia bleef daar. Waarom bleef hij daar? Er staat niets over in de Bijbel. Alleen dat hij Godvrezend was. Dus misschien moest hij daar wel blijven.

En laten we niet daarover oordelen. Want als we Hemia verder lezen. Zien we een wonderbaarlijk werktuig van God. Hij is in ieder geval daar gebleven. En uiteindelijk is toch de leiding van God geweest.

Dat hij daar verantwoordelijkheid kreeg. Maar het is wel goed misschien voor ons om te weten waar je woont. Er zijn mensen die gaan soms wonen in een huis.

Prachtig huis. Maar ver van het godshuis waar ze zo graag heen gaan. Omdat ze wat meer kunnen verdienen misschien uit die omgeving. Dat is allemaal soms noodzakelijk. Maar daarin mag je ook wel eens nadenken.

Verhuizen naar een prachtige omgeving zoals Lot deed. Had niet alleen maar voordelen. We hebben gezien dat hij daarna moest vluchten. Het was tot schade van zijn ziel. Ik belde laatst.

Of ik werd laatst gebeld door een krant. Waarom ik hun krant niet meer las. Ik zeg nou jullie zijn zodanig geëoïseerd. Dat ik die krant niet meer kan lezen. Die is niet meer bijbel getrouwd. Heb ik veertig jaar gelezen.

Zelfs toen mijn schoonbeel er nog leefde. Las hem via haar. Ja maar. Waarom dan? Nou ja de hele tendens die jullie brengen.

De vrije libertaire uitleg van de Bijbel. Dat zien wij niet meer zo. Ja maar meneer. Je kunt er niet je kinderen meer wijs maken. Al die dingen van toen. Mijn kinderen geloven ook niet meer.

Maar goed ik probeer ze toch nog. Er bij te houden. Kinderen doen er nergens meer aan. Zo zie je dat het belangrijk is.

Dat je je kinderen bij de heren houdt. Soms ook waar je werkt en waar je woont. Het is een zegen natuurlijk. Als een christen op een hoge post kan staan. Of soms in de Tweede Kamer.

In de politiek. In het bedrijfsleven. In de wetenschap. Of waar dan ook. Denk maar eens aan Obatja. Die profeten verborg. Daniel. Een hoge plek. Eigenlijk in zekere zin gedwongen.

En ook nu Nehemia. Ja. We moeten ons niet terugtrekken uit deze wereld. Maar je mag je wel eens de vraag stellen waar je voor kiest. Ben ik bereid. Om terecht te komen waar ik zijn naam kan beleiden.

Van hem getuigen. En als je dan zo'n post bekleedt. Dan heb je wel zeker nodig. Dat gedurige gebed dat Daniel ook driemaal daags bad. Niet letterlijk zijn gebed.

Maar zijn hart. Hoeveel zijn er niet betoverd geraakt. Door het klatergoud van deze wereld. Ze zijn God kwijtgeraakt in de wetenschap.

Of in het geld en noem maar op. Daarom altijd goed. Jongelui. Denk biddend aan je toekomst. Of je beroepskeuze. Je studiekeuze.

En als je kiest. Waarom doe je dat? Kun je met een goed geweten die keuze maken? Die prachtige psalm van David zegt. Psalm 139.

De grond. Men kent mijn hart o Heer. Is geen. Ik denk niet tot uw eer. Beproef en zie of u mijn gemoed. Iets kwaads. Iets onbehoorlijks voed.

En doe mij toch met vaste schreden. De weg der zaligheid betreden. En dan zijn hart.

Dat is de derde punt. Wij lazen al dat er 12 jaar geleden al een deel van Israël uit ballingschap was teruggekeerd. Ze waren 70 jaar. Waren ze daar.

U kent die geschiedenis wel van Daniel die de Heer God bidt. Het is nu 70 jaar bijna. En ze keerde uiteindelijk terug. Maar het was met een deel. Een klein deel.

En dan komt Hanani de broer van Nehemia. Komt verslag uitbrengen hoe het nu gaat. Ezra was echt een priester zou ik kunnen zeggen. Een uitlegger. Ezra en die.

Daar was hij goed in. Maar echt die leiding nemen om dat allemaal op te bouwen. Dat ging heel moeizaam. Nehemia was natuurlijk buitengewoon nieuwsgierig. Hoe gaat het in Jeruzalem?

Ik ben er ook nooit geweest. Maar altijd buitengewoon nieuwsgierig wat daar gebeurt. Maar ik ben geen Nehemia. Hij vroeg alles aan hem. Hoe gaat het? Dat zegt al iets over zijn leven.

Had er aan het hof een best leventje hè. Heerlijk bij de koning. In dienst. Goed verdienen denk ik. Een mooi leven. Met een uitstekend salaris. Goeie voorwaarden.

En zo dicht bij de koning. En dan toch dat je hart ligt in Jeruzalem. Want hij begint er direct over te vragen. Hij had aan het hof zijn leven gevonden.

Maar zijn hart was ergens anders. Is ons hart ook bij hem? Hij was zijn volk niet vergeten. Terwijl hij er nooit geweest was.

Indien ik u vergeet, lezen we in Psalm 137 vers 5. Of Jeruzalem. Zo zal ik mijn rechterhand vergeten. Hoe is het daar? En hij vertelt naar Hanani een heel realistisch verhaal.

Ik vind vertellen vaak plezieriger als ze het laten zien. Want als ze het laten zien zit je vast aan het beeld. De heer de wijpschool altijd. Als je het vertelt geef je mensen nog de gelegenheid zelf hun verbeelding te volgen.

Maar een triest verhaal. De herbouw van de tempel wil totaal, totaal niet lukken. De muur waar ze mee bezig waren. Daarin werd door de vijand zo tegengewerkt.

En dat lezen we ook in volgende hoofdstukken. Door vijandig gezinde mensen. Noem het maar gerust antisemieten. Dat uiteindelijk ze het zo ver wisten te krijgen. Dat koning Arthasasta waar Henemeer bij in dienst was.

Verbood om verder te gaan. Die koning vertrouwde het niet meer. En onder die situatie zit Nahemia. Joodse jongens en meisjes trekken op met heidense jeugd.

Trouwen elkaar met als gevolg dat goden gediend worden. Valse goden. Ze worden ongelovig. Gods werden worden vergeten. Tijdens Sabbat wordt er gewoon gehandeld.

De winkels zijn open. Er is van alles aan de hand. Het gaat dus helemaal goed. Het gaat uiterst slecht. Jeruzalem is een puinhoop.

Een open gebroken stad. Letterlijk en geestelijk. En laten we nou maar eerlijk zijn, broeders en zusters. In Nederland is het geestelijk ruïne.

Hoe vaak gaat er geen kerk dicht. Bijna elke week wel één. Er lopen duizenden huwelijken op de clip. En ik wil me niet hebben over die hele gender toestanden.

Maar daar kan ik u verschrikkelijke voorbeelden uit Amsterdam van meedelen. Hoe dat op scholen daar aan toe gaat. Daadwerkelijk. Mensen zeggen wel ja, dat is ver van mijn bed. Het is werkelijk gruwelijk. Jonge kinderen die gewoon onderwijs krijgen.

Gewoon in afgoderij. Alles wat God verboden heeft is gewoon normaal geworden. Alles kun je zien. Alles kun je meemaken van jongs af aan.

Lang waren onze gezinnen veilige havens. Waar de wereld een beetje buiten de deur werd gehouden. Als tienjarig jongetje ging ik ooit wel eens kijken.

Bij een oude mevrouw moesten we een dubbeltje betalen. Dan kon ik Piep Oudoklaan zien. Daarna is het anders geworden. Lang waren onze gezinnen veilige havens.

Waar de wereld een beetje buiten de deur gehouden wordt. En waarvan later gezegd werd, jij wil wel wereldvreemd aan het worden. Jeruzalem had geen muur meer. En die was ontzettend hard nodig.

Onze gezinnen hebben ook geen muur meer. Alles is open. Alles moet kennen. En we worden overspoeld met alles wat on- en antichristelijk is.

Alleen het nieuws al. We hebben ook gezien toch. Ja maar joh. Netflix is toch prima. Hebt u wel eens goed gekeken wat er achter die Netflix voor agenda zit?

Hebt u wel eens goed gekeken? We hebben ze een serie gevolgd om ze te zien? Dat is echt niet zo onschuldig hoor. Dag in dag uit. Overspel.

Liegen. Ontucht. Normaal. Nou is geloof ik een van die spelers uit Friends. Een van de serie loopt. Heb ik een keer gezien. Het is gewoon totaal compleet gestoord.

Overspel. En alles wat er me bij hoort. Allemaal spannend en boeiend hoor. Heel wat spannender en boeiender als dat saaie trouwe huwelijksleven. Maar als die beelden de hele dag door je hoofd heen gaan.

Over je heen laat komen. De EO heeft ooit nog toen ze opgericht werden gezegd. Op onze zender komt geen overspel voor. Nou. Check het maar na.

Al die beelden. Van ontrouw en het leukste leven wat je kan bereiken. Dat je het gewoon vindt. Dan is het niet vreemd dat God de Bijbel en bidden en de kerk je steeds minder gaat zeggen.

Dan wil je ook niet meer in de kerk. Want dan hoor je al die ouderwetse taal. Dat spannende en leukere sluit veel meer aan bij ons verdorven hart. En als je dat zo door laat gaan.

Dan raak je God kwijt. Het geloof raak je gewoon kwijt. Dan zijn je ouders gewoon een stel ouderwetse ouders geworden. Je raakt vervreemd. Het hoeft allemaal niet meer. Je wordt onverschillig.

Het heeft je steeds minder te zeggen. Maar goed. Als je jezelf wil vergiftigen. Dan kies je er zelf voor. Toch? Je bent er zelf voor verantwoordelijk.

Maar die open gebroken stad zoals letterlijk daar in Israël. Wordt wel een ondergang. Dat is gebleken. Dat is verschrikkelijk geweest.

En toen hij het hoorde. Toen hij dit hoorde. Heeft hij dit vast en zeker in gedachten gehad. Het deed hem pijn tot in het diepst van zijn hart.

En van zijn ziel. We lezen namelijk in vers 4 wat ik net las. Het gebeurde. Toen ik deze woorden hoorde. Dat ik ging zitten. En begon te huilen.

Ik bedreef enkele dagen rouw. Terwijl ik voor het aangezicht van de God van de hemel vaste. En wat? De hemel was er echt letterlijk.

Zeggen we dan kapot van. Hij was verslagen. En zo was het ook echt. Maar waarom was hij dan zo diep geraakt? Je weet nog dat je kinderen wel eens ondeugend zijn.

En verbroken. Weet u? Ik denk dat hij het zuivere hart ervoor had. Hij had de heren zo lief. Ook in dat paleis waar hij verschrikkelijke dingen zag.

Dus hij wist best wel wat er allemaal in de wereld plaatsvond. Maar de heren, de naam van God werd onteerd. Het was pijn vanwege de heren God. Pijn vanwege zijn volk dat hij naar de ondergang zag gaan.

Zijn volk Israël. Pijn vanwege de heilige stad. Al was hij misschien daar zelf nooit geweest. Hij kende daar de mensen niet. Maar het was zijn volk en het volk van God.

En dat deed hem zeer. Hij had tranen om zijn volk voor het aangezicht van de heren God. En nou jou de vraag, aan u de vraag.

Hebt u wel eens tranen? Over ons volk? Over ons land? Echt? Over je kinderen? Huilen wij wel eens om dit land?

Of wat er nu gebeurd is? In Israël? Omdat je ons volk gewoon naar de bliksem ziet gaan. En dan hoef ik niet, ik ga geen politiek bedrijven.

Maar u weet nou wel wat ik bedoel. Hoe ze ons land kapot maken naar de ondergang. Maar vooral verdriet. Het gaat niet goed. Omdat het ook in de kerk niet goed gaat.

Waarom loopt onze gemeente vol? Niet omdat we zo'n geweldig goede gemeente zijn, bedoel ik dat niet. Maar het gaat in de kerk niet goed. Onrust. Enorm libertarisme. Vrijheid.

Beken vol water. Daar staat het in psalm 119 vers 36. Die prachtige lange psalm die het woord van God bezingt. Beken vol water stromen uit mijn ogen neer.

Omdat men uw wet niet in acht neemt. En ik zal nu willen zeggen uw woord. Want daar mag je ook woord van maken. Neem, je was er zo beroerd van. Het raakte hem diep.

Het raakte ook David toen hij die verschrikkelijke berichten hoorde. Raakt het ons? Of raken we eraan gewend? Omdat we al een beetje afgestomd zijn.

Of dat we ook makkelijk het woord aan de kant schuiven. Je kunt daar niet meer mee aankomen. Zeg dat nu normaal, maar daar kun je niet meer mee aankomen. En de Heer wordt ontteerd. Hebben we wel eens met bewogenheid naar drugsverslaafden uitgezien.

Bunschoten. Zijn er genoeg. Hangjongeren. Meestal kijken ze er met een soort afgrijzen naar. En ergen we ons en schamen we ons. Jazeker. Dat mag.

Maar zijn we nog bewogen met deze mensen die helemaal afgedwaald zijn. Daarom vraag ik. Hebben we wel eens over ons eigen land verdriet? Of over onszelf?

Kennen we dat? Wenen over onszelf? Vanwege ons eigen harde hart. Ons hart dat niet meer afgestemd is op hem.

Ons vaak gedachteloze hart. We wandelen en zeggen ja, dit is een evangelie. Oké. Ons ongehoorzaam maar soms verkilde hart. Ons. Hebben wij nog eens zoals Nehemia.

Die tweeën. Die veertig dagen lang gevast en gebeden heeft. Omdat hij nog niet voor de koning durft te verschijnen. Dat zullen we in de volgende hoofdstukken lezen. Als ik ooit nog hier ben.

De hoofdstukken lezen. En dan is die veertig dagen vast. Hij. En dan pas geeft God hem de kans om voor de koning te komen. En de koning ziet hem aan. Tranen als Hemen.

Nehemia. De droefheid naar God. Niet van God. Maar naar God. Zoals Paulus schrijft in 2 Korinther 7 vers 10. Want de droefheid die overeenkomstig de wil van God is.

Brengt een onberouwelijke bekering tot zaligheid teweeg. Maar de droefheid van de wereld brengt de dood teweeg. Weet je. Als je droef bent naar Gods hart.

Verdrietig bent over de gemakzucht erover. Of je over deze dingen soms kunt praten. En geen verdriet hebt. Dan kun je een bekering krijgen waar je geen spijt van krijgt. Nehemia moest wel heel veel van zijn volk houden.

Wat hij helemaal niet gezien had. Dan moet je het wel lief hebben. Hebben wij de Heere God ook zo lief? Hier lezen we dat iemand echt weent over Jeruzalem.

Verderop in de Bijbel lezen we nog iemand die weent over Jeruzalem. Lukas 19 vers 41. En toen hij dichtbij kwam en de stad zag. Weende hij over haar.

Och dat u ook nog op deze uw dag zou onderkennen. Wat u tot vrede dient. Nu echter is het verborgen voor uw ogen. De Heere Jezus weende over Jeruzalem.

Wij mogen ook ween over Jeruzalem. Vanwege een prachtige preek. Beluisterd van Oscar Loa. Moet u maar eens doen. Schitterend hoe. Oké. Er komt heel veel emotie ook bij. En misschien dat u op het gebied van de bedelingen er iets anders in staat.

Maar een zo'n bewogen verhaal wat hij vertelt. De stad. Jezus weende over Jeruzalem. Over de stad. Waar ze over een paar dagen hem zouden kruisigen. De kruisiging die hij ondergaan heeft.

Waardoor wij onder andere mede het avondmaal kunnen vieren. Over die stad. Het greep hem zo aan. De mensen die verloren dreigden te gaan. Hij weende zelfs over zijn vijanden. Nou je mag soms over je eigen omgeving.

Je buren wenen. Huilen. Over Bunschot. Over Baren. Of waar je op bent. Amsterdam. Of hoe je op komt. Zou Christus wenen over jou of over u? Er is blijdschap in de hemel als één zondaar zich bekeert.

Één zondaar. Na misschien een hele grote evangelisatiecampagne. Als iemand zijn hart aan de Heer Jezus geeft. En bereid is om hem te volgen. Dan stoten engelen elkaar aan.

En zeggen ze. Kijk. Kijk. Er is iemand die het God roept. Over een zonde die zich bekeert. Wat een blijdschap. De hemel was zo bewogen met Jeruzalem.

Maar nog veel meer is Christus bewogen met jou. Wie je ook bent. Houd of jong. Hij is bewogen met jou. Zijn ingewanden. Het staat er zelfs vijftien keer in de evangelie.

Er zijn ingewanden die rammelen zelfs dan. Zo staat het eigenlijk letterlijk in het Hebraaus. Er is een God in de hemel die bewogen is van hart. Die van je houdt. Als hij de schade zag al die mensen.

Was hij met innerlijke ontverming bewogen. Dwarende als schapen zag hij. En de verloren zoon. Met innerlijke ontverming. Zijn hart vloog als het ware in brand.

Vliegen wij nog in brand van het evangelie. Zoals Johannes de doper die als een kaars aan beide zijden opbrandde. Hij wil niets liever anders dan ons behoud.

Nehemia pleitte voor zijn volk. En hij heeft zoveel dingen gedaan. Je vraagt je af hoe heeft hij dat vol kunnen houden. Dat is niet normaal. Hij heeft echt de aanwezigheid van Gods geest.

In hem moeten weten. Anders had hij dat nooit gekund. Die vijandschap was zo groot. Mensen die hem verlieten. Maar geweldig dat gezinnen zich bij hem aansloten. Jongens en meisjes hielpen mee met de bouw voor de muur.

Ja ook meisjes. En artsen die niet konden metselen hielpen ook mee. Allemaal. Zo heeft hij het volk in beweging gekregen. En daarom. Bij God is alles mogelijk.

Zijn hart vloog in brand. Hij wil niets liever dan ons behoud. Om zondaren zalig te maken. Ook in deze tijd. Geweldig. Die jeugdgroep. Die zich met evangelisatie gaat bezighouden.

Heel erg belangrijk. Dat we niet naar binnen gericht zijn. Maar naar buiten mogen gaan. En het zal niet makkelijk zijn. Maar het geeft je een overwinning bij hem. Hij werd gekruisigd.

Maar weet, weet. Dat hij hier naar bij is. En als inleiding gelijk op dat avondmaal. Lees ik. Sluit ik af. Het Psalm 22 vers 1.

Mijn God. Mijn God. Waarom verlaat gij mij? En red mij niet terwijl ik zwoeg en strijd. Het is de verdichting.

En berullend klaag in angsten die ik leid. Dus fel geslagen. Zei ik. Mijn God bij dag moog bitter klagen. Geen antwoord niet. Zei ik desnachts moog kermen.

Ik heb geen rust. Ook vind ik geen ontfermen in mijn verdriet. Dit wijst natuurlijk op de Heer Jezus. Die dure prijs. Die hij heeft betaald. Om een ontfermend God te kunnen zijn.

Echt om jou geeft. Een duur betaalde ontferming. Zo was hij toen. Zo is hij nu nog steeds. Met innerlijke ontferming bewogen.

Over jou. Over u. Geloof je dat je nou niet. Dat je welkom bent bij hem. Het bewogen hart van Nehemia was geweldig.

Maar is niets vergeleken. Bij het hart van de Heer Jezus Christus. Die is gekruisigd. Nehemia kon niet verlossen. Kon niet zalig maken. Maar mocht zich bruikbaar instellen voor zijn naam.

En dat heeft hij ook gedaan. Maar de enige die dat welkom was Christus. Zijn naam was zaligmaker. Een prachtig woord. Ontfermende is zijn naam.

Amen.