Het probleem zit in het hart

Spreker

D. van Wijck

Date
Oct. 15, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters. Fijn om weer in uw midden te zijn deze ochtend. We hebben er al bij stilgestaan. Het is een vreemde week geweest.

! Afgelopen de week, of de vrijdag voor de ochtend dat terroristen een bloedbad aanrichten in het zuiden van Israël. De vrijdagmiddag daarvoor waren wij met een aantal werkers in Amsterdam.

Dat is wat wij doen. Als Israël de Bijbel geven wij Gods woord terug aan het Joodse volk. Dat doen we persoonlijk in gesprekken om mij Gods woord aan te bieden. En we waren daar in Amsterdam op zoek naar Israëlse toeristen.

Die waren er vanwege loofhuttefeest veel. En wij spraken daar twee mannen die voor de winkel op hun vrouw stonden te wachten. En we hadden ze nog nauwelijks aangesproken.

Of een van die mannen zei, ja er is maar één ding waar wij naar verlangen. We verlangen alleen maar naar vrede. Zei deze Israëlse man.

En we hebben een heel gesprek gehad. Ik vroeg hem, maar waar komt al die oorlog en geweld dan vandaan? Want die oorlog en de geweld is er door de hele menselijke geschiedenis heen geweest.

En uiteindelijk kwamen we erop dat het probleem in het hart van de mens zit. Dat dat is waar het probleem begint. En dat het ook is waar de oplossing moet beginnen.

Dat werkelijke vrede niet begint met een vredesovereenkomst of een verdrag. Maar werkelijke vrede moet in het hart van de mens beginnen. Weet u, als ik in Israël kijk, heb je daar bijvoorbeeld Israël College of the Bible waar gelovige jood en gelovige arabieren in de Heer Jezus samen studeren.

Waar de vrede is, omdat ze samen knielen bij het kruis. En de vrede in het hart komt en die ook liefde naar de ander geeft. Dat is waar ik geloof dat de oplossing ligt.

En de volgende ochtend na dit gesprek hoorden wij het nieuws. Kwamen er op zaterdagochtend de berichten binnen. En ik dacht natuurlijk als eerste terug aan deze twee mannen aan ons gesprek over vrede.

En de afgelopen week, moet ik zeggen, heb ik mijn gedachten moeilijk bij mijn werk kunnen houden. Mijn gedachten zijn constant bij mijn collega's in Israël. Onze vrienden daar.

Vrienden en een vriend van mijn leeftijd. Ook een jong gezin die opgeroepen is voor de dienstplicht en zijn vrouw en kinderen thuis moet laten. Mijn collega, zij heeft zelf in militaire dienst gezeten.

En zij heeft zelf gediend op een van de commandoposten bij de grensovergang bij Gaza. Die nu is overvallen. Waar haar oude dienstmaten om zijn gekomen. Dat is de situatie van vandaag.

En als je dan zo de week eigenlijk bezig bent en je je gedachten niet kan focussen. Dan is er gelukkig één houvast wat we hebben. Ik mag weten dat mijn zekerheid, mijn anker buiten tijd en ruimte liggen.

We hebben het vanochtend gelezen. Over de heer Jezus die zegt dat hij de alf en de omega is het begin en het einde. Hij is er van eeuwigheid tot eeuwigheid. Hij is onveranderlijk. Ook wat er met vandaag om ons heen gebeurt.

En als wij dan geen antwoorden hebben op onze vragen. Dan hebben wij een anker dat buiten tijd en ruimte ligt. Ons heer Jezus, onze God. En dan mogen we naar hem toe gaan met al onze vragen.

Dan hebben we misschien niet direct een antwoord. Maar hij wil wel rust geven. En er is nog iets. Want diezelfde God heeft ons ook zijn woord gegeven waar we antwoorden mogen vinden.

Dus afgelopen week zijn wij er ook op uit geweest. Want hier in Nederland voel je je machteloos. Maar er was één ding wat wij kunnen doen. En dat is erop uit gaan. En hem vertellen van die vrede die er is te vinden bij de Jezus.

Dus we zijn er dinsdag weer op uit geweest in Amsterdam. Om daar op zoek te gaan naar Israëli's die nu gestrand waren. Die eigenlijk terug naar huis willen. En het was schrijnend om te zien dat als wij ze aanspraken.

Ze eigenlijk even in één krompen. Omdat ze bang waren om te worden aangesproken. Bang vanwege de Palestijnse vlaggen die te zien waren op de damp. En de angst was in hun ogen af te lezen.

En dan als wij ze vertelden dat wij het Joodse volk lief hebben. Dan ging er heel even wat open. We spraken een moeder met drie volwassen kinderen. Haar dochters die waren erbij.

Die waren net uit dienst. Maar haar zoon was 18. En als hij terugkwam in Israël. Dan moest hij weer in dienst. En om de pijn en de zorgen in de ogen van deze moeder te zien om haar kinderen.

Dat is verschrikkelijk. Maar wij mochten hen wijzen op. De heren die vrede wil geven. Wijzen op dat woord wat juist ook ons liefde heeft gegeven voor een volk.

Door de Messias en de God van Israël. En een zo bemoedige. En dat is wat we kunnen doen in deze tijd. En gelukkig doen onze broeders en zusters in Israël dat ook. Tenmidden van de oorlog mogen zij wijzen op dat kostbare evangelie.

En ook wij gaan vanochtend het woord open. Want zoveel vragen als we misschien hebben. Als wij ze hebben. Dan mogen wij juist grijpen naar het woord. En daarin onze antwoorden vinden.

Ik wil met u vanochtend 1 Samuel 17 gaan lezen. Of in ieder geval gedeeltes eruit. Want het is een lang gedeelte. En 1 Samuel 17 is ook een heel bekend gedeelte. Misschien wel een van de bekendste gedeelten.

In de Bijbel. En dat gaat namelijk over David en Goliath. Dus vandaar dat ik omwille van de tijd hier en daar een stukje zal overslaan. Maar ik wil lezen uit 1 Samuel 17.

En dan lees ik vanaf het eerste vers. En ik zal het aangeven wanneer ik een sprongetje maak in de verse. Naar een ander stuk. 1 Samuel 17. Dan lezen we in vers 1.

Toen kwam er een kampvechter tevoorschijn uit het leger van de Filistijnen.

Zijn naam was Goliath uit gat. Zijn lengte was 6L en een span. Hij had een bronzen helm op zijn hoofd. Een geschubt harnas aan. Het gewicht van het harnas was 5000 sikkelbrons.

Hij droeg een bronzen scheenplaat boven zijn voeten. En een bronzen werpspies op zijn schouders. De schacht van zijn speer was als een weversboom. En de punt van zijn speer was van 600 sikkelijzer.

En de schildrager ging voor hem uit. Hij stond daar en riep de gelederen van Israël toe. Hij zei tegen hen, waarom zou u uittrekken om op te stellen voor de strijd? Ben ik niet een Filistijn en bent u geen dienaar of hansal?

Kiest u een man uit die naar mij toekomt. Als hij met mij vechten mij kan verslaan, zullen wij u tot slaven zijn. Maar als ik hem overwin en hem verslaan, zult u ons tot slaven zijn en ons dienen.

Verder zei de Filistijn, heden hoon ik de gelederen van Israël. Geef mij een man om samen te vechten. Toen Sal en heel Israël deze woorden van de Filistijn hoorde, waren zij ontsteld en werden zeer bevreesd.

En dan springen we naar vers 26. Daar vinden we David, die door zijn vader gestuurd is naar zijn broers om hen te eten te brengen, die in het leger diende. En David hoort wat er gebeurt. We zijn lezen in vers 26.

Toen zei David tegen de mannen die bij hem stonden. Wat zal men de man doen die deze Filistijn verslaat en de smaad van Israël afwint? Want wie is deze onbesneden Filistijn wel, dat hij de gelederen van de levende God durft te honen?

Maar ik opnieuw een sprong naar vers 31. Toen de woorden die David gesproken had, gehoord werden en in de tegenwoordigheid van Sal werden verteld, liet deze hem halen.

David zei tegen Sal, laat geen mens vanwege hem de moed laten zinken. Uw diener zal gaan en met deze Filistijn vechten. Maar Sal zei tegen David, je bent niet in staat naar deze Filistijn te gaan en met hem te vechten.

Want jij bent een jongen en hij is een strijdbare man van zijn jeugd af. Toen zei David tegen Sal, uw diener weide de schapen van zijn vader. En kwam er een leeuw van beer die een schaap van de kudde wegnam.

Dan ging ik hem achterna, sloeg hem neer en redde het uit zijn bek. En als hij mij dan aanviel, greep ik hem bij zijn baard, sloeg hem neer en doodde hem. Uw diener heeft zowel leeuw als beer verslagen.

Zo zal deze onbesnede Filistijn zijn als een van hen, omdat hij de gelederen van de levende God gehoond heeft. Verder zei David, de heren die mij uit de klauwen van de leeuw gered heeft en uit de klauwen van de beer, die zal mij redden uit de hand van deze Filistijn.

Toen zei Sal tegen David, ga heen, de heer zijn met je. Vervolgens klede Sal David met zijn eigen kleren, zette een bronzen helm op zijn hoofd en deed hem een harnas aan. David goorde zijn zwaard aan over zijn kleren en wilde gaan, maar hij was ongeoefend.

Toen zei David tegen Sal, ik kan hierin niet lopen, want ik ben ongeoefend. En David deed ze weer uit. Hij nam zijn staf in zijn hand, koos voor zich vijf gladde stenen uit de beek en legde ze in de herdestas die hij had te weten in de zak.

En zijn slinger was in zijn hand. Zo naderde hij tot de Filistijn. De Filistijn kwam gaandeweg dichterbij David en de man die zijn schild droeg liep voor hem uit. Toen de Filistijn opkeek en David zag, veracht hij hem, want hij was nog maar een jongen, rossig en knap van uiterlijk.

De Filistijn zei tegen David, ben ik een hond, dat je met stokken naar mij toe komt? En de Filistijn vervloekte David bij zijn goden. Daarna zei de Filistijn tegen David, kom naar mij toe, dan zal ik je vlees aan de vogels in de lucht geven en aan de dieren op het veld.

Maar David zei tegen de Filistijn, u komt naar mij toe met een zwaard, met een speren, met een werpspies. Maar ik kom naar u toe, in de naam van de heren van de legermachten, de God van de gelederen van Israël, die u gehoond hebt.

Op deze dag zal de heren u in mijn hand overleveren. Ik zal u verslaan en uw hoofd van u wegnemen. Ik zal deze dag de dode lichamen van het leger van de Filistijnen aan de vogels in de lucht geven en aan de dieren van de aarde.

En heel de aarde zal weten dat Israël een God heeft. En deze hele gemeente zal weten dat de heren niet door zwaard of door speer verlost. Want de strijd is van de heren.

Hij zal u in onze hand geven. En het gebeurde toen de Filistijn opstond en naar voren kwam. David tegemoet. Dat David snel naar de gevechtslinie liep. De Filistijn tegemoet.

Vervolgens stak David zijn hand in de tas, nam er een steen uit, slingerde die weg en raakte de Filistijn daarmee tegen zijn voorhoofd, zodat de steen in zijn voorhoofd drong en hij met zijn gezicht de aarde viel.

Zo overwon David de Filistijn met een slinger en met een steen. Hij versloeg de Filistijn en doodde hem. Maar een zwaard had David niet in zijn hand. Daarom snelde David naar voren en ging bij de Filistijn staan.

Hij nam diens zwaard, trok het uit zijn scheden en doodde hem. En hij hakte zijn hoofd ermee af. Dan lees ik nog vers 57 en 58. Toen David terugkeerde van het verslaan van de Filistijn, nam Abner hem mee en bracht hem bij Sal.

En het hoofd van de Filistijn was in zijn hand. En Sal zei tegen hem, van wie ben jij een zoon, jongeman? En David zei, ik ben een zoon van Udina Izei, de Bethlehemiet.

Nou, deze geschiedenis zullen de meesten van ons denk ik wel kennen. Het is een geschiedenis die in alle kinderbijbels terugkomt en zelfs in vele kinderliedjes.

Alleen laten we dan vaak even de gruwelijke details weg bij de kinderbijbel. En deze geschiedenis is eigenlijk haast een uitdrukking geworden. We gebruiken het als we het hebben over een oneerlijke strijd.

De kleine David tegenover de grote Goliath. En we passen hem vaak toe op de strijd in Israël, afhankelijk van met wie we ons het meest identificeren.

De Palestijnen worden nog wel eens de David tegenover de Goliath Israël genoemd. Maar als je een beetje uitzoomt is het eigenlijk andersom. Het kleine Israël tegenover alle landen rondom.

Maar we zullen vanochtend zien dat in geen van beide gevallen die vergelijking opgaat. In ieder geval nog niet. Dat die vergelijking in de toekomst misschien opgaat, maar nu nog niet.

Maar de vraag is of dat is waar deze geschiedenis over gaat. Over de strijd van een kleine jongen tegenover een reus. Vanochtend wil ik met u gaan kijken wat hier werkelijk in deze geschiedenis gebeurt.

Wat er eigenlijk achter de coulissen zich afspeelt. En daarvoor wil ik de vier hoofdrolspelers van deze geschiedenis langsgaan. We beginnen bij Goliath. Dan gaan we het hebben over Sal.

Dan over David. En dan over een vierde hoofdrolspeler in deze geschiedenis. En uiteraard zullen we ook daartussendoor ook de toepassing maken op de actualiteit van vandaag.

Maar we beginnen bij Goliath. Wie was nou Goliath? Uit deze geschiedenis, we hebben net een gedeelte gelezen, leren we vooral hoe Goliath er fysiek uitzag. Hij was zo'n drie meter lang.

Hij droeg een enorme bepansering. En alleen al aan die beschrijving kunnen we zien dat het geen gewone man was. Verder leren we dat Goliath uit de stad Gad kwam.

Ook geen gewone plaats, zoals we straks willen gaan zien. Maar de Bijbel, als we de rest erop naslaan, vertelt ons veel meer over wie Goliath was. En ik ga u eigenlijk een klein stukje mee terugnemen de geschiedenis in vandaag.

Maar eerst een klein stukje vooruit. Later in de boeken Samuel en Kronieken verslaan de mannen van David nog een aantal reuzen. En die reuzen worden daar Revaïte genoemd.

En twee van hen komen ook uit Gad. Het gaat om Isbi Ben Op, Saf, Bet Halachmi, die de broer van Goliath wordt genoemd. En er wordt nog gesproken over een man van grote lengte met zes vingers per hand en zes tenen per voet.

Vier reuzen dus. En ook Goliath, een broer van een van hen, was dus ook een Revaïte. En in Deuteronomium gaat het ook al over een Revaïte.

Och, de koning van Bazan. Zijn bed staat er ongeveer vier bij twee meter omgerekend. Opnieuw een reus. Dus de Revaïte blijken een volk van reuzen te zijn.

En dat lezen we ook in Deuteronomium 2, vers 10. Daar staat, de Emite woonde er vroeger in. Een groot en talrijk volk. Even lang als de Enakite.

Zij werden ook tot de Revaïte gerekend. Even als de Enakite. Maar de Moabite noemde hem Emite. Nou, wat leren we uit deze tekst? Dan zien we dat er nog veel meer reuzenvolken waren.

Namelijk de Emite, de Enakite. Verderop lezen we nog over de Zamzumite. En blijkbaar is Enakite een soort verzamelnaam voor deze reuzen. Want we komen ze ook tegen bij de twaalf verspieders.

Vlak voor de intocht in het beloofde land. Als die twaalf verspieders terugkomen bij Mozes. Na de verkenning van het beloofde land. Dan zeggen zij in nummerie 13, vers 33.

Wij hebben er ook reuzen gezien. Nakomelingen van Enak. Afkomstig van de reuzen. Wij waren in onze eigen ogen als springhanen.

En zo waren wij ook in hun ogen. Dus Goliath, mijn langveel korte waken, was een nakomeling van de inwoners van het land Kanaan.

En opvallend is dat er hier in nummerie bij de twaalf verspieders nog een andere naam voor ze wordt gebruikt. Het woord dat hier vertaald staat met reuzen. Daar staat het woord nefilim in het Hebraeus.

Nou, misschien herkent u de term niet meteen, maar sommigen van u wel. Maar die term nefilim, die komen we ook vlak voor de zondvloed tegen. Dus we gaan nog een stukje verder terug de geschiedenis in.

Voor de zondvloed lezen we in Genesis 6. En het gebeurde toen de mensen zich op de aardbodem begonnen te vermenigvuldigen en er dochters bij hen geboren werden, dat Gods zonen de dochters van de mensen zagen dat zij mooi waren.

En zij namen zich vrouwen uit, alle die ze uitgekozen hadden. Toen zei de heren, mijn geest zal niet voor eeuwigen met de mens twisten, omdat ook hij vlees is, maar zijn dagen zullen 120 jaar zijn.

En die dagen en ook daarna waren er reuzen, nefilim, op de aarde. Toen Gods zonen bij de dochters van de mensen waren gekomen en die kinderen voor hem baarden.

Dit zijn de geweldenaars van oude tijden af, mannen van naam. Nou, het is best wel een lastig gedeelte wat daar staat, maar hier lezen we eigenlijk over de afkomst van die reuzen.

Wat gebeurde hier Gods zonen, engelen? Engele, of beter gezegd in dit geval gevallen engelen, hebben gemeenschap met dochters van mensen. En de kinderen die daaruit voortkomen zijn nefilim, reuzen.

Het woord nefilim betekent letterlijk dan ook gevallene. Dat laten we iets zien van hun afkomst. Voor God was dit een directe aanleiding voor de zondvloed wat hier gebeurde.

Want wat gebeurde hier, dit was een poging van Gods tegenstander om die scheppingsorde die God gemaakt had, volledig te verstoren. God had een aparte orde aangebracht.

Mannen en vrouwen, mensen en engelen, allemaal apart geordend. En hier gaat er eigenlijk iets in tegen die scheppingsorde van God. Iets wat niet de bedoeling was. Maar wat hier ook staat is dat we lezen dat ze er niet alleen in die dagen voor de zondvloed waren, maar ook daarna.

Hoe dat gegaan is weten we niet, maar waarschijnlijk is het na de zondvloed dus nog een keer gebeurd. In ieder geval waren er weer nefilim na de zondvloed. Dus wie is Goliath?

Goliath, als we hier over hem lezen, Goliath is de nakomeling van wat ik zou noemen een demonisch geslacht. Het resultaat van een opstand tegen God zelf.

Dus de strijd waar we net over hebben gelezen tussen David en Goliath is niet de strijd van een klein iemand tegen een reus. Het is een veel grotere strijd. Het is een geestelijke strijd die veel dieper gaat dan een strijd tussen Israël en de Filistijnen.

En daarmee gaan we naar het volgende punt. We gaan naar Sal kijken, de volgende hoofdrolspeler. Nou wie is Sal? Ik denk dat we het antwoord op die vraag grotendeels wel weten.

Sal is hier de koning van Israël. Sal was de koning zoals Israël die graag zag. Eerder in het boek samen wel lezen we dat hij de knapste onder de Israëlieten was.

En hij was langer dan de rest van het volk. Israël had gedacht, nou dit is een man die ons wel kan verdedigen. Dit is een man die ons wel kan leiden. En over Sal spreken we heel vaak negatief.

Maar Sal is wel degene die hier in 1 Samuel 17 de strijd aangaat namens Israël met de Filistijnen. Degene die inderdaad Israël wil beschermen. En toch, zelfs hij Israëls langste man is bang als er een reus voor de deur staat.

En vanuit zijn angst die heel begrijpelijk is, die we allemaal zouden hebben, dan komt Sal met menselijke oplossingen. Allereerst biedt hij zijn mannen geld aan om Goliath te verslaan.

Hij biedt zelfs zijn dochter aan als ze met Goliath gaan vechten. En als David dan komt, dan biedt hij hem zijn eigen wapens aan. Overigens verpandert hij een jonge man waarvan hij vermoedt dat hij de strijd zal verliezen, toch die strijd maar aan laat gaan.

Maar we lezen helemaal nergens dat Sal iets van dit geestelijke aspect van deze strijd ziet. En dat is niet de eerste keer. Sal had eerder ook de koning van Amalek gespaard en van de buit genomen tegen Gods opdracht in.

En dat is wat hem uiteindelijk zijn koningschap kost. En vandaag, vandaag als we naar Israël kijken, Sal was hier de rechtmatige koning van Israël.

Vandaag de dag heeft Israël een president en een premier die het volk leidde. Vandaag is voor mij de vraag of de leiders van Israël vandaag niet zijn als Sal.

Ze proberen wel Israël te beschermen. Ze proberen wel een volk te beschermen. Maar ze komen stuk voor stuk met menselijke oplossingen. Vandaag de dag vertrouwt Israël op hun leger, een van de beste ter wereld.

Israël vertrouwt op hun geheime diensten, ook behorend tot de beste ter wereld. En als je vandaag met Israël spreekt, dan zeggen ze, we zullen gaan winnen. En niet omdat ze dat baseren op een geestelijk iets, maar eenvoudig omdat ze zichzelf oppeppen en kracht inspreken.

En zo zien we eigenlijk dat er sinds Sal nog steeds eigenlijk niet veel veranderd is in Israël. Nog steeds wordt er vertrouwd op de eigen menselijke kracht. Ook al is het een geestelijke strijd die de gaande is.

En daar zullen we het zo wat meer over hebben. Maar eerst gaan we het hebben over de, misschien wel de hoofdrolspeler in deze geschiedenis. David. Sal was weliswaar de koning van Israël op dit moment.

Maar David is hier eigenlijk de rechtmatige koning. Al ziet niemand dat nog op dit moment. Maar David was al gezalfd op dit moment door Samuel.

David was de koning die door God zelf was uitgekozen. En niet de koning zoals het volk die graag zag. Sal was met een kruik gezalfd.

David was met een hoorn gezalfd. Een kruik is breekbaar, maar die hoorn dat is het teken van de kracht van een dier. Er is ook het teken van laat ons zien iets is verschil in koningschap.

Sal's koningschap was breekbaar. En Davids koningschap zou voor eeuwig zijn en overgaan op zijn nakomeling in de toekomst. En bij zijn zalving van David zegt de heren tegen Samuel.

De mens ziet aan wat voor ogen is, maar de heren ziet het hart aan. Weet u, God had Davids hart gezien. God had een hart gezien dat naar hem uitging.

En dat was de reden dat David de man was naar Gods hart. Niet omdat hij foutloos was, zeker niet. Daar spreekt de Bijbel duidelijk over. Maar zijn hart ging wel uit naar God. Dus wat is er hier aan de hand?

Israël is hier verwikkeld in een strijd met een geestelijke achtergrond, hadden we gezien. En de koning van Israël op dat moment, Sal, die ziet niks van dat geestelijke aspect. Die komt een menselijke oplossing.

Maar dan, dan komt de rechtmatige koning van Israël, namelijk David. En David ziet dat geestelijke aspect duidelijk wel. David heeft het niet over een Filistijn die met Israël spot.

Hij heeft het over een Filistijn die de gelederen van de levende God hoont. De levende God staat in de Bijbel altijd tegenover de afgoden. Die levenloos zijn.

En tegen Sal zegt David dat de Heere hem zal redden. Maar de climax van Davids geestelijke taal komt als hij tegenover Goliath staat. Dan zegt hij dat hij komt in de naam van de Heere.

En dat hij hem zal verslaan. En dat heel de aarde zal weten dat Israël een God heeft. Weet u, toen ik dit ging studeren, bestuderen, toen vroeg ik mij iets af.

Waar haalt David deze woorden vandaan? Want hij spreekt nogal met wat gezag en autoriteit. Waar haalt hij die autoriteit vandaan? Want we lezen nergens dat God hem hier naartoe had gestuurd om dit te gaan doen.

Nee, David was door zijn eigen vader gestuurd om eten te gaan brengen aan zijn broers. Dat is waarom hij hier was. Hij kwam helemaal niet om een reus te verslaan. En toch is het bij David geen spoortje van twijfel te bespeuren.

Hoe kan David dit met zoveel zekerheid zeggen? En ik denk dat het antwoord erop tweeledig is. Ten eerste hadden we bij Davids zalving staat er dat vanaf dat moment de geest van de heren vaardig over hem was.

Dus we mogen ervan uitgaan dat David door de heilige geest geleid werd. Niet voor niets noemt Petrus David later ook een profeet. Maar ten tweede handelt David hier volgens de opdracht die oorspronkelijk aan Israël gegeven was.

Als rechtmatige koning van Israël vervulde hij een van de taken die aan het volk Israël gegeven was. Wat bedoel ik daarmee? Nou, dan moeten we opnieuw even een klein stukje terug in de geschiedenis.

Op verschillende plekken krijgt Israël het bevel van Mozes om de enakieten en die andere volken in het land uit te roeien vanwege hun goddeloosheid. Israël betekent ook strijder gods.

Dat slaat in eerste instantie natuurlijk op Jacobs worsteling. Maar ik denk dat we daarin ook mogen zien dat Israël het volk was wat gods strijd moest voeren. En onder leiding van Jozua, dan gebeurt dat uitroeien van die volken ook grotendeels.

Maar als Jozua's werk dan wordt opgezomd in Jozua Elf, dan staat er een opvallend zinnetje tussen. Vers 22, Jozua Elf. Dus die opdracht die Israël had gekregen, die was niet volledig uitgevoerd.

Er waren nog reuzen over. Waar waren die reuzen over? Nou, onder andere in Gad waar Goliath vandaan kwam. Ziet u dat David als vertegenwoordiger van Israël eigenlijk deze opdracht gaat afmaken.

En ik geloof dat dat ook is waar hij zijn autoriteit vandaan haalt. En vandaar dat zijn mannen later die opdracht nog verder uitvoerden door die andere vier reuzen te doden. Nou, weet ik dat veel mensen nog wel eens wat moeite hebben met deze opdracht die Israël had gekregen om die volken uit te roeien.

Dat mensen moeite hebben met al het geweld wat er staat in het Oude Testament. En enerzijds begrijp ik dat wel, maar anderzijds moeten we ook goed kijken wat de Bijbel zelf zegt.

Want we hebben gezien dat het niet gaat om gewone volken, maar om reuzen. Weten we wanneer de kleine David het opneemt tegenover de reus, dan vinden we dat allemaal een prachtig verhaal.

Wat als een uitdrukking is geworden. Maar wanneer het kleine Israël het opneemt tegen volken van reuzen, dan hebben we er opeens moeite mee. Weten we, als we er moeite mee hebben met Gods strijd tegen deze volken, dan moeten we heel goed beseffen waarom die strijd er is.

Het eerste punt waarom die strijd er is, is wie ze waren. We hebben al gezien, ze waren het resultaat van een opstand tegen Gods scheppingsorde. Het nageslacht van twee soorten die niet samen hoorden te gaan.

Het tweede punt is wat ze deden. Lees maar eens Deuteron 18 na. Nou wordt Israël gewaarschuwd om zich niet in te laten met de gruweldaden van de volken die daar wonen.

Onder andere waarzeggerij, tovenarij en dergelijke. Maar ook met degene die zijn zoon en dochter door het vuur laat gaan. Weet u, deze volken die in het land Israël woonden, die worden gekenmerkt door het occulte.

Waarzeggerij, tovenarij en zelfs de kinderoffers komen bij deze volken vandaan. Kunt u zich dan afvoorstellen dat God een afschuw daarvan heeft?

Van volken die kinderoffers uitvoeren. Die kostbare schepselen, die jonge levens die God zelf gemaakt heeft. Dat die worden opgeofferd aan de afgoden.

Kunt u zich voorstellen dat dat een gruwel is in Gods ogen? En alsof dat nog niet erg genoeg is, dan nemen de andere volken ook die gewoontes over van dat occultisme en die kinderoffers.

En zelfs Israëls slechtste koning, koning Agap in de geschiedenis, die haalt zijn inspiratie bij deze volken vandaan. Kunt u zich dan voorstellen dat God dat een halt wil toeroepen?

Het derde punt is waar deze volken woonden. Het is opvallend dat ze expliciet genoemd worden. Wanneer Abram in het land komt, dan staat er, de Canaanieten woonden toen in dat land. Weet u deze volken?

Dit demonische geslacht waar in de wereld woonden zij. Zou het toevallig zijn dat dit demonische geslacht op die ene plek op deze wereld woonde? Dat ene land waar God zijn reddingsplan met deze wereld wilde uitwerken?

De plek waar God de Messias geboren wilde laten worden toen die Heer Jezus mens werd, kwam hij naar die plek op aarde? De plek waar de Heer Jezus zal gaan regeren vanuit Jeruzalem?

De plek van waaruit hij de wereld eens vrede en gerechtigheid zal brengen? Het zou toevallig zijn dat juist dit demonische volk op deze plek woonde, waar God zijn reddingsplan ging uitvoeren.

Zo zijn er minstens drie redenen waarom God moest ingrijpen. En weet u, zelfs ondanks hun gruwelijkheden heeft God ook aan deze volken zijn genade betoond. Want God had aan Abram het land beloofd.

Maar weet u, God zegt Abram dat pas de vierde generatie na Abram er zal wonen. Waarom moest Abrams nageslacht 400 jaar wachten?

Omdat de maat van de ongerechtigheid van de Amerieten nog niet vol is. Dit zijn de Amerieten. De Amerieten waren ook een van die reuze volken.

Amos beschrijft dat ze hoog waren als seders en sterk als eiken. Nou, weet u wat hier staat? God heeft 400 jaar gewacht voordat hij ingreep bij deze volken.

En zelfs in die tussentijd heeft hij zijn eigen volk in slavernij laten gaan in Egypte. In de slavernij in onderdrukking laten leven. Omdat hij nog genade wilde betoond aan deze volken.

Omdat de maat van hun ongerechtigheid nog niet vol was. En al die 400 jaar waren deze volken bezig. Met tovenarij, waarzeggerij, dodenraadplegen, kinderoffers.

Dat is wat God heeft toegelaten al die tijd. En als God dan gaat ingrijpen, dan komt er dit keer geen zondvloed. Nee, dan houdt God een hele gerichte veldtocht met zijn volk Israël onder deze volken.

Dus heeft God buitensporen geweld gebruikt? Nee. Eerder een heel gerichte militaire missie waarbij Israël zijn strijder was. En David als rechtmatige koning van Israël, die voltooit die missie.

Nou, waarom behandel ik nou juist deze geschiedenis vandaag? Als we David en Sal vergelijken, is het heel goed om onszelf af te vragen hoe wij naar de werkelijkheid om ons heen kijken.

Zien we zoals David wat zich er geestelijk afspeelt? Of kijken we alleen naar wat voor ogen is, zoals Sal dat deed? En komen we met menselijke oplossingen?

Zijn we ons bewust dat er ook vandaag de dag een geestelijke strijd gaande is? In onze eigen levens om ons heen? Maar zeker ook als we het nieuws aanzetten naar Israël.

En Israël is vandaag in die dag niet bezig met een missie zoals Jozef en Mozes die hadden. Israël is bezig hun eigen land, hun eigen huizen, hun eigen gezinnen te beschermen.

Maar weten we wat er achter de schermen aan de hand is? Dat lezen we in Psalm 83. Psalm 83, daar lezen we een gebed tot God. En er staat in vers 4, of ik lees vanaf vers 2.

Weet u, dit gebeurde ten tijde van de psalmschrijver.

En dit gebeurt nog steeds. Gods vijanden, op wie hebben zij het gemunt? Op het volk Israël. Zodat aan de naam van Israël niet meer gedacht wordt.

Weet u, als Israël zou verdwijnen, dan zou God geen waarmaker zijn van zijn belofte. Israël heeft vandaag de dag geen garantie op dat zij geen lijden zullen ondervinden.

Maar wel de garantie dat zij nooit volledig zullen worden uitgeroeid. Omdat zij Gods volk zijn. Omdat God nog belofte voor hen heeft klaar liggen. Weet u waarom? Door dat hele oude testament door kindermoord was bij de Exodus.

Een poging bij Esther om het volk uit te roeien. Omdat God via dit volk zijn zegen aan de wereld wilde geven. Hen gaf hij het geschreven woord. Het mede dankzij het volk Israël heeft u vandaag een Bijbel op schoot liggen.

Maar nog veel verder vanuit, bovenuit. Uit hen kwam het vlees geworden voortvoort. Ons Heer Jezus, de redder van de wereld. De grootste zegening. En vandaar dat Satan iets liever wilde dan het volk uitroeien.

Zodat er geen Messias uitgeboren kon worden. En sindsdien, de Messias is gekomen. Satan heeft het niet kunnen voorkomen. Maar nog steeds is er een strijd door de hele geschiedenis heen tegen het Joodse volk.

Waarom? Omdat de Heer Jezus ook weer op die plek zal terugkomen. Als de Heer Jezus vrede en gerechtigheid komt brengen, dan komt hij niet in Amsterdam of in New York. Dan komt hij in Jerusalem.

Opnieuw zal hij op die plek komen. En zal de vrede en gerechtigheid zijn. En dat is ook waarom een strijd gaande is. Om dat kleine stukje land. En daarmee is niet alles wat Israël doet goed.

Nee, Israël is een koning momenteel zal zal. Met hun eigen menselijke wapens aan het vechten. Weet u wat er nodig is? Datgene waar ik mee begon. Waar ik met die mannen in Amsterdam over sprak.

Er is eerst vrede in hun hart nodig. Verzoening met God zelf. Het is van belang dat zij de Heer Jezus als hun Messias gaan aanroepen. Alleen dan kunnen ze werkelijk vrede gaan vinden.

Ik had beloofd het nog over een vierde hoofdrolspeler te hebben. Daar ga ik mee afsluiten. En die vierde hoofdrolspeler in deze geschiedenis is natuurlijk niemand minder dan God zelf.

Hij is de grote hoofdrolspeler. En David is in deze geschiedenis zijn instrument. Maar deze geschiedenis wijst tegelijkertijd vooruit naar Gods handelen in de toekomst.

Allereerst is David in deze geschiedenis een beeld van de Heer Jezus. Zoals David Goliad doodde met zijn eigen zwaard. Zo heeft de Heer Jezus Satan overwonnen.

Met zijn eigen wapen. Weet u welk wapen het was? De dood. Hebreeën 2 vers 14 zegt dat hij de Heer Jezus door de dood. Hem die de macht over de dood had.

Dat is de duivel teniet heeft gedaan. Zo heeft de Heer Jezus ook Satan met zijn eigen wapen overwonnen. Ook al zien we dat nog niet om ons heen. Maar dat zal eens werkelijkheid worden.

En deze geschiedenis wijst nog wat verder vooruit dan naar de strijd bij de kruising en opstanding van de Heer Jezus. Heel wat elementen uit deze geschiedenis verwijzen naar wat de Heer Jezus gaat doen voor zijn volk bij de wederkomst.

David vraagt wat men de man zal doen die de smaad van Israël afwendt. Jezaaier 25 zegt dat de Heer Jezus in de toekomst de smaad van zijn volk zal wegnemen van heel de aarde.

We weten dat David vijf gladde stenen voor zich uitkoos uit de beek. Psalm 110 spreekt ook over de Messias die onderweg drinkt uit de beek.

We lezen over David die zijn steen wegslingert. We lezen in Zachariah 9 vers 14 dat de Heer zal boven hem verschijnen en als een bliksem zal zijn pijl uitschieten.

En als David Godiat heet verslagen dan lezen we dat alle mannen van Israël en Juda opstaan en de Filistijnen achterna gaan. In Zachariah 12 vers 8 lezen we.

Op die dag zal de Heer de inwoners van Jeruzalem beschermen. Wie onder hen wankelt zal op die dag als David zijn. En de geschiedenis sluit af met van wie ben jij een zoon jongeman.

Psalm 24 zegt wie is deze koning der ere. De Heere sterk en geweldig. De Heere geweldig in de strijd. Weet u wat ik zo mooi vind dat we net lazen dat wanneer de Heer Jezus komt als koning van Israël.

Nadat zijn volk hem heeft aangeroepen in de grote verdrukking. De inwoners van Jeruzalem zullen zijn als David. Dan zullen ze niet meer zijn zoals Sal en met eigen wapens vechten.

Weet u? Dan mogen de inwoners van Jeruzalem achter gaan. Achter hun koning aangaan. De koning van Israël als de Heer Jezus terugkomt. En dan straalt de glorie van de koning af op hen.

Hun smaad zal worden weggenomen. En dan mogen ze alsnog hun taak gaan vervullen. Door in godsnaam zijn vijanden te gaan bestrijden. Die dan allemaal gelegerd zijn tegen Jeruzalem.

Als de Heer Jezus terugkomt dan zal hij zelf als hoofd van het volk voor zijn volk uitgaan. Als David voor het leger uitgaan. Nu zijn die leiders nog als Sal.

Ze vechten voor een volk. Maar met aardse wapens. Maar straks komt de rechtmatige koning van Israël zijn broeders opzoeken. Als hij wordt gestuurd door zijn vader.

Om zijn broeders werkelijk te eten te geven. Hij zal zelf ingrijpen. Hij zal zelf voor zijn volk gaan strijden. En als de Heer Jezus terug zal komen.

Dan komt hij niet als een kleine jonge man. Dat heeft hij al eens gedaan. Hij is al eens als kind gekomen. Maar als hij dan terugkomt. Dan komt hij in zijn grootheid.

En er moeten zelfs de poorten verhoogd worden staat er. En net zoals David en Goliath eindigt met de vraag naar David. Wil ook ik eindigen.

Van wie is hij een zoon? Wie is deze de koning der eren? Hoe kent u de Heer Jezus? In de eerste plaats is de vraag belangrijk. Kent u hem als uw verlosser?

Als degene die is voor u gestorven en opgestaan? Maar dan als de vraag, als u daar ja op kunt zeggen. Is ook de vraag, kent u zijn grootheid? Of kent u hem alleen als die leidende knecht?

Kent u zijn rechtvaardigheid? Dat zelfs geen demonisch volk voor hem kan bestaan. Kent u hem als de koning der eren? Die zal terugkomen en vrede en gerechtigheid zal brengen.

Wat wij vandaag ook op het nieuws zien. Welke ellende we vandaag ook om ons heen zien. We hebben een zekerheid, omdat Gods woord ons belooft dat de situatie zal gaan veranderen.

En misschien wordt de situatie voor die tijd nog wel slechter. Maar hier mogen wij aan vasthouden. Dat de Heer Jezus gaat komen en vrede en gerechtigheid zal brengen. En tot die tijd, tot het zover is, mogen we hem bekendmaken aan degene die nog met lijden te maken hebben.

Mogen we hem vertellen van degene die vrede in het hart wil brengen. En laat dat ons gebed zijn. Ook vandaag de dag voor Israël. En ik was heel dankbaar dat ik al zoveel mensen mocht horen bidden vanochtend.

Inderdaad. Om niet alleen te bidden dat er nu vrede in Israël zal komen. Ja, laten we daar verbidden. Maar bovenal dat mensen in hun nood die Jezus zullen gaan aanroepen.

Of ze nou Jood zijn of Arabier, Israëli of Palestijn. Ze hebben de eerste plaats tegen Jezus nodig. Alleen dan zal de vrede komen. Amen.