Leiderschap

Spreker

L. Janse

Date
Oct. 8, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen. Wat bijzonder om hier vanmorgen te mogen zijn.! Dat is het altijd, maar zeker ook vanmorgen, om bij deze inzegelingsdienst van Job als oudste te zijn.

! Ik wil jullie ook vanaf deze plaats van hartelijk Godzegen toe wensen, Job en Lisa. Bij deze prachtige, inhoudsvolle, gewichtige taak die God jullie toevertrouwt.

En bedankt ook voor je getuigenis. En ik hoop dat jullie een hele zegenrijke tijd zullen hebben samen met de andere oudste en de hele gemeente. Ik wil vanmorgen met jullie nadenken over het thema sterk in uw kracht, gerust in uw bescherming.

En ik heb dat ook een beetje toegespitst op het thema leiderschap. Omdat we vandaag ook de inzegeling van Job als oudste meemaken. En ik wil met jullie gaan lezen uit 1 Samuel 13, 1 Samuel 16 en 1 Samuel 30.

Maar we beginnen in 1 Samuel 13 vers 14. En ik wil jullie vragen om mee te lezen. We denken na over David die door God wordt aangesteld.

1 Samuel 13 vers 14. Dan begin ik te lezen in het midden van het vers.

1 Samuel 13 vers 14, het midden. De Heere heeft een man naar zijn hart voor zich uitgezocht. En de Heere heeft hem de opdracht gegeven een vorst te zijn over zijn volk.

Omdat u niet in acht genomen hebt wat de Heere u geboden had. Dan er 1 Samuel 16 vers 1. 1 Samuel 16 vers 1.

Toen zei de Heere tegen Samuel. Hoe lang rouwt u om Saul die ik immers verworpen heb. Zodat hij geen koning over Israël meer zal zijn. Vul uw hoorn met olie en ga op weg.

Ik zend u naar Isaïe de Bethlehemid. Want ik heb een koning voor mij gezien onder zijn zonen. En dan er 1 Samuel 30.

En dat is het hoofdstuk waar ik met name bij stil wil staan vanmorgen. 1 Samuel 30 vanaf vers 1. 1 Samuel 30 vers 1. David is dan nog geen koning.

Dit is kort voor zijn koningschap. Hij woont dan in het land van de Filistijnen. Onder besturing van koning Agis.

En dit gebeurt dan. 1 Samuel 30 vers 1. Het gebeurde echter toen David en zijn mannen op de derde dag in Ziklag aankwamen. Dat de Amalekieten een inval hadden gedaan in het zuiderland.

En in Ziklag. Ze hadden Ziklag verslagen en met vuur verbrand. En de vrouwen die er waren van de kleinste tot de grootste als gevangenen weggevoerd. Ze hadden niemand gedood.

Maar hadden hem weggevoerd en waren hun zweegs gegaan. David en zijn mannen kwamen bij de stad. En zie die was met vuur verbrand. En hun vrouwen, hun zonen en hun dochters waren als gevangenen meegevoerd.

Toen begonnen David en het volk dat bij hem was luid te huilen. Totdat er geen kracht meer in hen was om te huilen. Davids beide vrouwen waren ook als gevangenen meegevoerd.

Ahinoam uit Jisrael. En Abigeel de vrouw van Nabal uit Karmel. David werd zeer benauwd. Want het volk sprak erover hem te stenen. De zielen van het hele volk waren namelijk verbitterd.

Ieder over zijn zonen en over zijn dochters. David echter sterkte zich in de Heer zijn God. En David zei tegen de priester Apjatar, de zoon van Achimelech, breng mij toch de efot.

En Apjatar bracht de efot bij David. Toen raadplichtte David de Heer en zei, zal ik deze bende achtervolgen? Zal ik ze inhalen? En de Heer zei tegen hem, achtervolg ze, want u zult ze zeker inhalen en u zult de gevangenen zeker bevrijden.

En David ging op weg. Hij en de zeshonderd mannen die bij hem waren. En toen ze bij de Beek Bezor kwamen, bleven de overgeblevenen achter. Maar David achtervolgde hen. Hij en vierhonderd mannen.

Maar tweehonderd mannen die zo moe waren dat ze de Beek Bezor niet konden oversteken, bleven achter. En ze vonden een Egyptisch man in het veld en brachten hem bij David. Ze gaven hem brood en hij at en ze gaven hem water te drinken.

Ze gaven hem ook een stuk van een klomp vijgen en twee rozijnenkoeken. Hij at en zijn geest kwam in hem terug, maar hij had drie dagen en nachten geen voedsel tot zich genomen of water gedronken. Daarna zei David tegen hem, van wie bent u en waar komt u vandaan?

Toen zei de Egyptische jongen, ik ben de slaaf van een Amalekitische man, maar mijn heer heeft mij achtergelaten omdat ik drie dagen geleden ziek geworden ben. We hadden een inval gedaan in het zuiderland van de Geretiten, dat aan Juda toe behoort, en in het zuiderland van Kaleb.

En wij hebben ziklag met vuur verbrand. Toen zei David tegen hem, kun je mij naar deze bende brengen? Hij zei, zweer maar bij God dat u mij niet zult doden en dat u mij niet zult overleveren in de hand van mijn heer.

Dan zal ik u naar deze bende brengen. En hij bracht hem erheen. En zie, ze lagen verspreid over het hele gebied, etend, drinkend en feestvierend, vanwege de hele grote buit die ze meegenomen hadden, uit het land van de Filistijnen en uit het land van Juda.

David sloeg op hen in, van de schemering tot aan de avond, van de volgende dag, er ontkwam niemand van hem, behalve 400 jonge mannen die op kamelen reden en ontvluchten.

Zo bevrijdde David alles wat de Amalekieten meegenomen hadden. Ook bevrijdde David zijn twee vrouwen. Niemand van hen ontbrak. Van de kleinste tot de grootste, tot de zonen en de dochters toe.

En niets van de buit, ja, niets van alles wat ze voor zich meegenomen hadden. David bracht het allemaal terug. David nam ook al de schapen en de runderen mee. Ze dreven die voor het eigen vee uit en zeiden, dit is de buit van David.

En toen David bij de 200 mannen kwam, die zo moe waren geweest, dat ze David niet hadden kunnen volgen en die ze bij de beek bezorg hadden laten achterblijven, gingen die David en het volk dat bij hem was tegemoet.

David naderde tot het volk en vroeg naar hun welstand. Toen namen alle slechte en verdorven mannen onder de mannen die met David meegetrokken waren het woord en zeiden, omdat zij niet met ons opgetrokken zijn, zullen wij hun niets geven van de buit die wij gered hebben, maar aan ieder alleen zijn vrouw en zijn kinderen.

Laten ze die meevoeren en weggaan. Maar David zei, Zo moeten jullie niet doen mijn broeders, met wat de Heer ons gegeven heeft. Hij heeft ons bewaard en heeft de bende die op ons afkwam in onze hand gegeven.

Wie zou in deze zaak naar u luisteren? Want zoals het deel is van hen die met meet en strijden getrokken zijn, zo zal ook het deel zijn van hen die bij de bagage gebleven zijn.

Ze moeten samen delen. En dit is van die dag af en voortaan zo geweest. Want hij heeft het tot een verordening en bepaling ingesteld in Israël tot op deze dag.

Tot zover. Je zult het maar meemaken. Als schaapheddersjongen wordt je van achter de schaapskooien geroepen of je wil verschijnen voor de profeet van het volk.

En je wordt gezalfd als de nieuwe koning van Israël. Je wordt geroepen als dienaar aan het hof van de zittende koning, koning Sal.

En als je op het strijdveld komt, versla je Goliath. Het volk danst en zingt. Sal heeft zijn duizenden verslagen. Maar David zijn tienduizenden.

Hij is de rising star. De nieuwe gevierde koning. Het lijkt wel een jongensdroom. Of toch niet? In het leven van David zien we roeping.

Roeping van Gods wegen verwezelend. Een roeping niet om de gevierde koning, de gevierde leider te worden.

Al lijkt dat soms wel zo te zijn. Maar als je goed leest en als je het verhaal van Davids leven uitleest, dan zie je dat God met iets anders bezig is.

God is niet bezig David de man te laten zijn. God is bezig om David een plaatje te laten zijn. Een plaatje van de koning die komen gaat.

De Messias, Jezus Christus. En daar heb je het doel van leiderschap. Leiderschap bestaat niet om het leiderschap.

Leiderschap bestaat allereerst om het karakter van de Heer Jezus Christus te weerspiegelen. En uit te leven in de gemeente.

In de verantwoordelijkheden die je zijn toevertrouwd. Ik wil dat aan de hand van het leven van David vanmorgen met jullie overdenken. Drie dingen. Eén, David is de gezochte leider.

Heel kort. Ten tweede, David is de beproefde leider. 1 Samuel 30. En ten derde, David is de gesterkte leider. Ook in datzelfde hoofdstuk.

Eerst dat eerste. David is de gezochte leider. God is op zoek naar mannen die voor hem in de bres willen staan.

Regelmatig vind je in de Bijbel de uitspraak. Wie zal voor mijn volk uitgaan? In de gemeente van de Heer Jezus ook vandaag is het zog nogal een worsteling om leiders te vinden.

Mannen die bereid zijn het oudstenschap te dragen. Veel kerken worstelen ermee. Om oudsten te vinden. Oudsten aan te stellen.

Mensen die verantwoordelijkheid willen dragen. Mensen die zich willen geven. Mensen die zich willen committen, om het modern te zeggen. Die het juk willen dragen om de gemeente dienend te leiden.

Geestelijke leiders worden niet allereerst aangesteld of benoemd door mensen. Ze krijgen hun roeping en een opleiding van God. God zoekt ze en God roept ze.

Oswald Sanders schrijft in zijn boek Geestelijk Leiderschap. Leiderschap wordt niet verkregen door promotie. Niet door opleiding. Maar langs de weg van gebeden en tranen.

Het wordt verkregen door het beleiden van zonde. Door veel onderzoek van het eigen hart. En door verootmoediging voor God. Door zelfovergave. Door het afsweren van de afgoden.

En een vrijmoedig omhelzen van het kruis. Zonder te klagen. En altijd maar weer te zien om de gekruisigde Jezus.

Die mensen zoekt God. Waar vind je die? Vraag dat maar eens aan Isaïe. De vader van David. Overal.

Maar niet bij de schaapskooien. Hij laat zijn zeven zonen. Ik dacht dat het er zeven waren. Parmantig paraderen. Maar Gods geest maakt Samuel duidelijk. Deze zijn het niet.

En dan toch komt dat idee. Misschien moeten we dan die jongste. Die roodharige. Vijftien jaar. Zestien jaar. Toch maar roepen.

Van achter de schaapskooien. Daar was hij druk bezig zijn werk trouw te doen. En zijn God te zoeken. Veel van de psalmen. Zijn van Davids hand waarschijnlijk geschreven.

Of onder andere geschreven. Toen hij hedder was. En toen hij met zijn harp wellicht de stilte zocht. Hij zocht niet het leiderschap. Hij zocht zijn God. En God.

Vind iets. In hem. In Samuel 13. Daarom las ik dat vers. Zegt. God heeft zich een man uitgezocht. God zoekt. Saul had gefaald.

Maar God zag het hart van David. Een man naar mijn hart. En ik las dat vers uit 1 Samuel 16. Waar staat. Ik heb een koning gezien.

God zoekt. In Samuel 13 vers 14. En God ziet. In Samuel 16 vers 1. Ik heb een koning gezien. Onder de zonen van Isaïe.

Een andere vertaling zegt. Ik heb een koning ontdekt. Alsof God iets gevonden heeft. Natuurlijk wist hij dat al. Het is door Gods genade. Dat David geworden is. Wie hij geworden is.

Maar God zegt. Ik heb hem gevonden. In handelingen 13. staat de tekst. In het oude testament.

Ik heb David gevonden. Een man. Naar mijn hart. Gezocht. Gezien. En gevonden.

Mannen. Die op zoek zijn. Naar God. Niet naar een positie. Niet naar leiderschap. Niet naar oudstenschap. Maar naar God.

Naar de Heer Jezus. En de verheerlijking van zijn naam. Dikwijls. Vindt dat. Proces. Plaats.

In de stilte. En gewoon. Terwijl je trouw je werk doet. Bij de schapen. In je gezin. In de gemeente. Een gezochte leider.

Ik wil vandaag daar wel even een streepje onder zetten. Ik heb het nu vooral over leiderschap. Oudstenschap. Ik heb een aantal keer het woord mannen genoemd. Maar je kunt deze principes ook toepassen op iedere christen.

Die verantwoordelijkheid wil dragen in de gemeente. Ook vrouwen. Die bereid zijn hun gaven in te zetten. En te dienen. Wat treft God aan als hij jou zoekt?

Welk verlangen vindt hij op de bodem van jouw hart? Waar is het jou om te doen? Ben jij bereid in deze drukke tijd?

Deze tijd van carrière. En zelfontplooiing. En talloze kansen in onze moderne maatschappij. Ben jij bereid om de gemeente van de Heer Jezus te dienen? Ben jij bereid om je gaven in te zetten?

Hier, lokaal. Of misschien wel over de grenzen heen. Om beschikbaar te zijn voor God. Zoek dan niet naar posities.

Maar zoek God. En ontwikkel een Godvrezend karakter. Doordat je de schrift bestudeert. En je voortdurend op de Heer Jezus werpt.

Het tweede. De beproefde leider. Een helder verhaal. Een jongensdroom. Ik heb het vroeger wel zo gelezen hoor.

Uit de kinderbijbel. Het verhaal van David. Het is toch een prachtig verhaal. Niet waar? Ja, dat klopt. Dat klopt. Maar je moet het wel helemaal lezen. God schuift absoluut David naar voren.

Het is door Gods soevereine leiding dat hij aan het hof komt. Dat hij daar zal en zijn wijze van regeren leert kennen. Het is door Gods leiding dat hij op het slagveld komt en Goliath verslaat.

Er staat zo mooi. De geest van God werd vaardig over David van die dag af en voortaan. 1 Samuel 16 vers 13. Er wordt gezalfd met olie. Beeld van de kracht van de Heilige Geest.

Met andere woorden. God stelt je in staat om leiding te geven. Dat is mooi Job. En alle andere oudsten. Je hoeft het niet in eigen kracht te doen. Het is God die bekwaam maakt.

Die in staat stelt. Een mooi verhaal zei ik. Ja, maar de voorbereiding en de training. Voorafgaand en tijdens het leiderschap. Verloopt niet altijd alleen via hoogte.

Maar ook door diepten. Je zou kunnen zeggen om de kwaliteit van iemands geloof. En iemands karakter te testen. Te beproeven. Laat God ook moeilijke situaties toe.

Je kunt er in het leven van David niet omheen. Dat zal een functie heeft in het leven van David. Dat is niet allemaal narigheid die God ook niet wil. God heeft soeverein het voorbereidende pad in Davids leven gekozen.

En daarin heeft zal een rol. David wordt beproefd. David wordt als het ware in de diepte gegooid. Waarom? Om een karakter te ontwikkelen.

Om een man naar Gods hart te zijn. En dat proces is kostbaar in Gods oog. Toen en nu nog steeds. 1 Samuel 30 is eigenlijk de generale repetitie.

Als je daar doorleest dan kom je in 2 Samuel. En niet lang daarna over Leidsal. En wordt David aangesteld als koning in Hebron. David is in 1 Samuel 30. Ik ben nu in dat hoofdstuk aangekomen.

David is onder voortdurende dreiging van Saul. En hij is uitgeweken naar het land van de Filistijnen. Je zou kunnen zeggen. Ik vat even het verhaal samen. Ook voor degenen die het misschien niet zo goed kennen.

David heeft als het ware een soort asielzoekersstatus. In het land van de Filistijnen. En koning Agis is hem goed gezind. Ziklag is een soortje zijn residentie.

De stad waar hij mag verblijven. Samen met zijn mannen en hun gezinnen. En op een dag brengt koning Agis zijn legers bijeen. In Afec. En ze gaan strijden.

Let op. Tegen Israël. David biedt aan mee te helpen. Een gewaagd aanbod. En Agis vindt dat goed.

Want hij ziet dat David een kundig generaal is. Maar de generaals van Agis vertrouwen het niet. En die komen bij Agis en zeggen. We hebben liever niet dat David meegaat. Maar plotseling zou hij zich om kunnen keren.

En tegen ons gaan strijden. En dan verliezen we. En Agis mag de moeilijke boodschap brengen. We hebben toch liever niet dat je meegaat. Je kunt terug naar Ziklag.

En na een hoop vijven en zessen vertrekt David met zijn mannen. En gaan ze naar Ziklag. Daar komen ze na drie dagen aan. Een lange reis.

Waarschijnlijk vermoeid. En misschien ook een beetje gedesillusioneerd. Geroepen aan het front. En onverrichte zaken terug naar huis. Maar dat is nog niet het ergste.

Als ze in Ziklag aankomen. We hebben het gelezen. Is Ziklag met vuur verbrand. Ik wil je vragen vanmorgen. Je een beetje in deze situatie te verplaatsen. Misschien wel goed te doen vanmorgen.

Omdat we. Als je de actualiteiten en het nieuws volgt. Er weer zoiets gebeurt. In Israël. Een onverwachte inval.

De aardsvijanden van Israël. Toen de Amalekieten hebben toegeslagen. Amalek die in de woestijn Israël in de rug aanviel.

Weet je nog. Exodus 17. Valt hier op het aller onverwachtst. Als de mannen op missie zijn. Ziklag aan. Hun huizen verbrand.

Hun bezittingen gestolen. En hun vrouwen en kinderen weggevoerd. Zoals in de achterliggende dagen. Ook Israëlieten weggevoerd zijn.

Uit het land. Ontgoocheling. Alon. Wat nou koningschap.

Wat nou leiderschap. Ontreddering maakt zich van hen meester. Inclusief van David. Ik hoop dat je het verhaal volgt.

Er staat vers 4. Hoofdstuk 30 vers 4. Toen begonnen David en het volk. Dat bij hem was. Luid te huilen. David is maar gewoon een mens.

Leiders. Ook uw oudste. Zijn ook maar gewoon mensen. Dat is vanmorgen ook door Job gezegd. Mensen met emoties. David die bezig was zijn taken uit te voeren.

komt hier op een dieptepunt. Hij is vervreemd. Van huis en haard. Maar nu verliest hij ook zijn gezin. Er staat in vers 2.

Zijn vrouwen en de kinderen zijn als gevangenen weggevoerd. Dat woord vind je ook in vers 5. meegevoerd. Als vee weggetransporteerd.

Dat is het Joodse volk vaker ten deel gevallen. Wat een vernedering. Wat een teleurgang.

kun je het begrijpen. Wat er staat in vers 6. David werd zeer benauwd.

Waarom? Daar komt nog een reden bij. Want het volk. Daarmee wordt bedoeld zijn manschappen. Sprak erover. Hem te stenen ga.

De zielen van het hele volk waren namelijk verbitterd. Ieder over zijn zonen. En over zijn dochters. Wat gebeurt hier? Tot overmaat van ramp. Keren zijn mannen zich tegen hem.

Misschien hebben ze dit gezegd. Als we nou niet naar Afek waren gereisd. Dan had de vijand Amalek dit niet kunnen doen. Bitterheid. De zielen zijn verbitterd.

Ze zijn geïrriteerd. Ze zijn getergd. En ze keren zich tegen de leider. Als mensen verliezen lijden. Dat is in de gemeente ook zo. Dan komt vaak de drang om een schuldige aan te wijzen.

Dat helpt de zondaar. Om te kunnen vertellen. Het ligt aan hem of aan haar of aan hen. En dat is deel van ons zondige bestaan. We willen van ons afwijzen.

En we willen een schuldbok. Een zondebok hebben. We gaan blemen. We gaan andere mensen vertellen wat ze verkeerd gedaan hebben. Dat gebeurt soms ook in de gemeente. Laten we geen illusies hebben.

We gaan naar elkaar wijzen. En die boosheid. Die zoekt een landingsplek. En dan komt het nogal eens bij de leider te liggen.

Soms ook terecht. Soms ook onterecht. Hier bij David. En hun plan is duidelijk. We gaan hem stenigen.

De pijlen zijn op hem gericht. En David. Moet je je even voorstellen. Komt hier echt. Alleen te staan.

Hij kan niet sparren met zijn vrouw. Wat nou roeping. Hoe moet het met die roeping van God.

Ik ben toch gezalfd door Samuel. Hoe gaat God zijn plannen verwezenlijken. Hij wordt hier echt in de hoek gedreven. Maak je het een beetje mee?

Waar is mijn vrouw? Waar is Samuel? Waar zijn mijn kinderen? Maar misschien nog meer. Waar is God?

God zit op zijn troon. Als altijd. En hij beproeft David. In een hele diepe weg.

Ja, wat doe je dan? Dit geldt natuurlijk niet alleen voor leiders. Dit geldt voor iedere christen. In de moeilijkheden. In de beproeving. Heer.

Heer. Waar bent u? Wat zou jij doen? Wat doe jij als je klem zit? Als de moeite van het leven.

De gebrokenheid van het leven. Misschien ziekte. Misschien andere situaties. Je echt in zo'n hoek drijven. En je met je rug tegen de muur staat. David had zich kunnen verdedigen.

Ten opzichte van zijn mannen. Hij had zijn best kunnen doen. Om hen uit te leggen. Dat dit niet zijn schuld was. Hij had een discussie kunnen gaan. Hij had zijn gelijk kunnen bewijzen. Had hij gelijk?

Ik denk het wel. Hij had kunnen vluchten. Wegwezen. De boel de boel laten. Ik ben helemaal klaar met dat koningschap.

Iedereen keert zich tegen me. Een beschadigde, verwonde ziel. Die zijn kop in het zand steekt. En zegt ik wil met niets en niemand meer te maken hebben. Ik zet gewoon mijn olifantenhuid op.

Je ziet het nogal eens gebeuren onder leiders. Ik wil me door niets meer laten raken. Vanuit je beschadiging vlucht je. Hij had kunnen zeggen, weet je wat?

We gaan met z'n allen achter de vijand aan. En we pakken onze vrouwen en kinderen terug. David doet dat allemaal niet. Of nog niet.

Hij doet wat anders. Je moet even meekijken in uw Bijbel. Vers 6. David werd zeer benauwd. Want het volk sprak erover hem te stenigen.

De zielen van het hele volk waren namelijk verbitterd. Ieder over zijn zoon en over zijn dochters. David echter sterkte zich in de Heere zijn God.

Ik vind het een van de mooiste zinnen die geschreven zijn over koning David. Let op. Je sterkte zich in de Heere zijn God.

Dit zinnetje, daar moet je de komende dagen eens even over denken. Wat moet een leider, wat moet een christen in doodsnood doen? Hetzelfde als David.

Let op. Je moet je sterken in de Heere je God. Gods beloften zijn geweldig in voorspoed. Ze plakken aan je.

Je hebt wind in de rug. En je zegt, zie je wel. Gods beloften zijn waar. Ik heb ze in mijn binnenzak. Het werkt. Maar hun waarde blijkt vooral in tegenspoed.

In voorspoed zing je met je handen in de lucht je liederen. En geef je ze door aan anderen. Maar in de tegenspoed kun je ze op waarachtigheid toetsen.

Kom je in die nauwte. Dan kom je op je knieën. En dan komt het erop aan. Heer is het nu waar wat u zegt. Wat u zegt. Of is het niet waar.

Bent u waarachtig. Of bent u leugenachtig. Bent u de ik ben. Of bent u dat niet. In zulke situaties verdwijnen de maskers. Verdwijnt vrome praat.

Komt het niet meer aan op kennis en opleiding. Heeft dat allemaal zijn waarde. Maar kom je naakt voor God te staan. En dan sta je niet meer als leider. Je staat er niet meer als oudste. Je staat er niet meer als koning.

Maar je staat er als zondaar. Die van genade afhankelijk is. En je worstelt met God. En je schreeuwt het misschien uit naar God.

Dat is net een beetje hoe je in elkaar zit soms. Je juichen van welheer wordt worstelen. En je prijzen wordt tegen hoop op hoop geloven.

Makkelijk? Nee. Aangenaam. Niet per definitie. Kostbaar.

Ja dat wel. Eeuwig kostbaar. Wat zou David gebeden hebben? De verteller zegt alleen. David sterkte zich in de Heer zijn God.

Misschien dit. Absalm 13. Hoe lang nog heren. Zult u mij voor altijd vergeten. Of Absalm 17. Heren luister naar mijn rechtszaak.

Sla acht op mijn roepen. Of dit uit Psalm 54. O God. Verlos mij uit de nood. Verlos mij uit de nood. En red door uw naam mijn leven.

Of Psalm 56. Wees mij genadig. O God. Want de sterveling wil mij opslokken. De hele dag onderdrukt mij de bestrijder. Maar ook dit.

Op de dag dat ik vrees. Psalm 56. Vertrouw ik op u. Op God vertrouw ik. Ik vrees niet. Wat zou een schepsel mij kunnen doen? Of Psalm 57.

Wees mij genadig. O God. Ik neem de toevlucht onder de schaduw van uw vleugels. Totdat de rampen zijn voorbij gegaan. Ik roep tot God. De Allerhoogste.

Tot God. Die zijn werk aan mij voltooien zal. Met dat je in het verdriet. En in de moeite. De belofte van God aangrijpt. Grijpt die belofte jou aan. En krijg je weer perspectief.

Op God. En langzaam begint het weer te dagen. Krijg je te midden van de chaos. Weer zicht op de soevereine God. Die net zoals eerst.

En net als altijd. Zit. Op zijn troon. En er daalt. Een rust neer. Zeker. Mijn ziel. Mijn ziel is stil.

Voor God. Van hem is mijn heil. Zeker. Hij is mijn rots. En mijn heil. Mijn veilige vesting. Ik zal niet al te zeer.

Wankelen. Psalm 62. In het oog van de orkaan. Is er een stille plek.

Een schuilplaats bij God. Daar leer je af. Jezelf te verdedigen. Of overhaast te handelen. Daar leg je je hand op de mond.

En zeg je zeker. Zeker mijn ziel. Zwijg voor God. Want van hem. Is mijn verwachting. Nieuw Testament is.

Ik heb een heiland. In de hemel. Die streedt in Gethsemane. En leed. En leed. Op Golgotha. Golgotha. Die de.

Godverlatenheid. Ervaren heeft. En die door lijden. Is geheiligd. En hij is nu de hoge priester. Die in alles is verzocht.

Als wij. Die medelijden heeft met hen. Die lijden. In zijn kracht ben ik sterk. In zijn bescherming.

Ben ik gerust. Hoe vat je dat samen? David Echter. Sterkte zich. Dat is actief. Zich sterken.

In de Heere. Zijn God. Tot slot. Hoe leeft dan zo'n. Gesterkte leider. Ik moet zeggen. Hoe leeft dan zo'n.

In de Heere. Gesterkte leider. Klinkt een beetje archaïs. Maar dan snap je wel. Dat die kracht. Niet komt van cursussen. Maar van de Heere. En voor leider.

Mag je ook christen invullen. Ik zou kunnen zeggen. Gewoon huistuin en keukenchristen. Die de gebrokenheid. Van het leven. En de strijd.

Met je eigen zondige hart. Kent. Je hebt dus een geheim nodig. Dat je tussen de stofwolken van je leven. Zoekt naar het fundament.

En daar je kracht. En je rust vindt. Niet in je medemensen. Ook niet primair. In je mede oudsten. Al moeten oudsten samen een team vormen.

Je vindt het niet in je gave. Of in je wijsheid. Of in je kracht. Maar je vindt het in God. Ik zou het zo willen zeggen. Je bent slechts geestelijk leider. Naar de mate.

Dat je leeft. Je leeft voor Gods aangezicht. En dat is een worsteling. Ik spreek uit ervaring. Want er is veel werk. Er zijn veel kansen.

Er is soms ook heel veel nood. Toch? Maar toch.

Je hebt het fundament van God. Van de Heer Jezus Christus nodig. Van Gods woord. Dat genoegzaam is. En je toerust. Tot elk goed werk.

En als je dan zo leeft. Zoals David hier beoefent. Overigens. We weten dat David niet altijd zo gehandeld heeft. Hij was een zondaar die van genade leefde.

Zoals wij allemaal. Maar als je dan zo leeft. Welk karakter komt er dan naar boven? Ik noem dat het karakter van de gesterkte leider. Ik vat dat even samen.

Maar ik heb daarom wel het hele verhaal gelezen. Weet je wat ik zie? Ik zie een karakter dat allereerst gekenmerkt wordt. Van door afhankelijkheid. Vers 7 en 8. Want wat gaat David doen?

Nadat hij zich in de Heer gesterkt heeft. Gaat hij de Heer raadplegen. Hij zegt. Haal die efot. Doe de manier om met God te communiceren. Hij handelt niet op basis van ervaring. David was overigens een kundige generaal.

Die kon je wel toevertrouwen. Die was niet bang. Maar David wist. Het komt niet aan op kracht van spierballen. Het komt aan op de wil van de Heer. Daarom haal die efot.

We moeten de Heer. Het staat er zo mooi. Raadplegen. Vers 8. Toen raadpleegde de Heer David. Hier zie je afhankelijkheid. Nu heeft dat alles te maken met je omgang met het woord van God.

De wil van God kennen. David kende zijn plek ten opzichte van God. Je ziet hier. Hij blijft eigenlijk een kleine jongen. Hij zegt. Moet het eerst aan God vragen. Mooi hè? Het zijn goede leiders hoor.

Als je ouds zegt. We moeten het eerst aan God vragen. Je moet je leiders niet zien als alleskunners. Die alles weten. Die de schrift uit hun hoofd kennen. Nee. Het zijn mannen die voortdurend zich tot God moeten keren.

Een leven van gebed. Een leven van afhankelijkheid. Een leven van het zijn in het woord van God. En het verstaan van de wil van God. David zegt. We gaan de Heer raadplegen.

Afhankelijkheid. Het tweede wat een gesterkte leider kenmerkt is moed. Moed. Met een D. In zijn omgang met God. En door het raadplegen van God.

Sterkt God David zo dat hij moed ontvangt. Want wat gaat hij doen? Hij weet het op zijn mannen over te brengen. Om op pad te gaan. Nadat God gezegd heeft. Achtervolg de Amalekite. En ze gaan met 400 mannen in de achtervolging.

God geeft die afhankelijke leider moed om plannen te maken. Om visie te vormen. Om sterk in Gods kracht en gerust in Gods bescherming.

De vijand in dit geval te achtervolgen. En het van God te verwachten. Moed. Een leider heeft moed nodig. Ten derde. Ook daadkracht. Want er is niet alleen een plan.

Ze gaan ook. En ze komen dan die Amalekitische man tegen. Ik vind dat mooi. Je ziet heel praktisch. Ze zien daar een man langs de kant van de weg liggen. Die man moet eens wat vragen. David stopt niet met denken.

Hij is niet overgeestelijk. Hij leest de omstandigheden. En hij vindt wijsheid en moed. Om deze Amalekitische man in te schakelen. Om een plan te maken. En God zegent dat.

Uiteindelijk leidt het er toe vers 18. Dat God alles teruggeeft. Daar zie je de heerlijke genade van God. Dat als we door God beproefd worden. We wel veel kwijt kunnen raken.

Maar dat God ook altijd weer veel teruggeeft. Niet altijd fysiek en materieel. Hier wel. Maar hij geeft zichzelf.

Hij geeft zijn zoon. En hij geeft een vrede in hem. Soms herstelt en geneest hij dingen in ons leven. Soms niet. Maar verblijt hij ons.

Met zichzelf. David krijgt kracht. Daadkracht. Dat is het derde. Ik had het over afhankelijkheid. Moed, kracht. En het laatste wat de gesterkte leider typeert.

Dat vind ik toch wel heel mooi. Is onbaatzuchtigheid. Voor degenen die meeschrijven. Onbaatzuchtigheid. Je zou kunnen zeggen belangeloosheid. Weet je waarom?

Ze hebben die buit binnen. Ik heb het even uitgelezen. Ze hebben die bijen. Ze komen terug bij die beek bezor. Daar blijven die 200 mannen. Die treffen ze daar weer. Die even die beek niet over konden steken. En die 400 mannen die met hem gevocht hebben.

Je hoort het al eigenlijk. We gaan de buit niet delen. Die lafarts daar. Die krijgen niks. Die schapen en die runderen zijn voor ons. Ze kunnen hun vrouwen en hun kinderen nemen. Oké. Maar de rest is voor ons.

En wat ik zo mooi vind. Hier zie je het karakter van een gevormde leider zeggen. Zo gaan we dat niet doen. Zegt David. Zij krijgen net als wij. Hij neemt het op voor de zwakkeren.

Zoals de Heer Jezus gezegd heeft. Het is zaliger te geven. Dan te ontvangen. Jezelf weg te cijferen. Te geven. David is onmaatzuchtig.

En hij dient. Dat is misschien wel een heel belangrijk kenmerk van een leider. Dat je niet neemt. Maar geeft. Je leert het niet.

In één dag. En ook niet in een week. En ook niet in een maand. Deze karaktereigenschappen. Aan wie doe ze je denken? Ja zeg je aan David.

Volgens mij heb je het over David. Yes. Maar het doel van God met David is hoger dan alleen een koning voor die tijd. Hoezeer Israël met David gezegend was.

Het doel van God met David. Was een prototype. Een plaatje te schetsen. Van de Messias die komen zou. En gekomen is. En komen gaat.

Het karakter van Christus. Ik zie in dit karakter. De Heer Jezus. Niemand. Broeders en zusters. Was moediger dan hij. Toen hij zijn lijden tegemoet trad.

Niemand was daadkrachtiger in het volbrengen van de wil van God. Dan Jezus. Toen hij naar Jeruzalem ging. Om aan het kruis te sterven. Toen Petrus zei.

Het zal u niet gebeuren. Was Jezus daadkrachtig. En zei. Ga achter mij Satan. Want ik zal de wil van de vader doen. Zal ik de drinkbeker die de vader mij te drinken geeft. Niet drinken.

Jezus was daadkrachtig om de wil van de vader te doen. Tot aan het kruis. En niemand is. Halleluja. Onbaatzuchtiger dan de Heer Jezus.

Die leefde om te geven. Die zichzelf tot in de dood liet kruisigen. Om te kunnen uitdelen. Om te kunnen geven.

Vergeving van zonde aan mensen die de dood verdiend hebben. Ik heb het tegen jou. En ik heb het tegen mij. Mensen die de veroordeling verdiend hebben. Jezus nam die veroordeling op zich.

Weet je waarom? Om vrijspraak te kunnen geven. Hij was onbaatzuchtig. In David zien we iets van Jezus Christus.

En ik gun jullie als gemeente dat u in uw leiders, ook in Job, iets ziet van het karakter van Christus. Dat ze zich u niet aan zichzelf verbinden. Daar heb je genade van nodig.

Ik spreek uit ervaring. De genade van God om mensen aan de Heer Jezus te verbinden. Ik heb deze prekant begin van de week voorbereid.

Gisteren en eergisteren gebeurde dat in Israël. Ik wil graag met deze opmerkingen afsluiten. Het is vreselijk wat er is gebeurd. Die inval. Hoe je er precies ook over denkt.

Het doet wel een beetje denken aan wat er hier in 1 Samuel 30 gebeurt. Maar laten we ook bidden dat deze situatie de Joden zal brengen op de plek waar David kwam.

Om zich te sterken in de Heer, in de Messias, Jezus Christus. Om te komen tot het punt van we weten het niet.

We gaan Yahweh, de God van Israël, raadplegen. Dat het tot bekering zal leiden. En natuurlijk ook tot herstel in deze moeilijke situatie.

Ik vat samen wat we vanmorgen hebben geleerd. God zoekt mensen die hun verantwoordelijkheid willen nemen. Die voor hem beschikbaar zijn. Het is een hoge weg. Het dienen van God en mensen. Maar een grote greugde geeft God.

Als je je door zijn geest laat leiden. De weg van een leider is vaak ook een weg van beproevingen. Waarin je eigen kracht en inzicht sterft. Je heel veel kunt kwijtraken.

Om te leren. Slechts sterk te zijn. In de Heere. Jouw God. Ik bouw op u. Mijn schild en mijn verlosser.

Niet eenzaam ga ik op de vijand aan. Sterk in uw kracht. Gerust in uw bescherming. Ik bouw op u. En ik ga in uw naam.

Amen. банinda een nieuw zorgen.