Jozef in vergelijking met Jezus

Spreker

Auke Stoelinga

Date
Oct. 1, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Hallo. De aanleiding dat ik hier sta, dat is wat minder natuurlijk, het broeden van de bos.

! Het gaat gelukkig wat beter, maar ik vind het wel fijn dat ik hier weer mag zijn na een poosje. Ik zou één vers als inleiding willen lezen, of dat zijn een paar versen, uit Lukas 24.

Dat is de geschiedenis van de Emmausgangers, de heer Jezus is opgestaan. Die mensen zijn op weg naar Emmaus en hij ontmoet hen dan.

Dan staat er in Lukas 24 vers 25. En hij, dat is dan de heer Jezus, zei tot hen, O onverstandige en trage van hart, dat gij niet gelooft alles wat de profeten gesproken hebben.

Moest de Christus dit niet leiden om in zijn heerlijkheid in te gaan. En hij, de heer Jezus, begon bij Mozes en bij al de profeten en legde hun uit, wat in al de schriften op hem betrekking had.

Dus de Mozes, dat is de wet, de eerste vijf boeken zeg maar, bij al de profeten. En elders had ook nog dat in de psalmen over de heer Jezus gesproken wordt. En hij legde hun het uit. En ik denk wel eens, ik had daar graag bij geweest.

Bij het moment dat hij hun, die Emmausgangers, de profeten en die psalmen uitlegde. Want als je een paar versen verder leest, vers 32, daar staat, Ze zeiden tot elkaar, de heer Jezus is weggegaan.

Was ons hart niet brandende in ons, terwijl hij onderweg tot ons sprak en ons de schriften opende. Wat ik vanmorgen te zeggen heb, is misschien niet heel praktisch. Maar het gaat wel over de heer Jezus.

En ik denk dat dat belangrijk is. En ik hoop dat ook ons hart, jullie hart en mijn hart mag branden als we daarmee bezig zijn. We gaan zowat lezen uit het Oude Testament.

Dat is een schitterende, vind ik een schitterende geschiedenis. Je ziet daar bijna tot in detail dat er gesproken wordt, of dat er heenwijzingen zijn, moet ik zeggen, over de heer Jezus. Dat is iets wat in ieder geval mijn hart iedere keer weer verwarmt als ik daarmee bezig ben, als ik erover nadenk.

Dat je hem tegenkomt, want uiteindelijk gaat het volgens mij toch om hem. Als we hem kennen, en hij de eerste plaats in ons leven inneemt, dan gaan er ook dingen veranderen. En dat gaat dat ook wel in de praktijk zich, veranderen ook dingen, dat kan niet anders.

Dus dit was even kort als inlijnen. Ik wou een gedeelte lezen uit Genesis 37, of eigenlijk het grootste deel van het hoofdstuk. Dat gaat over Jozef, een van de aartsvaders.

Ik zal het eerst lezen. Genesis 37. Dan begin ik bij vers 1.

Dan staat het volgende. Jacob echter woonde in het land der vreemdelingschap van zijn vader in het land Kanaan. Dit is de geschiedenis van Jacob. Dus dat eindigt eigenlijk de geschiedenis van Jacob.

En dan begint hier Jozef. Jozef, 17 jaar oud, was dus nog jong, placht met zijn broeders, de zonen van Bilha en de zonen van Zilpa, de vrouwen van zijn vader, de schapen te hoeden. En Jozef bracht kwaad gerucht aangaande hen aan hun vader over.

En Israël, Jacob, had Jozef lief boven al zijn zonen, omdat hij hem een zoon des ouderdoms was en hij maakte hem een pronkgewaad. Toen zijn broeders dat zagen, dat zijn vader hem boven al zijn broeders lief had, haten zij hem en konden niet vriendelijk met hem spreken.

En Jozef had een droom. En vertelde hij aan zijn broeders, daarom haten ze hem nog meer. En hij zei namelijk tot hen, Hoor toch deze droom die ik gehad heb. Zie, wij waren aan het schovenbinden in het veld, en daar richtte mijn schoof zich op en bleef overeind staan.

En zie, uw schoof omringde haar en boog zich voor mijn schoof neer. Daarop zei hij zijn broeders tot hem, Wilt gij soms koning over ons zijn? Wilt gij soms over ons heersen?

Toen haten ze hem nog meer, om zijn droom en om zijn woorden. En hij had nog een andere droom, die hij aan zijn broeders verhaalde. Hij zei, nu heb ik weer een droom gehad. En zie, de zon, de maan en de elf sterren bogen zich voor mij neer.

En toen hij dit aan zijn vader en zijn broeders verhaalde, ze vertelde, onderhield zijn vader hem daarover en zei tot hem, Wat voor een droom is dat die gij gehad hebt? Zullen soms ik, uw moeder en uw broeders komen om ons voor u ter aarde neer te buigen?

Zijn broeders dan benijden hem, maar zijn vader hield de zaak in gedachten. Eens waren zijn broeders heen gegaan om de schapen van hun vader bij Sichem te weiden. Toen zei Israël tot Jozef, uw broeders weiden immers bij Sichem, Kom, ik wil u tot hen zenden.

En hij zei, hier ben ik. Verder zei hij tot hem, Ga toch en doe onderzoek naar de welstand van uw broeders en naar de welstand van de schapen En breng mij bescheid. En hij liet hem gaan uit het dal van Heberon en hij kwam te Sichem.

Toen hij nu in het veld omdolde, Trof hem een man aan die hem vroeg, Wat zoekt gij? En hij zei, ik zoek mijn broeders. Vertel me toch waar ze weiden. Daarop zei die man, ze zijn van hier opgebroken.

Want ik heb hen horen zeggen, laten we naar Dothan gaan. Toen ging Jozef zijn broeders achterna en hij trof hem aan de Dothan. En ze zagen hem van verre. Maar voordat hij bij hen gekomen was, smeden zij een aanslag tegen hem om hem te doden.

En ze zeiden tot elkaar, Zie, daar komt die aartsdromer aan. Nu dan komt, laten we hem doden. En in een van de putten werpen en laten we dan zeggen, Een wild dier heeft hem verslonden.

Dan zullen we zien wat er van zijn dromen terechtkomt. Toen Ruben dit hoorde, wilde hij hem uit hun hand redden. En zei, laten we hem niet doodslaan. Verder zei Ruben tot hen, Giet geen bloed, werp hem in deze put die in de woestijn is.

Maar slaat de hand niet aan hem. Met de bedoeling hem uit hun hand te redden en naar zijn vader terug te brengen. En zodra Jozef bij zijn broeders gekomen was, trokken zij Jozef zijn kleed uit. Het pronkgewaad dat hij droeg.

En ze namen hem en wierp hem in de put. En de put nu was leeg en er stond geen water in. En daarna zetten ze zich neer om te eten. En toen ze nu hun ogen opsloegen, daar zagen ze een karavaan van Ismaelieten aankomen uit Gilead.

Wier kamelen, gom, bals, mijn hars droegen. Op weg om dat naar Egypte te brengen. En toen zei Juda tot zijn broeders, Wat voordeel is erin gelegen wanneer wij onze broeder doden en zijn bloed verbergen?

Kom dan, laten we hem aan de Ismaelieten verkopen. Nog laten we niet aan hem de hand slaan. Want hij is onze broeder, ons eigen vlees. En zijn broeders gaven eraan gehoor.

En toen Midianitische mannen, kooplieden voorbij gingen, trokken ze Jozef omhoog, haalden hem op uit de put, en verkochten Jozef voor twintig zilverstukken aan de Ismaelieten. Zover even dat stukje.

Als je de hele geschiedenis van Jozef leest, dat gaat natuurlijk nog veel verder. Dat zijn hoofdstukken lang. Dat is één grote heenwijzing naar de Heer Jezus.

De eerste hoofdstuk, waaronder dit stuk, en ik ga er zo wat verder op in, spreekt eigenlijk van de eerste komst van de Heer Jezus en van zijn vernedering toen hij hier op aarde kwam, van zijn lijden, van zijn sterven, van zijn verwerping.

En als je verderop ziet, dan wordt Jozef verhoogd, en dan spreekt het van zijn tweede komst, dat de Heer Jezus terug zal komen, als hij zal heersen, zo is Jozef ook, heerste hier op aarde.

Dus deze hele geschiedenis van Jozef, spreekt van zijn eerste, en ook van zijn tweede komst. En als je die geschiedenis zo doorleest van Jozef, dan lees je ook nergens een zonde van hem.

Van de Heer Jezus staat dat hij geen zonde gekend heeft. Hij is voor ons tot zonde gemaakt uiteindelijk, maar hij heeft nooit zonde gedaan, hij heeft zelfs geen zonde gekend.

Maar Jozef zal vast dingen verkeerd hebben gedaan. We staan niet opgetekend in dat opzicht. Het is in ieder geval een type, een heenwijzing naar de Heer Jezus. Als je de geschiedenis zo een beetje doorbladert, dan zie je ook dat Jozef niet klaagt over wat er allemaal gebeurt.

Want het is niet fraai wat er gebeurt. Zijn broeders, die haten hem en zijn broeders wilden hem doden. Ze smeten hem in de put. Later komt hij bij Potiphar en dan gaat die vrouw, begint hem lastig te vallen, moet hij vluchten, komt hij in een gevangenis. Je leest niet dat hij klaagde.

Dat lees je ook van de Heer Jezus, dat hij als als een lam, dat zijn mond niet open deed. Hij die gescholden werd, die scholdt niet terug, maar liet het oordeel over aan God.

En ook in dat opzicht is Jozef een beeld weer, een heenwijzing naar de Heer Jezus. Maar er zit misschien voor ons ook wel eens een les in. Ons wordt misschien ook wel eens onrecht aangedaan.

En dan is het goed om te denken, hoe reageerde de Heer Jezus? Hoe zal ik reageren? Laten we het oordeel aan God over? Of willen we ons eigen gelijk halen? Misschien was het goed om erover na te denken.

Wat je ook ziet, is algemeen uit de hele geschiedenis, dat het begint met lijden, het leven van Jozef. Het begint met lijden, hoofdstukken lang.

En daarna de verhoging van Jozef. Als je kijkt naar het leven van de Heer Jezus, dat begon met lijden en later zal hij verhoogd worden. Hij is nu in de hemel, hij zal straks terugkomen en zijn rijk op aarde oprichten.

Dat spreekt van zijn verhoging, maar het begon met lijden. Ik denk ook dat het leven van een christen, dat het heel vaak, misschien wel altijd, bijna altijd, begint met lijden.

Je hebt heel erg ook veel, of die heb je altijd wel gehad, maar predikers die het hebben over voorspoed en gezond leven, als je er maar voor bidt en al dat soort zaken, rijkdoen. In de Bijbel staat, in de wereld leidt jij verdrukking.

En wij moeten gaan lijken op de Heer Jezus. Nou, die heeft heel veel geleden. En ik denk dat wij, als we oprecht met hem willen leven, ook met verschillende soorten van lijden te maken gaan krijgen.

Dat is ook goed om je dat te realiseren. Een voorbereid, hoe zeg je dat? Als je iets weet dat het kan gaan komen, kun je erop voorbereiden, zeg maar.

En dat is ook belangrijk, denk ik, in ons leven. Dat we ons voorbereiden als christen. Dat je weet dat er lijden kan komen. En dat je dan probeert om vast te houden, je vast te klemmen aan de rots aan Christus. Want hij is met je.

Want we lezen hier van Jozef, hij was 17 jaar oud, heb ik gelezen. Dat is nog maar jong. Maar hij vertrouwde wel op God. En hier zitten ook jonge mensen. En dat is misschien ook een bemoediging voor jullie.

In het Nieuwe Testament heb je Timotheus trouwens. Dat is ook een jonge vent. De hulp van Paulus. Maar ze vertrouwden op God. En wat je bij Jozef leest, jonge vent, 17, 18 misschien, iets, toen hij in de gevangenis ook zat, dat God met hem was.

Hij vertrouwde op God, ondanks de moeilijkheden. Want het zou je maar gebeuren dat je je familie, je broers, je haten, zeg maar. Dat ze je willen doden zelfs. Dat ze je in een put smijten, dat ze je verkopen.

Dat zou je maar gebeuren. Maar hij vertrouwde op God. In Handelingen 7 staat, er had iemand die geschiedenis aan van Jozef.

En er staat dat zijn broeders hem benijden. Dat ze verkochten daarom. Maar God was met hem. En dat is zo mooi. Dat we mogen weten, dat wat er ook gebeurt in het leven van een christen, God is met ons.

En soms voel je dat, soms voel je dat niet. Maar dan is het net zo waar. God is met ons. Dat heeft hij beloofd. Hij zegt, ik ben met je al de dagen, tot aan de volleinding der wereld.

En dat is echt belangrijk om dat vast te houden. Zeker als je in de problemen zit, als je in de moeilijkheden zit. God is met me. En God weet ervan. Want God gebruikt alle omstandigheden.

Dat zijn fijne omstandigheden. Dat zijn moeilijke omstandigheden. Maar God gebruikt alle omstandigheden. Om ons te vormen naar het beeld van zijn zoon. En ik denk dat Jozef, die is ook gevormd door de omstandigheden, wat hij uiteindelijk ook is geworden.

Dat ging niet zomaar. En waarom hebben wij vaak moeilijkheden, lijden nodig? Omdat ik denk dat christenleven een tegennatuurlijk leven is.

Wij willen graag ons eigen ding doen, ons eigen leven leiden. Maar christenleven is tegennatuurlijk. We moeten niet voor niks opnieuw geboren worden.

God gaat ons niet een beetje opknappen, oplappen. Maar God wil ons, als we tot hem komen, dan worden we opnieuw geboren. En hij wil dat nieuwe leven in ons doen groeien, zeg maar.

Dat we gaan opwassen, dat we gaan groeien als mensen die op hem vertrouwen. En dan wil hij ook met ons zijn. Dat is belangrijk om vast te houden. Het is niet opknappen, maar het is echt, het is allemaal totaal anders.

Als we zwak zijn, dan zijn we sterk. Dat is niet natuurlijk in het gewone leven. De eerste zullen de laatste zijn. Het is bij God allemaal net andersom. En dat zijn we van nature niet gewend.

Maar God wil ons dat door de omstandigheden leren, dat we op hem moeten vertrouwen. En ik denk dat Jozef dat geleerd heeft. En ik hoop dat ik dat ook een beetje leer in mijn leven. Dat wat er ook gebeurt, God heeft er een plan mee.

En hij wil mij vormen naar het beeld van zijn zoon. Het loopt hem nooit uit de hand. Daar mag je van overtuigd zijn. Het loopt hem nooit uit de hand. En dat geldt voor jonge mensen. 17 jaar was Jozef. Maar dat geldt ook voor oudere mensen.

De hele geschiedenis, en daar ga ik zo meteen wel naar een beetje inzoomen. Je ziet dat Jozef hier verworpen wordt door mensen, door zijn broers. Maar hij wordt verhoogd door God.

God gebruikt alle omstandigheden zo. Die leidt dat, dat Jozef uiteindelijk naast Faro de tweede man in het land is. Dat is mooi, want dat zie je ook weer helemaal terug bij de heer Jezus. Hij is verworpen door de hand van mensen, maar God heeft hem opgeweekt en die plaats erboven in de hemel gegeven.

Dat is prachtig zulke dingen. Jozef wordt verworpen, maar hij wordt ook de Safnat Panea, staat er, een stukje verderop, de redder van de wereld.

De heer Jezus is verworpen, maar hij is ook de redder van de wereld geworden. En ik hoop dat hij ook jullie redder is. Dat je dat van harte mag zeggen. Ja, heer Jezus, ik heb mijn zonden beleden. Ik heb gezien dat ik fout was en ik heb ook gezien dat ik u nodig heb.

En dat hij jou, heel persoonlijk, jouw redder ook is geworden. Dus in dat opzicht is Jozef ook weer van verworpen naar de redder van de wereld. Een geweldig beeld van de heer Jezus.

Het laatste algemene ding. Er komt op een gegeven moment hongersnood. Nee, nee, dat komt zometeen. In dit hoofdstuk zien we dat Jacob Jozef naar zijn broers zendt.

Jacob, de vader, zendt Jozef naar zijn broers. Later is Jozef in Egypte, dan komt die hongersnood, en dan zendt de vader de broers naar Jozef toe.

Dus eerst Jozef naar de broers, later de broers naar Jozef. Dat zie je ook bij de heer Jezus. God heeft zijn zoon gezonden, zijn Jozef en Christus gezonden naar deze wereld.

Later, door de moeilijkheden, zal het volk Israël gedrongen worden, en daar zit God achter, de vader weer, naar Jezus. Dan zullen ze zien wie ze doorstoken hebben.

Net samen op die prachtige dingen, die verborgen zitten, zeg maar een beetje, in de geschiedenis van Jozef. Schitterend beeld. En ik zal nu een beetje in willen zoomen op dat hoofdstuk 37, en dan gaat het met name om het lijden van Jozef, het lijden van Christus.

Nou, de link, zeg maar, de relatie, de heenwijzing. Je leest in vers 2 of zo, staat er, Jozef was gewend om schapen te hoeden. Dus Jozef was een schaaphedder.

Mozes en David waren ook schaaphedders. De heen Jezus wordt ook een hedder genoemd. Ik meen dat ik er vorige keer ook iets korter over heb gezegd, maar de heen Jezus wordt op drie plekken een hedder genoemd, maar drie keer verschillend.

De eerste keer, dan gaat het over het verleden eigenlijk, wordt hij de goede hedder genoemd. Dat is in Johannes 10. De heen Jezus is de goede hedder, maar doet de goede hedder, hij legt zijn leven af voor de schapen.

Dat is wat de heen Jezus voor ons gedaan heeft. Hij heeft zijn leven afgelegd voor de schapen, voor ons. En dat is misschien een hele bekende term, maar we zijn misschien een beetje kwijt hoe indringend dat eigenlijk is.

Want hij heeft zijn leven afgelegd. God werd mens. Hij leefde hier zonder te zondigen. Hij heeft geen zonde gekend, zei ik straks al. En uiteindelijk is hij, God zelf, tot zonde gemaakt en gekruisigd.

Onze zonden werden op hem gelegd. Hij droeg het oordeel wat ik verdiend had. Hij legde zijn leven af, waardoor wij nu tot God mogen komen. Dat is geweldig, maar dat is maar nogal wat, wat hij gedaan heeft.

Dat kunnen we eigenlijk niet bevatten, hoe groot dat offer is geweest, wat de heer Jezus voor ons gebracht heeft. Hij legde zijn leven af, het zijn maar een paar woorden. Wat een diepte zit daarachter. Wat moet dat voor hem betekend hebben?

Wat moet dat voor God de Vader betekend hebben? Dat hij zijn meest geliefde zoon moest geven. aan mensen die hem niet eens zochten. Maar hij deed het. Dat is nou echte liefde.

Maar de heer Jezus wordt ook de grote herder genoemd. En dat staat in Hebraïë, een beetje achterin. Dan gaat het over het heden. Ik zal het even lezen. Nu zeg maar, wat hij in ons leven doet.

Hebreeë 13 is dat, vers 20. De God nu van de vrede, die ons Heer Jezus, de grote herder der schapen, dus net hadden we de goede herder, hier hebben we de grote herder der schapen, door het bloed van een eeuwig verbond heeft teruggebracht uit de doden.

Bevestig u, de mensen aan wie die Hebreeënbrief geschreven is, maar ook aan ons, bevestig u, of volmaken u, zo kun je het ook vertalen, of toerusten, rust ons toe, in alle goed, om zijn wil te doen, terwijl hij, die grote herder, aan ons doet, wat in zijn ogen welbehagelijk is, door Jezus Christus.

Dus hij wil in het heden, in ons werken, door ons heen werken, zodat we doen, om zijn wil te doen, zoals het hier staat, om zijn wil te doen.

En God is machtig, maar we kunnen het God toch blokkeren, als we hem niet toestaan in ons leven, als we hem niet de ruimte geven, zodat hij door ons heen kan werken. We zijn geen marionetten, we hebben een eigen keus, we hebben een vrije wil, en we kunnen God blokkeren om door ons te werken, als we onze eigen gang gaan.

Maar als we echt op God vertrouwen, dan wil hij in ons bewerken, dat we zijn wil gaan doen, terwijl hij aan ons doet, wat in zijn ogen welbehagelijk is. Hij is het ook, staat ergens anders, die het willen en het werken in ons wil bewerken.

Het willen en het werken. Hij wil ons gedachten veranderen, hij wil ons daden die eruit voortvloeien veranderen. Dat is de grote header. En dan hebben we nog de opperheader, die staat in 1 Petrus 5.

Dat heeft dan te maken met de toekomst. Even kijken. 1 Petrus 5, van het eind. En wanneer de opperheader verschijnt, dus dat moet nog komen, zult gij de onverwelkelijke krans der heerlijkheid verwerven.

Dus als die opperheader komt, dan zullen we een krans krijgen, afhankelijk van hoe we geleefd hebben met de heren. Ik hoop dat we allemaal echt een mooie krans zullen krijgen, omdat we ons leven aan hem hebben toegeweid.

Eerste puntje. Jozef was een header, de heer Jezus is de goede, de grote en de opperheader. Jozef bracht kwaad gerucht aangaande hen aan hun vader over, staat er iets verder op in vers 2, het slot van vers 2.

Dan kun je denken dat Jozef roddelde, verkeerde dingen vertelde over zijn broers, maar ik denk dat dat niet de bedoeling is van hoe het hier staat. Ik denk dat hij gewoon vertelde hoe zijn broers daar leefden, terwijl ze die schapen aan het hoeden waren, dat hij gewoon de waarheid sprak, maar dat was niet zo mooi, dus het was een kwaad gerucht.

Want als ik kijk naar die broeders, hoe die beschreven worden, nou die haten hun broer, die wilden hem doden, dat is allemaal niet zo fraai, terwijl van Jozef, dat zei ik net ook al, er staat eigenlijk helemaal niks verkeerds vermeld van Jozef hierin.

Dus ik denk dat hij kwaad gerucht overbracht, omdat het gewoon niet mooi was, niet fraai was wat ze zeiden. Nou wat staat er in Johannes 7, vers 7, over de Heer Jezus.

U kan de wereld niet haten, dat zegt de Heer Jezus, maar mij haat zij, omdat ik van haar getuig, en Jozef getuigde ook, dat haar werken boos zijn. Ook in dat opzicht is Jozef denk ik een type, een beeld van de Heer Jezus.

Het derde, Israël, Jacob, had Jozef lief, bovenal zijn zonen. De Heer Jezus is natuurlijk de geliefde zoon. In Spreuken 8 kun je lezen dat hij als een troetelkind voor zijn vader was.

Een en al verrukking staat erbij. Bij de verhering ging op de berg, komt er een stem uit de hemel, dit is mijn geliefde zoon in wie ik al mijn welwagen heb. Jozef was de geliefde zoon, maar Christus was de geliefde zoon van de vader ook.

Zijn broeders haten hem, vers 4. Nou, als je de geschiedenis in het Nieuwe Testament gaat lezen van de Heer Jezus, van zijn komst, was geen plek voor hen. Voor hen staat er, dat suggereert dat er voor andere mensen wel plek was.

Dat is eigenlijk al absurd, want hij is de schepper van hemel en aarde. Hij kwam hier als mens op aarde, maar voor hen, voor Jozef, Maria en Jezus, was geen plaats.

Zijn hele leven moet voor hem lijden zijn geweest, denk ik. Door de reacties van allerlei mensen om hem heen. En je ziet ook uiteindelijk de schriftgeleerden, de fariseeën, die haten hem gewoon.

Die haten hem echt. Dat zie je hier ook terug bij Jozef. Dan zie je twee dromen. En de ene zou je kunnen zeggen, het wijst natuurlijk naar de toekomst, wat later gaat gebeuren.

Het zie je vervuld worden in volgende hoofdstukken. Het eerste, dat is een soort aardstafereel. Dat speelt zich af op aarde met die koren schoven. Die zon en die maanden, dat is meer een hemelstafereel.

Maar in beide gevallen buigen ze zich voor de schoof van, ja, voor Jozef, zeg maar. En ik denk dat het heen wijst dat uiteindelijk alles op hemel en op aarde aan de Heer Jezus onderworpen zal zijn.

Filippense 2, dat ik maar even lees. Dan weet u dat ik het niet verzin, maar dat het hier gewoon staat. Kijk hoor.

Ik val er even in, vers 9.

Dan heen wijs ik naar wat nog gaat komen.

Je ziet allerlei versen. Het is niet alleen geschiedenis, maar het heeft echt een diepere betekenis, een heenwijzing naar Christus. In vers 12, daar staat, kom ik wil u tot hen zenden.

En hij zei tot hem, hier ben ik. En verder zei hij tot hem, ga... Ik kan het net niet lezen. Ga toch en doe onderzoek naar de welstand van uw broeders en naar de welstand van de schapen en breng mij bescheid.

En hij liet hem gaan uit het dal van Heberon en kwam te Sychem. Dat is ook prachtig. Want je vindt eigenlijk iets dergelijks. In Psalm 40, vind je terug. Er maakt wel een soort gesprek in de hemel tussen God en de Vader en de Zoon.

En dan zegt God ook van, wie zal ik zenden? Zend mij, zegt de Heer Jezus. Hier ben ik. Zo staat er letterlijk. Hier ben ik. En hij wordt ook gezonden.

En ik ga het toch even lezen. Het is misschien een beetje gebeladen. Je hoeft het ook niet mee te beladeren. Maar ik lees het toch even, want dat is wel mooi. Psalm 40 is dat. Vers 7, 8 en 9.

Daar staat, en dat is op zich wel opmerkelijk. In slachtoffer en spijsoffer hebt gij geen behagen. Had God zelf ingesteld. Offers. Kom zo even op terug.

Ik lees even door. Gij hebt mij geopende oren gegeven. Brandoffer en zondoffer hebt gij niet gevraagd. Dat staat ook in de eerste boeken van Mozes. Dat God dat instelde. Maar toen zei ik.

Zie, ik kom. In de boekrol is over mij geschreven. Ik heb lust. Een soort innerlijk verlangen. Dat is niet zomaar iets. Maar dat is echt een diep verlangen van binnenuit. Ik heb lust. Het wijst natuurlijk op de Heer Jezus.

Om uw wil te doen, mijn God. Uw wet is in mijn binnenste. Er wordt over die offers gesproken. Heb gij geen behagen? Heb gij niet gevraagd? God had het wel gevraagd.

Alleen het ging helemaal mis. Het ging helemaal mis. Ze brachten wel offers. Maar hun hart was er helemaal niet bij. Dat was het punt. Ze waren niet gehoorzaam. En daarom zegt de Heer Jezus. Zij profetisch.

Zie, ik kom om uw wil te doen. Om wel te gehoorzamen. En dan denk je misschien. Ja, dat is allemaal geweest. Het is oude tijd. Maar zo is het nog net zo. Ik weet niet hoe jullie er zitten.

Maar je kunt hier ook zitten. Omdat je denkt. Nou, het moet maar. Het is weer zondag. We gaan maar weer. Maar God ziet altijd in het oude en in het nieuwe testament. Hij ziet altijd het hart aan. En als je hart er niet bij is.

Dan kun je hier zitten. Maar dan heeft het geen enkele zin eigenlijk. Dat is misschien een beetje radelijk het zeggen. Maar dan kun je misschien net zo goed thuis blijven. Als je hart er niet bij is. God kijkt altijd naar ons hart.

We kunnen heel frome dingen doen voor de buitenwereld. Maar als ons hart er niet bij is. God blikt daar dwars doorheen. Die kent ons door en door. Die Psalm 139. Hij kent ons door en door. Hij weet alles van ons.

Onze gedachten zijn al bij. Voordat ze bij ons opkomen. Bij hem bekend. God kunnen we echt niet voor de gek houden. Het is zo belangrijk dat ons hart zuiver is voor God. Dat we op hem vertrouwen.

Maar goed. Jozef die zei. Hier ben ik. De heer Jezus zei ook. Zie. Ik kom. Iets andere woorden. Maar eigenlijk hetzelfde. Hij is zo ook een type. En hij gaat om de wil van God te doen.

Hier ben ik. En dan wordt Jozef gezonden. En dat is ook weer mooi. Uit Hebron. En Hebron betekent gemeenschap. De heer Jezus vertrok als het ware ook uit Hebron. Hij was in de gemeenschap.

In de hemel. Met God. De vader. De zoon. De heilige geest. Dat is een volmaakte situatie. Allemaal één was dat met hun. De harmonie. Harmonieus. Maar hij werd mens.

Dus hij moest dat als het ware verlaten. Om mens te worden. En hier te leven op aarde. Hij vertrok ook uit Hebron. En jullie en wij hebben ook vorige week zendingsdag gehad. En bij ons. Ik weet niet.

Die hier zo misschien iets dergelijks zijn gezegd. Werd ook gezegd. Ja we zijn. In zekere zin zijn we eigenlijk allemaal een soort zendelingen. Allemaal getuigen in ieder geval. Kijk. De een wordt geroepen. Om misschien in Taiwan het evangelie te brengen.

Zoals Tera. Of in China. Ja. Maar. In zekere zin zijn we allemaal zendelingen op de plaats waar God ons gesteld heeft. En dan is ook aan ons. En ook aan mij. De vraag van.

Als God je wil gebruiken. Want gij zijt mijn getuigen. Ben je bereid om te gaan. Zeg ik dan ook. Ja hier ben ik. Het is ook goed om daar eens over na te denken. Ben je echt bereid.

Om met huid en haar. Met je hele wezen zeg maar. Je over te geven aan God. En te zeggen. Ja heren. Hier ben ik. Want u hebt mij gekocht. U hebt mij betaald.

U hebt uw leven voor mij gegeven. U hebt mij zo onvoorstelbaar lief. Ik wil mijzelf geven aan u. En dan is het ook belangrijk. Jozef vertrok uit Hebelon.

Heer Jezus vanuit de hemel. Dat we vanuit de gemeenschap met God. Getuigen zijn. Als we niet met hem in contact zijn. Als we geen vertrouwelijke omgang met hem hebben.

Dan kunnen we ook eigenlijk niks geven. Dus we moeten ons zelf voeden bij hem. In onze binnenkamer. Ons woord. Gods woord lezen. Gods woord overdenken. En bidden heren.

Wat bedoelt u ermee. Wat bedoelt u ermee voor mij. Wat moet ik veranderen. Wat moet ik laten. Wat moet ik doen. En dat we echt vanuit die gemeenschap met hem. Op pad gaan. Om getuigen te zijn. Van hem.

En dat is helemaal niet moeilijk. Of geen gekke dingen te doen. Maar we moeten denk ik gewoon eerlijk als christen. Ons leven leiden. Ons werk doen. En als dat zo ter sprake komt. En misschien kun je ter sprake brengen.

Dat kan soms ook natuurlijk. Getuigen van. De hoop die in ons is. Getuigen van de heer Jezus. Zo ontzettend belangrijk. Dat we dat doen. Jozef zegt. Hier ben ik.

Hij kwam uit de gemeenschap. Beeld van de heer Jezus. En dan zegt hij. Ik zoek mijn broeders. In vers 16. De heer Jezus is gekomen naar de verloren schapen van het huis Israël. Dat waren zijn broeders.

Het huis Israël. Hij was Joods. Al die Joodse mensen waren zijn broeders. Ook weer een heenwijzing naar de heer Jezus. Vers 18. Ze smeden een aanslag. Dat zie je zo in het Nieuw Testament ook gebeuren.

Ze moesten hem niet. Ze moesten hem helemaal niet. De heer Jezus. Die fariseeën en schriftgeleerden. Weg met hem zeiden ze. Ze smeden een aanslag. Ze bedachten iets met Judas. En die verraadden hem uiteindelijk.

Ook weer zo een heenwijzing. Naar Christus. En ze wilden hem doden. Nou de heer Jezus is gedood. Is onschuldig aan het kruis gehangen. Had nooit iets verkeerds gedaan. En toch werd hij gedood.

Dat is ontzettend. Ontzettend wat daar gebeurde. En dan verder in vers 23. Daar staat. Zodra Jozef bij zijn broeders gekomen was.

Trokken ze Jozef zijn kleed uit. Het pronkgewaad dat hij droeg. Ze namen hem. En wierpen hem in de put. De put nu was leeg. Er stond geen water in. En daarna zetten ze zich neer om te eten.

Nou ook dat kleed. Dat kun je zo in Matthäus lezen. Dat ze ook die heer Jezus van zijn kleding ontdeden. Trokken eruit. Net als bij Jozef. Ook weer een heenwijzing.

Naar Christus. En ik denk dat ze hem daar in die put wierpen. Dat spreekt van zijn dood. Jozef was niet dood. Maar het spreekt wel van zijn dood. En waarom denk ik dat?

De put was leeg. Er was dus niemand anders in. Aan een Jozef. Aan het kruis. Tot punt van het lijden van de heer Jezus. Hing hij alleen. Ja.

Er waren nog twee mensen naast hem. Maar uiteindelijk had eigenlijk iedereen hem verlaten. En had zelfs God hem ook verlaten aan het kruis. En wij kunnen ons bij benadering. Geen voorstelling maken. Wat dat voor hem moet hebben betekent.

Dat hij in de absolute eenzaamheid was aan dat kruis. Hij hing daar helemaal alleen. Hij alleen heeft het ook voor ons volbracht aan het kruis van Gogota.

Hij alleen. En daarom komt ook hem alle lof en alle dank en alle eer elke nacht toe. Er was geen water in. In Psalm 22 kun je lezen dat hier Jezus zegt.

Mij dorst. Dat kom je ook in het Nieuwe Testament weer tegen. Mij dorst. Er was geen water in de put. Ook weer een heenwijzing naar Christus. De joden die hebben zeg maar in het Nieuw Testament avondmaal gevierd.

Of paasgaan gevierd. En dit wijst heen naar Christus. Het ware paaslam. Dat gestorven is. En wat deden ze toen ze dat paasgaan gevierd hadden?

Ja. Ze gingen zitten eten. Ze gingen zitten eten. Toen de heer Jezus gestorven was gingen zij zitten eten. En wat staat hier? Daarna zetten zij zich neer om te eten.

Ze hadden hem verworpen. Ze hadden hem gekruisigd. Het ware paasga. En ze gingen paasgaan vieren zeg maar. En ze gingen zitten eten. Hoe triest is dat? En dan staat hier het woordje put.

Ik heb het wel eens in een stukje over geschreven. Daar kom je op verschillende plekken tegen in de Bijbel. Het oorspronkelijke Hebraause woord. Kom je op verschillende plekken tegen. Eén van die plekken is twee hoofdstukken verderop.

Dan zit Jozef in de gevangenis. Want ik denk hier. Hier zit Jozef in de put. En dan spreekt hij met name van zijn eenzaamheid. Hij was alleen in die put. Hij spreekt met name van zijn eenzaamheid.

In hoofdstuk 40. Dat wordt ook over de put gesproken. Kerkerhol wordt het genoemd. Maar een put was ik ergens. Of een kerkerhol was vaak een grot. In het geval van een gevangenis werd hij dan beschermd.

In Genesis 40. Hoe is het plaatje? Er zijn drie mannen. Die zitten daar in die gevangenis. Jozef is onschuldig.

Die had niks verkeerd gedaan. Die andere twee. De bakker en de schenker. Die hadden gezondigd. Dat staat in het eerste vers van hoofdstuk 40. Eén van die twee wordt verhoogd.

En één van die twee niet. Dat wijst toch ook eigenlijk naar Golgotha. Drie mannen hangen daar. Eén is volkomen onschuldig. Eén sterft zonder Christus. En de andere heden zult gij met mij in het paradijs zijn.

Ik denk dat het hier spreekt. Ook weer heenwijst naar de Heer Jezus. Die als onschuldige. Volkomen onschuldige. Voor ons heeft geleden. In Psalm 88 kom je dat woordje put ook nog een keer tegen.

Kijken. Psalm 88. Dat is een ontzettend aangrijpende psalm. Ik denk dat er geen triestere psalm is dan deze.

En daar staat. Gij. In vers 7. Gij hebt mij in de diepste kuil gelegd.

In duistere plaatsen. In diepte. Gij. Dat wijst denk ik naar God. De Vader. Heb mij. Heer Jezus. In de diepste kuil gelegd.

Dat is weer datzelfde woordje als wat in Gengen 640 en Gengen 637 staat. De diepste kuil. Dat spreekt denk ik van de intensiteit van het lijden. Er is geen mens die meer geleden heeft dan onze Heer Jezus Christus.

Hij is in de diepste. De aller diepste kuil geweest. Er zijn heel veel mensen die lijden. Ook nu. Ik denk aan de Oekraïne. Of aan Korea. Of wat dan ook. Maar er is niemand. Daar wil ik helemaal niks van afdoen.

Van het lijden hoor. Maar er is niemand die zo intens geleden heeft. Als de Heer Jezus Christus. Die zelfs door God verlaten is geweest. Dat kan niemand zeggen. Maar hij heeft dat gedaan.

Hij deed dat. Uit liefde. Voor ons. Pure genade is dat. En er staat ook. Gij hebt mij in de diepste kuil gelegd. God gebruikte de mensen.

Uiteindelijk hebben de mensen dat gedaan. De Heer Jezus werd verworpen door de mensen. Maar uiteindelijk was dat toch Gods plan. Zeg maar. Dat het zou gaan gebeuren. dat zijn zoon door de mensen.

door de mensen zou worden verworpen. worden verworpen. En zou gaan sterven. aan het kruis van God. Hag thể President resolaten. Om ons zo te verzoenen met God de Vader. Gij hebt mij in het diepste kuil gelegd. Die komt, de laatste hoor, die komt het ook nog in Daniel tegen.

Als Daniel in de leeuwenkuil zit. Dat is ook een schitterend beeld van de heer Jezus. Die kuil was verzegeld en Daniel was heel trouw in zijn bidden. Dat soort dingen, dat lees je natuurlijk ook van de heer Jezus.

Die trouw was in zijn bidden. Maar daar komt hij uit. Hoe wonderlijk het ook is, daar stond hij op uit die leeuwenkuil levend. Het spreekt van zijn opstanding daar. Normaal gesproken zou een leeuwen natuurlijk verscheuren.

Maar Daniel kon eruit opstaan. Ook weer een prachtig beeld van wie het Christus gedaan heeft. En dat is iedere keer weer datzelfde woordje uit Genesis 37 in het Hebraeus.

En dan tot slot. Jozef die werd verkocht in vers 28. Voor twintig zilverstukken. Dat was de prijs van een jongenslaaf. De heer Jezus werd voor dertig zilverstukken verkocht.

Zo zie je in het hele hoofdstuk allerlei heenwijzingen van Jozef naar Christus. En dan gaan wij zometeen avondmaal vieren. Ik heb al wat dingen gezegd over die rezen bijvoorbeeld als goede herder.

Daar kun je natuurlijk heel goed aan denken als je het avondmaal viert. Of dan iets anders. Ik moest hier dan denken uit hoofdstuk 45. Dat gaat ook nog over Jozef. Maar dan is het niet meer in zijn vernedering. Dan is het Jozef in zijn verhoging.

Zijn broers komen bij hem in hoofdstuk 45. En hij gaat zich bekendmaken aan zijn broers. Wat zegt hij dan? Vers 9. De staat trekt haastig naar mijn vader en zegt tot hem.

Zo zegt uw zoon Jozef. God heeft mij gesteld tot heer over geheel Egypte. Dan waar het mij om gaat. Kom tot mij. Wij mogen zo dadelijk avondmaal vieren. En dan zegt de heer Jezus.

Als het ware ook. Die nodigt ons uit om te komen. Kom tot mij. Gij zult in het land Goze wonen. En gij zult dicht bij mij zijn. Dat is wat de heer Jezus ook wil. Als wij avondmaal vieren.

Dat is een vorm van gemeenschap met hem. Van omgang met hem. Vertrouwelijke omgang. Hij nodigt ons uit om te komen. Dicht bij hem. Gij zult dicht bij mij zijn.

Gij en uw kinderen en uw kindskinderen. Uw kleinvee en uw runder en al wat ge hebt. En ik zal daar voor u zorgen. Dus dicht bij hem wil hij voor ons zorgen. En dat is. Ik mag alles vergeten.

Maar dit is misschien wel het belangrijkste. Hij nodigt nog steeds uit. Nu vanochtend voor het avondmaal. Maar elke dag om te komen. Gij zult dicht bij mij zijn. Dat is zijn verlangen.

Dat we dicht bij hem zijn. En als we dicht bij hem zijn. Als we aan zijn hart zijn. Als we ons aan hem toevertrouwen. Als we echt in de praktijk van alle dag op hem vertrouwen. Daar zal ik voor u zorgen. Dat staat hier.

En zo wil de heer Jezus ook voor ons zorgen. Elke dag. In de problemen. Denk maar aan Jozef. Dat die man niet heeft meegemaakt. Maar toch was God met hem. Hij wil zorgen. Jozef vertrouwde op hem.

En als wij op hem vertrouwen. Hij wil ook voor ons zorgen. Hoe moeilijk het ook kan zijn. Maar klem vast aan de rotsu. Zo gaat het lied. En ik zou zeggen. Doe dat. Klem je met je hele hart. Je hele hebben en houden aan hem vast.

Wij snappen het soms niet. Dan mogen we het geloven. Dat God met ons is. Gods gedachten zijn hoger dan mijn gedachten. Dan onze gedachten. En ik vind zelf. Als God zelfs zijn eigen zoon niet gespaard heeft.

Zelfs zijn eigen zoon. Heeft hij niet gespaard. God die zo liefdevol is. En die wil ons met hem ook alle dingen schenken. Dus dat geloof ik met mijn hele hart en ziel.

En een God die zo lief is. En waarvan ook staat geschreven. Dat hij alle omstandigheden gebruikt. Die heeft daar gewoon een plan mee. En dat snappen we dan misschien niet. Maar laten we dan alsjeblieft op vertrouwen. Laten we komen.

Hij nodigt ons uit. Dat we dicht bij hem zullen zijn. En daar wil hij voor ons zorgen. En ik hoop dat hij dat ook voor jullie. En ook voor mij. Dat hoop ik. Als we dat doen. Dan weet ik zeker dat hij voor ons zal zorgen.

Als we dicht bij hem zijn. En op hem vertrouwen. Amen.