Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Als ik al lang gezeten heb, dan word ik altijd een beetje duister. Goedemorgen. Fijn om weer in uw midden te mogen zijn na een lange tijd.! Even een poosje aan de zijlijn.
! Maar goed, de Heer heeft veel genade gegeven. Ik stel voor dat we even een moment stil zijn. Heren, we willen alles waarmee we gekomen zijn weer terugleggen in uw handen.
We hebben al veel informatie gehoord vanmorgen. Maar we willen ons hart openstellen voor wat u vanuit uw woord tot ons gezegd heeft.
Wilt u het leven te maken, Heren? Dat kunnen mensen niet, dat kan ik niet, dat kan niemand. Dat kunt u alleen. In Jezus' naam. Amen.
Hier liggen sleutels, Heren, dat weet ik niet. Als iemand zijn sleutelfietsleutje kwijt is, dan mag hij dat hier straks ophalen.
Ik dacht aan Frankelen dat die mars voor de voorganger was, maar... Dat blijkt me niet. Lieve mensen, u hebt het al gehoord vanmorgen.
We zijn weer begonnen aan een nieuw winterseizoen. En er is weer veel werk te doen in allerlei gemeenten. Het geestelijke werk, ook het reguliere werk.
En we hebben nog de vrijheid in dit land om te getuigen, om te vertellen van de Heer Jezus. Want het moet om hem gaan.
Om hem alleen. We leven in een land waar duizenden en tienduizenden op weg zijn naar de eeuwige duisternis. En soms kan je dat benauwen.
En je probeert gesprekken te rijden, het klopt niet altijd over. Men wil ook vaak niet, dat moet ik er even bij zeggen. Maar we mogen nog spreken van het licht. Voor allen die in duisternis zitten.
En daar wil de Heer ons voor gebruiken. Mensen die de Heer kennen, mensen die de weg weten. Ouderen, jongeren, iedereen. Maar kan de Heer ons gebruiken?
Dan willen we gebruikt worden. Ik wil vanmorgen de vraag aan u neerleggen. En daar gaan we zo over lezen. Die de profeet Jezaja kreeg toen u geroepen werd door de Heer. Daar zegt de Heer tegen hem, wie kan ik zenden?
En wie wil voor mij gaan? En weet u waarom die vraag zo belangrijk is? We staan vlak voor de opname van de gemeente.
Al de tekenen in onze dagen wijzen daarop. Ik heb daar vorige keer, als u zich misschien nog herinnert, met u over nagedacht over die tekenen.
Dus dat ga ik vanmorgen niet doen. Trouwens, heel veel tekenen zijn inmiddels alweer achterhaald. Want dat is al bijna anderhalf jaar geleden, geloof ik, dat ik hier was. Maar er zijn weer nieuwe dingen die ons bezig houden.
Maar waar je mee geconfronteerd wordt. Denk alleen maar aan de kunstmatige informatie. We worden op een gegeven moment allemaal voorgeprogrammeerd. Wat ook op het ogenblik gaande is, dat is het zogenaamde inclusief taalgebruik.
Je mag bijvoorbeeld straks niet meer zeggen handboek. Want dan kun je mensen mee kwetsen die geen handen hebben. Ja, hoe kom je erop? Ja, je lacht erop. Maar dat gaat allemaal gebeuren straks.
Je mag ook niet meer zeggen ergens oog voor hebben. Want dan zou je mensen kunnen kwetsen met een visuele beperking. Dat gaat heel veel hoor. En wat nog veel erger is, men is bezig om een inclusieve bijbel te maken.
Waar allerlei dingen uitgehaald zijn die ons mensen niet passen. Nou berg je het allemaal op. Die bijbel is er in Engeland al. Maar hier is men er ook mee bezig.
Ik las in de krant van de week dat 90% van de Europeanen is voor legale abortus. Dat vermoorden van kinderen.
Kan er geen andere naam voor vinden. En in Zweden is dat al zelfs 95%. Nou ja, we weten allemaal toch maar waar we mee te maken hebben.
We hebben de zogenaamde genderstream. Er schijnt in het AMC in Amsterdam een lijst te liggen. Van mensen tussen de 18 en de 35 jaar die omgebouwd willen worden.
Dat is laat hoor. Dat is heel laat op Gods klok. En dan komt vanmorgen de vraag naar ons. Wie kan ik zenden?
En wie wil voor mij gaan? We gaan lezen Isaiah 6. Dan wordt Isaiah geroepen om profeet voor de heren te zijn.
Maar hij is nog jong. Vermoedelijk 16, 17, 18 jaar. En dan durft hij niet goed. Ik kan me dat voorstellen. Want het volk leefde in grote zonden en afgroterij.
En dan gaat de Heer hem bemoedigen. Isaiah 6 vanaf vers 1. In het sterfjaar van koning Uzziah zag ik de heren zitten op een hoog en een verheven troon.
En zijn zomer vulde de tempel. En Seraf stond er boven. En met ieder had zes vleugels. Met twee bedekte hij zijn aangezicht. Met twee bedekte hij zijn voeten.
En met twee vloog hij. En de een riep de ander toe. Heilig, heilig, heilig is de heren daarin scharen. De ganse aarde is van zijn heerlijkheid vol.
En de dorpenposten bevenden van het luide roepen. En het huis werd vervuld met rook. Toen zei ik, Isaiah dus, Wee mij.
Ik ga ten onder, want er bent een man onrein van lippen. En ik woon te midden van een volk dat onrein van lippen is. En mijn ogen hebben de koning, de heren daarin scharen gezien.
Maar een der Seraf vloog naar mij toe met een gloeiende kool. Die hij met een tang van dat alta genomen had. En hij raakte mijn mond daarmee aan.
En zei hij, zie, deze heeft uw lippen aangeraakt. Nu is uw ongerechtigheid geweken. En uw zonde verzoomd. Daarop hoorde ik de stem der Seraf die zeiden, En daar heb je het thema waar ik over wil nadenken.
Wie zal ik zenden? Ik met een overletter, de heren dus. En wie zal voor ons of voor mij gaan? En dan komt het antwoord van Isaiah.
Heren, hier ben ik. Zend mij. En toen zei hij, ga en zeg tot dit volk. Dat was dus de opdracht die Isaiah weer kreeg.
Ga en zeg tot het volk. Wat ik jou in de mond leg. Wat ik te zeggen heb. En ergens geldt die opdracht ook voor ons. En dan kunnen we in de eerste Petrusbrief, hoofdstuk 2, vers 9 en 10, lezen wat dan onze opdracht is.
1 Petrus 2, vers 9 en 10. Gij zijt een uitverkoer geslacht, een konink priesterschap, een heilige natie, een volk gode ten eigendom, om wat te doen?
Wel, om de grote daden te verkondigen van hem, die u uit de duisternis geroep heeft als zijn wonderbaar licht. U, eens niet zijn volk, nu echter godsvolk.
Eens zonder ontverming. En nu in zijn ontverming aangenomen. Tot zover de lezing van het woord van God.
Het thema dus over de overdenking, wie kan ik zenden? En wie wil voor mij gaan? Als we door genaten de heer Jezus hebben leren kennen, en ik hoop dat u daar regelmaat nog eens over nadenkt, dan zijn we zeer bevoorrechte mensen.
Dan hebben we verzoening. We hebben verlossing. We hebben de heilige geest ontvangen. We hebben eeuwig waarachtig leven. We zijn gekocht met een dure prijs.
De prijs van Jezus bloed. En dan wil hij ons gaan gebruiken. We zijn, zeg, wil je een moest gered om te redden.
Niet in de eerste plaats om in de hemel te komen. Ja, ook. Maar vooral om hier te leven tot eer van zijn naam. Ja, en dan is het toch wel triest dat de heer velen toch niet kan gebruiken die de Jezus kennen.
Zijn er een beetje tevreden mee om rustig te vreewielen naar de hemel. En zo hun eigen leventje te leiden, moet niet al te veel moeite kosten. En met de gevolg is dat het in de gemeente altijd dezelfde mensen moeten zijn, die het werk moeten doen, geestelijk, maar ook het reguliere werk, wat natuurlijk ook moet gebeuren.
Maar dat is niet wat de heer bedoelt. Als wij gered zijn, dan wil hij ons gebruiken tot eer van zijn naam. Sommigen zeggen, nou, ik heb geen tijd.
Want toen u bewust uw leven aan de heer gaf, gaf u ook uw tijd, hoor. Misschien met u het vergeten. Dus uw tijd is Gods tijd.
Anderen zeggen, jammer, ik heb geen gaven. Nou, ik geloof dat elk kind van God een of meerdere gaven heeft. Meer anderen zeggen, ik ben veel te oud. Nou, Mozes was al 84.
Toen kreeg hij nou een gigantische opdracht, met een heel stribbelend volk. Anderen zeggen, jammer, ik kan niks. Nou, dat is mooi. Want dan kan de heer het juist door u heen doen.
Hij wil u gebruiken. We hebben weer een nieuw seizoen, een winterseizoen. Ik weet niet hoe lang de heer dat nog geeft. Maar de mogelijkheden zijn er nog.
Alleen de heer vraagt niet, wat wil jij graag doen? Of hij wil jou heen, jij heen. Wat lijkt jou wat? Waar ben je geschikt voor? Nee, dat regelt hij wel.
Maar de vraag is, wie wil gaan? Wie kan ik zenden? En wie is bereid om zich aan mij toe te wijden?
We hebben gelezen in vers 1 van ofste succes, dat Jezaa je wat geroepen in het sterfjaar van koning Uzziah. Dat kunt u lezen in 2 konieken, dat hoeft nou niet.
Maar het was de tijd van de goddeloze koning in Israël. Agas, Agap niet te vergeten, Emanasse, veel zonde, het volk had veel kwaad gedaan.
En deze koningen, deze leiders, deze politieke leiders, gingen het volk daar in voor. Het was de tijd van de politieke spanning in het noorden als Syrië, in het Zuid-Egypte, in het Oosten-Babylonisch Rijk, tegenwoordig Irak.
Maar het was vooral ook de tijd van het geestelijk verval. De tijd van de astartus en de baals, de kinderoffers niet te vergeten, de seksuele uitspattingen, veel occultisme.
Het volk was afgeweken, van de levende god. Wat mij opviel bij de voorbereiding, dat dit eigenlijk een exacte illustratie is, van de tijd waarin wij vandaag leven.
Ook wij zijn als volk afgeweken van de levende god. We hebben god verbannen naar de rand van de samenleving. Wij hebben hem niet nodig. Wij bepalen zelf uit wie er geboren mag worden.
We bepalen zelf wel wanneer we dit leven beëindigen. seksuele uitspattingen in het bizarre. Soms programma's op de vroege avond, als de kinderen nog op zijn, waar je volwassenen rode ooitjes van krijgt.
En ons land staat bol van het occultisme. Ons land is massaal afgeweken van de levende god. En daar moeten, zegt de Bijbel, de oordelen van god overkomen.
En die komen ook. 75 jaar na de holocaust, met de moord op 6 miljoen joden, kan vandaag een jood met een keppeltje op niet meer rustig lopen.
Zo ver zijn we. Er gaat bijna geen dag voorbij, want er wordt iemand vermoord in Nederland. Politieke chaos, maar vertrouwt elkaar niet meer.
En dat moet dan een land leiden. God? Ja, God. Trouwen, begraven, dan mag hij er soms nog bij zijn. Maar verder even wil het allemaal zelf.
We hebben hem eigenlijk niet meer nodig. Maar zelfs ongeloof gezien, dat dat zo niet door kan gaan. Dan weet je wat nou zo geweldig is?
Juist in die barre tijd van Israël, gaat God een man roepen. Jezaja, zijn aanbedingen, Jaweer, red. Hij moet het volk wijzen op hun zonden, en zeggen dat het zo niet goed gaat komen, maar ook wijzen op Gods genade, die ook toen nog mensen wilde redden.
En ze roept de Heer vandaag, mensen die hem kennen, om beschikbaar te zijn. Omdat hij nog mensen wil redden voor de eeuwigheid. En daar wil hij ons, u en ik, voor gebruiken.
Maar zijn we bruikbaar? Willen we ook? Iemand zei onlangs, voor veel christenen is het geloof doodgewoon geworden.
Maar als het geloof doodgewoon is, dan is het geloof gewoon dood. Daar moest ik even over nadenken. Zijn we nog volkomen toegewijd aan de Heer?
Staan we nog in de brand voor hem? Als toen we tot geloof kwamen, die de hele wereld waar willen we vertellen van hem. Goed, u zegt, ja, het is allemaal wat bezijd, en bedijst, en dit. Verheugen we ons nog op onze redding?
Dat er iemand was die voor ons met zijn bloed en leven betaalde. Sommige christenen kunnen mooiste liederen zingen met haar gezicht alsof ze in haar zijn gedoopt zijn.
Laat het maar zien. De bekende Finney, die was nog niet tot geloof gekomen, maar bezocht ze nu en dan wel eens een bijbelstudie, de grote opwekkingspredeke.
Op een avond zei iemand tegen hem, meneer Finney, wij bidden voor u dat u net zo wordt als ons. Toen zei Finney, nou doe dat maar niet. Doe dat maar niet. Nee. Hij zegt, jullie hebben het over blijdschap, over vreude, over liefde.
Hij zegt, maar ik zie er niks van bij jullie. Nou, de heer is wel verder gegaan met Finney. Finney, ja. Hij heeft duizenden mensen tot de heren mogen leiden.
Verheugen we nog op onze redding. Maar pas op, toegewijd zijn, beschikbaar zijn, dat is niet hetzelfde als veel christelijk werk doen.
Sterker nog, je kunt zelfs in christelijk werk vluchten, omdat je persoonlijke relatie met de heren niet altijd goed is. dat je niet aan die stille tijd toekomt.
Ik weet nog, ik was pas bij de EO. en ik had dat staak om, ja, alle dingen te regelen. Ik was zo'n regelbaasje, weet je wel.
avonden, en we hadden een keer een dag in Hilversum. er waren veel mensen, en ja, en daar moest van alles geregeld worden. De oude broeder van Oostveen, zijn er nog mensen die me herinneren?
Ja, precies. Die was er ook, en die kwam bij me, hij zei, broeder, het was een fijne dag, dank je wel. Maar ik wil je toch wat zeggen wat ik op mijn hart heb.
Hou je wel in de gaten, dat het niet om het werk van de Heer gaat, maar om de Heer van het werk. Zo, nou kwam wel even binnen. Ik heb heel vaak, dan die dingen moeten denken, want dat is natuurlijk ook zo.
Want veel mensen willen wel voor de Heer werken, maar hebben vaak geen tijd, om het de Heer in de stilte door te brengen. En dat heeft toch allemaal met elkaar te maken.
Maar het kan ook zijn, dat je wel wil, maar dat je niet durft. Nou, dat was met Jezaja zo het geval. En dan gaat de Heer, die gaat hem bemoedigen. Kun je lezen, de vers 2, met 4.
En dan mag hij in de hemel kijken, en dan ziet hij de Heer Jezus op de troon. Dat is heel bijzonder, voor een Oud Testamentische gelovig. Maar de Heer Jezus zegt dat zelf in Johannes 12, vers 40.
Jezaja zag mijn heerlijkheid. En zat de Heer Jezus op de troon. En als je de Heer Jezus dan ziet, hebben we gelezen in vers 5.
Toen zei hij, ween mij, ik ga ten onder, want ik kan in uw heiligheid niet vertoeven. Weet u, wat mij de laatste jaren opvalt, we hebben het over de liefde van God.
Dat is helemaal waar. Maar soms wordt er onder het mond van liefde heel veel dingen goed gepraat. Wat de Heer nooit bedoeld heeft. Maar dat God ook heilig is, en dat heb ik uit dat stukje van de week opgemerkt, dat krijgt niet altijd, denk ik, de plaats die is verdiend.
We hebben een liefdevol God. Dank God daarvoor. Maar we hebben ook een heilig God. Voor wie geen mens kan bestaan, als we niet verzoend zijn, door het offer van de Heer Jezus.
Als Isaiah hem ziet, dan is hij nergens meer. Als Daniel hem ziet, dan is hij verbijsterd. Als Isaiah hem ziet, dan is hij zeven dagen van de kaart af.
En als Johannes hem ziet op Padmors, dan lezen we in het eerste hoofdstuk van de openbaring, dan valt hij als dood voor zijn voeten. En als er één mens geweest is die hem goed gekend heeft, dan is dat Johannes geweest.
Lieve mensen, daar hebben we het over, als we het over Heer Jezus hebben. Weet u, God is liefde. Amen.
Dat heeft hij bewezen. Maar God is ook heilig. Mimalgo zegt in een van zijn boeken, Gods heiligheid moest de mens veroordelen.
Maar Gods liefde wilde de mens redden. Hij noemde dat het grote dilemma van de Heer. Kennen we het als gelovigen?
Nog iets van de heiligheid? Vroeger hadden we het over de vrezen des Heeren. Dan noemen ze dat een oude wezen woord, maar dat was het natuurlijk wel. Er wordt soms ook onder evangelische gisteren zo simpel vaak, dat bedoelen we niet zo, over de Heer Jezus woord, ja, Jezus dit en Jezus dat, sorry dat ik het zo zeg, want ik kan het niet over mijn lippen meestal krijgen.
En dat bedoelen we ook niet zo, dat begrijp ik best. Maar zo kan het wel overkomen. Ik werd laatst opnieuw bepaald bij Residenis in Leviticus 10 van de beide zonen van Aaron, Nadab en Abihu.
Ze brachten vreemd vuur voor Gods aangezicht. God had een bepaald ritueel voor geschreven, bij het brengen van de offers, maar hun dachten, ach, steek toch allemaal niet zo nauw, als je hart er maar bij is.
God is toch liefder? Nou, dat hoor je vandaag ook. Ja, dat staat er wel, maar je moet dat toch allemaal niet zo precies nemen, als je hart er maar bij is. Maar God meent wat hij zegt.
En God bedoelt ook wat hij zegt. En weet u, dan gebeurt hier bij die twee zonen. Ze brachten vreemd vuur, en er komt vuur van de hemel, en ze vallen ter plekke dood neer.
Het volk is erbij, Mozes, wat is dat nou? Nou, zei Mozes, dat is nu wat de Heer bedoelde, toen hij zeide, aan degene die er mee heeft naast staan, zal ik mij de Heilige betonen.
Ik moest daar vaak over denken, de afgelopen tijd. Want dat geldt niet alleen voor Israël, dat geldt ook voor ons als gemeente. En degene die mij heeft naast te staan, zal ik mij de Heilige betonen.
Och, en als je Zajam dan ziet, zoals hij werkelijk is, dat lezen we toch, dan is hij nergens meer. Als wij in het heiligheid van de Heren komen, dan zijn we nergens meer.
Als God één moment zijn handen van ons terugtrekt, dan zijn we er niet meer. Is het dan geen wonder, dat hij nog steeds in zijn genade naar ons omziet? De lichte van Liet onder twaalf, uit Johan de Heer, heeft het een beetje begrepen.
Ik weet niet waarom Gods genade, aan mij op hebben tood. Nou, ik weet het ook niet. Maar ik weet wel of waar is. Gods genade. Weet u, vele willen wel gebruikt worden, maar kunnen vaak niet gebruikt worden.
Ik ben bijna 55 jaar in geestelijk arbeid bezig, bij de EO, en als oudste in de grote gemeente. En dan kom je van alles tegen. Ik heb ook 20 jaar lang in zakenwereld gezeten, maar wat ik onder Christenum heb meegemaakt, ben ik in de wereld nooit toegekomen.
Ik ga er niet over uitrijden, dat is ook niet de bedoeling. Heel veel fijne dingen, tuurlijk, maar ook heel veel zonden.
Waar we ons vaak helemaal niet van bewust zijn. Wereldgelijkvormigheid. In onze handel en wandel, in ons reageren, in onze kleding.
Kletsen en robbelen over elkaar, in plaats van te bidden. Jaloersheid over de taak die God iemand geeft in de gemeente. Bitterheid van dingen die al 25 jaar oud zijn, en dat nooit opgelost zijn.
Wat hebben Christen vaak moeite met vergeven? Ben je nu wel eens opgevallen? Maar zitten veel Christen aan hun geld vast?
Ik zit er niks aan vast, want ik heb niks, dus dat is gauw klaar. We wonen in een groot appartementengebouw, en er zijn toch meestal allemaal mensen, die een christelijke opvoeding hebben gehad, of ze er nog wat aan doen, dat is wat anders.
En dan zitten ze bij elkaar, en er zijn allemaal mensen, die bij wijze van spreken, met één been in de graf staan. En weet u wat we het over hebben? Mooie dingen, uitgaan, en geld.
Heb je het gehoord? De boter is ook weer een dubbeltje duurder geworden. O ja! En als je probeert een gesprek te krijgen over deze dingen, dan even, en dan kappen ze er weer af.
Wat zijn er problemen in christelijke uurlijken? Dat heb ik gemerkt toen ik oudste was. En hoe kun je dan samen bidden? Dat kan toch niet? Ja, de wereld is er gewoon klaar mee.
Ga maar bij elkaar weg, dan heb je het probleem opgelost. Dat is niet waar, want je neemt je problemen mee. Christen die de heren kennen, hebben een verbond gesloten voor de levende God.
Dat was wel eens vergeten. Geen contract wat je zo weer kunt ontbinden. Maar een verbond. Nemen wij tijd om de dingen van de Heer te bestuderen?
De Bijbel in eerste plaats natuurlijk. Veel christenen, in bijna alle afleveringen gezien, half christenen, nee, kijk daarnaar, boer zoekt vrouw.
Er gaat zo gigantisch veel tijd in zitten, maar dat er in dat programma met de huwelijksmoraal niet zo nauw genomen wordt, nou ja, dat vergeten we dan maar. Maar je wordt er wel in, door ingedonctineerd.
Christen moeten zich bekeren, want daar staat hij in de brieven van openbaring 2 en 3, dan begint ze, bekeert u? En dan dacht ik vroeger, ja, hier kan je toch maar één keer bekeren?
Jij wel. Maar eigenlijk kun je dat woord toch vertalen met afkeren. Afkeren van dingen die de Heer bedroeven. En dat gaat zo makkelijk.
We hebben een triest voorbeeld uit eigen omgeving. We zongen in een kosmogroep. Mooie liederen. Was altijd op pad om over de heren te zingen en te jubelen en te danken. Voorbeelden we hem aan.
Hij trouwde met veel pracht en praal. Mooie muziek erbij. Kreeg een goede baan. Verdiende heel veel geld. Groot huis. Nee, nog groter.
Prachtige dure auto. Meneer had dat gemaakt. Maar ik kwam door zijn baan in aanraking met andere mensen. En ik kwam onder invloed van deze humanistische liberale maatschappij.
Hij kreeg het hoog in de bol. En op een gegeven moment zei hij tegen zijn vrouw, ik heb geen zin meer van jou. Hij had inmiddels twee kinderen. Ik ga weg. Die hadden ook voor God een verbond gesloten.
Ging wonen aan de andere kant van het land, want hij woonde in de noorden. Leerde gescheiden vrouw kennen. Leerde daarmee samen. Is ook alweer uit. Doet nergens meer aan.
Een man die heel goed de weg weet. En voor de heer gekozen heeft. En zo zijn er velen op dit moment. Je komt ze tegen. Christen die niet bestand zijn ten de verleidingen van deze tijd.
En het is ook niet makkelijk. Ik weet het. Je moet heel dicht bij de heren blijven. Ik denk dat we net als Jezaja weer iets van de heerlijkheid en de heiligheid van God moeten gaan zien.
En dat die God in zijn grote liefde in de persoon van de heer Jezus naar deze wereld is gekomen. Terwijl hij wist wat hem te wachten stond. En zijn bloed en zijn leven gaf.
Om u en mij te redden. Ik mag door genade meer dan vijftig jaar de heer kennen. En ik kan dat nog nooit snappen. Dat hij voor mij wilde sterven.
Dat is toch onbegrijpelijk. Nou, dan ziet Jezaja ook een beetje hier zo. In vers 5. Als hij dan zijn eigen onwaardigheid ziet in de heiligheid, in het licht van God, dan zegt hij, Heere, ga toch weg van mij.
Ik ben niet waard dat u tot mij spreekt. En dan zie je Gods grote genade. In de versen 6 en 7. Een gloeiende kool van het altaar.
Vers 7. Raak daarmee mijn mond aan en zei hij, Deze heeft uw lippen aangeraakt. Nu is uw ongerechtigheid geweken. En uw zonde verzoend.
Een gloeiende kool van het altaar. Wat is dat een prachtig mooi beeld van Golgotha. Want Golgotha en altaar hebben dezelfde betekenis. Slachtplaats.
Op Golgotha verzoende de Heer Jezus mijn zonde, uw zonde en schuld met een heilig God. Dat kun je dan nu begrijpen. Nu is uw zonde verzoend.
En uw ongerechtigheid geweken. En dat mag je ook geloven. Als je de Heer herkent. Tot u en ik bewust ons leven aan de Heer gegeven hebben.
Dat is toch hopelijk bij u allemaal gebeurd. En ging je geloven in het offeren wat Hij voor ons bracht. Toen pas werden we weer aanvaardbaar.
Voor een heilig God. Daarvoor niet. Jezus geeft voor ons in de vuurgloed van Golgotha. Al de zonde, al de troep.
Van de mensheid. Alleen van mij was dat meer dan voldoende geweest. werd door weer Jezus gelegd. Hij gaf zich volkomen als een brandoffer.
U weet waarschijnlijk, er waren vijf belangrijke offers in het Oude Testament. Twee waren er verplicht. Het zondoffer en het schuldoffer. En drie waren er vrijwilliger.
Het spijtoffer, het dankoffer en het brandoffer. En het principe van het brandoffer was dat er totaal op moest branden. Daar mocht niks van overblijven.
Dat is een beeld van de Heer Jezus. Hij gaf zichzelf als een brandoffer voor mij. De Heer wil dat we brandoffer worden.
Dat er niks van onszelf overblijft. Maar dan kan Hij zijn gang gaan. Vandaag wordt er gestreefd naar allerlei gaven.
Proficie, tongentaal, vallen in de geest, soaking, genezing enzovoort enzovoort. Dat is interessant. Want dan kun je meeschoeren, dat ga je dan vertellen, dan tel je mee.
Maar de Heer vraagt of we brandoffer willen zijn. U zegt dan blijft er niks van mezelf over. Ja, dat is precies de bedoeling. Carla en ik, we waren van de week bij een vrouw in de tachtig.
En die vertelde haar levensverhaal. Er had jaren met een man geleefd die het tot in de grond vernederde. Die haar sloeg. Die haar uitschoold.
Die alles op slot deed, dat ze nergens naartoe kon. En die vrouw kende de Heer. En iedereen zei, ga toch weg bij zo'n man, daar kun je toch niet leven. En ze zei, ik heb voor God beloofd in voorspoed en in tegenspoed.
Onvoorstelbaar wat die vrouw meegemaakt heeft. Er zat drie jongens. En daar leek aanvankelijk niks van terecht te komen. Ze heeft al die jaren voor de kinderen gebeden.
En die jongens zijn alle drie tot geloof gekomen. En een ervan is mijn schoonzoon. En daar ben ik blij om. Brandoffer.
Dat is niet moeilijk. Dat is niet makkelijk. Dat is ontzettend moeilijk. Want er blijft niks van je over. Maar de Heer vraagt of er brandoffer willen zijn.
De Heer wil niet alleen je zon en je schuld. Ja, daar begint het mee. Maar ook je tijd. Ook je geld. Ook je talenten. Ook je werk.
Ook je hobby's. Ook je man en je vrouw en je kinderen. Ook. Dat gaat ver hoor. Dat is wat de Heer bedoelt. En als Jezaja dat dan zegt, hier ben ik.
Zend mij. Dan zegt de Heer ga. En zeg tot het volk. Weet u wat mij opviel?
God zegt niet, Jezaja moet gaan. Nee. Wie wil gaan? God laat de keuze aan ons. Hij dwingt nooit. Ik weet nog dat mijn oude collega in Binnendijk eens een keer vertelde.
Dat hij in Israël was voor opnames. En toen zag hij op een gegeven moment een hele grote keuze schapen. En daar liep een kerel aan. Die ze allemaal sloeg. En opdreef. Toen dacht hij, hé.
Ik heb altijd geleerd dat het er voor de schapen uitgaat. Daar moet ik eigenlijk wat meer van weten. Dus hij ging naar die man toe. Hij zei, dat heb ik altijd geleerd. Ja, zei die man, dat is ook zo. Maar deze gaan naar het slachthuis.
Gaat u de strek niet begrijpen? De duivel die jaagt ons op. Die wil ons naar het slachthuis helpen. Maar de Heer Jezus heeft gezegd. Ik ben gekomen. Omdat mijn schapen leven hebben.
En overvloed. Ik wil u een brandtover zijn. Maar ik moet er twee dingen bij zeggen. God heeft nog nooit iemand gezonden. Die niet eerst gezegd heeft.
Heere, je ben ik. Zend mij. En tweede. Je bent nooit te oud. Om door de Heer gebruikt te worden.
God kent die niet in geen leeftijd. Zolang we hier zijn. Weet God een taak voor ons. En die mogen aanvaarden. Dat was een oude dominee.
Die was al lang met pensioen. Die had zo vaak gebeden. Heere, er is een land in Afrika. Daar weten ze niet wie u bent. Zend daar toch iemand heen. En op een zondagmorgen zat hij in de dienst.
En daar sprak een eenvoudige broeder. Net als ik dus. Over Jezaja zes. Wie kan ik zenden. En wie wil voor mij gaan.
En dat raakte hem diep. Heere, ik heb u al zo lang gebeden. Zend dan iemand. Toen zei God. Ja, dat is goed. Jij. Ik.
Ik ben al oud. En ik heb met gepensioneerd. En er is een vredelijke worsteling voor die man geweest. Uiteindelijk is hij toch gegaan. Ik meen dat hij nog tien of vijftien jaar geleefd heeft.
En hij heeft daar honderden mensen tot de Heere mogen leiden. Wie is er oud? Niemand. Als je je beschikbaar zelt. Jezaja zegt.
Hier ben ik. Zend mij. En weet u wat er dan gebeurt? Dan wordt hij de grote profeet uit het oude testament. Er is geen profeet geweest. Die zoveel geprofiteerd heeft.
Over het volk Israël. De komende Messias. Er is geen profeet geweest die zoveel over de Heere Jezus verkondigd heeft. Toen hij hem nog nooit gezien had. Als wij doen wat de Heer zegt.
Als we ons volkomen en willen toewijden. Als wij brandoffer willen zijn. Dan gaat hij ons gebruiken. Dan wordt er voor anderen tot een zegen.
Dan wordt er vol van de Heilige Geest. Dat is de vervulling met de Heilige Geest. Want dan ben je vol van de Heer Jezus. Dan krijg je ook de gave van de onderscheiden der Geesten. Wat je vandaar zo nodig hebt.
Dan maakt de Heer je duidelijk. Wat van hem is. En wat niet van hem is. O dat er toch in deze laatste tijd.
Echt we staan vlak voor de opname van de gemeente. Dat er nog een geweldige tuigenis van Gods kinderen mag uitgaan. Willen we brandoffer zijn.
Hij werd het voor ons. Weet je nog waar? Op geholgetaan. De geestelijke leiders had hem ten dood veroordeeld. De Romeinen had hem gekruisigd.
Al zijn discipelen waren gevlucht. Judas had hem verraden. Peter zat hem verlogend. Zijn volk had geroepen weg met hem. Bemoedig hem niet. Kruis hem.
En in het donkerste uur van de geschiedenis. Had God zijn vader zijn aangezicht van hem afgewend. Toen kon hij al die troep van ons die op hem gelegd werden niet langer aanzien.
En toen riep de Heer Jezus uit. Mijn God, mijn God. Waarom hebt u mij verlaten? Wist u dat dan niet? Ja, dat wist u wel. Dat deed hij. Omdat u en ik nooit meer van God verlaten zouden zijn.
En daarom zou je dan aan zijn, zo'n heiland, niet je volledige leven geven. Wie kan ik zenden?
En wie wil voor mij gaan? Jonge mensen met jullie prachtige opleidingen tegenwoordig. Wij moesten vroeger alles in de avontuur bij elkaar sprokelen. Over dat studeren, dat was alleen voor kinderen van rijke luid.
Dat was niet voor gewone jongens. Jullie hebben de tijd aan voor. Oud, toch met al je zee van tijd, met je rijke levenservaring. De Heer wil je gebruiken.
Wie wil voor mij zenden? Wie kan ik zenden? En wie wil voor mij gaan? Maar je kunt alleen maar gezonder worden als je A, hem kent.
En B, of je bereid bent. En ik hoop dat u hem allemaal kent. De mensen die hier zijn, de mensen die meekijken. Want weet u wat mij ook bevallen is in mijn leven?
Dat er nog te veel mensen in onze samenkomsten zitten. Die wel meezingen. Die wel meekloppen. Die wel meeluisteren. Luisteren. Maar die nooit een persoonlijke keus voor de Heer Jezus hebben gemaakt.
Ja, ze gaan naar de kerk. Ze hebben een christelijke omvoeding God gehad. Nou, dank God daarvoor. De trouw in de kerk. Dan werd er straks begraven uit de kerk.
Een mooie dienst. Fijne man, fijne vrouw zeggen we dan. Als die niet komt, dan komt er niemand. Ja, dat dacht ik ook vijftig jaar geleden. Ruim vijftig jaar geleden. Goede christelijke opvoeding.
Lid van alle christelijke verenigingen. Het zat wel goed met hun van omen. Nou, de Heer maakte me duidelijk dat het niet goed zat met hun van omen. Wat een grote vergissing.
En de Heer maakte me dat op een pijnlijke manier duidelijk. Ik was een geestelijke meeloper. Tot dan. Maar ik moest een persoonlijke keus maken.
En we zijn die vanmorgen ook wel gaan kijken mee. Denk dan niet dat ik doe mijn christelijke pricht. Dat komt wel goed, want dan komt het niet goed. Maar het is nog genadertijd.
God wil nog mensen redden. God wil mensen vernieuwen. Hoe lang nog? Ik weet het niet. Vandaag begint de eerste dag.
Van de rest van je leven. En dat kan de beste tijd worden. Als je tegen de Heer zegt net als je zag. Heer, ik ben ik.
Zend mij. Door je leven tot een zegen voor anderen. Maar bovenal. Tot eer voor je naam. Het is.
Nou, ik denk bijna vijftig jaar geleden. Dat wij hier al kwamen. Mevrouw en ik. En 20 september 1970 zijn we daar gedoopt. We hebben heel vaak dat lied gezongen.
Uit Johannes de Heer 300. Het geest van God maakt in dit uur. Al uw kinderen vrij. Schenk nieuw leven. Kracht en vuur.
Schenk het ook aan mij. Maar dan komt er een zinnetje. Die je heel veel dichter moet zingen. Neem mij. Breek mij. Vul mij. En zend mij. En als ik dat dan opgeven vind.
Dan zeg ik altijd. Weet wat je zingt. Wat de Heer hoort. Schenk nieuw leven. Kracht en vuur. Schenk het ook aan mij. Kenten de meester dat?
Ja. Dan gaan we het zingen. Geest van God maakt in dit uur. Al uw kinderen vrij.
ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK ZANG EN MUZIEK En u moet afwachten wat u hier gaat doen.
Amen. ZANG EN MUZIEK