Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Wat is het fijn om weer in uw midden te zijn. Het is een hele tijd geleden, maar ik ben blij dat ik hier ben. Het onderwerp van van van morgen is de schat in een aardigheid.
Het vierde hoofdstuk, de versen 6 tot en met 10. Dus 2 Korinther 4, vers 6 tot en met 10.
In de HSV-vertaling staat daarboven de schat in aardigheid. In aarden kruiken. Want God die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is ook degene die in onze harten geschenen heeft tot verlichting met de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus.
Maar wij hebben deze schat in aarden kruiken opdat de alles overtreffende kracht van God zou zijn en niet uit ons.
Wij worden in alles verdrukt, maar niet in het nauw gebracht. We zijn in twijfel, maar niet vertwijfeld. Wij worden vervolgd, maar niet verlaten.
Neergeworpen, maar niet te gronden gericht. Wij dragen altijd het sterven van de heer Jezus in het lichaam mee, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt.
Als we de eerste Korinthebrief en de tweede Korinthebrief naast elkaar zetten, dan is de hoofdinhoud van beide brieven totaal verschillend.
De hoofdinhoud van het eerste brief was de misstanden in Korinthe en hoe ze daaruit konden komen. En daar heeft Paulus prachtige dingen in gezicht.
Denk alleen maar aan het hoofdstuk 13 van de liefde. In de tweede Korinthebrief, daar valt ons op dat Paulus de situaties waarin hij komt, de omstandigheden, dat hij die daar beschrijft op een manier zoals hij het beleefde.
En dat is een openbaring. Als je dat begeleidt met hoe je denkt dat dat Paulus is, dan kom je er eens achter dat Paulus ook een doodgewoon mens is die naast ons komt staan.
Die totaal niet anders is dan ieder ander mens. In die beschrijvingen zien we heel veel schijnbare tegenstellingen.
Bijvoorbeeld, verdrukt, maar niet in het nauw. In twijfel, maar niet vertwijfeld. Je zou kunnen afvragen, Paulus in twijfel?
Vervolgd, maar niet verlaten. Neergeworpen, maar niet te gronden gericht. Wij dragen altijd de sterven van de Heer Jezus in het lichaam mee, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt.
Dat is 2 Korinthe 4 vers 8 tot 10. En nu hoofdstuk 6 vers 8 tot 10. Want het gaat door de hele brief heen. Elke keer weer. Door eer en oneer.
Door kwaadgerucht en goedgerucht. Als misleiders en toch waarachtigen. Als onbekenden en toch bekenden. Als bestraft en toch niet gedood.
Als bedroefden, maar toch steeds blij. Als armen, maar toch velen rijk maken. De mensen die niets hebben en toch alles bezitten. Soms lijkt het wel of het over twee personen gaat.
Maar het is niet zo. Het is één en dezelfde man. Wat beschrijft hij nou eigenlijk? Wat laat hij nou zien?
Hij vat dat heel kernachtig samen in de woorden. Een schat in een aardenvat. En wat bedoelde hij daar nou mee? En daar wil ik u even iets duidelijk maken door iets te laten zien.
Misschien dat het helpt. Je kunt het dan ook beter onthouden. Ik heb hier een aardenvat. Dat is gemaakt van klei.
Op een draaischijf. Weet u wel? Met de voeten bewegen. En dan. Bottenbakker houdt zijn handen dan om de bon klei. En een andere hand erin.
Zodat er een holte ontstaat. Heel knap. Maar het is maar een ding van klei. Het is helemaal niet sterk. Als ik het op de grond zou gooien.
Zou het waarschijnlijk kapot gaan. Het is al een stuk van de tuit af. En zo wonen wij allemaal in een aardenvat. Dat is ons lichaam. En onze ziel.
En dat aardenvat. Dat maakt dingen mee. En wij allemaal reageren daarop met onze gevoelens. Dat kan gewoon niet anders.
Dat gebeurt gewoon. En dat was bij Paulus niet anders. Nou is er met dit vat iets bijzonders. Want ik weet niet of u ziet wat het is.
Want dit vat. Daar hoort hier iets ingegooid te worden. Het is nu leeg. En ieder mens die niet gelooft. Is zo'n vat als dit. Zit niks in.
En dan proberen we dat vat te vullen. Met alle mogelijke dingen. Ik kom jongenlui tegen. Die proberen dat vat te vullen met drank. Met alcohol.
Met vrije seks. En het blijft leeg. Het werkt gewoon niet. Maar als je dan de heer Jezus vindt. En de heer Jezus komt met zijn geest in dit vat wonen.
Want dat hoort hier ook in. Hier hoort namelijk lampolie in. Het is een lampje. Hier hoort een klein lontje in.
En als je die lampolie hier in goert. Kan het heel lang branden. Die wijze en dwaze meisjes. Die hadden kleinere lampjes. En daar was de olie al gauw op. Maar deze brandt uren.
En die werden dan in de nis gezet. En daar kon je de kamer heel lang mee verlichten. En dat is een symbool van waar we zijn. Want als de heilige geest in ons wond.
Dan is er een kracht in dat aarde vat. Maar dat aarde vat blijft het aarde vat. En toch is daar die kracht. En die tegenstelling.
Die beschrijft Paulus hier. En als we nou aan de heer Jezus denken. En daar heeft onze broeder Ties. Die heeft het zo mooi gezegd. Hij kwam op aarde als een van ons.
Dat betekent. Hij nam zo'n aarde vat aan. Een lichaam aan dat van ons gelijk. Met dezelfde emoties.
Hij kon moe worden. Hij kon verdrietig zijn. Hij kon tranen huilen. Al die dingen van dat zwakke aarde vat. Die moest hij meemaken.
Want anders kon hij nooit onze plaats innemen. En hij nam die plaats in. Dat betekent zwakheid.
De heer Jezus is gekruisigd uit. Zwakheid. Staat in het woord van God. Maar is opgestaan.
Door de kracht van God. En het is die kracht. Die God in dat aarde vat brengt. Zodra dat aarde vat. Zijn eigendom wordt.
Als dat aarde vat zich overgeeft. Om gevuld te worden. Dan is de leegte voorbij. Onze verlegenheid.
Die kan Gods gelegenheid zijn. En ik wil u daar een voorbeeld van geven. Ik had dus een broeder. Een lieve broeder. En die kwam bij mij.
En die had de volgende vraag. Hij zegt. Ik ben aan de sigaret verslaafd. Daar heb ik nooit iets bij gevoeld. Zegt hij. Maar nu ik van de heer Jezus ben gevonden.
Heeft de heer Jezus mij duidelijk gemaakt. Dat ik van die sigaret af moet. En ik ben op zoek naar een gemeente. Hij woonde in een hele andere plaats dan hier. En hij zei. Ik kijk elke keer naar een evangelische gemeente.
Als er mensen staan die daar staan te roken. Ga ik er niet naar binnen. Want dat zou voor mij. Een reden zijn. Het is niet zo erg. Terwijl God zegt. Het is erg. Tegen mij. Persoonlijk.
En toen zei hij. En nou heb ik alles geprobeerd. Probeert er me vanaf te komen. En ik kan het niet. En toen zei hij. Heijn. Wat moet ik doen? Ik zeg. Wat ben ik blij. Dat je nu bij me komt.
En zegt. Ik kan het niet. Hoezo dat. Zegt hij. Ik zeg. Ja. Want nu is de gelegenheid van God. Als je er dan af komt. Dan krijg je niet jij de eer.
Maar God krijgt de eer. Ja. Maar wat moet ik dan doen? Zei hij. En toen zei ik. Je gaat de slaapkamer binnen. Je doet de deur op slot. Je knielt neer.
En je vertelt precies hetzelfde wat je aan mij verteld hebt. Dan vertel je aan God. Ik kan het niet. En misschien moet je er ook wel bij zeggen. Ik wil het eigenlijk ook niet. Want ik vind het nog wel heel erg lekker.
En dat heeft hij gedaan. En hoor goed hè. Wat God bij hem deed. Niet. Want wat God bij iemand doet.
Is altijd heel persoonlijk. En God nam. Alle verlangen. Naar een sigaret uit hem weg. Hij vond het zelfs vies. Maar omdat hij verslaafd was. Had hij een enorme voorrang.
Met sloffe sigaretten. En toen zei hij tegen mij. Toen ben ik naar een container gegaan. Die onder water stond. Dan heb ik al die sigaretten ingestopt. Want wat voor mij niet goed is.
Voor een ander ook niet goed. Toen was hij vrij. Nooit meer gerookt. Want wat je vies is.
Dat doe je niet. En dat zie je. God kan doen. Wat wij niet kunnen. In dat aardevat. Dat het niet kon. Was God met zijn geest gekomen.
En God bevrijdde. Wat is dat heerlijk. Dat we een God hebben die bevrijd. En we zien dat nu op de Veluwe. Daar is het ook zo nodig.
Dan denken jullie van. Misschien niet die Veluwe. Dat is allemaal Bijbelbelt en zo. Maar vergis je niet. Er zijn dat allemaal van die keten. Waar die jongelui.
Die uit de hele zware kerk komen. Zeggen. Die kerk. Die helpt mij niet. Want die kerk zegt alleen maar. Dat ik het niet kan. Als je dan hem vraagt.
Hoe zit dat dan. Dan zeggen ze. Ja die kerk zegt. Dat het maar voor heel weinig mensen uitverkoren is. En wij zijn niet uitverkoren. Dus dat maakt het dan allemaal nog uit.
We gaan toch verloren. Is dat niet vergezelijk verdrietig. En daarom moeten ze horen. Dat het vat gevuld kan worden. Dat de Heer Jezus hun leven totaal kan veranderen.
En we zien gelukkig. Jonge mensen. Die op die manier. Tot de Heer Jezus komen. We hebben al een aantal van mogen dopen. En dat is heerlijk. Als mensen.
Die totaal hopeloos zijn. En zich leeg voelen. Tot de Heer Jezus komen. En daarom. Wil de Paulus.
Niemand meer. Naar. Het vat. Naar het vlees kennen. Want wij hebben de neiging. Om de mensen te beoordelen.
Naar. Wie ze in het vlees zijn. Dat doen we heel makkelijk. En we beoordeelen onszelf ook vaak. Naar wie we in het vlees zijn.
Maar Paulus. Wil dezelfde Heer Jezus niet meer kennen naar het vlees. Wist u dat? Dat zegt hij. Wil niemand meer naar het vlees kennen. Alleen maar. Naar wat er in die schat.
Wat daar zit. Dat is het kosma. Dat is het hemelse. Dat is het eeuwige. En daarom is het voor ons zo belangrijk in Christus te blijven.
Dat mooie lied wat jullie hebben opgegeven. Dat zegt daarvan. Prachtig. We hebben niet alleen een schat. Maar we hebben dus ook een aardemvat.
En het omgekeerde lieve mensen is ook waar. We hebben een schat. Maar het zit in een aardemvat. Ieder mens heeft een voorstelling van wat een ideaal mens is.
Niet waar? Je hebt allemaal een idee. Ik zie dat bij jonge mensen heel vaak. Dat ze een bepaald iemand. Ja die zitten ze op een voetstuk. Want zo wil ik worden.
Zoals die. Ik hoorde laatst een kleine meisje zeggen. Dat meisje dat heeft het zo ver gebracht in het voetballen. En dat komt uit onze club. En dat wil ik later ook.
Ieder mens heeft een voorstelling van ideaal. En vaak worden mensen die in hun ogen heel dicht. Dat benaderen. Die worden geïmiteerd.
Weet u hoe ze dat op het internet noemen? Dan noemen zulke personen. Dan krijgen op het internet vaak volgers. En dan heb je erbij die heel veel volgers krijgen. Alleen lieve mensen.
Ik zeg het je van tevoren. Op een gegeven moment stelt die volger teleur. Dan is het over en uit. Iemand noemen we goed.
Als hij of zij aan onze voorstelling van goed beantwoord. En dat kan heel verschillend zijn. Wie jij goed vindt. Of wie ik goed vind. En als we tot wedergeboren zijn.
Dan worden onze inzichten van goed en kwaad. Op heel veel vlakken anders. Dan zie je mensen totaal veranderen. Dan zien we onszelf en die ander in een totaal ander licht.
We krijgen zelfs een veranderd geweten. Zoals die broeder. Die vroeger zo vrolijk rookte. En niet langer als schoorsteen door het leven kon gaan. We gaan de dingen in een heel ander licht zitten.
Voor onze wetengeboorte hadden we zelfs eigen ideeën over Jezus. Maar na onze redding opende de heilige geest onze ogen voor zijn ware natuur. En daarom hebben we dan ook nieuwe normen voor het leven als christen gekregen.
En dat is het doel waarnaar we streven. Ook de maat waarmee we anderen meten. Op zichzelf is dat wel goed. Maar we moeten steeds meer oog krijgen van Gods gedachten over wat een kind van God moet zijn.
En daar veranderen we constant in. Dat zijn levenslessen. Hoe moet een kind van God zijn in handel en wandel? En ik zie hier mensen voor me die zijn duidelijk ouder.
Die hebben een andere kleur haar. En ik zie mensen voor me die hebben nog helemaal die levenslust en die kracht in het lichaam. En toch moeten wij ons steeds tijdens ons leven steeds weer aanpassen aan wat God ons laat zien.
Wat is bijvoorbeeld jouw opvatting over heiligheid? Het moet helemaal niet de afwezigheid zijn van het adervat.
Sommige mensen verstoppen het allemaal. Maar dat hoef je niet. Dat deed de heer Jezus niet. En dat deed Paulus dus ook niet. We hoeven onze gevoelens niet te onderdrukken.
Als we zien wat Paulus hier schrijft, zien we dat hij zijn adervat niet verstopt. Als hij bedroefd is, dan zegt hij ook dat hij veel tranen vergoot.
Zie je Paulus huilen? Zie je de heer Jezus huilen? Ja. Twee vers 4, daar kunt u het vinden.
Hij was om raad verlegen en soms wanhoopte hij aan zijn leven. Het zijn allemaal reacties van het adervat. En je zou kunnen afvragen, overkomt een man als Paulus al deze dingen?
Ja. Je begrijpt dat in dat bekennende mens Paulus zo dicht bij ons komt, dat we denken, hij is niet een heilig op een voetstuk.
Hij is een mens zoals wij. En dat was de heer Jezus ook. Een mens zoals wij. Wat is dat vertroostend, hè? Bemoedigend. Wel moeten we echt een groot verschil in de gaten houden.
Onze menselijke natuur, dat is dat adervat. Maar we hebben ook een zogenaamde vleeslijke natuur. En dat is die natuur die altijd zondigen wil.
Die altijd het ik in het centrum zet. Die altijd de verkeerde kant op gaat. Die altijd anders wil dan God wil. En daar is de heer Jezus voor gestorven.
Die heeft hij meegenomen aan het kruis. Onze oude natuur moet dood. En dat beleiden we in de doop. We zijn met hem gestorven.
Met hem begraven. Maar dan komt dat de geweldige ook. En met hem opgestaan. En het is die kracht, die opstandingskracht, die God in dat adervat stopt. Maar dan ben je dus totaal afhankelijk van hem.
Vanmorgen las Broeder Ties in onze overdenkingen vooraf. En het gebed. Een prachtig vers uit de hele bekende psalm. En dat is psalm 23.
En er staat, mij ontbreekt niets. Maar er staat ook steeds, hij doet mijn nederliggende grazer gewijden. Hij voert mij aan stille water. Hij verkwikt mijn ziel.
Allemaal die kracht in dat adervat. Dat komt allemaal van God. Het is niet van ons. Het is een geschenk. Een fantastisch geschenk.
Je begrijpt dat in dat bekennen Paulus zichzelf gewoon belootgeeft. Hij doet zich niet mooier voor dan het is. Alle eer komt dan ook aan Jezus toe.
Aan God toe. Want het is allemaal van hem. Er is niks van ons bij. De heer Jezus zei, zonder mij kun je nog een beetje doen. O nee, dat zei hij niet.
Hij zei, zonder mij kun je niets doen. Dat betekent, we zijn totaal afhankelijk. En daarom zei ik tegen die broer, ik ben zo blij dat jij nu komt.
En zegt, ik kan het niet. Want als jij het had gekund, dan had jij de eer gekregen. Ik heb mezelf van het roken bevrijd. En nu komt alle eer aan God toe.
En dat zie ik ook bij die jonge mensen die dan ineens bevrijd worden van alcohol en drugs. En heel die ellende. En sommigen moeten natuurlijk naar een afkikcentrum.
Maar sommigen ook helemaal niet. Het is één keer voorbij. God doet het soms op verschillende manieren. Maar het is God die het doet. De menselijke natuur is onze emotie in bepaalde belevenissen.
Owee, als we die menselijke natuur gebruiken, en dat doen we soms, als excuus voor onze ik-natuur.
Ja, maar ik ben ook maar een mens. En dat klopt van geen kant. Dat is heel gevaarlijk. Want die fundamente neiging tot zonde, die wil zich altijd verdedigen.
En daarom is het ook belangrijk dat verschil goed te begrijpen. Het gaat dus niet om het ik gericht zijn. Maar het gaat om wie we als mens zijn.
De menselijke zwakheid moet juist blijven. Onze Heer zelf is voor ons gekruist uit zwakheid, heb ik gezegd. Maar hij leeft uit de kracht van God. Twee keer in de dertien, vers veertien. Daar staat het.
En die hele tweede Korintherbrief, als je een keer tijd hebt moet je dat eens rustig doorlezen, is van deze hele gedachte doortrokken. Is zo prachtig.
Paulus vertelt ons dat hij een doorn in het vlees had. Dat was moeilijk. Want dat maakte hem zwak.
En daarom bad hij. Drie keer had hij de Heer gebeden of het van hem weggenomen mocht worden. Wat het precies geweest is weten we niet, maar het maakte hem in elk geval zwak. Maar het enige antwoord dat we voor God kregen is, mijn genade is u genoeg.
Want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Dat is toch prachtig, hè? Dat Gods kracht, die opstand is kracht van de Heer Jezus, die wordt in zwakheid volbracht.
Hoe weet als het zou zijn onze eigen kracht? En wie zich laat voorstaan op zijn eigen kracht, die steelt uit de beurs van de meester.
En dat doen we toch niet? En juist daarom gaat het in onze geloofsweg. Het is niet het verwijderen van de zwakheid. En het is ook niet alleen een manifestatie van goddelijke kracht.
Het is een manifestatie van goddelijke kracht in menselijke zwakheid. Daarom houden we onze zwakheid en geeft God daarin zijn kracht.
En Paulus zegt daarom, daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus over mij komt. Hij aanvaardde die zwakheden.
Hij wist het. En soms vinden we het zo moeilijk om onze zwakheid toe te geven. Ik had eens een keer een heel moeilijk jongetje in mijn klas gekregen.
Het was nog een jong onderwijzer. En een jongetje was van drie scholen afgestopt en die was bij mij in de klas gekomen. En die verpeste elke les. En ik haalde alles uit de kast wat ik maar geleerd had.
En het hielp niets. En na een paar weken zei ik tegen de heer, hoe moet dat nou? Ik weet het niet meer. Eindelijk, zei de heer. Het is zo goed als we het niet meer weten.
En bij de heer uitkomen. Ik zei, heer, maar wat moet het dan? Wil jij je laten vullen met de liefde die ik voor dat kind heb? Poeh! Dat was een draai omhoor.
Want ik had hem al een etiketje gegeven. Dat doen we zo gauw, hè. We kijken naar de buitenkant. Vleeslijke kant. En toen zei hij, heer, alstublieft geef het me.
En ik kreeg een liefde voor dat kind. Hij was nog helemaal niet veranderd, hoor. Nee, dat ging gewoon door. Alleen, het raakte me niet meer. Ik bleef een lief aan.
En dat is zoiets prachtigs in ervaring. Dan voel je die kracht van de heer Jezus door je heen stroomt. De liefde naar dit kind. En na drie weken stond hij naast mijn bureau.
En zei, meester, u geeft het niet op. Hé? Ik zei, jongen, ik had het al lang opgegeven. Hoe kan het dan?
Ik zei, ja, er woont iemand in mij en die geeft het niet op. Ja, wie is dat dan? Toen zei ik, dat is de heer Jezus. En toen stortte die in. Toen zei hij, meester, ik kan het niet.
Ik kan het echt niet. Ik kan me niet concentreren. Ik vind school verschrikkelijk. Ik zei, zullen we het samen proberen?
We hebben zo'n band gekregen. Maar als Jezus het niet had gedaan, was er niks voor te gekomen, was hij van de volgende school weer afgetrapt.
Begrijp je? De kracht in een zwak vat. Hij had een zwak vat. Ik had ook een zwak vat. Maar de heer Jezus kan alles zo geweldig anders maken.
Zo kan het geloof overwinnen ten midden van twijfel. U hoort het goed hoor.
En toen Petrus in de gevangenis zat, sliep tussen twee soldaten en bewakers voor de deur stonden, kwam er een engel van de heer. U weet dat verhaal nog wel. En die bracht hem naar buiten.
Maar Petrus, toen hij buiten kwam, kon het nog niet geloven. Hij dacht dat het een visioen was. Hij moest nog even in zijn been knijpen. Of het wel echt was. Ja, het was echt.
En toen ging hij ook nog naar het huis van de moeder van Maria, waar ze allemaal in gebed waren voor de bevrijding van Petrus. In de nacht staat hij daar voor de deur, klopt.
Klopt nog eens een keer. En dan komt dat. Rodé kijkt door het draampje, ziet Petrus staan, doet de deur niet open, rent terug.
Petrus staat voor de deur. Ah, je verzint wat. Dat kan niet. Dat moet zijn engel zijn. Kloppen. Eindelijk naar de deur.
Het is Petrus. Hadden ze toch voor gebeden? Hadden ze dan niet in geloof gebeden? Waarschijnlijk wel. Alleen toen het geloof werd ingevuld.
Geloof dus niet. Twijfel. Ongeloof. En toch. Prachtig hè.
Ja, en dan zegt u misschien, en Jacobus, dan hadden ze daar dan ook niet voor gebeden. Mensen, daar heb ik geen antwoord op, want het is Gods beslissing. God laat de een naar de hemel gaan en de ander geeft u nog tijd op aarde.
Maar het is Gods beslissing. Dat ik hier nog sta, is Gods beslissing. Menselijke wezen gesproken had ik hier al lang niet meer moeten staan. Had ik al lang bij hem moeten zijn.
Want het was me al door verschillende van mijn artsen aangezegd. Alleen, zij leven niet meer en ik ben er nog. Want God beslist het.
Heerlijk is dat hè. Dat je je over kunt geven aan zijn beslissing. Ik was helemaal bereid om naar de Heer Jezus te gaan. Maar het hoefde niet. Ik heb niet gevraagd of u mij wilde genezen.
Ik heb alleen gezegd, hier hebt u nog een taak voor me. En blijkbaar had dit hier. En daar sta ik hier nog. Wat is dat prachtig.
Die kracht in het aarde vat. En dat geweldige, dat we elke keer weer zien in de Bijbel.
Dat de Bijbel zo reëel is. Reëel. Niet iets zweverigs. En dat is bij een kind van God ook zo.
Als een kind van God zijn geloof groeit. Kan er tegelijk heel makkelijk de vraag af komen. Vergis ik me niet. Juist als je sterk in de Heer bent.
Dan ben je bewust van je eigen onvermogen. Je bent vaak het moederst op het moment. Dat je ook weet van vrees. Ook kun je blij zijn ten midden van verdriet.
En alles te bovengaande kracht van God tilt je op. Het is een grote regelen voor dankbaarheid. En Thies las het vanmorgen voor.
Mij ontbreekt niets. Gelooft u dat? Onze menselijke zwakheid hoeven Gods kracht totaal niet te beperken.
Wij zijn geneigd te denken dat er geen vreugde kan zijn wat droefheid is. Geen lofprijzing wat tranen zijn. Geen kracht in zwakheid. Dat er geen geloof is als er twijfel is.
En dat we ingesloten moeten zijn als de vijanden rondom ons zijn. Maar dat is niet zo. Weet u nog? Die profeet daar in Dothan.
Zegt die knecht. We zijn helemaal ingesloten. Heel de vijandelijke leger. We kunnen er niet meer uit. Poort is er dicht. Hij wil ons doden. Ach, zegt de profeet.
Hier openen ze ogen. En dan ziet hij ineens het hemelse leger. En dan loopt de profeet eruit. Gaat naar de komandant.
Maar wie is hier de commandant? Wat zoekt u? Ja, we zoeken die en die profeet. Nou, zegt hij. Komt u met mij mee? Dan ga ik u de weg wijzen. Neemt het hele leger op sleet touw.
Brengt ze naar Jeruzalem. Poorten gesloten. En dan zegt de koning. Moet ik ze neerslaan? Nee, zegt hij. Je moet ze te eten geven. Dek de tafel. Dek de tafel voor je vijanden.
Schottelijke weg. Heb je vijanden lief. Fantastisch. Dat doet God. In een aderfant.
En dat is zo prachtig. Dat we leren te zien. Wat we normaal met onze gewone ogen niet zien. Zienlijke de onzienlijke.
Oog krijgen voor Jezus. En zijn goddelijke kracht. Want God heeft alles, alles, alles. Hoort u? Niets uitgezonden. Onder één hoofd samengebracht.
Dat is Jezus. Jezus zorgt voor alles. Voor de schepping. Voor jouw leven. Voor elke situatie in je leven. Hoef je nooit over in te zitten.
Hij weet precies wat goed voor je is. Hij brengt je tot het doel. Mits jij hem zijn gang laat gaan. Blijf in mij. Want zonder mij kun je geen vrucht dragen. Maar in mij blijvend braag je veel vrucht.
En dat willen we toch allemaal niet? Dat kan alleen als je in de wijnstok blijft. En daarom is wandelen met hem zo fantastisch en belangrijk. Laten we ons, als we ons ten neergeslagen voelen, niet aan die stemming overgeven.
Maar de Heer er binnen laten. En als er vrees of twijfel in je hart ook komt, geef het dan aan hem over. Steeds weer, Heer Jezus, ik zit hiermee.
Neem het van me af. Openbaar uw kracht in mij. Nu willen we samen nog nadenken over vreugde ondanks pijn.
Je kunt op zoveel manieren pijn ervaren. Het kan zijn dat je pijn ervaart omdat je ziek bent. Of omdat je niet voor je geliefde kan zorgen. Of dat je afscheid moet nemen van geliefde.
Of dat je aan moet zien dat je geliefde leidt. In deze pijnlijke situaties gaat het niet om dat we ongevoelig worden voor pijn.
Maar dat we er door een ander met een hoofdletter doorheen gedragen worden. Dat is het. En dat wil hij. Hij wil ons daarvoor de kracht geven.
Wat is de schat? Het is het leven van de Heer Jezus. De overwinderde leven van hem die weende en met innerlijke ontferming bewogen was. En die diep zuchtte in zijn geest. En zeer bedroefd was tot sterven stoep.
Daar zien we het ademvat bij de Heer Jezus. Onze menselijkheid is een ademvat. En ook het zijne was dat.
Wat is het dan een enorm verschil of de schat erin zit. En nu als laatste wil ik u nog een emotie voorhouden. Die wij mensen ook kunnen hebben.
En waar we soms geen raad mee weten. En dat is de emotie van boosheid en toren. We stempelen die emotie heel vaak als zonde.
Zonde meer zonde. Maar er bestaat toren zonder zonde. In Ewezen 4 vers 26 en 27 staat iets prachtigs.
Daar schrijft de apostel Paulus. Word boos maar zondig niet. Laat de zon niet ondergaan over uw boosheid. En geeft de duivel geen plaats.
Hij zegt niet, word niet boos. Hij zegt, word boos. Wat denken we hiervan? Het is natuurlijk altijd verkeerd om boos te worden en te zondigen.
Maar hoeveel van ons denken dat we zonde alleen kunnen vermijden als we niet torenig worden. We weten vaak niet hoe we boos kunnen zijn zonder te zondigen.
En ook hier is het heel zinvol om te kijken naar de Heer Jezus. En dan schrik je. Als je hoort wat ik nu ga zeggen.
Tegen de farisees kon hij met enorme kracht uitvaren. Weet je wat hij zei? Wee u blinde leiders, huigelaars, slangen, adderige bloed.
Hoe zou u aan de veroordeling tot de hel ontkomen? Matthijs 23 vers 13 tot 33. Klinkt niet vriendelijk hè?
En toen hij die kochten en verkochten met een touwgezel de voorhoofd van de tempel uitreef. En de tafels van de geldwisselaars omrief.
En hij vervulde toen een profetie. Eigenlijk wel twee. Er staat geschreven mijn huis zal een huis van gebed genoemd worden. Maar u hebt er een rovershol van gemaakt.
En om dat rovershol op te ruimen gebruikte hij dus een touwzweep. Tafels omgekeerd. Alles rolde over de grond. Duiven.
Schapen, koeien. Alles eruit gedreven. Weet u overigens welke voorhoofd dat was? Dat was het voorhoofd van de heidenen. Dus de heidenen hadden helemaal geen kans meer om te bidden bij de tempel.
En die voorhoofd was aan de heidenen gegeven. En die mochten daar bidden. Maar die konden niet bidden want dat rovershol was daar. Dus de heer Jezus ruimte het even op. Was hij daarin persoonlijk boos?
Omdat het zichzelf aangedaan voelde? Nee. Het ging om het huis van de vader. Zodra we er persoonlijk in betrokken worden.
Het is zondig. Maar zodra het verontwaardiging is om iets dat God aangedaan wordt.
Zondigen we niet. En de heer Jezus was niet in tegenspraak met zichzelf. Hij was volkomen beheerst.
En we lezen dat hij direct naar de tempelreiniging. Allemaal kreupelen. En zieken die tot hem kwamen in de tempel genas. Hij was er al niet meer mee bezig.
Hij liet de zonde niet over onder gaan. Er staat zo mooi. Hij laat de zonde niet over onder. Het moet gelimiteerd zijn. Het moet niet jezelf raken.
Je moet er niet van wakker liggen. Want dan gaat het fout. Maar als het echt de toren om godszaak is. Eén keer stond ik met foldertjes op de markt te evangeliseren.
Komt er een man naar me toe. En die begint toch tekeer te gaan. Die zegt tegen mij. Gelooft u nog in die... Magdel ontvangen.
Magdelijke geboorte. Bent u nog zo stom? En zo ging hij maar door. Schreeuwen en schreeuwen en schreeuwen. En ik was even met stomheid geslagen.
Want dat trok natuurlijk mensen. Toen komt er een man op de fiets aan. En die zegt. Wil jij je grote mond wel eens even houden? Hij zegt.
We kennen jou wel. Maar wat jij beweert is ook een geloof. Alleen dat red je niet. Jij moet dit in één keer verantwoorden voor God.
Hij wist niks meer te zeggen. Nee, dat ging gauw. Dan zie je dat in zo'n situatie... God jezelf komt te hulp.
Via kanalen die je zelf niet hebt bedacht. Het is zo prachtig. Want het ademvat zinnende even. Kunt u zich voorstellen.
Dat dat zo op zijn markt gebeurt. Maar het is wel logisch. Want wie de heer Jezus lief hebben en zijn woordgetuigen... Die zullen tegenstand krijgen.
Dat kreeg hij ook. Er was constant tegenspraak tegen de heer Jezus. Terwijl hij de zoon van God is. Die vol liefde naar de mensheid kwam. Die alleen maar goed deed.
Hebben ze hem gepakt. Hij werd geslagen. Uit gescholden. Aan een kruis gespijkerd. En hij bleef... In de liefde.
Wat een kracht in een ademvat. En hij hing daar in bad voor zijn moordenaars. Wat een kracht in dat ademvat. En toen is hij gestorven.
Ja, uit zwakheid. Maar opgestaan. Door de kracht van God. Er bestaat dus inderdaad een soort toren die geen zonde is.
En als we allebei afkeuren. Dan hebben we de kracht verloren. Het is niet eerlijk om je ogen te sluiten. Om de daden van een vriend die verkeerd zijn.
Niet te benoemen. Het is gewoon laf. Iemand vermanen is riskant. Maar de Heer verlangt het soms van ons. Maar doe het in liefde.
Door zijn kracht. Waarom kunnen wij niet bestraffen. Omdat we van tevoren weten. Dat we waarschijnlijk verkeerd zullen doen. En omdat we niet weten hoe we torenig kunnen zijn.
Zonder te zondig. Een groot verschil met de Heer Jezus is dat onze menselijkheid een gevallen menselijkheid is.
En de zijne niet. Zijn toren ging nooit om hemzelf. Maar altijd om de eer van de Vader. Die hij op het oog had.
En daardoor bleef zijn toren nooit langer nodig was. En daarna kon hij met liefde en bewogenheid verder gaan. Wat hij tegen de fariseeën zei. Was hem de ogen te openen.
Hoe hypocriet ze waren. De toren en boosheid zelfs kan overgaan.
In het onvergelijk. Onvergelijkt zijn. En wrok. En zelfs haat. En dat zijn natuurlijk zonden. Zo moet het niet. Als we onze toren overgeven.
En we gaan die tot onszelf trekken. Dan zullen we zeker zondigen. Maar het is alleen mogelijk. Als we het doen.
In de opdracht van hem. Word boos maar zondig niet. Laat de zon niet ondergaan over uw boosheid. En geef de duivel geen plaats. Prachtige woorden.
En daar wordt het kenmerk aangevoerd. Van de toren die niet zondig is. En dat we die toren niet laten voorduren. Als de avond valt. Dat betekent dat de toren ons niet in de bezit krijgt.
En als we na de gebeurtenis nog toren blijven. Is dat een teken. Dat het ons in zijn greep heeft gekregen. En dan is het zondig. Als het onder goddelijke beheersing is.
Dan zal het stoppen op de juiste tijd. We moeten leren onze gevoelens en emoties. Onder controle van de heilige geest te laten gebruiken.
Natuurlijk is het waar. Dat hij het voor het zeggen moet hebben. En we moeten goddelijke schat hebben. Maar we hebben een eenvoudig aardig vat nodig. En dat vat. Lieve mensen.
Is geen diepvlies. Nou ja. Dat is maar een doordenkertje. Paulus kon huilen. Maar ook treurig zijn. En hij schrijft in 2 Korinther 11 vers 27.
Als iemand zwak is. Zou ik dan omwille van hem niet zwak zijn. Struikelt iemand. Zou ik dan niet branden van verontwaardiging. En in 2 Korinther 13 vers 2b en 3.
Ik schrijf het nu terwijl ik afwezig ben. En aan hen die vroeger gezondigd hebben. En aan al de anderen. Ik zal hen als ik opnieuw kom niet sparen. U zoekt in ieder geval een bewijs dat Christus in mij spreekt.
Die ten opzichte van u niet zwak is. Maar krachtig is onder u. Hij ging er niet omheen. God wil dat het ademvat niet bedekt en gecamoufleerd wordt.
Maar beheerst wordt door de schat. En hierin vinden we de heerlijkheid van ons geloof. Dat Gods schat zelfs in de zwakste vat openbaar kan worden.
En als u zich dat bewust bent. Dan kunt u dus ieder ander vat vragen.
Wil je voor me bidden? Want God gebruikt ieder vat. Hoe weinig het ook is. Al heeft hij een schat.
Van maar één talent. Dan moet hij het nog niet in de grond bevragen. En dan moet je hem de kans geven dat talent uit te oefenen. De grootheid van de kracht van God die alles te boven gaat.
Is niet van onszelf. Maar van hem alleen. Een glorie voor hem. En dan wil ik eindigen met een heel oud lied. Dat staat in die oude combi bundel.
Het is een lied uit de bundel glorie klok. Sommigen weten misschien niet eens meer dat er zoiets nog bestaan heeft. Maar dit lied zongen wij vroeger.
Aarden vaten zoekt de meester. In zichzelf zwak en klein. Die gereinigd en geheiligd. Hem ten dienste willen zijn.
Lege vaten zoekt de meester. Dood aan het eigen oude ik. Rein door dierbaar bloed des kruises. Toegewijd.
Elk ogenblik. Vaten die de Heer kan vullen. Met zijn heilige geesteskracht. Doe mijn beker overvloeien. Voor hem. Die naar laafnis smacht.
Ik vond de uitdrukking die een van de broeders vanmorgen even aanhaalde over van het visje. Dat was een pessimist zegt, het vat is half leeg.
Optimist zegt, het is half vol. En de christen zegt, mijn vat vloeit over. En nu gaan we nog zo dadelijk een prachtig lied zingen.
Maar voordat we dat gaan doen, gaan we God danken. Vader in de hemel. Wil u zo graag danken.
Voor dat geweldige dat u in onze zwakke vaten met uw geest wilde komen wonen. Dat dat heerlijke evangelie van de heerlijkheid van de Heer Jezus ons deel is.
En u wilt ook, heer, dat we van dat geweldige wat we ontvangen hebben uitdelen aan anderen. Die nog leeg zijn, heer. En heer, als we dan soms daar te beschroomd voor zijn.
Dan mogen we vragen, heer, geeft u mij vermoedigheid. Geeft u mij de kracht. Heer, hier ben ik. Ik wil beschikbaar zijn. Opdat uw kracht in mijn zwak vat zichtbaar wordt voor anderen.
Door eer van uw naam. O heer, wat zijn we toch blij. Dat u ons de weg wijst. Enige weg die goed is. Ja, u wijst ons de weg.
En we mogen alle bekommerissen bij u brengen. En u zorgt voor ons. En dan hebben we altijd overvloed. Altijd kunnen we dan zeggen, mij ontbreekt niets.
Dan is dat heerlijk. Wij prijzen u daarvoor. Wij danken u daarvoor. Wij aanbidden u, heer. Ga zo met ieder van ons straks mee. Die donkere wereld in. Opdat we ons lichter laten scheiden.
Tot eer van uw naam. Uit genade. Amen. Amen. Dank u wel.