Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. De eerste vraag was, vertelt u iets van Karin?! Ik zou in januari hier zijn, maar toen konden we ineens na drieënhalf jaar naar Karin toe.
! Dus dan zijn we twee weken naar Karin geweest. En we zijn in april nog een keertje geweest. In januari was het nog heel moeilijk, maar het gaat buitengewoon goed met Karin.
Ze is weer helemaal hersteld van alles wat ze mee heeft gemaakt in de oorlog. En de vraag naar hulp is onvoorstelbaar groot.
Er gebeurt van alles. Ik ben nu twee keer geweest, we hebben een aantal jongeren gedoopt. We hebben een heleboel kinderen opgedragen aan de heren die nieuw binnen zijn gekomen.
Op dit moment zijn er in korte tijd negen baby's binnengekomen. Dus er is een babyboom in Grace Village. Ze zijn nu met vijftig kinderen in Grace Village.
En in het safe house zitten vijftig jongeren. Dus honderd jongeren zitten op dit moment die opgevangen worden. Daarnaast biedt ze hulp aan vier dorpen.
Want nu komt pas eigenlijk aan het licht wat er door de oorlog allemaal gebeurd is. De scholen zijn begonnen. Maar het grote probleem is ze hebben geen schriften, ze hebben geen pennen, ze hebben niets.
Sommige scholen zijn buiten begonnen onder de bomen. Omdat alles stuk gemaakt is. Karen heeft nu al voor 2000 kinderen schriften en pennen en potloden uitgedeeld.
Dat betekent zes schriften per kind. Dat is 12.000 schriften heeft ze uitgedeeld. En daarnaast zorgen ze voor een heleboel kinderen ook buiten de poort.
Er zijn veertig baby's buiten de poort van moeders die zelf geen voeding hebben door alles wat ze mee hebben gemaakt. En die worden ook voorzien van babymelk.
En zo is er heel wat te doen. Ze heeft op dit moment 70 mensen in dienst. Ze zei drie jaar geleden tegen ons, ik denk dat God nog grote dingen gaat doen. En we zien nu een ontwikkeling die enorm is.
En de nood is onvoorstelbaar groot. Ook in het Zeefhuis voor vrouwen. Daar vangen ze voor drie maanden elke keer 19 tot 20 vrouwen op.
Die allemaal verkracht zijn. Die allemaal misbruikt zijn. Een van de vrouwen die daar zit, die moest toezien hoe haar man werd doodgeschoten.
En haar oudste zoon ook werd doodgeschoten. En ook in het bijzijn van het andere jochie. Daarna werd moeder op een vreselijke wijze verkracht.
En ze mocht haar man niet begraven. Dan heeft ze stiekem s'nachts in haar moddershut een gat gegraven. En daar haar man begraven.
En toen is ze gevlucht. Dat zijn dingen die mensen zijn overkomen. En zowel het jochie als de moeder zit nu al drie maanden in het Zeefhuis. Mensen zijn soms zo wanhopig dat ze ook trachten zelfmoord te plegen.
Omdat ze geen enkele hoop en geen enkele toekomst meer hebben. En te midden van dat alles mag Karin van Gods wegen haar werk doen. Ze is drie jaar, en ik heb dat denk ik hier wel eens gezegd, illegaal geweest.
Ze had geen werkvergunning meer, geen visum meer. Ze had niets meer. En het wonder is dat ze toch op een gegeven moment naar Addis is toe kunnen gaan naar immigration. En ze had echt de heren gevraagd om weer die papieren in orde te krijgen.
En in het verleden was het altijd zo dat ze elk jaar maar weer die papieren moest invullen. En dan kreeg ze weer voor een jaar vergunning. En nu had ze aan de heren gevraagd, heren, wat zou het geweldig zijn als ik een vergunning voor vijf jaren kreeg.
En zo met dat gebed is ze naar Addis toe gegaan. En ze kwam bij de hoogste man daar en die zegt, mevrouw ik kan niets voor u betekenen. U moet weer in de procedure om weer een jaar een vergunning te krijgen.
En toen zei die, maar wat heeft u in die oorlog gedaan in Shire? Nou ja, er was een schot in de roos natuurlijk. Dus Karin kon helemaal vertellen wat ze daar allemaal gedaan had.
En hoe ze de mensen geholpen had. Ze heeft zo'n 250.000 kilo graan aan de mensen uitgedeeld. Daarnaast ook allerlei andere hulp. Toen ze dat hele verhaal verteld had, toen keek die man haar aan.
En hij zei, jij hebt de liefde van God in Shire laten zien. En jij hebt het verdiend dat ik je nu een vergunning geef voor vijf jaar.
Toen zei ik, viel bijna van mijn stoel. Hoe groot is God? Daar hebben we ook van gezongen. En nu zijn er allerlei activiteiten aan de gang.
En dat is gewoon, ik kan niet alles vertellen, maar de ontwikkeling is zo gigantisch. Dat we echt zien dat God aan het werk is, ook onder de mensen. Ik heb daar ook niet alleen in Grace Phillips gesproken, maar ook in een gemeente in Shire.
En dat was voor mij een belevenis om in een Ethiopische gemeente te spreken. U zit hier allemaal zo keurig, armen over elkaar. Nou, dat is daar heel anders.
Karin zei, papa, ga maar een uur later. Ik zeg, waarom? Nou, dat zul je dan wel merken. Dus de dienst begon om tien uur. Ik kwam daar om elf uur. En ik heb twee gehoorapparaten.
Ik kon ze gelijk uitzetten. Dat leeft. Dat beweegt. Dat gaat staan. En soms huilen ze, soms zingen ze.
Ik moet u zeggen, het was een wonderbare beleving. Maar daar hebben we zo, en Carlos die vertaalde mij, hebben we zo de kracht van de heren ervaren. En toen we klaar waren, toen ging ik naast Carlos zitten.
En die begon ineens zo te huilen. Ik zeg, joh, wat is het? Hij zei, papa, zoiets heb ik nog nooit beleefd met de heren. Wat de heren van morgen allemaal door ons heen heeft gedaan.
En dat bleek ook, want drie jonge mensen kwamen tot levend geloof. En dat zijn prachtige dingen die je dan meemaakt. Ook in de doopdienst die we hebben gehouden. Allemaal jonge mensen die opgegroeid zijn in Grace Village.
En die zoveel mee hebben gemaakt in de oorlog ook. En nu zeggen, maar we willen voor de heren leven. We willen voor de heren leven. En dat is een geweldige geestelijke ontwikkeling.
En 6 juli komt Karin naar Nederland. Even voor een paar dagen, want dan moet ze naar Amerika toe. Maar we hopen in medio oktober, hopen we op een zaterdag een hele zendingsdag te houden.
Waar Karin komt vertellen over het werk wat God in de afgelopen jaren heeft gedaan. En als u meer wil weten, ik heb op de bank achter waar ik zat, heb ik de laatste nieuwsbrieven van juni liggen.
Dus als u een nieuwsbrief wil hebben, kunt u hem dadelijk aan het eind van de dienst daar even ophalen. We gaan Gods woord openen, want daar ben ik uiteindelijk voor gekomen. En ik wil u meenemen naar Matthäus 17.
Matthäus 17 vers 1 tot 8. Als u het allemaal heeft, dan gaan we lezen. En na zes dagen nam Jezus, Petrus en Jacobus en Johannes zijn broer met zich mee en bracht hen op een hoge berg.
Alleen hen. En hij, de Heer Jezus, werd voor hun ogen van gedaante veranderd. Zijn gezicht straalde als de zon en zijn kleren werden wit als het licht.
En zie, aan hen verschenen Mozes en Elia die met hem spraken. En Petrus antwoordde en zei tegen Jezus, heren, het is goed dat we hier zijn.
Laten wij, als u het wilt, hier drie tenten maken voor u een, voor Mozes een en voor Elia. En terwijl hij nog sprak, zie een lichtende wolk overschaduwde hen.
En zie een stem uit de wolk zei, dit is mijn geliefde zoon. En wie ik mijn welbehagen heb. Luister naar hem.
En toen de discipelen dit hoorden, wierpen zij zich met het gezicht der aarde en werden zeer bevreesd. En Jezus kwam bij hen, raakte hen aan en zei, sta op en wees niet bevreesd.
En toen zij hun ogen opsloegen, zagen ze niemand dan Jezus alleen. Hij is de allerbelangrijkste.
En ik heb geprobeerd in de voorbereiding, als het ware, die berg op te gaan. En ik wil u eigenlijk vanmorgen meenemen om met mij mee die berg op te gaan.
En het onderwerp voor vanmorgen is, heilig is de Heere God de Almachtige. En we gaan vanmorgen samen met de Heer Jezus en zijn drie van zijn discipelen naar een hoge berg.
De Heer Jezus had niet verteld waarom. Hij nam ze gewoon mee naar die berg. Maar het waarom zal hen spoedig duidelijk worden.
Want als ze daar staan, dan verandert de Heer Jezus. Plotseling in een heel andere gedaand. Dat moet je eens voorstellen.
Wat je dan meemaakt. Dat moet iets onvoorstelbaars geweest zijn. Waardoor de berg ook in gelijk een heilige berg wordt. Want ineens straalde Jezus gezicht als de zon.
En zijn kleren werden wit als het licht. Het was een metamorfose. Die alleen maar mogelijk is.
Omdat hij God is, de Heer Jezus. Hij is God in zijn volheid. En hij toonde daar zijn discipelen de hemelse heerlijkheid.
Zijn glorie. Zijn majesteit. Die hij had bij de Vader voordat hij naar deze wereld kwam. Want toen legde hij zijn heerlijkheid af.
En nam de gestalte van een slaaf aan. De minste van het minste. En hij vernederde zich. Hij vernederde zich voor ons.
Tot de kruisdouw. Dat gedenken we vanmorgen. Bij het avondmaal. Wat hij voor ons gedaan heeft op dat kruishoud van Golgotha.
Wat een heerlijkheid. Moet er geweest zijn op die heilige berg. En weet u wat zo heerlijk is? Als de gemeente van Christus straks in de hemel komt.
Zullen we hem ook zo zien. In zijn heerlijkheid. In zijn glorie. En dan zegt de schrift. En zullen wij delen.
In zijn heerlijkheid. U en mij wacht heerlijkheid. Straks in de hemel. En dan zien we ook tegelijkertijd.
Hoe geweldig het is. Om bij de Heer Jezus te behoren. En zijn disciples te zijn. In de weg te zijn.
We hebben het gekomen van bekering en wedergeboorte. Een nieuwe schepping. Want anders blijft die hemel voor je gesloten. Maar voor ons is het een geopende hemel.
Maar dat werd nog geweldiger. Je kunt het bijna niet bevatten. Want vanuit de hemel ineens Mozes en Elia komen.
Op die heilige berg daar. Mozes en Elia. Honderden jaren daarvoor hadden ze geleefd. En deze rechtvaardige mannen.
waren zoals blijkbaar naar de hemel gegaan. Anders konden ze ook niet vanuit de hemel neerdalen. Het toont ons. Dat de rechtvaardige godsmannen van het oude testament.
Deze twee. Al eeuwig leven hadden bij God. En ze staan daar. In hun verheerlijkte lichaam bij de Heer Jezus.
Op de berg. Een wonderbaar gebeuren. Mozes. De grote leider. Die werd geroepen om Gods volk naar het beloofde land te brengen.
Toen hij tachtig jaar oud was. Mozes die de plagen van God aan de faro moest bekend maken. Mozes die God.
Als eerste eigenlijk op de Sinaï ontmoette. En in zijn tegenwoordigheid Gods weg ontving. Maar dat was een heel andere ontmoeting als op de berg.
Bij de Heer Jezus. Want daar. Op de Sinaï. Daalde God neer in duisternis. Op de berg die in rook gehuld was.
En de Heer daalde toen neer in donderslagen. In bliksemflitsen en vuur. En heel de berg beefde.
Toen de grootheid van God en de heiligheid van God daarop die berg openbaar werd. Dat was een grote manifestatie van onze heilige almachtige levende God.
De God van Abram, Isaac en Jacob. En het was zo indrukwekken. Dat het volk beefde van angst voor God.
En ze zei tegen Mozes. Laat God niet met ons spreken. Anders sterven we. We kunnen dat niet aan. Zo ontdekten ze.
Wie de levende God is. De God die een verterend vuur is. Maar ook de God die barmhartig en genadig is.
De God die liefde is voor hem die hem lief hebben. Maar ook de God die tuchtigt. Als we hem verlaten om ons weer terug te brengen aan zijn liefdevolle hart.
En de God. Die straks torent in het laatste oordeel. Laten we nooit vergeten. Wie God is.
En daar ben ik ook zelf zo bij bepaald. Wie de heilige God is. Mozes. Mozes. De man die tekenen en wonderen heeft verricht.
Op die lange tocht naar het beloofde land. En aan het eind zei God tegen Mozes. Dat hij een berg moest beklimmen.
Om daar te sterven. Want vanwege één zonde. Mocht hij het beloofde land niet binnen gaan. Want hij moest spreken tot de rots.
En hij sloeg die rots. Het was Christus die met hen meeging. En daarom kon hij het beloofde land niet in. En het is zo mooi.
Dat God hem zelf heeft begraven. God heeft hem niet gecremeerd. God heeft hem niet verbrand. Maar God heeft hem begraven.
Wat een voorbeeld voor ons. Maar ook voor deze man had de dood niet het laatste woord. God heeft zijn ziel niet overgegeven aan het verderf.
Wat een voorbeeld voor ons ook. Want Paulus zegt later over het sterven van de rechtvaardigen. Van u en mij als we Christus toebehoren. Dan verlaten we ons lichaam.
Om bij de heren onze intrek te nemen. En daar zie ik naar uit. Daar zie ik naar uit.
Om bij de heren de intrek te nemen. Want dat is verreweg het beste. Zei Paulus ook al. Maar hij moest ook nog op deze aarde blijven. Dat alles heeft Mozes beleefd.
En gaan ook wij beleven. Als we een kind van God hebben. Dan rijk en een troostrijk vooruitzicht. Elia was de andere man.
Elia, u kent hem wel. De grote profeet. Die voor Gods aangezicht stond. De man van het gebed. Jacobus schrijft van Elia.
Dat hij een vurig gebed deed. Dat het niet zou regenen. En in de volmacht en de kracht van de heren. Werd het droog. En het regende drieënhalf jaar niet. Net zo lang.
Totdat hij opnieuw een gebed bad. En de regen neerdale. Twee grote godsmannen. Maar Elia, je kent hem nog wel.
Hij stond alleen tegenover vierhonderd baalpriesters. Onbevreesd. En hij bad een gebed. En het vuur van God daalde neer.
Vanuit de hemel. En verbrandde alles. Maar we zien ook Elia in zijn zwakheid. Hij was ook maar een mens.
Hij heeft net grote dingen met zijn God beleefd. En dan zegt de vrouw van Agap. Ik ga hem vermoorden. Ik ga hem vermoorden. En dan vlucht hij en wil hij sterven.
Deze grote godsman. Maar God ging er niet op in. God had nog een opdracht. En God heeft ook dikket zijn opdracht voor ons.
Dat ze misschien denken nou het hoeft niet meer. En ik ontmoet die mensen. Het hoeft voor mij niet meer. Laat mij maar sterven. Maar onze dagen zijn geteld door God.
Geteld door God. En hij weet van het begin in de moederschoot. Tot het einde toe. Want ons leven. Is van hem. En Elia had nog een taak voor de opvolging.
Dat was Elisa. De grote profeet. En deze grote godsman is niet zoals Mozes gestorven. Maar ik vind het zo prachtig hè.
Er was een storm. En in die storm is hij zo opgevaren naar de hemel. En ze hebben hem allemaal zien gaan. Ze hebben hem zien gaan naar de hemel.
Dat opvaren. Is voor ons ook een bekend gegeven. En een bekend beeld. Want als de bezuin klinkt. Mijn lieve broeders en zusters.
En ik zat daar straks naast een oude broeder. Die er ook naar verlangt. En ik ook. Naar dat teken van de bezuin. Wat een dag zal het zijn hè. Lieve mensen nog aan toe.
Als die bezuin klinkt. De opname van de gemeente. In één ogenblik. Gaat zijn gemeente hem tegemoet. Tegemoet.
In de lucht. En brengt hij ons. Naar het vaderhuis. En hoe ouder ik word. Hoe meer dat ik daarna verlang. Omdat ik weet dat het maar een klein stukje is.
Dat ik nog hier op deze aarde ben. Ik waai bijna al naar boven toe. Oh wat zou wat zijn hè.
Als het nu die bezuin zou klinken. Nou dan mogen die papieren allemaal wegwaaien. En dan zijn we in één ogenblik. Daar waar we verwacht worden. Maar nu leven we nog in deze goddeloze wereld.
En God zegt. Nee nee. Nog niet. En deze beide mammen. Hebben met de Heer Jezus gesproken.
Over zijn heengaan. We weten niet. Wat hij gezegd heeft. Maar dat hij dat zou volbrengen in Jeruzalem. Ze hebben de Heer Jezus bemoedigd.
Ze hebben hem laten zien. Welke weg hij moest gaan. En dat wist hij ook wel. Maar ze hebben hem toch bemoedigd. En wat hebben wij ook dikkels. Bemoedigingen nodig.
Als er hele moeilijke dingen in ons leven zijn. En dan is er voor ons altijd de Heer Jezus. Ze hebben hem bemoedigd.
Over dat lijden wat zo diep ging. Dat er zelfs een engel ook inget. Zemene kwam om hem te versterken. En als ik daaraan denk. Dan word ik zo klein.
Dat hij dat deed terwille van mij. En terwille van u. En we zien. En we proeven dat straks.
In het gebruiken van het brood. Wat gebroken wordt. En de wijn. Waar we denken aan zijn vergoten bloed op het kruis.
En het wonder van deze twee godsmannen is. Dat ze bruikbaar blijven. Ze waren bruikbaar op aarde.
Ze waren bruikbaar op de heilige berg. En straks zijn ze weer bruikbaar. Want als u het boek openbaring kent. Dan weet u dat deze twee godsmannen. Straks in de grote verdrukking naar openbare elf.
Opnieuw naar deze aarde komen. Met een geweldige volmacht en autoriteit. Ze zullen onantastbaar zijn. Drie en een half jaar. En grote tekenen en wonderen doen.
En na drie en een half jaar zullen ze gedood worden. En de hele wereld zal feest vieren. En ze zullen elkaar cadeautjes sturen. Dat eindelijk deze twee mannen dood zijn. Maar dan gebeurt er opnieuw een wonder met hen.
Ze komen tot leven. En dan klinkt er vanuit de hemel opnieuw een stem. Voor deze twee mannen. Kom hier omhoog.
Kom hier omhoog. En dan gaan ze in een wolk terug naar de hemel. Zo zal God dan opnieuw in de eindtijd nog gebruiken. Maar God wil ons ook gebruiken.
Elke dag. Ja en als Peter is dat ziet. Dan wil hij gelijk drie tenten maken. Laten we maar hier blijven. Ik denk. In de voorbereiding dachten. Nou. Als ik daar geweest. Dan had ik ook gezegd.
Heer laten we alsjeblieft hier blijven. Hier. Dat is geweldig. Dat is een stuk van de hemel. Ja. Heer die uitgesproken is.
Gaat het nog door. Eerst de Heer Jezus die verandert. Dan die twee godsmannen. En dan. Dan verschijnt God in zijn heilige tegenwoordigheid.
Nee gelukkig niet. In een verterend vuur. Maar een lichtende wolk over schaduw hen. Het is de Shechina.
Het symbool van Gods heilige tegenwoordigheid. Wat een genade. Als hij verschijnt. In een lichtende wolk.
Want niemand kan het aan. Om God te zien. In zijn heiligheid. In zijn glorie en majesteit.
Want dan zouden wij mensen onmiddellijk sterven. En ik werd er zo bij bepaald. Ook voor mezelf. Laten we toch beseffen.
Wie die heilige onzagwekkende God is. En hem met eer biedt. Maar ook met onzagdienen. En dan spreekt God tot de discipelen.
Deze is mijn geliefde zoon. In wie ik mijn welwagen heb. Korte boodschap. Maar met een geweldige opdracht.
Een geweldige opdracht voor de discipelen. Luister naar zijn stem. En luisteren naar de stem van God. Is ook altijd gehoorzaam de stem van God. En het is zo overweldigend.
Dat ze van angst en vrees. Op hun aangezicht vallen. Wij zingen wel eens. God is hier. Hier in ons midden.
Maar als hij zo vanmorgen werkelijk. In ons midden zou komen. Zichtbaar. Wat zou dat voor ons betekenen? Ik denk hetzelfde.
Als. Als met de discipelen. Dan leggen we allemaal plat op de grond. Nee niet achterover. Maar voorover. Voor de Heer Jezus ga je voorover.
Met je aangezicht ter aarde. En ik beleefde het bijna zelf. In de voorbereiding. Wat het om betekent.
Een ontmoeting te hebben. Met de levende God. Een ontmoeting te hebben met hem. En dan zien we zo duidelijk.
Dat een mens voor Gods heerlijkheid. En zijn woorden. Niet staande kan blijven. En we zingen soms.
We zijn op heilige grond. Maar we blijven zitten waar we zitten. En we verroeren ons niet. We zingen. Wij zongen een tijdje terug.
In een dienst was dat lied opgegeven. En ik zag ineens twee mensen. Ook werkelijk op hun knieën gaan. Omdat ze.
We zijn op heilige grond. En dan is God in ons midden. Ze konden niet staande blijven.
Maar dan treedt Jezus. En dat is zo mooi. Dan treedt Jezus de middelaar tussen God en mensen op. En legt zijn hand op en zegt. Wees niet bevreesd. Oh dat is heerlijk.
Als je de Heren mag kennen. Hoef je nooit bevreesd te zijn voor God. En hij bevrijdt hen van alle angst. En zo neemt de Heer Jezus het ook altijd op voor ons.
Want als wij Christus toebehoren. Zijn we naar Hebreeë 10 vers 14. Door zijn offer geheiligd geworden. En tot in eeuwigheid volmaakt. En is hij onze voorspraak.
Bij de Vader. Oh wat hebben we dat vaak nodig. Die voorspraak. Kent u de voorspraak. Dat u bidt naar de Heer Jezus.
Zegt heer wilt u pleiten voor mij bij de Vader. En dat doet hij voor zijn kinderen. God ziet ons aan. Als liefdevolle kinderen.
Verlost van zonde en schuld. Rijn en heilig. Daarom nogmaals. We hoeven voor God nooit meer bang te zijn. Hij beschermt ons.
Hij bewaart ons. Zijn eeuwige armen zijn onder ons. En hij draagt ons dag aan dag. Kent u het?
Kent u het in uw leven? Door God gedragen te worden. Van dag tot dag. En we zijn als zijn geliefde kinderen zijn eigendom.
En iets mooiers is niet denkbaar. Mijn broeder en zuster. Dat ik niet meer van mezelf ben. Maar van hem ben. En hij weet het beste. Wat we nodig hebben.
En wat een heerlijke bemoediging is daarin weggelegd. Als je zo met de Heer mag leven. Van dag tot dag. Van dag tot dag. Elke dag draagt hij ons.
En ik vind het zo mooi. En ik zeg dat ook dikwijls. In ons gebed s'avonds voor we geslapen. Dank u wel heren. Dat u niet sluimert. En dat u niet slaapt. Dat u ook deze nacht over ons wordt.
Dat is onze God. En dat allemaal door dat ene offer wat we gedenken. De Heer Jezus Christus. Dankzij hem. Dankzij hem.
Maar nogmaals. Laten we nooit vergeten dat God de heilige amachtige God is. Want wat ik bemerk is. Dat het Gods besef.
Bij zoveel ver verdwenen is. En als wij zeggen. Dat de heilige God in ons midden.
Is er dan nog een God eerbiedt en ons zag. En onze houding. En alles wat we doen. Weet u de profeet Jezus.
De profeet Jezus. De profeet Jezus. Zaja. Werd in hoofdstuk 6. Geconfronteerd met de heilige God. Luister eens naar wat hij zegt. Hij zegt. Ik zag de Heere God op zijn hoog verheven troon zitten.
En de zomer van zijn gewaad. Die vulde de tempel. En de serafs roepen. Heilig. Heilig. Heilig is de Heere van de legermachten.
Heel de aarde is vol van zijn heerlijkheid. En de deurpinnen schudden en het huis vulde zich met rook. En deze machtige profeet.
Zo gebruikt door de Heere. Weet u wat hij dan zegt. Wee mij. Wee mij. Want ik verga.
Ik ben immers een man met onreine lippen. En ik woon te midden van een volk met onreine lippen. Hij wist wie hij was. Nog onvolmaakt.
Ook mijn. En uw lippen. Onze handen en voeten zijn nog zo vaak onrein. Als we spreken. Maar ook in onze handel en onze wandel.
Want we leven vandaag ook te midden van een wereld vol van goddeloosheid. En daarom hebben we zo dagelijks ook de reinigende kracht van het bloed van het land nodig.
Wat ons reinigt van alle zonden. Zodat we elke morgen weer met een schone lijk kunnen beginnen. En Pijteris. Die daar op de heilige berg ook zelf aanwezig was.
schrijft. Schrijft in zijn eerste brief. Hoofdstuk 1 vers 19 en 20. En dat is de boodschap. En dat is de boodschap voor ons. God.
God.
Maatgeslacht. En we hadden daar in de bidstond even over. Dat het soms zo moeilijk is. Om dingen te zeggen. Maar waar het vandaag denk ik zoveel op aankomt.
Op onze wandel. Is onze wandel een heilige wandel? Zijn we een leesbare brief? Zijn we zout? Zijn we licht? Mijn vrouw zegt altijd.
En licht spreekt niet. En zout spreekt ook niet. En een brief spreekt ook niet. Maar ze zijn zo belangrijk. Je kunt ze lezen en je kunt ze proeven. Kunnen ze in ons vandaag proeven.
Dat wij een heilige wandel hebben. Dat we nog in deze wereld zijn. Maar niet meer van deze wereld. En ik moet u zeggen. Ik ben al zoveel ouder als de meeste van jullie.
Ik maak me daar soms zorgen over. Hoe gemakkelijk dat mensen met de dingen omgaan. Maar proeven ze in ons nog. Zodat ze tot jaloersheid komen.
En ook bij de Heer Jezus willen behoren. Daarom moeten wij wandelen in de vrezen des Heren.
Met eerbied en ontzag. Zolang wij hier nog leven. Ten midden van dat boosontaat geslacht. Ik zeg er nog aans. Waaronder wij. U en ik. Allemaal.
Broeders en zusters. Moeten schijnen. Als lichtende sterren. Als een afstraling.
Van Christus het licht der wereld. Dat is onze opdracht. De discipelen hebben de proclamatie gehoord. Luister naar zijn stem. En ze hebben daaraan gehoor gegeven.
Ze zijn volgelingen en apostelen van de Heer Jezus geworden. En misschien zeggen ze. Ja dat is gemakkelijk. Want ze hebben alles gezien. Ze hebben dit meegemaakt. En de Heer Jezus heeft gezegd.
Zalig die niet zien. En toch geloven. Toch dat wonderbare en kostbare woord van God geloven. En tot ons.
Tot u en tot mij. Spreekt God door zijn woord en geest. Als we de Bijbel lezen. Dan luisteren we naar zijn stem. Als het goed is. Maar weet u.
Ik merk zo dat het vaak daarbij blijft. We lezen. Elke keer een stukje. We lezen. We lezen. We lezen. En helaas wordt de Bijbel ook. Steeds minder gelezen.
En dan horen we zijn stem helemaal niet meer. Als we die Bijbel sluiten. Maar we moeten leren. Gehoorzamen. Aan zijn stem.
Ik weet niet. Ik weet niet. Ik weet niet. Ik weet niet. Of u vanmorgen al gelezen hebt. Maar als u leest. Dan is Gods bedoelen. Dat u die woorden overdenkt.
En zegt. Hé. Wat betekent dat voor mijn leven? Want ik wil u gehoorzaam. Ik wil u volgen. Ik wil een disciple van u zijn. Hebreeën 5 zegt.
5 zegt. Dat hij voor alle die hem gehoorzaak. Een oorzaak van eeuwig heil is geworden. En daar zeggen we. Aan op vanmorgen. Hij was de oorzaak van ons eeuwig heil. Of niet?
Maar vaak blijft het daarbij. Maar dan mag het niet stoppen. Want dan komt er van ons geestelijk leven iets terecht.
We zijn apart gezet om te groeien naar geestelijke volwassenheid. En voor de heilige God te leven. Dat moet ons hoogste doel zijn. En we zijn dikwijls bezig dat God voor ons bezig moet zijn.
En we hebben hele lange waslijsten. God u moet dit. U moet zo. U moet hier. U moet daar. Maar zeg maar nog wel eens. Heer wat wilt u dat ik doe zo. Aan het begin van de dag.
Want ik wil voor u vandaag leven. En heilig te zijn. Niet een stukje op zondag.
Waarin heel onze leven zwandelt. En dat, lieve broeders en zusters, is niet eenvoudig. In de tijd waarin wij leven.
En zeker niet voor jonge mensen. Met een wereld vol verlokkingen en verleidingen. En daarom moeten we als ouders en als grootouders ook zo'n voorbeeld zijn.
Dat ze zien in ons dat andere leven. Dat leven met de heren. Het vraagt alles van ons ook.
Om niet beïnvloed te worden en mee te gaan met de wereld vandaag. En we blijven staan. Daar ben ik van overtuigd. Als we ons werkelijk houden aan Gods woord.
Zoals het ons gegeven is. En dan vinden we elke dag God aan onze zijde. God aan onze zijde. Die twee Gods mannen zijn een geweldig voorbeeld voor ons.
Ze waren in zichzelf net als wij zwakke mensen hoor. Met fouten en tekortkomingen. En toch elke keer als ze Gods stem hoorden. Dan gehoorzaamde ze hem.
Dan gehoorzaamde ze hem. En weet u wat dan het geheim is? Daardoor leefden ze uit en door de kracht van God. En waren ze bruikbare instrumenten in zijn hand.
Wij zijn niks. Wij zijn maar kleine mensjes. Maar als we zo leven dan zijn we bruikbare instrumenten in zijn hand. En kan hij met ons doen wat hij wil.
Dat is niet eenvoudig. En misschien zit u ook soms op momenten dat u ermee wilt stoppen. U zoveel tegenstander aanvallen krijgt. Net als Elia.
En die zegt heer voor mij hoeft het niet meer. Maar hij gaat met ons verder. Hij stopt niet. Totdat het plan met ons leven voldoord is.
En als het moeilijk is. Richt je maar tot hem. En het is dikwijls moeilijk. Dat weet ik ook. En hij geeft ons.
Altijd. Met nieuwe moed. En kracht om verder te gaan. En te getuigen van de hoop op de heerlijkheid.
Karin was op een gegeven moment helemaal aan het eind van het Latijn. Ze hadden niets meer. Ook geen eten meer.
Er zat alleen nog. Eén zak met uien in het dorp. En toen werd ze geconfronteerd.
In haar moedeloosheid. Met een prediking op YouTube. Ze zegt hoe ik erop kwam weet ik niet. Maar ik kwam erop. Mijn voorganger.
Uit Amerika. En die zegt je moet nooit letten. Op wat je niet hebt. Je moet letten op wat je hebt.
En dat gaat God zegenen. Toen heeft ze haar kinderen bij elkaar geroepen. Toen hebben ze de Heer gedankt voor de zak met uien. En die zijn ze klaar gaan maken. En God is gaan zegenen.
Begrijpt u het? Met God. Met God. Ook al is het moeilijk. Hij helpt je er altijd doorheen. En ze zagen niemand aan Jezus alleen.
Als je niemand maar ziet aan Jezus alleen. Dat is het belangrijkste wat er is in je leven. Dat alles wat er op de berg gebeurde. Was zo'n geweldig rijk voor de discipelen.
En dat heeft mij bemoedigd. Ik hoop ook u. En me opnieuw bewust gemaakt. Wie onze God. Wie mijn liefdevolle Vader is. Ik hoop u ook.
De Heer Jezus ging de berg af. En weer verder met zijn discipelen. En wij gaan straks weer deze zaal verlaten. En ook weer verder de wereld in.
Maar we hoeven nooit bevreesd te zijn. In de weg die God met ons gaat. En hij gaat dan weg met ons. Dat zien we in Mozes en Elia.
Gods kracht. En genade was hun deel. En zo is ook voor de komende week. Gods kracht. Gods genade.
Gods barmhartigheid. En Gods liefde. Ons deel. En zo wil hij weer met ons verder gaan. En met rust en vrede in ons hart.
Zing we op naar hem. Die ons lief heeft. Maar ook. Die ons leven leidt. Van dag tot dag.
Als we bereid zijn het in zijn handen te leggen. En dan gaan we overbergen. En overdalen. Zegt een oud lied. Naar die blijde zalen.
Van Gods huis. In het vaderland. Waar Gods eeuwige heerlijkheid. Ons deel zal zijn. En misschien zitten hier ook mensen vanmorgen.
Die dat allemaal nog missen. Die nog geen hoop op die heerlijkheid hebben. Als dat zo is. Dan leef je nog onder de toren.
En de vloek en het oordeel. Maar de Heer Jezus is er. Ook vanmorgen in ons midden. En dan nodigt hij je uit. Om tot hem te komen.
En als je tot hem komt. Wordt alles anders. En dan behoor je. Bij al diegenen. Als je een keuze maakt voor de Heer Jezus. Bij al diegenen.
Die als het bezuin klinkt. Worden opgenomen. En naar het vaderhuis gaan. En zo. Mogen al Gods kinderen.
Vanmorgen deelnemen. Aan het avondmaal. Amen. Zullen we de Heer nog danken. Heer, dank u.
Dat u dit woord in ons midden neergelegd hebt. En dat we vanmorgen hebben gezien. Wie u werkelijk bent.
Maar ook wat u voor ons wilt betekenen. En wat u niet alleen in Mozes en Elia wilde doen. Maar wat u ook in ons leven wil doen.
U wilt ons gebruiken. In uw dienst. In uw dienst. En als wij voldoen aan de voorwaarden. Van een heilig leven.
Ook in de komende week. Als wij van die lichtende sterren zijn. In leesbare brieven. In zout en zout. Dan gaat u ons gebruiken. En ik wil u bidden.
Dat de ouders. Dat mogen zijn. Voor hun kinderen. De groothouders. Voor hun kleinkinderen. Ja wij allemaal. Op de plaats. Waar we mogen wonen.
En werken. Tot lof en eer. Van uw naam. Amen. Amen. ***