Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Wat is het toch heerlijk om in jullie midden te mogen zijn.! De vorige keer was het inderdaad een stuk leger. En elke keer als ik op een nieuwe plek ben of een nieuwe mens ontmoet, op zo'n zondagochtend, dan ontroet me dat.
Want wat is het toch geweldig dat u en ik elkaar helemaal niet kennen, maar dat we samen de Heer Jezus kennen. En dat we in zijn naam hier bij elkaar mogen zijn.
En wat is het toch heerlijk dat u en ik elkaar nog nooit gezien hebben, maar dat we dieper één zijn dan wat ons ook kan binden hier op aarde. Wat geweldig! Het is ook een voorrecht om te mogen spreken en dat mag ik hier en daar doen.
God heeft me die roeping gegeven, maar ik wil graag tegen jullie zeggen, als ik hier sta om te spreken en als ik de woorden voorbereid, dan gaat dat ook over mij.
En dan mag ik ook woorden zeggen die mij zelf raken. En dan bid ik altijd dat Jezus vanmorgen tot jullie spreekt en dat hij dat ook tot mij zelf doet, ook al sta ik op deze plek.
De vraag waar ik vanmorgen met jullie mee wil beginnen is, waar is Jezus tegenwoordig? Waar is Jezus tegenwoordig?
We leven in het kerkelijk jaar tussen het moment dat Jezus opstond, halleluja, hij verrees, hij liet zich zien, en het moment dat hij ten hemel voer.
En in die periode waren er de verschijningen aan de discipelen. Ze waren samen met elkaar, zoals wij nu hier in deze zaal. En plotseling stond hij in hun midden, was hij bij hen tegenwoordig.
En tegelijkertijd leven wij inmiddels naar Pinksteren. En verwachten wij zijn komst. Waar is Jezus tegenwoordig?
Maria die zegt het in Johannes 20, als zij hem ontmoet op die paasmorgen. En dan zegt Jezus tegen haar, houd mij niet vast. We hebben net gezongen, dat mooie lied, onze hand strekt zich uit naar de hemel.
Maar Jezus zegt tegen Maria, houd mij niet vast. Want ik ben nog niet opgevaren naar mijn vader. Maar ga naar mijn broeders en zeg tegen hen, ik vaar op naar mijn vader en naar mijn God en jullie vader en jullie God.
Wat een geweldige boodschap. Jezus is boven. Ons hoofd heeft al overwonnen. En wij als lichaam mogen hier nog op aarde zijn.
Het is alsof Jezus ook in deze tijd zich af en toe laat zien. En dat heeft hij ook beloofd.
Dat waar twee of drie in zijn naam samenkomen, en dat zijn we vanmorgen, alsof dan het gordijn tussen hier en hemel even iets dunner wordt. En iets zichtbaar wordt van de opgestane Heer.
En dat is mijn verlangen voor vanmorgen. Dat net zoals de discipelen een ontmoeting mochten hebben met de opgestane Heer, tussen Pasen en Hemelvaart, wij ook mogen verlangen en mogen verwachten hem te ontmoeten tussen Pinksteren en de jongste dag.
En dat wil ik met jullie doen vanuit Johannes 16. Johannes hoofdstuk 16, vanaf vers 16. En ik wil dat jullie voorlezen uit de Herzienestatenvertaling.
Johannes 16, vers 16. Een korte tijd en u ziet mij niet. En weer een korte tijd en u zult mij zien. Sommigen dan van zijn discipelen zeiden tegen elkaar, Wat betekent dit dat hij tegen ons zegt, Een korte tijd en u ziet mij niet.
En weer een korte tijd en u zult mij zien. En ook, want ik ga heen naar de Vader. Ze zeiden dan, Wat bedoelt hij met een korte tijd?
Wij weten niet waarover hij het heeft. Jezus dan, Jezus dan, Wist dat zij hem dit wilden vragen. En hij zei tegen hen, Vraagt u zich onder elkaar af, Wat het betekent dat ik gezegd heb, Een korte tijd en u ziet mij niet.
En weer een korte tijd en u zult mij zien. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, Dat u zult huilen en weklagen. Maar, de wereld zal zich verblijden.
En u zult bedroefd zijn. Maar, uw droefheid zal tot blijdschap worden. Wanneer een vrouw baart, Heeft zij droefheid omdat haar tijd gekomen is.
Maar, wanneer zij het kind gebaard heeft, Denkt zij niet meer aan de benauwdheid vanwege de blijdschap Dat een mens ter wereld gekomen is. Ook u hebt dan nu wel droefheid, Maar, Ik zal u weer zien.
En uw hart zal zich verblijden. En niemand zal uw blijdschap van u wegnemen. En op die dag, Zult u mij niets vragen, Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, Alles wat u de Vader zult bidden in mijn naam, Zal hij u geven.
Tot nu toe hebt u niets gebeden in mijn naam, Bid, En u zult ontvangen. Op dat uw blijdschap volkomen zal worden. Deze dingen heb ik in beeldspraak tot jullie gesproken, Maar de tijd komt, Dat ik niet meer in beeldspraak tot u spreken zal, Maar u openlijk de dingen van de Vader zal verkondigen.
Op die dag, Zult u in mijn naam bidden. En ik zeg u niet, Dat ik de Vader voor u vragen zal, Want de Vader zelf, Heeft u lief, Omdat u mij hebt lief gehad, En hebt geloofd, Dat ik van God ben uitgegaan.
Ik ben van de Vader uitgegaan, En ben in de wereld gekomen, Ik verlaat de wereld weer, En ga heen, Naar de Vader. Het gras verdort, En de bloem valt af, Maar het woord van God, Blijft tot in eeuwigheid.
Het is best een, Een langer stukje, En om dit gedeelte met jullie uit te pakken, Wil ik me focussen op vers 22, Ook u hebt dan nu wel droefheid, Maar ik zal jullie weer zien, En jullie hart zal zich verblijden, En niemand zal jullie blijdschap van jullie wegnemen.
Jezus zal dus weggaan, En dat is waar hij zijn discipelen op voorbereidt. Drie jaar lang heeft hij hem meegenomen, En gedurende die drie jaar, Heeft hij steeds vaker verteld, Dat hij op een dag zal vertrekken.
En het lijkt erop, Dat hier op deze avond, Voorafgaande aan het lijden en sterven van onze Heer, Ja, dat hij dat nog een keer wil duidelijk maken, Omdat ze het nog niet helemaal lijken te begrijpen.
Door het hele Johannes evangelie heen, Zien we dat thema terugkomen. Dat Jezus aan de menigte en aan zijn discipelen laat weten, Ik blijf niet bij jullie, Maar ik ga heen naar mijn vijf, En dat was nogal een claim.
Mijn vader. En wat is het dan heerlijk, Dat we net hebben mogen horen van Jezus, Dat hij tegen Maria zegt, Mijn vader en ook jullie vader.
Hij bijvoorbeeld in hoofdstuk 13, vers 33 zegt hij, Lieve kinderen, nog een korte tijd ben ik bij u, U zult mij zoeken, En zoals ik gezegd heb tegen de joden, Zo zeg ik het ook nu tegen jullie, Waar ik heen ga, Kunt u niet komen.
En Simon Petrus, die zegt dan tegen Jezus, Heer, waar gaat u heen? En Jezus antwoordde hem, Waar ik heen ga, kunt u mij niet volgen, Maar u zult mij later volgen.
En daarmee doelde Jezus natuurlijk op zijn lijden en sterven. Hij ging de dood in. En daarin hebben wij hem niet kunnen volgen. Daar heeft hij de weg voor ons gebaand.
En ook die heerlijke tekst uit Johannes 14, In het huis van mijn vader zijn veel woningen, Als het niet zo was, dan had ik het jullie gezegd, Ik ga daarheen om jullie een plaats te bereiden.
En als ik heen gegaan ben, En plaats voor jullie gereed gemaakt heb, Dan kom ik terug. En zal u tot mij nemen, Opdat ook u zult zijn waar ik ben.
Ja, het blijft een vraag, Door dat hele Johannes evangelie heen. Thomas, die zegt het, Heer, wij weten niet waar u heen gaat, En hoe kunnen wij die weg dan weten?
Als u straks vertrokken bent, Waar moeten wij dan heen? En Jezus zegt tegen Thomas, Ik ben de weg. De waarheid en het leven, Niemand komt tot de vader, Dan door mij.
Jezus is heen gegaan naar de vader. Waarom? Zodat wij ook door hem, Op een dag, Thuis mogen komen bij de vader.
In dit gedeelte, Spreekt Jezus over twee perioden. Hij zegt, Een korte tijd, En u ziet mij niet. En dan nog weer een korte tijd, En u zult mij weer zien.
Het zal niet lang meer duren, Zegt Jezus, En dan komt er een moment, Dat jullie mij niet zien. In die periode, Zullen ze Jezus niet zien, En de wereld zal zich verheugen, Maar de discipelen zijn bedroefd.
En die tijd zal gelukkig niet heel lang duren, Want dan zal het omgedraaid worden. Dan zullen ze hem opnieuw zien. En dan zal hun droefheid veranderd worden, In blijdschap.
Dan zullen ze een blijdschap ontvangen, Die blijvend is. Wat heerlijk. Maar wat zijn nu die twee perioden? Het meest voor de hand liggende is, Is dat als Jezus dit hier vertelt in Johannes 16, Voordat hij gaat lijden en sterven, Dat hij eigenlijk zegt, Nog maar heel kort, Binnen één etmaal, En ik zal sterven.
Dus dat die eerste periode, Begint bij het kruis. Dat was natuurlijk in de raad, Het eerste moment toen Jezus begraaf is, Dat ze hem niet meer konden zien. Maar, Jezus zegt er ook bij, Want ik ga heen naar de vader.
Dat lijkt dan toch wel weer de hemelvaart te zijn. Ik kwam er niet helemaal uit. En ook over dat einde van de periode, Ja, Wat bedoelt Jezus hier? Wat bedoelt Johannes als hij dit, Veertig jaar later opschrijft?
Is dat dan de opstanding? Het moment dat ze Jezus weer zien? Ja, dat was toch zo? Hij openbaarde zich, Aan de Emmersgangers, Aan de discipelen, Aan Maria, Aan de vrouwen bij het graf.
Of bedoelt Jezus hier, Ik ben weggegaan, Met hemelvaart, Maar met pinksteren. Dan zullen jullie mij weer zien. Omdat ik mijn geest, Mijn plaatsvervanger, Uitstort, En de gemeente geboren is.
En dan worden jullie zichtbaar, Als mijn lichaam in deze wereld. Of, Een derde optie, Bedoelt Jezus de dag, Dat we hem, Van aangezicht tot aangezicht, Zullen zien.
Ook dat zal toch niet lang meer duren. De betekenis van deze periodes, Het is een beetje verwarrend. En ik verdenk Johannes ervan, Geïnspireerd door de Heilige Geest, Dat hij dat bewust heeft gedaan.
Dat hij bewust, Deze periodes, Vaag heeft gelaten. En doordat Johannes het maar blijft herhalen, Ook in zijn verhaal, In vers 16, Dan vertelt Jezus het, En dan in vers 17, Dan zeggen ze, Ja wat betekent dit?
Dan komt het weer terug. En dan, In vers 18 zeggen ze het nog een keer. En dan gaat Jezus het nog een keer vragen. En dan komen die periodes weer terug. Waarom, Waarom die herhaling?
Was één keer niet genoeg? Die vraag blijft bewust in de lucht hangen. Welke periodes bedoelt Jezus nou?
Ik denk, Dat deze woorden, Een meervoudige vervulling kennen. Ja, Het was waar, Dat Jezus aan hun oog was onttrokken, Toen hij begraven was.
En hij was weer zichtbaar, Op die paasmorgen, En de periode daarna. Maar dit is opgeschreven, Voor jou en mij. Omdat wij ook, In een tijd leven, Waarin we Jezus niet, Fysiek als mens, Kunnen ontmoeten.
En toch mogen we weten, Dat het niet lang zal duren. Of we zullen hem zien. Dit is tot onze bemoediging opgeschreven.
De woorden van Jezus hebben dus een meervoudige vervulling. Het begon vervuld te worden op paasmorgen. En het werd nog heerlijker vervuld met pinksteren. En het zal nog glorieuzer zijn op die dag, Dat God komt om onder de mensen te wonen.
Wat die precieze volgorde ook is, Eén ding mogen wij met elkaar weten. Wij leven in die tweede periode. Die periode dat we Jezus mogen ontmoeten.
In zijn woord. En door de Heilige Geest. Zo werkelijk als Jezus verscheen aan zijn discipelen, Zo werkelijk kunnen wij hem ook ontmoeten, Doordat hij ons zijn plaatsvervanger de Heilige Geest heeft gegeven.
En het bijzondere van deze periode is ook, Dat Jezus hen bij het beantwoorden van hun vraag, Geen datums geeft. Hij zegt niet, Nou ik bedoel morgen, En dan na drie dagen ben ik opgestaan.
Nee, hij geeft geen datums door, Maar hij vertelt hoe die periode eruit ziet. Het zal een periode zijn, Waarin droefheid wordt omgekeerd in blijdschap.
En ik hoop dat dat ook jouw verlangen is. Want het leven is niet makkelijk, We leven in een gebroken wereld, Sinds Genesis 3. Maar Jezus is in staat om jou te ontmoeten, En jouw pijn, Jouw verdriet, Jouw droefheid, Om te buigen in vreugde.
Ook wij in onze tijd, We kunnen ons soms bezighouden met allerlei schema's, En mooie bijbellezingen houden over, Hoe het er voor staat op Gods kalender, Hoe dat zich zal ontvouwen, Maar wat belangrijker is, Is wat Jezus zegt aan het einde van dit hoofdstuk, Deze dingen heb ik tot jullie gesproken, Opdat jullie in mij vrede, shalom zullen hebben.
In de wereld zul je wel verdrukking hebben, Maar heb goede moed, broeders en zusters, Ik heb de wereld overwonnen. En dat is het belangrijkste, Wat we voor vandaag uit dit gedeelte mogen leren, Mogen meenemen.
Droefheid die verandert in blijdschap. Hoe kan droefheid nu veranderen in blijdschap? Dat betekent dat diezelfde reden, Voor de droefheid, Reden wordt tot blijdschap.
Want anders wordt droefheid vervangen door blijdschap. Maar dat is niet wat de tekst zegt. Droefheid wordt veranderd in blijdschap. Die discipelen, ze waren compleet de weg kwijt, Toen Jezus was gestorven.
Die Emma als gangers, Ze zeggen het tegen Jezus, Die incognito, zonder dat ze het door hebben, Naast hen loopt. En wij dachten dat hij het was. We dachten het. Ze zijn de weg kwijt.
Ze weten het niet meer. Want Jezus was gestorven. En ze konden daar niet doorheen zien op dat moment. Was achteraf begrepen zet.
Die reden voor hun droefheid was het kruis, Maar die reden zal veranderen in blijdschap. In het licht van de opstanding. En zo kan Jezus ook jouw en mijn kruis, Wat we dagelijks opnemen, En hem, Om hem na te volgen, Kan hij tot een reden maken van vreugde.
Kan je je dat voorstellen? Dat je te midden van jouw pijn, En ik ken jouw pijn niet. Jouw pijn is dieper dan ik me voor kan stellen.
Maar Jezus kan die veranderen in vreugde. Omdat hij door jouw omstandigheden heen, Je dingen kan leren die je anders niet geleerd had over hem.
Jezus zegt iets bijzonders. Hij zegt in vers 22, Ook u hebt dan nu wel droefheid in die periode, Maar ik zal jullie weer zien. Wat een geweldige belofte.
Wanneer was de laatste keer dat jij Jezus hebt ontmoet? Waar is Jezus tegenwoordig? Vroeg ik. Maar misschien moeten we onszelf ook de vraag stellen, Waar ben jij tegenwoordig?
Kom je voor zijn aangezicht? Ontmoet je hem? Hij belooft hier. Ik zal jou weer zien.
Weer zien. Hij kent jou. Hij heeft jou gezien. Maar weer zien is een nieuwe ontmoeting. Een reunie. Waarin je opnieuw samenkomt.
Zoek hem. Want dan zal je hart zich verblijden, zegt Jezus. En uw hart zal zich verblijden. En niemand zal die blijdschap van je wegnemen.
Weet u, we hebben de laatste maanden natuurlijk met elkaar nagedacht over het wonder van het kruis. Over wat Jezus voor ons heeft gedaan door onze schuld en zonde op zich te nemen.
En door in onze plaats te sterven. Maar dat werk van Christus voor ons, dat mogen we nooit losmaken van het werk van de persoon van Christus in ons.
Want als we dat doen, dan ontstaat er een kloof tussen hoofd en hart. Dan weten we hier wel wat Christus voor ons heeft gedaan.
Maar dan ervaren we niet meer hier in ons hart wat Christus in ons doet. En ik denk dat we daar als kerk in het Westen en in Nederland ook aan leiden.
Dat er een kloof is tussen hoofd en hart. En dat is ook in mijn leven zo. Steeds weer opnieuw kijk ik naar die boekenkast vol theologische werken.
Maar ik laat de kast dicht om Jezus te zoeken. Voordat ik ook maar iets met jullie kan delen, moet ik het van hem ontvangen. Ken jij die vreugde?
Want als je hem ontmoet, dan ontstaat er vreugde. Dat zegt deze tekst. En het zegt niet alleen deze tekst. Dat zegt eigenlijk het hele Nieuwe Testament. Ben ik achtergekomen.
Ik ging op zoek naar het woord vreugde en waar ik dat allemaal kan vinden. En ik weet dat jullie echte Bijbelchristenen zijn. En daarom wil ik gewoon eens een paar van die Bijbelteksten met jullie door.
Het Koninkrijk van God, zegt Romeinen 14. Dat bestaat niet uit eten en drinken. Maar het bestaat uit gerechtigheid. Vrede, shalom.
En blijdschap. In de Heilige Geest. Dat is waar het Koninkrijk van God uit bestaat. Dat zijn de drie belangrijkste kenmerken.
Gerechtigheid, vrede en blijdschap. En kijk bijvoorbeeld eens naar Handelingen 2. Naar die pinksterpreek. Van Petrus.
Als 3000 mensen zich laten dopen. En ze bleven dagelijks eengezind in de tempel bijeenkomen. En terwijl ze van huis tot huis brood braken, namen ze gezamenlijk voedsel tot zich met vreugde.
En in eenvoud van hart. En ze loofden God en vonden genade bij heel het volk. Dat gaat niet alleen over wat ze deden. Elkaar opzoeken, met elkaar het avondmaal vieren, met elkaar de maaltijd houden.
Dagelijks. Maar ook hoe ze dat deden. Met vreugde. Weet u, vreugde is precies datgene wat tegen onze cultuur van vandaag ingaat.
Het grote tegengestelde van de tijd waarin we leven, is vreugde. En ik zal je uitleggen waarom. We leven in een tijd waarin je de krant maar hoeft open te doen, de televisie maar hoeft aan te zetten.
Je hoeft maar een school binnen te lopen en naar alle lessen te luisteren. En het gaat over alles wat er fout gaat. We leven in een tijd van uitzichtloosheid.
Want financieel gaat het niet goed. Met het milieu gaat het niet goed. Met onze jongeren gaat het niet goed. Waar gaat het nog wel goed mee? We leven in een tijd van cynisme.
En vele, vele mensen lijden aan depressiviteit. En het is niet verwonderlijk. De wereld snakt naar vreugde. Want ons wordt verteld dat we geen toekomst meer hebben.
Wat moeten onze jongeren nog in ons land? Ze kunnen al amper een huis kopen. Dan moeten ze voor sparen tot hun dertigste. En waarom zouden ze dat doen?
Het grote verhaal is dat we onder water staan. Binnen vijftig jaar. En dat we deze maatschappij niet meer kunnen bekostigen.
Waar is nog het perspectief voor de mensen in ons land? En niet alleen hun toekomst is afgepakt. Ook hun verleden. Want we hebben het allemaal fout gedaan.
En het grote verhaal is dat je toch wel aan de juiste kant van de geschiedenis terecht moet komen. Door afstand te nemen van al die dingen die er in het verleden hebben plaatsgevonden. Daar moet je je niet mee willen verenigen.
De standbeelden van mensen uit het verleden moeten worden neergehaald. Maar dit gaat de kerk niet voorbij.
Ook de kerk zit vol uitzichtloosheid en cynisme en depressiviteit. Wat zijn we toch een verdeeld lichaam. Wat zijn er toch veel stromingen.
Wat is er veel om ons voor te schamen. En hebben we nog wel uitzicht. Ja we weten dat die grote dag komt. Dat we hem zullen ontmoeten.
Dat we in een punt destijds veranderd zullen worden. En daar zien we naar uit. Maar hoe zien we daar naar uit. Zingen we het maar uit. Of zingen we het uit.
Dat is een groot verschil. Vreugde maakt het verschil. En weet u de mensen buiten de kerk. Ook hier in Baan. Ze beoordelen ons niet op basis van de boodschap die hier klinkt.
In de eerste plaats. Dat komt later. Als ze al door de deur naar binnen komen. Waar ze ons op het eerste gezicht op beoordelen. Is. Ze lezen niet onze boodschap.
Ze lezen niet onze Bijbel. Ze lezen jou. Ze lezen mij. Als ze ons tegenkomen als collega. Als ze ons tegenkomen bij de kassa. Als ze ons tegenkomen bij het zwembad en de zwemles.
Slechts één op de tien mensen in ons land leest de Bijbel. Maar die andere negen die lezen jou en mij. Morten Lord Jones.
Hij zegt. Ik ben ervan overtuigd dat de buitenwereld niet veel aandacht zal besteden. Aan al die georganiseerde pogingen van ons. Van de christelijke wereld. Om de buitenwereld te bereiken.
Het enige waarop ze zal letten. Is op een groep mensen. Die met de geest van verheuging vervuld is. Ja. En als ik dan smorgens in de spiegel kijk.
Dan vind ik dat ook moeilijk. Maar dat is niet wat er gebeurde. In die eerste weken en maanden na Pinksteren. Dat is wat er gebeurde.
En dat is ook wat jij en ik. Wat de kerk in Nederland nodig heeft. In onze tijd. Ik zei dat ik met u door al die teksten heen wilde. Ik zal ze heel snel nog eens noemen. Maar werkelijk. Als u denkt dat dit een uitzonderlijke boodschap is.
Dan heeft u het niet bij het rechte eind. Handelingen 8 vers 5. En Philippus die daalde af naar de stad van Samaria. Predikte hun Christus. En er ontstoont grote blijdschap in die stad.
Naar de Joden ging Philippus als eerste naar de Samaritanen. En dan lezen we van Lucas en Paulus in Handelingen 13. Lucas, Paulus, Barnabas uit Antiochieën.
Die gingen naar Iconium. En de discipelen werden vervuld met blijdschap en met de heilige geest. Thessalonische eners 1 vers 5. Want ons evangelie, zegt Paulus, is niet alleen met woorden tot jullie gekomen.
Maar met de kracht en met de heilige geest en met volle zekerheid. Ook u bent navolgers geworden, Thessalonische enersen. Van ons en van de Heer toen u het woord aannam. Te midden van veel verdrukking.
Met blijdschap van de heilige geest. Overal kom ik er tegen. De blijdschap die ons vervult als we het evangelie aannemen. Romeinen 15 vers 13.
Als Paulus die mooie Romeinenbrief afsluit. Dan zegt hij tegen de gelovigen in Rome. De God nu van de hoop mogen jullie vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven.
Opdat jullie overvloedig zijn in de hoop door de kracht van de heilige geest. En de apostel Johannes 1 Johannes 1 vers 4. Deze dingen schrijven wij jullie opdat jullie blijdschap voorkomen wordt.
Daarom schreef hij die brief. Nou, ik denk dat ik jullie wel overtuigd heb. Blijdschap. Daar mogen we naar zoeken, daar moeten we naar zoeken. En als het er niet is, dan ontbreekt er een wezenlijk element.
Weet u, vreugde. Het is ook de vreugde die verbindt. En die geneest.
En dat is ook iets wat we veel nodig hebben in onze tijd. Als je zoekt naar eenheid, omdat eenheid onder druk staat. En ik ken jullie gemeente niet, ik weet niet of dat speelt.
Maar ik hoor het overal. Dan zoek dan naar vreugde. Want de vreugde zoeken is de weg van het hoofd naar het hart.
En als we elkaar hier in ons hart, in de vreugde van de Heer, ontmoeten. Dan vallen al onze theologische verschillen weg. En dan ben je ook niet meer bezig met die ander, maar met jouzelf.
Want het is voor ons allemaal zo lastig om van dat hoofd naar het hart te komen. De langste weg is deze route. Maar zoek die plek van vreugde in de Heer.
Jezus belooft het ons. Ik zal jullie weer zien. En op die belofte mogen wij bouwen ook deze morgen. Hij heeft beloofd ons weer te ontmoeten als we hem zoeken.
Maar Jezus zegt er wel bij, deze dingen heb ik door beeldspraak tot jullie gesproken. En hij gebruikt hier het beeld van een bevalling.
De tijd van de discipelen, dat ze Jezus niet zouden zien, wordt vergeleken met het verdriet, met de pijn van een zwangere vrouw.
Omdat het moment van de bevalling gekomen is. En dat Jezus weer zien, wordt vergeleken met dat moment dat zij dat kindje ziet.
En niet meer denkt aan de pijn die dat gekost heeft. Ik heb drie keer het voorrecht mogen hebben om daar getuige van te zijn.
Van de bevalling van een kindje. Ik zeg getuige, want ja, als man, ik stond erbij en ik keek ernaar.
En dat was ook meteen het meest verschrikkelijke, dat ik er niks aan kon doen. Ja, de washandjes ontwijken. Het enige wat ik kon doen was kijken.
Ik kon Janneke, mijn vrouw, niet helpen. Ik kon haar niet eens steunen, want ze was niet in staat om dat op dat moment te ontvangen. Ze wees mijn pogingen af.
Waarom? Omdat ik het gewoon niet kon begrijpen wat zij doormaakte. Maar dat moment dat die pasgeboren baby op haar borst werd gelegd. Dan is alles verwenen en dan is alle angst voorbij.
Dan wordt dat niet eens meer herinnerd. Onmiddellijk zochten haar ogen de mijnen. En de eenheid was hersteld. En we verheugden ons over wat God had gedaan.
Dat is absoluut onvergetelijk. Dat is wat Jezus hier zegt. De vreugde dat een mens ter wereld is gekomen.
Leven uit de dood. Dat is de grootste vreugde die wij kunnen nastreven is, paradoxaal genoeg, verdriet die in vreugde verandert. Dat is toch het plaatje van de wedergeboorte.
Opnieuw geboren worden. Van dood naar leven. Hier zien we het plaatje van Christus zelf die door de dood heen breekt in het leven. Daar vindt onze fundamentele verandering plaats van verdriet naar vreugde.
Dat kruis dat is cruciaal. Jezus zei ik ga naar de vader. En dat is beter voor jullie. Maar die weg ging wel door het kruis. Door de dood. Hij onderging wat wij niet kunnen ondergaan.
Maar we hebben er naar mogen kijken. En zo zijn wij allemaal getuigen geworden. Getuigen geworden van Jezus die opstond uit de dood.
En daarom hebben we iets meegemaakt wat iedereen in dit land nodig heeft. Voorafgaand aan die opstanding kon Jezus alleen nog maar in beeldspraak spreken tot hen.
Ze gingen het kruis pas werkelijk begrijpen in het licht van de opstanding. En jij en ik, wij hebben het voorrecht dat wij na de opstanding leven.
En mijn vraag aan jou is, ken jij de opgestane Heer? Is het ontmoeten van hem een realiteit in jouw leven? En wordt jouw leven gekenmerkt door die vreugde, door die blijdschap?
Ben jij een opgewekt mens? Of is dat alleen maar een feit? In je hoofd, abstract, spreekt Jezus tot jou alleen nog niet?
Nog maar door beeldspraak. Want het moet ervaring zijn in je leven. Ons verwonderen, ons verheugen.
Weet je wat dat is? Dat is iets begrijpen wat niet te begrijpen is. Dat is mooi hè, dat God dat in ons gelegd heeft. Dat we dingen kunnen begrijpen die niet te begrijpen zijn.
Dat is ons verwonderen. Dat we beseffen dat ons redeneren stopt, maar dat het wel waar is. Sommige mensen verwonderen zich niet meer.
Ze hebben hun theologie tiptop in orde. Alles klopt. Maar ze verwonderen zich niet meer. En dat zou verschrikkelijk zijn, want dat is wat we nodig hebben.
Ik weet niet of jullie wel eens kijken naar tussen kunst en kitsch. Dat is ook zo'n programma. Dan komt er een of ander klein onderdeeltje op tafel.
Het ziet eruit alsof het zo uit mijn auto komt rammelen. En dan blijkt dat de microscoop van Anthony van den Huigenhoek te zijn. Verzekerd voor 500.000 euro. Ja geweldig.
Daar heeft die man ontdekkingen mee gedaan. En is grondleggen geweest van allerlei wetenschappelijke ontdekkingen. Geweldig. Maar leren begrijpen, leren verwonderen is dus ook iets begrijpen van wat er gebeurd is.
Het begint met andere ogen kijken naar de realiteit. Jonathan Edwards die zegt om vuur in het hart te hebben, hebben we wel eerst verlichting van ons verstand nodig.
Dus mijn boodschap is niet dat je de Bijbel niet meer moet lezen. Maar dat het je vanuit die Bijbel omhoog richt naar Jezus. Verwonderen doe je met je hoofd, maar verheugen doe je met je hart.
En zo heeft Jezus ons geschapen als emotionele wezens. In veel erediensten, weet u, daar gaat het om het begrijpen.
Om het verklaren van theologische waarheden. En de reactie van jullie als gemeente, van mij als gemeente als ik daar zit, is dan eerst en vooral een toestemmen.
Een aanvaarden. Maar wat Jezus hier aanraakt, is veel dieper. Het is een omarmen. Een genieten van Jezus.
Aanbidding. Met je hele hart zeggen, ik hou van u, omdat u mij eerst hebt liefgehad. En die reactie, die reactie daarop, richting Jezus, dat is het mooiste wat je hem kunt geven.
We beleiden het, we komen met lege handen. Hij heeft het gedaan voor ons. Maar komen we ook met open armen om hem te omhelzen, om hem te ontmoeten.
En door hem omhelst te worden. En misschien is dat juist wel de reden van zoveel moeilijkheden die God geeft in ons leven.
Van moeilijke omstandigheden. Dat we daardoor leren afhankelijk te zijn. Het niet meer zelf te kunnen. Dat we door die dingen heen, als we ouder worden, minder zelf kunnen.
Onze handen te moeten openen en te leren ontvangen. Te leren ontvangen. God is de grote gever.
En wij zijn de ontvangers. Hij is de bron van vreugde. En wij mogen ons aan hem laven.
De goedheid van God is een belevenis. Dat is niet een theologische waarheid, enkel en alleen. Ja, dat is het ook, zeker.
Maar het is ook een belevenis. Iets wat door je hart heen moet gaan. Gods reddingsplan is niet alleen bedoeld... om ons te laten overleven... maar ook om door ons beleefd te worden.
Hoe ziet jouw leven eruit... als je een ontmoeting hebt met Jezus? Denk eens terug aan dat laatste moment... dat je een ontmoeting had met Jezus. Waar is hij tegenwoordig?
Hij is daar waar mensen hem zoeken. En hij laat zich vinden. Hoe zou... hoe zou jouw leven eruit zien? Hoe zou de reddingsark eruit zien?
Hoe zou Nederland eruit zien? De kerk van Christus in Nederland... als we vol zouden zijn van die vreugde. Laten we bidden.
En ontvangen. Want dat is ook waar dit gedeelte over spreekt. Waarom gaat dat nu in één keer zo over... van jullie zullen me weer zien... naar dat bidden.
Tot nu toe hebt u niets gebeden in mijn naam. Bid en jullie zullen ontvangen... opdat jullie blijdschap voorkomen zal worden. Als je je voorneemt... om hem te zoeken en te ontmoeten...
en meer van die vreugde te kennen... dan is dat de weg van het gebed. Want... echte liefde... durft...
te vragen. Daar heb ik lang over nagedacht... hoe dat nou toch zit. vergelijk het eens met je... met je relatie. Als je gehuwd mag zijn...
dan wil je er zijn voor die ander. En toch... moet je ook durven... leunen op die ander...
durven vragen van die ander. En dat is zo'n mooi geschenk. Als de ander aan jou vraagt... of jij iets voor die persoon mag doen. Dat is toch geweldig.
Als die ander bij jou kwetsbaar durft te zijn... en iets van jou verlangt. Hoe denk je dat dat is met Jezus? Durven we hem nog iets te vragen?
Ik werk bij een bijzonder bedrijf. Wij hebben heel lang een heel dik personeelshandboek gehad... met allemaal regels... over wanneer je wel verlof mag opvragen en niet.
En hoeveel je mag declareren. Wel voor... printenpapier en niet voor dat. We hebben besloten... om dat hele dikke boekwerk... door de papiervernietiger te halen.
En niet meer te gebruiken. We hebben gezegd... we gaan hier met elkaar om in vertrouwen... met gezond verstand... en in het belang van het bedrijf. Je mag alles declareren...
en als er... personeel... als er gewoon privéproblemen zijn... dan neem je op wat jij denkt dat verantwoord is. En wat je nodig hebt. Dus ik mag alles declareren.
Ik kan mijn telefoon pakken... een bonnetje inscannen... en als het 500 euro is... dan kijkt er niet eens iemand naar... dat komt er gewoon bij op mijn salaris. Maar dat is een gekke verantwoordelijkheid.
Dat is een gekke vrijheid. Dat doet een beroep op onze verantwoordelijkheid... als we die vrijheid krijgen. Om daar geen misbruik van te maken. De Bijbel zegt...
je hebt vrijheid gekregen... maar geen vrijheid die aanleiding geeft tot het vlees. Want... het is wel leuk... als je zomaar iets kan declareren. Gewoon omdat je ziet dat een collega verdrietig is...
en je denkt... nou, dan koop ik een bos bloemen voor hem of haar. Dat kan. Maar dat betekent ook... dat ik niet... niet mag declareren.
dat is best wel een gekke gewaarwording. Dat als ik op internet ergens langs een nuttige kussus kom... en die kost misschien wel duizend euro... dat ik mezelf dan de vraag moet stellen...
zou mijn werkgever... het goed voor mij vinden om dit te doen? En dan kan ik denken... ja, ik vind het wel heel wat hoor... om duizend euro op kosten van de zaak te gaan gebruiken.
Maar dat ik daar dus eigenlijk mijn werkgever verdriet mee doe. Want hij heeft mij die vrijheid gegeven... en dan zou ik daar geen gebruik van maken. Weet u...
en dat is ook waar wij... staan als christenen. Ik hoorde het voorbeeld van...
een echtpaar... die ging een cursus volgen... ter voorbereiding op de adoptie van een kindje. En in die training werd verteld...
je moet er die eerste weken... dat dat kindje bij jullie in huis komt... op rekenen... dat je regelmatig spullen uit jouw keuken... terugvindt...
op de kamer van dat kind. Want... ook al is heel de keuken vol met eten... dat kindje is beschadigd... en die neemt...
koek, snoep... eten mee... om een eigen voorraadje te hebben... gewoon van... je weet maar nooit. Dat is zo diep ingesleten. Verdrietig is dat.
Maar zijn jij en ik niet precies hetzelfde? In ons gebed. Dat als we komen tot Jezus... en we vragen hem om wat hij... ja, wat we nodig hebben... dat we eigenlijk bezig zijn... om steeds weer...
ja, te leven... met een pakje koeken onder ons kussen. Terwijl... zijn voorraad schuren... zijn oneindig. En het is er...
elk moment dat we het nodig hebben. Hij zegt... in dit hele gedeelte... het is dus nuttig voor jullie dat ik wegga... want als ik niet wegga... dan zal de troost er niet naar jullie toe komen. Hij heeft ons toegang beloofd...
tot de Vader zelf. Hij zegt... je zult niet meer via mij naar de Vader gaan... want de Vader zelf... heeft jullie lief... vers 27. Durven we te vragen?
Ik weet niet wat jij mist... in jouw leven... waar... waar jouw pijn zit... maar durf te vragen. Want God verheugt zich erin... als je bij hem komt... en hem nodig hebt. En hij geeft jou...
in die momenten... die... ongelooflijke... heerlijke vreugde... die boven elke pijn uitstijgt. En hij belooft... dat die vreugde... volkomen zal worden...
als we iets aan hem vragen. Een vreugde... die... niemand ons meer zal afnemen. Het hoeft niet zo te zijn...
dat we geen vreugde kennen. Het mag niet zo zijn... dat we geen vreugde kunnen. En daarmee wil ik afsluiten. Volgende week...
hopen we... hemelvaartdag te vieren. En daarom wil ik afsluiten... met de laatste paar versen... van het... evangelie van Lucas. Jezus leidde zijn discipelen... naar Bethanië... en daar hief hij zijn handen op...
en hij zegende hen. Hij zegende hen. Zegenend verhief hij zich omhoog. Terwijl hij hen zegende... geschiedde het... dat hij zich van hen verwijderde...
en hij werd opgenomen in de hemel. En ze aanbaden hem... en keerden terug naar Jeruzalem... met... grote blijdschap. En ze waren voortdurend...
in de tempel... terwijl ze God... loofden... en dankten. Amen. En die Jezus... is aan de rechterhand van de Vader...
zegend... wachtend... op het moment dat de Vader hem... zal vertellen... dat hij ons mag komen halen. ja... oké...
muziek... ça... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek...
muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek... muziek...