Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Ik ben dankbaar dat ik weer in uw midden mag zijn. Vorig jaar draait het even minst te gaan. Maar de Heer heeft veel genade gegeven.
! En ik voel me weer als van oud. Nou ja, het is helemaal waar. Maar goed, 14 jaar geleden was het paarsen. Dat hebt u waarschijnlijk ook met elkaar gevierd.
Ik had zelfs een dienst ergens in Friesland. En daar heb ik onder andere gesproken over de tekst uit 2 Timote. Je hoeft me niet op te zoeken, want daar ga ik niet over spreken.
Maar daar staat zo mooi. Ons Heer Jezus Christus heeft de dood van zijn kracht beroofd en onvergankelijk leven aan het licht gebracht.
En die tekst is me maar wekenlang door mijn hoofd gegaan. Hij heeft onvergankelijk leven, eeuwig leven wat niet eindigt, aan het licht gebracht.
Er staan drie voorbeelden in de Bijbel dat de Heer Jezus mens heeft opgewekt. U weet dat, ik kom daar zo op terug. En ik wil vanmorgen stilstaan bij een van die voorbeelden, een van die geschiedenissen.
En wel uit Johannes 11, de opwekking van Lazarus. En dat is een voorproefje, de opwekking van Lazarus, wat binnenkort te gebeuren staat voor al Gods kinderen.
En ik heb er uiteraard al voor moeten bereiden, verschillende keren dat gedeelte gelezen. En het is zo'n magistraal hoofdstuk.
Je moet het een paar keer lezen om het goed te begrijpen. We zien hier twee kanten van de Heer Jezus. De ene kant zijn liefde, zijn mededogen met de mens.
Er staat, de kortste tekst in de Bijbel, Jezus weende. Aan de andere kant zijn goddelijke almacht. Dat hij Lazarus terugroept uit de dood.
Wonderbaar. En dit hoofdstuk is eigenlijk zo eenvoudig, zo duidelijk, zo indrukwekkend, zo maïsterieus. Dat het bijna bedorven wordt als mensen dat proberen uit te leggen.
Dat ga ik ook niet doen. Ik ga alleen wat dingen met u delen die mij in de gedachten schoten. En die wil ik graag met u delen en uitleggen voor zover dat mogelijk is.
U weet dus nogmaals, ik heb het gezegd, drie mensen heeft hij opgewerkt. Het dochtertje van Jairus, dat was een paar uur daarvoor overleden. Die jongeling in Naein, die was een dag eerder overleden.
En Lazarus was dus al vier dagen overleden. Het wonder werd steeds groter. En ik wil vanmorgen ook nadenken over het thema.
Het is een regel uit een lied. Daar zijn geen grenzen aan Jezus' macht. Ook vandaag niet. Ik werd opnieuw ontroerd toen onze broeder dat lied liet zingen.
Uit Johan de Heer zijn liefde zocht mij. Het is dit najaar, 56 jaar geleden, dat wij samen met mijn vrouw de heer Jezus mochten leren kennen. Broeder Kits zou zeggen, het is overzomend en overwinterd.
En ik kwam gewoon uit. Hij vormde kerk, zoals dat toen nog heette. En de bundel van Johan de Heer, die hadden het nog nooit voor mijn leven ingezien. Ik wist ook niet wat erin stond. Maar het eerste lied wat ik leerde, zijn liefde zocht mij en zijn bloed dat kocht mij.
Door genade ben ik een kind van God. Dus het ontroeide mij opnieuw toen we samen dat lied zingen zongen. Dat kunt u begrijpen. Fijn. Ik ga met u lezen uit Johannes 11.
De opwekking van Lazarus. Ik ga niet het hele hoofdstuk met u lezen, maar een aantal gedeelten eruit. En ik begin bij vers 1. Ik lees het trouwens uit de NBG-vertaling.
Ik ben een oude wet, zeggen ze dan tegenwoordig. Johannes 11, vers 1. Er was iemand ziek. Lazarus van Bethanië.
Het dorp van Maria en haar zuster Martha. En Maria was het die de Heer gezalf had met mirren. En zijn voeten met haar haar had afgedroogd. En haar broeder Lazarus was ziek.
De zusters dan zonden de Heer het bericht. Heer, zie die gij lief hebt is ziek. Toen Jezus het hoorde, zei hij. Deze ziekte is niet aan doden, maar ter ere God.
Opdat de Zoon van God erdoor verheerlijkd worden. Jezus nu had Martha en haar zuster en Lazarus lief. Toen hij dan hoorde dat hij ziek was, bleef hij daarna nog twee dagen ter plaatse waar hij was.
Daarna zei dat zijn discipelen, laten we weer naar Judea gaan. Vers 20. Toen u Martha hoorde dat Jezus kwam, ging ze hem tegemoet.
Toen Maria bleef in huis zitten. Martha zei er tot Jezus, Heer, indien gij u geweest waart. En dat klinkt als een soort klacht. Zou mijn broeder niet gestorven zijn? Maar ook nu weet ik dat God u geven zal al wat gij van God begeert.
Jezus zei tot hem, uw broeder zal opstaan. Martha zei tot hem, ik weet dat hij zal opstaan bij de opstanding der jongste dagen. Jezus zei er tot haar, ik ben de opstanding en het leven.
Voltooid tegenwoordige tijd. Wie in mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven. En een ieder die leeft en in mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven.
Gelooft gij dat? Vers 33. Toen Jezus haar dan zag wenen en ook de joden die met haar meegekomen waren zag wenen, werd hij verbolgen in de geest en diep ontroerd.
En hij zei, waar heb je hem gelegd? Ze zei tot hem, Heer, kom en zie. En dan volgt dus die kortste tekst uit de Bijbel, Jezus weende.
De joden dan zeiden, zie hoe lief hij hem had. Maar sommigen van hem zeiden, had hij die de ogen van de blinden heeft geroepen, die kunnen maken dat ook deze niet stierf?
Jezus dan wederom bij zichzelf verbolgen ging naar het graf. Dit nu was een spelonk en daar lag een steen tegenaan.
Jezus zei, dan neemt de steen weg. En Martha, de zuster van haar gestorven, zei, Heer, er is deze lijklucht, want het is al de vierde dag. Jezus zei er tot haar, heb ik u niet gezegd, dat indien gij gelooft, de heerlijkheid God zult zien?
Naam hem dan de steen weg. En Jezus sloeg de ogen opwaarts en zei, Vader, ik dank u dat gij mij verhoord hebt. Zelf wist ik dat gij mij altijd verhoord.
Maar te willen van de scharen die rondom mij staat, heb ik gesproken. Opdat zij geloven dat gij mij gezonden hebt. En na dit gezegd te hebben, riep hij met luide stem, Lazarus, kom naar buiten.
En de gestorven kwam naar buiten. De voeten en de handen gebonden met grafdoeken. En er was een zweetdoek om zijn gelaag gebonden. Jezus zei tot hen, tot omstanders dus, maak hem los en laat hem heen gaan.
Tot zover de lezing van Gods woord. Lazarus is ziek. En de bij de dussers doen de heer het bericht, heren die gij lief hebt, is ziek.
Ze gaan ermee naar de heer. Ze zullen uiteraard ook een dokter gewaarschuwd hebben. Maar ze gingen eerst naar de heer. Toch kiezen wij als geloven ook vaak een andere route.
We gaan naar de dokter. Moet ook. We krijgen medicijnen. En dank God ervoor. Moeder Kits zei vroeger eens een keer op een doosje van een geloven staat.
Niet voor het gebruik schudden, maar voor het gebruik bidden. En ik geloof dat dat ook waar is. En soms word je doorverwezen naar specialisten. Dank God voor deze knappe mensen.
Ik ben zelf twee keer in mijn leven geopereerd. En ik heb alleen maar diep respect voor die mensen. Wat ze kunnen, wat ze doen. Soms gebruiken we alternatieve middelen. Maar dan moet je wel oppassen, want er is veel kaf onder het koren.
Maar gaan we toch ook in eerste plaats mee naar de grote heel meester. Wat mij opviel bij die zusters. Geen verzoek. Geen eis.
Geen claimen. Heren, onze broeder is ziek. Of met andere woorden. Doet u maar wat u het beste vindt. En wat een verschil met sommige genezingsdiensten in onze tijd.
Ik lees het overigens nergens in de Bijbel over genezingsdiensten. Maar goed, dat even terzijde. Geen verzoek. Geen gebed. Geen claimen.
Geen eisen. Geen demonen uitdrijven. Niets van dat alles. Heren, die gij lief hebt, is ziek. Sommige genezingsmensen, predikken ze in deze tijd.
Eisen dat de ziekte beter wordt. En die eisen worden dan gezien als een teken van hun geloof. Ik laas onlangs van een bekende Nederlandse prediker. Die zei, als het over genezing gaat, een christen kan niet ziek zijn.
Je moet je genezing claimen. Daar heb je recht op. Alsof wij een heilig God kunnen voorschrijven wat u moet doen. Heel eenvoudig heren.
Lazarus, onze broeder is ziek. Je komt vandaag mensen tegen die zeggen, ziekte is een gevolg van ongehoorzaamheid. Er is zonde in je leven. Er komen de machten binnen.
Een christen kan gewoon niet ziek zijn, zei een buurman van mij altijd. Alleen toen hij zelf ziek werd, dan zag ik hem nergens meer. Want zo gaat het dan. Machten uitdrijven.
Want dat zijn vreemde onbijbelse theorieën. Die stroken, ook niet stroken, met de waard. En dan lezen we, als de heer Jezus dat hoort, dan blijft hij nog twee dagen op de plekken waar hij was.
Dat is onbegrijpelijk voor ons mensen, zeker voor de beide zusters. Waarom komt u nou niet direct? Dat zegt ze hoor. Als u hier geweest was, dan was mijn broeder niet gestorven. Maar wat zegt de heer Jezus in zijn discipelen?
Ik ben blij dat ik hier niet geweest ben. Opdat jullie daardoor tot geloof komen. En als de heer dan eindelijk in Bertanië komt, dan blijkt dat hij al vier dagen in het graf ligt.
En de teleurstelling voor de beide zusters is groot. Dat is zo begrijpelijk, dat is zo menselijk. Heer, als u hier geweest was, dan zou mijn broeder niet gestorven zijn.
Ja, ze geloofden wel, natuurlijk. Maar als, als, als, als. Dan kennen wij dat ook niet een beetje. Als gelovigen. Als ik die ziekte maar niet had, dan zou het heel anders gaan.
Heb je er wel eens met de heer over gesproken? Dat heb je zeker gedaan. Als ik maar werk had, maar zou de heer ook een andere bedoeling kunnen hebben. Als mijn huwelijk maar beter was.
Als mijn man of mijn vrouw maar anders was. Maar zou het misschien nog aan mij kunnen liggen. Als mijn kinderen maar geloofden. Maar zien ze in mij iets van de heer Jezus terug.
Wetenschappelijk is vastgesteld dat kinderen 80% waarnemen door wat ze zien. En 20% door wat ze horen. Dat is nou wat, als je daar goed over nadenkt.
Jezus zegt, Marta, je broer zal opstaan. En misschien heeft hij wel gedacht, ja dat weet ik wel. Later. Maar daar heb ik nu zo weinig aan.
Daar staat hij niet. Maar daar kan ik me een beetje voorstellen. En dan spreekt de heer die geweldige woorden. Die al eeuwenlang de geloven hebben bemoedigd.
Ik ben, niet ik word. Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven.
En wie leeft en in mij gelooft zal in eeuwigheid niet sterven. Dat is wel. Daar was goed over nagedacht. Hij is namelijk overgegaan uit de dood in het leven.
En er staat zelfs in Johannes 8 vers 51. Dat de gelovige de dood niet zal zien. Ik plaats over die tekst nagedacht. De gelovige zal de dood niet zien.
Op het moment dat een mens tot geloof komt. Ontvangt hij eeuwig, overwoestbaar leven dat niet mee kan sterven.
Ik heb altijd zo blij. Ik heb ook tegen mijn kinderen gezegd dat ik niet in de Bijbel lees. Dat ik het begrijpen moet. Want ik begrijp het niet. Want ik het geloven mag. Omdat God het gezegd heeft.
U die de heer Jezus kent. En daar spreek ik u op aan. Als u de ogen slaat. Dan gaan ze op hetzelfde moment open in het paradijs.
Wist u dat? Dat zegt de Heer toch tegen die ene moordenaar. Heden, niet later. Heden zult u met mij in het paradijs zijn.
En ik vond het zo apart. Toen we laatst u in die dingen weer opnieuw verdiept. De heer Jezus stierf eerder, zoals we weten, dan de moordenaar.
Die stierf wat later. Maar toen de moordenaar stierf. Moordenaar stierf. De heer. Dan stond de heer hem in het paradijs op te wachten. Welkom thuis.
De eerste zondag die het paradijs binnenging. Lieve mensen, als een moordenaar. Over genade gesproken. Genade zo vrij.
Als een kind van God hier de ogen slaat, zei je net. Dan staat de heer hem op te wachten. En die zegt welkom thuis.
We spreken vaak van dood. Maar eigenlijk moeten we spreken van overlijden. Een kind van God is dan over het lijden heen. In de eeuwige volkomen zaligheid.
En dat allemaal dankzij het wonderbare werk van de heer Jezus. Wat hij voor ons aangebrocht heeft. Op Golgotha.
Als een kind van God sterft. Dan gaat hij naar het paradijs. Dat is het voorportaal van de hemel. Als een ongelovige sterft. Dan gaat hij naar het dodenrijk.
Dat is het voorportaal van de hel. Dat staat in de Bijbel hoor. Ja, daar mag je vandaag en dag niet meer over spreken. Maar het staat wel in mijn Bijbel. Wie in hem gelooft, wordt niet veroordeeld.
Johannes 3 vers 18. Wie niet gelooft, is reeds veroordeeld. En dat is verschrikkelijk. Ik zei net al, de hel, daar mag je niet meer over spreken vandaag.
Want dat is zo verschrikkelijk. En anderen zeggen, ach. Dat zijn sprookjes van vroeger om mensen bang te maken. Maar laten we dat wel weten, dat er niemand zoveel over de hel gesproken heeft als de heer Jezus.
Er wordt in het Nieuwe Testament meer over de hel gesproken als over de hemel. Wist u dat? De heer Jezus heeft er veel over gesproken. Maar er is ook niemand die er zoveel voor ons gedaan heeft om ons daarvoor te bewaren en beschermen.
Dan juist de heer Jezus. Openbaring zegt, ik heb de sleutels, daar hebben we het over de opgestaande hier, van dood en rood door hij.
Spurgeon zei ze een keer, als er morgen in de krant staat, Spurgeon is dood en wij gelooft er maar niks van. En zei, want dan leef ik meer dan ooit. En Billy Crème zei in een van zijn laatste boeken, ik ga nu dood.
Ik ga alleen van adres veranderen. Maar anders niet. Dat zijn van die mooie uitspraken van die kerels. Lieve mensen, uw man, uw vrouw, uw verleden of uw ouders of uw kind, als ze geloven gestorven zijn, zijn die dood.
Die leven meer dan ooit. Onverwoestbaar eeuwig leven. Ik was 33 jaar toen ik de heer Jezus mocht leren kennen.
Dat is inderdaad overwinterd en overzomerd. Maar toen begon ik pas echt te leven. En ik had nooit begrepen dat zo'n leven mogelijk was.
Ik ben de opstanding in het leven, zegt de heer Jezus. Maar er staan er drie woordjes achter. Geloof je dat? Nou is geloven in onze taal vaak een negatieve klank.
Nou zoek het maar uit. Ik geloof het wel. Weet je? Of is de buurman ook thuis?
Nou dat weet ik niet. Ik geloof het maar. Kijk zelf maar. Altijd in negatieve zin. Maar geloven in de Bijbel zeker weten, zegt de elvenste hoofdstuk van de Hebraïebrief.
En ongeloof, en dat heb ik geleerd van de oude broeder Braaksma, ongeloof is de grootste zonde die een mens kan doen.
Want dat betekent God de almachtige scheppen niet betrouwbaar achter. En daarom is ongeloof de grootste zonde. Intussen is de heer aangekomen op de begraafplaats van Bethanië.
En ik zeg maar drukkelijk de begraafplaats. Geen crematoiën. We hebben vandaag in ons land te maken met een fenomeen van lijkverbranding.
Ja we zeggen cremeren, want lijkverbranding dat klinkt zo akelig. Maar het is natuurlijk hetzelfde. Meer dan 60% van de Nederlanders, las ik in de krant, laat zich vandaag cremeren.
Ook in toenemende mate christenen. Een argument als milieu, ruimte en goedkoper, alhoewel het laatste dan wel de doorslag zag, even denk ik, wordt er dan aangedragen.
Maar crematie, verbranding, kom je alleen in de Bijbel tegen als oordeel van God. We moeten maar eens een studie van maken. Vuur is in de Bijbel altijd het beeld van het oordeel.
Lijkverbranding komt uiteindelijk uit het hindoeïsme. En dat is onder invloed van het humanisme ook in de negentiende eeuw in West-Europa doorgevoerd of ingevoerd moet ik zeggen.
Ik zei al, lijkverbranding is altijd een oordeel van God. Als in het Oude Testament een dochter van een priester overspel gepleegd had, ieder die overspel had gebleven moest gestenigd worden, dat staat in het Oude Testament, was de dochter van een priester betrofd, dan werd dat als bijzonder oordeel, werd haar lijk verbrand.
Verbrand. Waarom? Nou, zelfs een dochter van een priester zat een voorbeeldfunctie. En daarom viel zij onder het oordeel van God.
Want later koning Josia in 2 Koningen 23 de lijken van de Baalpriesters weer laat opgraven, dan laat hij die lijken als een bijzonder oordeel alsnog verbranden.
Als een bijzonder oordeel van God. Kermeren is vernietigen. Begraven is saaien.
Dat is een groot verschil. Dat is precies wat 1 Korinther 15 bedoelt. Hij zegt, er wordt gezaaid in vergankelijkheid, er wordt opgewekt in onvergankelijkheid.
Er wordt gezaaid in onneren en opgewekt in heerlijkheid. Er wordt gezaaid, gezaaid in zwakheid. En opgewekt in kracht.
Er wordt een natuurlijk lichaam gezaaid. Er wordt een geestelijk lichaam opgewekt. In bepaalde streken van ons land sprak men, als men het over een kerk of had, over de dodenakker.
Vooral in Twente en de Achterhoek was dat een gebruikelijk uitspraak. Een dodenakker. Op een akker wordt gezaaid. Een boer gaat ook niet eerst zijn graan verbranden en dan zaai.
Dat doet hij natuurlijk niet. Begraven is zaai. Dat is wat 1 Korinther 15 bedoelt. En dan lees je in vers 35, ik zei het al, de kortste tekst in de Bijbel.
Daar zien we Jezus, de Heer Jezus in zijn medemenselijkheid, in zijn meeleiden met de mensheid, Jezus weende. De Heer is bewogen met de verdriet van mensen.
Hij is bewogen met onze zorg, onze moeite, onze pijn. Hij leidt mee. Met onze strijd, met onze problemen. Eigenlijk een wonder als je er goed over nadenkt, dat de scheppel van hemel en aarde, die spreet en het is er.
Die gebieden en het staten. Huilde om het verdriet van Marta en Maria. Huilt om het verdriet van u en mij. Hij is bewogen.
Met ons mensen. Hij is bewogen over de gevolgen van de zonde. Maar prijs God. Daarvoor is hij gekomen. Ik ben de opstanding en het leven.
Wie in mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven. Ewig leven. En als de Heer al de verdriet van die mensen ziet, dan zegt hij tot ons anders, neem de steen weg.
Maar Marta zegt, Heer, dat kan niet, want hij ligt al vier dagen in het graf. Er is al een lijklucht. Eigenlijk zegt ze, ja Erik weet dat u al machtig bent, maar dit kan niet.
Dit gaat eigenlijk te ver. En is dat ook niet de nood van ons als christenen vaak. Dat we niet werkelijk geloven dat God al machtig is in alle situaties in ons leven.
En beperken we dan niet vaak Gods alma door ons ongeloof. Ja, het staat toch in de Bijbel. Ja, maar. Nou, dan gaan we weer.
We zingen wel. Er zijn geen grenzen aan Jezus. Maar, ondertussen hebben we toch nog vaak onze twijfels. Maar wat zegt dan hier tegen Marta?
Die prachtige tekst uit, die prachtige vers uit de stukje vers 40. Heb ik u niet gezegd, Marta, indien gij gelooft, zult gij de heerlijkheid God zien.
Heb ik u niet gezegd, broeders en zusters, indien gij gelooft, zult u de heerlijkheid van God zien. En dan gebeurt er op die begraafplaats van Bethani een groot wonder.
De heer laat alswale zien wat hij bedoelde toen u zei, ik ben de opstanding en het leven. De steen wordt weggerold. En daar staat de heer.
Moet je proberen voor te stellen. De steen wordt weggerold, het graf is open. En daar staat de heer Jezus. In al zijn gloe, in al zijn almacht. De vorst van het leven tegenover de vorst van de dood.
En ik denk dat de mensen hun adem ingehouden hebben. Wat gaat er gebeuren en wat mogen we meemaken? Ik krijg altijd een ontroering als ik dat gedeelte lees. Want dan denk je, daar staat hij.
De heren van het leven. De almachtige. Maar hij is ook mijn heiland. Mijn redder.
Mijn verlosser. En dan roept de heer met luidens hem, lasers kom uit, lasers kom naar buiten. En dan zien we dat de dood moet wijken voor het leven.
Iemand heeft ooit eens gezegd, hij heeft alleen lasers bij naam geroepen aan Soudo. Op zijn stem alle doden die in hem gestorven waren op dat moment opstaan. Maar dat komt nog straks.
In Thessalonica zijn ze vier. Dat is de hoop van al Gods kinderen. Dat is het fundament van ons christendom. Er zijn veel geloven in de wereld.
Alle leiders van al die goddiensten zijn allemaal dood. Toch? Maar onze heiland leeft. Ik ben de opstanding in het leven. Wie mij gelooft, zal leven.
We leven in een tijd dat vandaag de opstanding in alle toonade wordt ontkend. Zelfs predikanten die vanmorgen weer op de kant staan, geloven er niet meer in.
Ja, dat was leuk voor vroeger. Maar nu niet meer. En het was onder invloed van de Duitse theologieprofessor Goedal de Boeltman. Hij maakte een heel programma van het zogenaamde ontmythologiseren van de Bijbel.
Zeg maar de sprookjes moesten volgens hem eruit. Hij beweerde dat de moderne mensen deze sprookjes niet meer kon geloven. Het was wel leuk, maar het waren mythen. Het was niet waar.
Maar het probleem is dat deze man een enorme invloed heeft gehad op onze westerse universiteiten. Maar deze man is op latere leeftijd tot radicale bekering gekomen.
Hij zag er onzin in van zijn bewering. Hij vertelde het aan al zijn studenten. En hij voelde vergeving voor wat hij gezegd had. Maar ja, er was natuurlijk voor velen het kwaad al geschiet.
Ik heb dat verhaal gehoord van van vorigste dokter Linneman op een EOW-eenkomt jaren geleden. En hij was zelf ook een van de discipelen, een van de volgelingen van Boeltman.
Totdat Boeltman tot geloof kwam en ook deze man radicaal tot geloof gekomen zat. En hij straalde in het uit. En hij had het eeuwige leven ontdekt.
Lazers, kom uit. En Lazers kwam naar buiten. Ik heb wel eens vaak gedacht, waar was ik erbij geweest was. Maar goed, we kunnen het lezen.
Wat is echt gebeurd. Maar lieve mensen, dat wonder is al een voorproefje. Voor wat er binnenkort gebeurt met al Gods kinderen. Dan roept de Heer ons bij name. Kom uit.
Alle die al gestorven zijn dan bedoel ik. En dan worden degenen die nog leven, worden veranderd. Want dat staat toch in 1 Thessalonians en ze 4.
Want de Heer is al zelf. Hij zelf. Geen engel. De Heer zal zelf bij het geklang van de bazaan gods neerdalen. En allen die in Christus gestorven zijn, die zullen het eerst opstaan.
Die gaan ons voor. En daarna zullen wij levenden, die achterbleven samen met hen, op de wolk en de Heer tegemoet gaan in de lucht. Dat is een Engels lied.
What a meeting in the air. Wat zal dat wat wezen als we de Heer ontmoeten in de lucht. Dat we hem zullen zien in wie we geloofd hebben. Van aangezicht tot aangezicht.
Ik verruig me erop. Niet omdat ik oud ben. Maar dat was 40 jaar geleden ook al zo. Want dat is toch de hoop van al Gods kinderen. Een bekende filosoof Sater heeft ooit gezegd.
We weten niet waar we vandaan komen. We weten niet waarom we hier zijn. En we weten niet waar we naartoe gaan. Ene doffe ellende. Waar Gods kinderen mogen weten waar we naartoe gaan.
En onze geliefden die in de Heer gestorven zijn, worden binnenkort opgewekt. Dat zegt de Bijbel. En gaan we samen de Heer tegemoet in de lucht.
Kan dat dan? Gebeurt dat dan? Ja! Want dat is namelijk het gevolg van de opstanding van de Heer Jezus. Wie mij gelooft, zal leven.
Ook al is hij gestorven. Maar het verhaal is nog niet af. Want zie wat een wonderlijk schouwspel. Of eigenlijk wat afstotend gezicht.
Dan komt een levende man aangestrompeld uit het graf. Een levende man die de tekenen van de dood nog draagt. Lazarus was wel opgewekt.
Maar hij was nog niet ontbonden. Hij had de grafdoeken nog om zijn hoofd en de winters om zijn lichaam. En kon niet eens lopen. Hij was wel geloof.
Hij was wel levend. Maar hij was nog niet ontbonden. En ik heb me wel eens afgevraagd. De laatste tijd. Is dat misschien ook de oorzaak?
Dat er bij ons als geloveren vaak nog zo weinig blijdschap is. Freude. Over onze redding. Is dat misschien de reden dat er nog zo weinig mensen tot geloof komen vandaag?
Van Vinnie, de bekende opwekkingspreder, is bekend. Dat hij al wel meeging naar een bijbelstudio of naar een dienst. Maar nog niet bewust tot geloof was gekomen. Toen die dienst een keer afgelopen was.
Toen liep hij met een aantal mensen naar buiten. En toen zei een paar zussen. Die zeiden, broeder Vinnie. Wij zullen voor u bidden dat u net zo wordt als ons. Toen zei Vinnie, nou doe dat maar niet. Doe dat maar niet.
Nee, zegt hij. Jullie spreken over overwinning. Jullie spreken over vreude. Jullie spreken over blijfd. Maar ik zie er niks van. Zo'n geloof hoef ik niet. Nou, Vinnie is later bewust tot geloof gekomen.
En toen mocht hij gaan zien wie de heer Jezus was. En is voor hondenden, is deze man tot eeuwige zegen geworden. Heeft met velen op de knieën gelegen.
En mensen tot de heren gebracht. Maar wat is er nog weinig blijdschap. Weinig opgewekt geloof. Blijdschap. De bekende is Joost Müller, de opwekkingspreder in Engeland.
Die liep op een morgen te wandelen. Dat doen sommige voorrangers. Ik niet hoor. En ik kwam op een gegeven moment de boerenman tegen. Hij zei. U bent vast een gelovig.
Ik ken u nu, maar u bent vast een gelovig. Hoe dan? Zei Müller. Hij zei. Ik zie per zalm 23 op uw gezicht. De heer is mijn heide. Mij zal niets ontbreken.
Geef het maar over aan hem. Waarom zien we dat? Waarom zijn er zoveel twisten in de gemeente en ruzie en scheuringen? Ik kan daar groot verdriet over hebben.
Weet u dat? Wat is er hier? Er is er een die er nog veel meer verdriet over heeft. Dat is de heer. Want we bezoelen zijn heilige naam met deze dingen. Komt dat misschien?
Omdat velen nog niet ontbonden zijn. Niet werkelijk vrij zijn. Ja, we zingen wel met de woorden van Bessalm 84. We gaan steeds voort van kracht tot kracht. Maar ik denk wel, ze kunnen beter zingen.
We sukkelen van de ene nederlaag naar de ander. Maar dat is niet wat God bedoeld heeft. Zou het niet kunnen zijn dat veel christen, net als lazen, wel leven, wel bekeerd zijn, wel behouden zijn op grond van het werk van de heer Jezus.
Maar nog met handen en voeten en allerlei dingen vastzitten. Wat me in de laatste bijzonder opgevallen is. Op een verjaardag waar veel christenen zijn.
Of een bijeenkom. Ik had van de week een bijeenkom waar veel christenen zijn. Weet je wat ze het over hebben? Of het alles zo duur wordt? Ze hebben het over geld. Wat krijg jij voor je rente en zo?
Ze hebben het over lekker eten, uitgaan. Mag dat dan niet? Jawel. Maar als dat het enige is waar je over praten kunt, als christenen die eeuwig leven hebben, dan denk je dat er iets niet in horen is.
Maar kun je vastzitten als christen aan je geld? Het is helemaal niet van jou. Je mag het tijdelijk beheren. Je mag ervoor zorgen. Maar het kan zo gebeuren dat de heer het zo van je afneemt morgen.
Sommigen zitten nog vast aan al kunt de banden door verkeerde geneeswijzen. Alternatieve geneeswijzen. Wereldgelijkvormigheid. Mee willen doen. Ja, je moet toch niet opvallen?
Ja, je moet wel opvallen, maar in positieve zin. Ongehoorzaamheid. Hele avond lui voor je tv aan. Dan krijg je al die vuiligheid over je heen.
Er zijn mensen die al jaren moeten weten dat ze zich laten dopen, alleen ze doen het niet. En als je ervaren van Ron niet, ja, dat weet ik niet.
Ja, maar God zegt dat er in zijn woord. Ja, ja, zal wel. Je hebt mensen die nog steeds roken. Och jongen, daar raak je een teerpunt aan.
Ik heb het zelf ook gedaan vroeger hoor. Maar als je dan leeft dat honderden duizenden per jaar wereldwijd sterven. Dan weet je dat je lichaam een tempel van de Heilige Geest is.
Waar jij niet meer mag doen wat jij wil. Dat vergeten we wel eens. Door het geloof woont de Heilige Geest in ons hart. Je lichaam is een tempel.
Maar als je voelt dat u niet werkelijk vrij bent. Dan mag ik u zeggen. Wanneer de Zoon je vrijgemaakt heeft.
Johannes af en zes en dertig. U je werkelijk vrij zijn. Moeten we dan ook niet net als lazer de winsels afleggen.
En in de vrijheid gaan staan waarmee de Heer ons vrijgemaakt heeft. Hoe dan? Nou, door ons opnieuw. Restloos. Of misschien voor de eerste keer.
Aan hem overgeeft. Is God verlangen dat zijn kinderen vrij zijn. Opdat hij ze kan gebruiken. Voor een wereld. Die naar de ondergang toe gaat. Dat zien we toch vandaag voor onze ogen.
God wil ons zo graag gebruiken. Voor al die duizenden en miljoenen die op weg zijn naar de hel. Als vroeger voorjaar was.
Toen ik nog een jongen was. Dan moest mijn moeder in het voorjaar de grote schoonmaak doen. Dan gingen alle kasten van de muur af. Gingen alle schalderijen van de muur af. Dan werden de stoelen ingevreven.
Grote schoonmaak. Dat hoorde zo. Zo zeiden ze vroeger. Ik heb het mijn vrouw nog nooit zien doen. Maar die zou wel wat anders doen dan. Die maakt wel schoon hoor. Vergis me niet. Maar misschien moeten wij ook geestelijk eens een keer.
Grote schoonmaak houden. En zeggen. Heer. Hier ben ik. Maar. Ik wil zo graag in de volkomen vrije zijn. Dat u me gebruiken kan. Kan dat dan?
Ja. En de Heer wil niets liever. Er zijn geen grenzen. Aan Jezus macht. Dat u vrij bent.
Maar er is nog een reden. Waarom je zo moet doen. Ik ben er diep van overtuigd. Na al die jaren dat ik ermee bezig ben. Dat de komst van de Jezus vlak voor de deur staat. En dat heb je heel vaak gehoord hier.
Dan leven we nog in die verwachting. Dan gaan we straks weer naar huis. En dan ben ik een kop profje. En we praten er maar niet meer over. Hoeft ook niet. Maar dat we er zelf mee bezig zijn.
De duivel gaat vandaag verschrikkelijk tekeer. Ik las van de week in de krant. Nee. Een paar weken geleden. Bij het AMC in Amsterdam. Hebben ze een hele lange wachtlijst.
Van kinderen. Ik noem het nou kinderen. Tussen de 10 en de 18 jaar. Die opgebouwd willen worden. De idioterie van de gender toestanden die je als land overspoelt.
Het is verschrikkelijk. Een tijdje geleden zag ik iemand in de televisie. Die had zich ook om laten bouwen. En die had er zo verschrikkelijk een spuit van.
Had ik het maar nooit gedaan. Want er klopt nou helemaal niks meer in mijn lichaam. Nee natuurlijk niet. Je grijpt in op een scheppingsorde.
En dat kan de mensen niet veranderen. Ja dat willen we wel. Tenminste sommigen. Maar dat kan niet. Dat is het werk van de grote vijand van God.
Die weet dat hij nog weinig tijd heeft. Om zo wel te beginnen met onze jeugd kapot te maken. Denkt u maar aan drugs en dranks. Hij brengt mensen, christen tegen elkaar in verwarring.
Hij probeert alle geestelijke werk kapot te maken. Hij laat boeken schrijven die het geloof belachelijk maken. Hij laat ook vanmorgen weer domen in spreken die nergens aan geloven.
Hij laat op de televisie zien dat de heer Jezus zo'n mythologisch figuur was. Ze ontlaat op het bekende Duitse weekblad der Spiegel. Een groot beeld, een grote foto van wat de heer Jezus zou moeten voorstellen.
En daar stond onder wie gelooft daar nou nog in. En zo wordt het geloof ook bij jonge mensen vooral ondermijnd. Weet u, er staat in de Bijbel, in Genesis 3, dat er iemand komt die de kop zal vermosselen van de veiligheid.
We weten dat is de heer Jezus. En hij heeft steeds getracht de heer om te brengen. Dat gebeurde al bij de kindermoord in Bethlehem.
Dat gebeurde later op de berg in Nazareth. En dat gebeurde bij de storm op het meer door de regioen, hoe heet dat? Door de Joodse Leiders, laat ik het maar zo zeggen.
En toen kwam Golgotha, toen was het Godstijd. En toen de heer daar schijnbaar machteloos aan het kruis hing, en bezig was te sterven, was de feest in de hel.
Dat feest bij de duivelen zijn trawonte. De verlosser van de mensheid was dood. Hun baas hadden gewonnen. Nu hadden ze de mensen in hun macht. De duivel had overwonnen. Dachten ze.
Dachten ze. Maar toen kwam de paasmorgen. De heer stond op. Hij leefde. En wat de grootste triomf voor de Satan moest worden, werd zijn allergrootste nederlaag.
Hij is verslagen. De hel is failliet. Ja, hij kunt je nou bar lastig maken. Dat weet ik. Maar in de heer Jezus zijn we meer dan overwinner. Hij heeft de machten.
En de overheden, zegt Colossens, dat hij in feite ontmachtigd, ontwapend en zo over en gezegenvierd. Hij heeft onvergankelijk leven aan het richt.
Maar ze vragen mij al een steun. Je bent ook niet meer een van de jongsten. Nee, dat klopt. Waarom spreek je nog? Nou hierom. Dat is de enige reden waarom ik van Kampen naar Buntscholden ben kom rijden verborgen.
Want we hadden een levende opgestane heiland hebben. Die spoedig terugkomt. En daarom is het zo belangrijk. Dat was kinderen van God volkomen vrij zijn.
Opdat hij ons in deze laatste dagen kan gebruiken. Want hij die de stormen stil door zijn macht wordt.
Die gebonden heerlijk vrij maakt. Die doden opwekt. Die het laatste woord heeft. En die ons spoedig thuishoudt.
Hij is vandaag nog dezelfde. En hij wil ook een machtig werk in u en mijn leven nou doen. Want Jezus Christus is heden dezelfde.
En gisteren. En vandaag. En tot in alle eeuwigheid. Halleluja. Amen. Amen.