Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
In de Bijbel staan een aantal Messiaanse psalmen.! Ik zou hem ook met name vanuit die optiek willen benaderen en proberen een stukje uit te leggen van wat daar staat.
Ik zou hem eerst willen lezen, psalm 88. Het is een psalm van Heman, staat erboven. Dan begin ik bij vers 2. Heren, God van mijn heil, desdaags roep ik, desnachts ben ik voor uw ogen.
Laat mijn gebed voor uw aangezicht komen, neig uw oor tot mijn geroep. Want mijn ziel is verzadigd van rampen. Mijn leven is het dodenrijk nabij.
Ik word gerekend onder wie in de groeven nederdalen. Ik ben geworden als een man zonder kracht. Onder de doden is mijn verblijf, gelijk verslagenen die in het graf liggen. Die gij niet meer gedenkt en die aan uw hand ontrukt zijn.
Gij hebt mij in het diepste kuil gelegd, in duistere plaatsen, in diepte. Uw grimmigheid rust zwaar op mij. Door al uw baren drukt gij mij neder.
Mijn bekende hebt gij van mij verwijderd. Gij hebt mij tot een gruwel voor hen gemaakt. Ik ben ingesloten, ik kan niet ontkomen. Mijn oog kwijnt van ellende.
Dagelijks roep ik u aan, o heren. Ik breid mijn handen naar u uit. Zult gij aan de doden een wonder doen? Zullen schimmen opstaan en u loven? Wordt in het graf uw goedertierenheid verkondigd, uw trouwen in de plaatsververtering?
Wordt uw wondermacht in de duisternis bekend, uw gerechtigheid in het land der vergetelheid? Maar ik roep tot u, o heren. Desmorgens komt mijn gebed voor u.
Waarom, o heren, verstoot gij mij? Verbergt gij uw aangezicht voor mij? Ik ben ellendig en wegstervend van mijn jeugd aan. Ik draag uw verschrikkingen, ik ben radeloos.
Uw brandende toren gaat over mij heen. Uw verschrikkingen vernietigen mij. De ganse dag omringen zij mij als water. Zij omsingelen mij tezamen. Vriend en metgezel hebt gij van mij verwijderd.
Mijn bekenden zijn een en al duisternis. Ik denk dat dit de meest droevige psalm is uit het hele psalmenboek.
Een psalm die ook niet positief eindigt, maar die eindigt met het woord duisternis. En ik denk, wat ik al zei, dat het echt een Messiaanse psalm is. En als je het eerste vers leest, of vers 2 is het dan, iemand die zo leidt, het staat bij mij boven gebed in een dodelijke ziekte, iemand die zo leidt en die zegt, heren God van mijn heil, die toch vertrouwt op de heren, die overdag roept en die desnachts voor Gods ogen is, dan kun je eigenlijk al niet anders dan denken aan de Heer Jezus Christus, die altijd vertrouwde op God in alle omstandigheden van het leven.
God was de God van zijn heil, ook in die omstandigheden, die vreselijke omstandigheden die hier beschreven worden. En ik wil als uitgangspunt van deze tekst eigenlijk vers 7 nemen, en er staat, gij hebt mij in de diepste kou gelegd.
Gij hebt mij in de diepste kou gelegd. Het is geschreven door hemel, en dat staat, heb ik al gezegd, en die ervoer het ook alsof God hem in de diepste kou had gelegd.
Maar als je leest als een Messiaanse psalm, dan is het de Heer Jezus, dat is de mij, zeg maar, in dit vers, die zegt, gij, God, hebt mij in de diepste kou gelegd.
En dat gij, dat komt een paar keer verderop ook voort, in vers 8 staat bijvoorbeeld, uw grimmigheid, dus de grimmigheid van God, rust zwaar op mij. Door al uw baren drukt gij mij neder.
Vers 9, mijn bekende hebt gij van mij verwijderd. Gij hebt mij tot een gruwel voor hen gemaakt. Het is God, die de Heer Jezus, dit aandoet.
En ook in vers 15, 16, 17, dan kun je dat nog een aantal keren lezen. En dat is op zich wel apart, want we weten dat het de Joden waren die riepen kruisig hem, dat we gelezen hebben.
Het waren de Romeinen die hem kruisigden. Het waren mensen dus die hem kruisigden. Maar op de achtergrond was het de Heer, wiens plan, de Heer God, en wiens plan volvoerd werd.
Gij hebt mij in de diepste kou gelegd. En dat vind ik eigenlijk ook wel een hele troostrijke gedachte, want dat geeft aan dat God alles in zijn hand heeft. Hij heeft hier alles in zijn hand.
Hij heeft het zo bedacht en gepland, en hij wist dat van tevoren, hoe dat zou gaan. Hij heeft het niet bepaald, maar hij wist hoe het zou gaan, dat de mensen hem zouden kruisigen.
Maar dat was God op de achtergrond die dat eigenlijk deed. En zo heeft de Heer Jezus dat ook ervaren, dat God de Vader hem in de diepste kuil gelegd heeft. En dat thema, dat kom je ook wel vaker tegen in de Bijbel.
Als je denkt dat iemand, dat de Vader de zoon kruisigt. Als je denkt aan Genesis 22, dat is het geschiedenis van Abraham en Isaac. Daar offert Abraham Isaac zijn zoon.
Gij hebt mij gekruisigd. Isaiah 53 is daar misschien wat duidelijker over. Daar staat het behaagde de Heer, de Heer God, hem te verbreizelen.
Het behaagde de Heer hem te verbreizelen. En Jona, jullie kennen de vaste geschiedenis van Jona. Daar wordt Jona, die vlucht voor het aangezicht van God.
En dan komen ze in de moeilijkheden. En dan wordt er gekeken, hoe komt dat? En Jona zegt, kom door mij, gooi mij maar overboord. En dan staat er in vers, hoofdstuk 1 vers 15. Daarna namen zij, dus dat zijn de mannen op het schip, de scheepelingen.
Daarna namen zij Jona op en wierpen hem in de zee. Dus de mannen wierpen Jona in de zee. Dan zit Jona in die vis, die wordt door die vis opgeslokt.
En wat zegt Jona dan? Gij hoordet mijn stem. Gij had mij geworpen in de diepte, in het hart van de zee. En een waterstroom omving mij. Ook Jona besefte dat het niet de mannen waren, maar dat het God was op de achtergrond.
Die alles in zijn hand had en dat het God was die hem probeerde terug te krijgen. In het Nieuwe Testament lees je dat zo lief heeft God de wereld gehad.
God heeft de wereld lief gehad. Dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft. Hij gaf zijn enige geboren zoon en legde hem in de diepste kuil. In Romeinen staat, hoe kan hij, die zelf zijn eigen zoon voor ons heeft overgegeven, ons ook met hem niet alle dingen schenken.
Hij heeft zijn eigen zoon voor ons overgegeven. Dat is de liefde van God. En dat is onvoorstelbaar hoe lief God ons had. Want als je deze tekst zo bedenkt, overdenkt, zijn er twee hoogpersonen, gij en mij.
En die hebben in de eeuwigheid een plan bedacht. Die hebben bedacht, als de mensen zouden zondigen, dat wist God van tevoren. Ze hebben bedacht hoe ze dat zouden gaan aanvliegen.
Hoe ze dat zouden gaan proberen op te lossen. Dus het was niet een impulsieve actie van de Heere God. Het was echt een wel overwogen plan. Het was ook niet iets waardoor God, waartoe God gedwongen werd.
Hij deed het vrijwillig. Wie zou God kunnen dwingen om iets te doen? Hij deed dat volkomen vrijwillig. Hij was volkomen vrijwillig bereid om zijn zoon te geven voor ons. Zijn motivatie was liefde.
Liefde voor jullie. Liefde voor de mensheid. Liefde voor mij. Ik vind dat zo indrukwekkend. Die tekst die ik net noemde. Zo lief heeft God de wereld gehad. Dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft.
En wat dan nog komt. Maar dat hoort je zo. Dat zijn maar twee letters. Maar als je erover nadenkt. Dat een enorme diepte achter die twee letters zit. Wat dat betekend moet hebben voor de vader.
Wat dat betekend moet hebben voor de zoon. Wat een lijden. Het was voor de vader toen hij zijn zoon op aarde zag. De midden van zondaren. Dat betekend moet hebben voor de zoon.
Toen hij hier op aarde was. Er was voor hen geen plaats. Zo begon het al. Voor hen was er geen plaats. Voor anderen misschien wel. Maar voor hen niet. Schepper van hemel en aarde. Zo lief heeft God de wereld gehad.
Dat woordje is zo onvoorstelbaar diep. Het is goed om daar eens een keer de tijd hebt om daarover na te denken. In Isaiah, ik haalde die tekst net ook aan.
Staat dat het God behaagde zijn zoon te verbreizelen. Dat klinkt misschien heel raar. Dat zijn wel behagen. God wilde dat doen. Maar ik denk dat het komt omdat Gods heiligheid vereiste dat.
God wilde de zonde oordelen. En daarom moest hij zijn zoon, de Heer Jezus, oordelen. Hij kon niet anders zijn heiligheid. Vereiste dat. En zijn liefde heeft hem weggezocht. Om zijn zoon te schenken.
Zodat hij in onze plaats het oordeel kon dragen. En we hebben, hij heeft zijn zoon, gij hebt mij in de diepste kuil gelegd.
Niet een klein stukje ondieper. Om het even zo een beetje platte, plastische zeggen. Omdat het zijn zoon was. Er was geen enkele terughoudendheid bij de Heer God toen hij zijn zoon oordeelde.
We hebben ook gelezen. Al uw baren drukte mij neder. Al uw baren. De volle zwaarte van Gods toren is op de Heer Jezus Christus terechtgekomen. Op wat wij noemen goede vrijdagavond.
Gij hebt mij in de diepste kuil gelegd. Dat was wat over gij. Nu wat over mij, over de Heer Jezus. Het was van hem ook geen impulsieve datum. Want ik had al gezegd, ze hadden een plan gesmeed wat in Psalm 40 staat.
Zie ik kom om uw wil te doen. De Heer Jezus kwam ook geheel vrijwillig. De Heer Jezus was van ganse harten bereid om die weg te gaan. En de wil van de Vader te voorbrengen.
Zie ik heb lust, staat er. Ik heb lust, het verlangen om uw wil te doen. Zo kwam hij. En hij heeft die wil tot het allereinde volbracht. Hij is gehoorzaam geworden tot de dood.
Ja, tot de dood. Aan het kruis. Vrijwillig deed hij dat. Volkomen vrijwillig. Net als de Vader zijn zoon vrijwillig gaf. En hij deed dat uit liefde.
En hij ging ook tot het uiterste. Het alleruiterste ging Heer Jezus. En het derde. Daar wil ik iets langer bij stilstaan.
Dus het is God. Die heeft Heer Jezus in de diepste kuil gelegd. En eigenlijk gaat het meeste van deze psalm, gaat ook over die diepste kuil. En die diepste kuil, dat spreekt van de diepte.
In de onnoemelijke diepte van het lijden wat Heer Jezus voor ons heeft willen meemaken aan het kruis. En er staat hier diverse manieren beschreven in deze psalm. In menselijke woorden. Zodat we een klein beetje, om weer in te leven, een klein beetje kunnen begrijpen hoeveel pijn, hoeveel leed hij heeft moeten meemaken.
Diepste kuil, wat houdt dat in? Bijvoorbeeld in vers 4. Want mijn ziel is verzadigd van rampen. In je ziel speelt zich je gevoelsleven af. Met je geest heb je contact met God.
In je ziel speelt zich je gevoelsleven af. En de Heer Jezus in die drie uren van duisternis, toen hij in de diepste kuil was. Het zwaartepunt, het hoogtepunt van zijn lijden, of het dieptepunt moet ik misschien zeggen, van zijn lijden.
Toen was zijn ziel verzadigd van rampen. En ik dacht, hoe kun je dat nou proberen uit te leggen? Ik denk, misschien moeten we eens proberen in te leven.
Dan komen we een klein beetje in de buurt. Ondanks is in Turkije, Syrië, zijn die aardbevingen geweest. Stel nou eens dat je daarbij betrokken zou zijn geweest. Je zou familie kwijt zijn geraakt.
Je huis zou zijn ingestort. Je bent al je spullen kwijt geraakt. Je bent misschien wel verwond. Dat is een ramp. Dat is een ramp. En dan voel je je reddeloos en verloren volgens mij.
En vervolgens kwam er nog eens een keer een overstroming overheen daar in dat gebied. Mijn ziel is verzadigd van rampen. Verzadigd is helemaal vol. Die Heer Jezus was helemaal vol van ellende.
Van angst, van pijn, van verdriet. Omdat onze zonden op hem lagen. Omdat hij het oordeel van God, wat wij hadden verdiend, wat ik had verdiend, gedragen heeft.
Ik probeer dat een klein beetje in te leven. Hoe erg dat voor hem geweest moet zijn. Mijn leven, staat daarna, is het dodenrijk nabij. Ik word gerekend onder wie in de groeven nederdalen.
Ik ben geworden als een man zonder kracht. Hij was het dodenrijk nabij. Hij die het leven is. Hij die de bron van het leven is.
Het leven zelf is. Was het dodenrijk nabij. Daar kunnen wij ons geen voorstelling van maken hoeveel pijn hem dat gedaan moet hebben. Als mens was hij het dodenrijk nabij. Ik ben geworden als een man zonder kracht.
In Hebraïë staat, Hebraïë 1. Dat God eertheids vele malen en op vele lijn wijzen door de profeten tot de vader gesproken heeft. En dan komt er nog wat. En in het laatst der dagen heeft hij gesproken door de zoon.
Door wie hij ook de wereld gemaakt heeft. Dus de zoon, de Heer Jezus, waar we het hier over hebben. Door hem heeft hij de wereld gemaakt. En de Heer Jezus moet hier zeggen, ik ben geworden als een man zonder kracht.
In Psalm 22 zegt hij, ik ben een worm. Een worm, dat trap je zomaar op. Die vertrap je zomaar. Hij was bereid om dat voor ons te ondergaan.
Hij was bereid om krachteloos te worden voor ons. Vers 6. God gedacht niet meer aan hem toen hij daar aan het kruis ging.
Het werd duister. God had zich teruggetrokken. Dat is ook iets wat we ons eigenlijk niet kunnen voorstellen. Altijd. Dat is nog nooit anders geweest. Was de Heer Jezus in contact, in gemeenschap met de Vader geweest.
En hier staat dat gij mij niet meer gedenkt. Dat is onvoorstelbaar lijden geweest voor de Heer Jezus toen hij daar aan het kruis ging.
In die drie uren van duisternis. Onvoorstelbaar veel lijden. Wat een pijn moet hem dat hebben gedaan toen hij daar hing. Die gij niet meer gedenkt.
Vers 8. Uw grimmigheid rust zwaar op mij. God had gezegd dit is mijn geliefde zoon. In wie ik al mijn welbehagen heb.
En hier rustte de grimmigheid, de toren, het oordeel van God rustte op zijn zoon. Op zijn geliefde zoon. Door al uw baren drukt hij mij neer.
God hield niks terug. Al Gods toren ging over hem heen. En nogmaals, wij hadden dat verdiend. Maar hij was bereid, uit liefde voor ons, om die diepe, diepe weg te gaan.
In vers 6 staat, die gij niet meer gedenkt, dat God hem verlaten hebt, heb ik net gezegd. In vers 9 staat, mijn bekende hebt gij van mij verwijderd. Niet alleen God had zich teruggetrokken.
Ook de mensen. Ook zijn vrienden. Ook zijn moeder. Iedereen had zich teruggetrokken. Die waren van hem verwijderd. In psalm 22 staat, gaat over het lijden ook.
Er was geen helper. Er was geen helper. De heer Jezus was de grootste helper van iedereen. Hij kwam hier om ons te helpen, om iedereen te helpen. Omdat wij dat zo nodig hebben.
En voor hem, aan het kruis, in drie uur van duisternis, was er geen helper. Hij hing de moederzil alleen. Hij ging tussen hemel en aarde. Verlaten van de mensen op aarde.
En verlaten door God in de hemel. Die trok zich terug en het werd duister. Volkomen één. Alleen. Dat is absolute eenzaamheid. En ik heb dat hier wel eens vaker gezegd. Wij kunnen ons eenzaam voelen.
Dat kan echt. Maar we zijn nooit alleen. Maar hij heeft de absolute eenzaamheid voor ons doorgemaakt. Opdat wij nooit meer alleen zouden hoeven zijn. Dat is ook onvoorstelbaar.
Wat hij voor ons heeft gedaan. Vers 9b. Vers 9b. Gij hebt mij tot een gruwel gemaakt. Dat is iets weersindwekkends. Iets onheiligs.
Iets onreins. Want onze zonden waren op hem gelegd. En nogmaals proberen in te denken. Als je zonderloos zou zijn.
En je wordt dan tot een gruwel gemaakt. Wat dat moet betekenen aan pijn. Aan verdriet. Aan ellende. Maar hij deed dat voor ons. Vers 15.
Waarom o heren. Verstoot gij mij. Hij was echt verstoten. God had zich helemaal teruggetrokken. Hij was helemaal alleen. Verbergt gij uw aangezicht voor mij.
Vers 16b. Ik draag uw verschrikkingen. En ik ben radeloos. Onze heiland. De heer Jezus Christus. Onze verlosser. Zegt hier. Ik ben radeloos. Ik weet het niet meer.
Alles is mij uit handen geslagen. Wat een lijden is dat voor ons. Uw brandende toren gaat over mij heen.
Brandende toren. Brandt. Dat doet ontzettend zeer. En de toren van God deed hem ook ontzettend zeer. Het zijn woorden die dat beschrijven. Hoe hij het meegemaakt heeft.
Maar het is verschrikkelijk. Uw brandende toren ging over hem heen. En wij hadden dat moeten ondergaan. Uw verschrikkingen. Vernietigen mij.
Verdelgen mij. Of verteren mij. Is misschien een andere vertaling. Vernietigen mij. Kunnen we ons dat voorstellen? De levensvorst. Die vernietigd wordt.
Voor ons. Het is eigenlijk onvoorstelbaar. Hij was echt in de diepste kuil. Al die woorden die ik nu gedoemd heb uit deze psalm. Die proberen samen iets te beschrijven van het leed.
Van de pijn. Van het verdriet. Van de moeite die de heer Jezus voor ons heeft meegemaakt. En dat is verschrikkelijk. En als je zo met je samenvat. En daar wil ik ook mee afsluiten.
Als je dan denkt aan God de Vader. Die bereid was om zijn meest kostbare wat hij had. Zijn geliefde zoon te geven. En dan moet je je voorstellen dat zijn zoon daar hangt aan dat kruis.
En dat zijn zoon roept. Mijn God. Mijn God. Waarom heb jij mij verlaten. Zijn vaderhart moet gebroken zijn volgens mij. Toen hij dat hoorde. Zijn heiligheid vereiste een oordeel.
Maar zijn liefde. En zijn vaderhart. Dat moet gebroken zijn. Toen hij zijn zoon daar zo zag lijden. En hij zich terug moest trekken. Dat is onvoorstelbare liefde. En de heer Jezus.
Hij was bereid om te gaan. Maar ook hij had natuurlijk die pijn. Hij had de fysieke pijn. Hij had de geestelijke pijn. Hij miste zijn vader. Met wie hij zijn altijd was opgetrokken.
Altijd. Er was nooit een moment geweest dat hij zonder zijn vader was. Er was hele nachten in gebed. Er was echt geen moment dat hij zonder zijn vader was. En hier trok de vader zich terug. En moest hij het oordeel dragen wat wij verdiend hadden.
Dat is onvoorstelbare liefde van de vader en van de zoon. En wat mogen we dankbaar zijn dat de vader en de zoon dit hebben gedaan voor ons.
En ik zei in het begin al. Deze psalm die... Dat is geen vrolijke psalm. Dat is denk ik de meest sombere psalm uit de Bijbel. Uit het psalmenboek. Die eindigt in duisternis.
Ik ga ook niet vrolijk eindigen vanavond. Ik zou willen vragen. Denk hier eens over na. Lees misschien die psalm nog eens door. Probeer eens te bedenken hoe de discipelen zich gevonden hebben.
De heer Jezus was letterlijk in de duisternis. De laatste woord is duisternis. De discipelen dachten dat de heer Jezus hen zou komen verlossen. En daar hing hij nu aan het kruis hulpeloos. Hij leed en hij stierf.
Duisternis in hun hart. De levensvorst die stierf aan het kruis. Dat gedenken we nu op Goede Vrijdag. Denk daar maar eens over na.
De levensvorst die stierf. Denk daar eens over na. Wat dat voor hem betekent heeft. Om die weg te gaan. Het is een onvoorstelbaar diepe weg. Er was geen diepere kuil.
Dan de kuil waarin hij geweest is. En hij deed dat voor ons. Hij zijn geprezen. Tot in alle eeuwigheid. Amen. MB