Het avondmaal

Spreker

Henk Geurts

Date
March 26, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

En niemand anders dan u alleen leidt mij door dit leven heen. Ik zou vanmorgen zeggen, niemand anders dan u alleen leidt mij door deze preek heen.! Van de week was ik op een zendingsmissie en daar sprak een bekend spreker.

Op een gegeven moment zei hij, ja, ik ben nu op de helft van mijn preek, dus tijd om te stoppen. Ik vond het heel dapper van hem hoe hij dat zo zei. Vanmorgen wil ik met u ingaan op het avondmaal, op met Jezus zijn.

Het helemaal niet meer van jezelf verwachten. En ik wou erbij ook, wat er in onze tekst ook voor de zondagsschool gezegd wordt, terug naar de al oude tijden.

Is dit een herleving van toen? Nee, zeker niet, maar ik wil daar wel op een bepaald toezicht op terugkomen. Eerst wil ik met u lezen een gedeelte uit Marcus 14.

Marcus 14, vanaf de twaalfde vers. Vers 12 tot 16. En dan een paar versen vanaf vers 22. En we lezen daar in Marcus 14, vers 12.

We lezen daar, en op de eerste dag van de ongezuurde broden, wanneer ze het paasgaans slachten, zeiden de discipelen tegen hem, waar wilt u dat wij heen gaan en voorbereidingen treffen, zodat u het paaszaak kunt eten?

En hij stuurde twee van zijn discipelen erop uit en zei tegen hen, ga de stad in en iemand zal u tegenkomen die een kruik water draagt. Bevolg hem. En waar hij ook naar binnen gaat, zegt daar tegen de heer des huizes, de meester zegt, waar is de eetzaal waar ik het paasgaan met mijn discipelen eten zal?

En er zal u een grote bovenzaal wijzen, volledig ingericht en klaar. Maak het daar voor ons gereed. En zijn discipelen vertrokken en kwamen in de stad, en zij vonden het zoals ze hun gezegd had.

En zij maakten het paasgaan gereed. En dan vanaf vers 22 tot vers 26. En terwijl zij aten, nam Jezus brood.

En toen hij het gezegend had, brak hij het en gaf het hun en zei, neem eet, dit is mijn lichaam. En hij nam de drinkbeker en dat hij gedankt had, gaf hij hun die en zij dronken er alle uit.

En hij zei tegen hen, dit is mijn bloed, het bloed van het Nieuwe Testament dat voor velen vergoten wordt. Voorwaar ik zeg u, dat ik niet meer zal drinken van de vrucht van de wijnstok, tot op de dag wanneer ik die nieuw zal drinken in het Koninkrijk van God.

En toen zij de loszang gezongen hadden, vertrokken zij naar de Olijfberg. Voor heel veel Joden, vroeger en ook nu, is Pesach, Pasen, een jaarlijkse maaltijd waarin ze terugdenken aan een beslissend moment in de geschiedenis van Israël.

Meer dan duizend jaar voor de tijd van Jezus moesten de Israëlieten als slaven werken voor de faro van Egypte. Een ellendige vorm van gevangenschap.

Vele plagen waren nodig om de macht van de vrede faro te breken. En de laatste plag gaf de doorslag. En God trok het goddelijke zwaard van zijn gerecht tevoorschijn.

En weet u, u herinnert zich dan wel die, en er is de zondag geloof mee bezig, die doortocht door de woestijn. Dat was eigenlijk het grote Pasen van het Oude Testament.

En één keer is er in het Oude Testament, zeker het werd elk jaar gevierd, op een manier gevierd in de tijd van de koningen, dat je zou kunnen zeggen dat de Heere God zijn zegender aangaf, zoals het eigenlijk moest zijn.

En daar wil ik kort even iets van zeggen. Het gaat namelijk over een koning, een goede, godvrezende koning, die na zijn dood opgevolgd wordt door een goddeloze koning.

Hiskia was dat, die werd opgevolgd door Manasseh. Manasseh is pas twaalf jaar oud als hij begint te regeren. En zijn regering duurt liefst 25 jaar.

Ik vind het één van de raadsels van Gods regering, dat hij toestaat dat zo'n goddeloze koning, een man als deze, zo lang heeft geregeerd, die Manasseh.

Want Manasseh neemt totaal geen voorbeeld aan zijn vader Hiskia, die in het spoor van vader, laat ik het zo maar zeggen, vader David ging. En juist de koningen van Israël waren ronduit slecht, maar die van Juda, daar waren er nog best een stuk of zeven van goed.

Maar deze koning deed ergere dingen, dan de heidense volken om hem heen. Hij laat zich inspireren door Agab, de meest goddeloze koning van Israël, die de zon, de maan en de sterren aanbad.

En Manasseh neemt van alles het slechtste, het allerslechtste. En het oordeel van God zegt hem totaal niets. En hij daagt de heren openlijk uit, door in het huis van de Heer, altaren te bouwen.

Afgodsaltaren. Hij maakt van het huis van God een woonplaats voor demonen. En zijn hele optreden toont zijn overgave aan demonische machten, aan wie hij zich vrijwillig overlevert.

Dat houdt in dat hij zijn kinderen ook aan de duivel offert. Hij zich met occultisme inlaat, zoals met de duiden van wolken en aan wichelarij.

En allerlei vormen van toveren naar rij stimuleert hij, zoals dode bezweerders en waarzeggers. Er staat in de Bijbel, het zijn geen woorden van mezelf, hij deed zeer veel kwaad in de ogen van de heren.

Hij krenkt de heren verschrikkelijk. Volgens de overlevering zou Manasseh ook Jezaja in stukken gezaagd hebben.

We lezen in Hebraïë, weet je, van dan in stukken gezaagd over die geloofshelden. Hij zou deze vreselijke moord met een houten zaag hebben begaan. Weet u, in bepaald opzicht leven wij ook in dagen zoals Manasseh.

Misschien niet zo concreet als wat we hier lezen, althans niet in Nederland. Maar laten we eerlijk wezen, als wij trouw willen zijn aan het woord van God, moeten we erop rekenen op een of andere wijze vervolgd te worden.

En zijn we bereid, zullen we bereid zijn als werkelijk vervolgingen uitbreken, om onze trouw duur te betalen. Goed, na die goddeloze Manasseh, die lang regeerde, 25 jaar lang, komt zijn zoon.

Die naam zal ik niet noemen. Maar daarna komt zijn zoon, Josia. Die is pas acht jaar oud als hij begint te regeren.

Bij hem is niets aanwezig van de goddeloze kenmerken van zijn vader Amon, ik noem hem nou toch, en zijn grootvader Manasseh.

Dus hij is volkomen in de goddeloosheid grootgebracht, zou je kunnen zeggen. Maar in tegendeel, hij doet wat juist is in de ogen van de heren. En gaat in heel zijn weg, de weg van vader David.

Hij gaat een rechte weg, zonder af te wijken, naar rechts of naar links. En hij geeft de opdracht, dat was zijn liefde, om de tempel te herstellen, wat ook David zo graag wilde, een tempel bouwen.

En zijn eerste zorg is, godshuis. Dat tijdens het bewind van de koningen Manasseh en Amon, notabene zijn vader en grootvader, totaal in verval is geraakt.

En hij geeft zijn schrijver, Safan, de opdracht, om tegen de hogepriester te zeggen, dat hij het geld dat in het huis ligt, de offergeld, moet gebruiken voor dat herstel. En dat gebeurt ook.

Maar dan eens, schrik. Tijdens de herstelwerkzaamheden, wordt er in de tempel een wetboek gevonden. De Torah, één boek, we weten het niet, een wetboek.

En Satan komt ermee, Safan komt ermee naar de koning en hij leest het voor. En ik weet niet of u dat herkent of voor uzelf er is, maar onmiddellijk als Josia het hoort, deze jongeman, wordt hij er diep door in zijn hart aangesproken.

Inmiddels regeert hij al eventjes. Diep aangesproken. Het grijpt hem zo. Hij wordt er niet alleen door aangegrepen, maar hij wordt er zelfs door, ik weet niet of u dit woord kent, volkomen overmand.

Hij is niet alleen aangeslagen, maar hij wordt verslagen. Het grijpt hem zo aan, wat er in het wetboek staat. Wat God in zijn verbond met het volk besloten heeft, in zijn genade en liefde.

Hij vraagt zich niet aan of het wel de waarheid is. Wat we eerst maar eens gaan doen als we de Bijbel openen, klopt dat wel? En zo moeten we het niet even beschouwen. Hij neemt het in het diepst van zijn hart onmiddellijk aan.

En het woord drijft de koning in de armen van God. Joshua wil van de heren weten of er nog hoop is.

En hij scheurt zijn kleren. En hij brengt zijn nood bij de heren, door te erkennen dat hij en het volk het grote oordeel hebben verdiend. Wat zal God hierop antwoorden?

En ik zeg het in een notendop. Er ging dus heel wat aan vooraf. En de heren zien de diepe, diepe spijt en tranen.

Hoewel hij zeer vertoornd is wat er allemaal gebeurd is onder het volk. Joshua verootmoedigt zich niet alleen zich voor zijn eigen zonde, maar hij voelt er is hier gemeenschappelijke schuld.

En hij verootmoedigt zich over de zonde van het volk, zoals ook Daniel het deed, en van zijn vaderen. En hij maakt zich er één mee. Hij denkt niet, nou, ik hoor daar niet bij. Hij maakt zich er één mee.

En de heren bemoedigt hem. Hij bemoedigt hem en zegt, het oordeel zal komen, ongetwijfeld. En Babel zal daar de uitvoerder van zijn. Maar nog niet in jouw tijd.

Jij zult in vrede in het graf van je vader gebracht worden. En het onheil zal over Jeruzalem komen. Jeruzalem zal worden als een bord wat schoongemaakt wordt en omgekieperd wordt.

Ik zal het omkeren als een schotel. O, zou je denken. Jozef wel blij. Ik overleef het tenminste nog. Nee, deze boodschap brengt hem niet tot passiviteit.

Beide boodschappen brengen hem tot actie. Hij laat de oudsten van Juda en Jeruzalem bij zich komen. Hij wil hem wakker maken voor deze valse rust.

En zich weer inzetten. Want het aanstaande oordeel zal komen en het maakt hem extra ijverig. En hij gaat hard aan het werk om de noodzakelijke hervormingen door te voeren.

Hij zegt niet, ach, dat heeft toch geen zin. We worden toch veroordeeld. En als de oudsten bij hem zijn, gaat hij op een speciale dag met hen naar het huis van de heren, de tempel, de vindplaats van het wetboek.

En niet alleen de oudsten gaan met hem mee, maar het hele volk van de kleine en de groot. Het is een algemene aangelegenheid geworden. En ten aanhoren van het hele gezelschap leest Joshua zelf al de woorden van het boek voor wat ze gevonden hebben.

Hij wil dat het volk de woorden hoort. Waardoor hij zelf zo is aangegrepen van binnen. En daarna volgt er nog iets. Een grote reiniging.

Als je het paasfeest wil vieren, zal er gereinigd moeten worden. En dat al die woorden voorgelezen worden, wordt alles, en dat gaat zo extreem, zou je bijna zeggen, wat niet goed is.

En dat is erg veel. Er was heel veel goddeloosheid binnengeslopen. De voorwerpen die aan de afgoden zijn geofferd, laat Joshua allemaal verbranden. En dat gebeurt buiten Jeruzalem, de stad van God.

Alle beelden van afgoden worden volledig vernietigd. En ook de afgodspriester zet hij af. En de volgende actie betreft Astarte, de godin, die door Manasse in het huis van de heren is geplaatst, notabene.

En hier gaat Joshua zeer grondig te werk. Eerst verbrandt hij het beeld en dan verpulvert hij alles. En daarna werpt hij het stof over een begraafplaats, een onreine plaats.

En door het stof over een begraafplaats te werpen, brengt hij tegelijk zijn verachting voor deze afgoden tot uitdrukking. Er is ook sprake van verblijven in het huis van de heren die gemaakt wordt door prostituerende mannen.

De walgelijkse seksuele handelingen zijn in Gods huis verricht. En de vrouwen die kleding maakten speciaal worden ook niet onbetuigd gelaten. Ze hebben gewaden voor Astarte, de godin van de wellest, geweven.

En denk eens aan het offeren van eigen kinderen. Dat was normaal geworden aan de god Moolig, de god van het vuur. En dat gebeurde in Tophet, in het dal van Ben-Hinnom.

Dat verwege deze praktijken door de heren Moorddal wordt genoemd. Dat lees je in Jeremia 19, vers 6. Hoe vreselijk deze plaats is. Blijkbaar als we bedenken dat we van de naam Ben-Hinnom de naam Gehenna afleiden, hel.

En Josia verontreinigt deze plaats op dat niemand meer zijn zoon of dochter door het vuur zou laten kunnen gaan. Als een offer voor de Moolig.

In het vers voel ik zo'n sterke oproep, ook voor nu. Om eraan te denken met welk doel we onze kinderen opvoeden. En waarvoor we onze kinderen moeten bewaren.

Aan het altaar te zien dat Josia opruimt. Moet Jeruzalem, de stad van David, de stad van God, vergeven zijn geweest van de afgodsaltaar.

Op elke plek, op elke hoek stond een afgodsaltaar. En alles wat naar afgoderij rook werd stukgehakt en gereinigd. Zelfs afgodsbeelden die Salomo had neergezet.

Salomo. Mensenbeenderen werden verbrand. Priesters werden afgeslacht. Waarzeggers mochten niet meer zijn. Geen dodenbezweerders. Alles ging de deur uit.

En nadat alles gereinigd, dat heeft toen al even geduurd. Even geduurd. Hij regeerde inmiddels twaalf jaar. Gebood de koning het hele volk. Houd voor de heren. U God het paasga.

Zoals in dit boek, wat hij gevonden had, van het verbond, beschreven staat. En zo'n paasgewerdte gehouden, als het nog nooit gehouden was.

Leest het maar na in Twee Koningen. Wat een feest. Van reiniging en verzoening. Een paasfeest waarbij je weet, heren, u hebt alles gereinigd.

In Jeruzalem, de stad van David. Hier vond werkelijk een opwekking plaats. Al was het maar tijdelijk. Broeders en zusters, wij mogen ook, eigenlijk ook Pesach vieren.

Het feest heeft eigenlijk voor ons nog een diepere dimensie, in bepaald op zich, dan Joshua in zijn tijd kon voorstellen. Ja, David profiteerde ervan. Maar wij weten niet wat voor inkijk in hij zijn eigen profetie had.

De zichtbare dingen komen uit het innerlijk voort. Het gaat om een innerlijke reiniging. Een reiniging van het hart. We hebben alle vernieuwing van ons denken nodig.

Reiniging van alles. Hoe we denken. Gisteren een prachtige lezing van Peter van Gouden. Prachtige lezing over hoe denken we erover. Onze kinderen gaan naar school.

En hun denken wordt gevormd door het denken in de wereld. De wereld bepaalt wel hoe ze alles moeten zien. Ook ouders worden beïnvloed. Gaan daar vaak in mee. Vooral door de massamedia.

En via dat kanaal wordt ons de mening gezegd. Dat niet alleen opgedrongen. Nee, zelfs verplicht. We kunnen ons daar alleen rein van bewaren.

Als we het niet in ons opnemen broeders en zusters. Als we soms dingen van de wereld tot ons moeten nemen. Laten we ons dan in ieder geval geen dingen tot ons nemen die ons verontreinigen.

En zo denk ik ook. En misschien zet ik het zwaar aan. Maar ik vind het zo geweldig dat zo'n jonge koning gegrepen wordt door het levende woord.

Dat hij zijn verstand en zijn gevoel en alles daarvoor inzet. Zo kan de plaatselijke gemeente ook avondmaal vieren zoals vanmorgen.

Als de gelovigen in Gods woord hebben ontdekt. Dat de zonde uit hun leven verwijderd is. En alles wat tegen de Heere God ingaat. Want dan kom ik daar nu weer naartoe.

Want dat was dit paasfeest wat de Bijbel over schrijft. En dat Pesach wat ze vierden toen ze vertrokken uit Egypte. Dat betekent ook Pasen.

Pesach betekent passeren. We worden wel eens gepasseerd. Dan zijn we beledigd. Maar als God ons passeert. God trok het zwaard van zijn godlijke gerechtigheid.

En deze ongerechtigheid. Wat dus gebeurde toen we het eerste Pesach. Zou op iedereen neerkomen. Jood en heiden. Ook op joden.

Het zou hen niet passeren. Maar ook in ieder huis van Egypte. Jood en Egyptenaar. Moest ieder sterven onder de toren van de gerechtigheid. En er was maar één manier.

Om daar onderuit te komen. Namelijk het offer. Dat God uit voorzorg had aangewezen. Een lam slachten. En het bloed op de deur strijken. Als teken van je geloof in God.

In ieder huis. Nergens uitgezonderd. Zou er in die nacht. Of een dood kind zijn. Of een dood lam.

Vreselijk he. Het oudste. Ik weet niet wie voor u de oudste is. Maar verbeeld je daar eens bij. Je bent de oudste. En als de gerechtigheid afdaalde.

Als de engel des doods kwam. Dan zou die neerkomen. Of op je gezin. Of je zocht een schaalplaats op de plaatsvervanger. Onder het bloed van het lam.

Als je die accepteerde. Dan passeerde dood je en werd je gered. Daarom heet het ook Pesach. Passeren. Maar je moest het wel geloven.

Want er zijn vast mensen geweest die vonden het belachelijk. Maar er zijn ook Egyptenaren geweest. Die zich aangesloten hadden. Bij het Joodse volk. En die hebben het ook gedaan.

Geloven moet je wel dat het lam. Voor jou. Je gezin gestorven is als plaatsvervanger. Op die manier heeft God. Dus de Israëlite bevrijd.

Hun in het beloofde land de vrijheid gegeven. En ieder jaar dacht men. En denkt men daar nog steeds aan terug. Deze bevrijding. Het belangrijkste moment in het bestaan.

Van Israël als land. En als volk. En elke andere bevrijding. Denk aan de zichting van de staat Israël. Dat is ook natuurlijk geweldig. Maar denk er dan terug. De Exodus.

Weet u nog dat schip? Deze bevrijding was indrukwekkend en overweldigend. En dat Paascha. Dat Pesach. Wilde Joshua vieren. De Heer heeft ons bevrijd.

Van die verschrikkelijke dingen. Maar ook van de zonde. Maar waarom in vredesnaam? Een kleine wolge viervoeter. Die jou kan vrijstellen van de gerechtigheid.

Hoe zit dat? We hebben het net gelezen. Het Pesachmaal moest voorbereid worden op een bepaalde manier en kende een bijzonder verloop. Er waren vier momenten waarop de voorganger met een glas wijn in zijn hand opstond.

En de betekenis van het feest uitlegde. Dan weet ik, dan kun je daar van mening over verschillen. Maar de vier bekers met wijn stonden voor de vier beloften die God had gedaan in Exodus 6 vers 6 en 7.

Allereerst de redding uit Egypte. Tweede bevrijding uit de slavernij. De derde de verlossing door Gods macht. En het vierde nieuwe verbondenheid met God.

En de derde beker kwam op het moment waarop de maaltijd al bijna op was. De volganger gebruikte dan de woorden uit Deuteronomium 26 om de elementen brood, de kruiden en het lam te zegenen.

Door uit te leggen dat het symbolen waren om terug te denken aan de verschillende aspecten van gevangenschap. En de bevrijding van de Israëlieten. Hij liet hen bijvoorbeeld het brood zien en zei dan, dit is het brood van onze ellende.

Wat onze voorvaderen aten in de woestijn. Jezus was de voorganger bij dit peestzagmaal met zijn leerlingen.

En Marcus vertelt wat er gebeurde toen Jezus zijn derde beker ophief. Hij zegt daar in Marcus 14, neem hiervan, dit is mijn lichaam.

Dit is mijn bloed. Het bloed van het verbond dat voor velen vergoten wordt. Stel je eens voor hoe verbaasd die discipelen waren toen de Heer Jezus bij het zegenen van de elementen en het uitleggen van de symboliek afweek van het draaiboek dat van generatie op generatie werd uitgevoerd.

Hij laat hen het brood zien zoals wij dat zo dadelijk ook zien en eten. Dan zegt hij, dit is mijn lichaam.

Wat betekent dat? Dit is het brood van mijn ellende. Het brood van mijn lijden. Want ik sta aan het hoofd van de uiteindelijke exodus en ik geef je deel aan de uiteindelijke bevrijding uit de slavernij.

Mag ik het eens plat zeggen en het moet je niet schrikken, maar het is hetzelfde als wij bedoelen met, ik mag doodvallen als ik het niet doe. Zo is het eigenlijk.

Maar in bijbelse tijden was dat een eet die heel serieus genomen werd en letterlijk met bloed werd gemarkeerd. Zo'n eet betekent dat je een verbond sloot, een plege, verplichtende relatie tussen jou en een andere partij.

Dit verbond werd gesloten en verzegeld door een dier te doden. In tweeën te snijden en tussen de stukken door te lopen terwijl je de eet hardop uitsprak.

En soms moest je het bloed vergieten en over jezelf heen sprenkelen, bij het uitspreken van die belofte. Ja, als je niet zo tegen bloed kan, is het misschien een beetje bloederig en wat weerzinwegend.

Maar op die manier maakte men het duidelijk. Als ik mijn belofte niet vervul, mag mijn bloed vergoten worden. Mag ik in tweeën gesneden worden. Dat was het eigenlijk. Zo is ook eigenlijk een huwelijksverbond.

Een verbond tussen. Een stel en God, maar ook samen. Eigenlijk is het zo'n verbond. En dat kan ook niet verbroken worden.

Het was een heel beeldende manier om een verbond binnen te maken. En denk nog eens terug wat Jezus zei. Hij nam de beker, sprak het uit, sprak de dankzijgen uit, gaf hem.

Alleen dronken eruit. En dan zei hij tegen hem, dit, dit, dit is mijn bloed. Het bloed van mijn verbond dat voor velen van jullie vergoten wordt. Ik vind het zo'n prachtige, zichtbare vorm van evangelie.

Het avondmaal. En ik verzeker jullie, zegt hij, ik zal niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken, totdat de dag komt dat er opnieuw uitgedronken zal worden in het koninkrijk van God.

Hier wordt een nieuw verbond gesloten, hoor je dat? Een nieuw verbond. Tussen God en ons. Jezus als plaatsvervanger, als het lam van God. En de basis van deze relatie is zijn leven, zijn bloed.

Dit is mijn bloed. En als hij zegt, ik zal het pas opnieuw drinken in het koninkrijk, dan belooft hij ook onvoorwaardelijk met ons te zijn.

Ik breng jullie thuis in vaders armen. Ik breng jullie binnen bij het feestmaal van de koning. En door dit te zoeken en te doen, zegt Jezus dat alle vroegere bevrijdingen, alle vroegere offers, alle peestdaglammeren, naar hem verwezen.

Net zoals het eerste peestdag gevierd werd, in de nacht voordat God de Israeliten uit de slavernij verlostte, door het bloed van lammeren, zo werd dit paasmaal, dit peestigmaal gegeven, in de nacht voordat God de wereld verlostte.

Dit was een heel bijzonder maal. Door zijn bloed. Maar Jezus' laatste maaltijd, week met zijn discipelen, week ook in een ander opzicht van het draaiboek af.

Moet je je voorstellen, er zaten die discipelen daar. Hij hield het broos, hij zegende het, hij zegende de wijn. Maar ik mis het hoofdgerecht.

Er is bij dit maasmaal geen lam. Peestdag was zeker geen vegetarisch maal hoor. Hoe kon het zonder lam gevierd worden?

Er is geen lam op tafel, maar het lam was aan tafel. Het lam was het gerecht. Het hoofdgerecht. Niks voor niks, niet voor niks, zegt Johannes de Doper, toen hij Jezus voor het eerst zag, zijn neef.

Daar is het lam van God, dat de zonde der wereld wegneemt. Hoe helder wil je het hebben? Vandaar dat Jezaja 53 zegt over de Messias, de Heer heeft de schuld van ons allen op hem laten neerkomen.

Hij werd gefolterd, hij onderwierp zich, hij heeft zijn mond niet geopend, zoals een lam dat naar de slacht wordt geleid, omdat hij zijn leven gaf om te sterven en zich tot de opstandigen liet rekenen.

Wanneer de Heer Jezus zegt, dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed dat vergoten wordt, dan bedoelt hij, ik ben degene waarover Jezaja sprak en waarover Johannes sprak.

Ik ben het lam van God, naar wie alle andere lammen verwijzen. Die viervoeters, die wollige viervoeters. Het lam dat de zonde der wereld wegneemt.

En aan het kruis kreeg de Heer Jezus, daar hing hij werkelijk als lam, zou je kunnen zeggen, wat wij verdienden. De zonden, de schuld, de gebrokenheid van de wereld, kwamen op hem neer.

Hij hield zoveel van ons, dat hij godsgerechtigheid op zich naam, zodat wij gepasseerd werden. Wij worden gepasseerd door God. Het komt op hem. Hij wordt niet gepasseerd.

Het kan niet genoeg gezegd worden. Echte liefde, de enige echte liefde, waardoor je echt verandert je leven, is plaatsvervangende opoffering. Je houdt niet van iemand die gebroken is.

Je houdt niet van iemand die schuldig is. Je houdt niet van iemand die pijn heeft. Tenzij er sprake is van plaatsvervangende opoffering. Ik weet niet of je op de middelbare school zit, of gezeten hebt.

Misschien erin nog wel eens, dan was er wel eens iemand, die de hele klas raar vond. Ik heb een aantal jaren voor de klas gestaan, en er waren kinderen bij, die werden raar gevonden. Misschien zit een van jouw kinderen daar wel bij.

Niemand mag haar. Hem. Ze is eenzaam en alleen. Zo verdrietig als je dat meemaakt. En jij probeert als klasgenoot haar te bereiken.

Je denkt, ja, ik heb geleerd. Denk om de zwakkeren. Denk om de mensen die eruit liggen. En je wilt vriendinnen met haar worden. Dan weet je zeker als jij dat doet, dat je er ook niet meer bij hoort.

Zo gaat groepswerking soms. Of ze zegt tegen, wat moet je nou met haar? Moet je eens kijken hoe apart ze is, hoe vreemd. Gek ideeën. Dat rare van haar blijft aan jou plakken.

En je hoort er eigenlijk opeens niet meer zo goed bij. Omdat je met haar optrekt. Maar weet je, de eenzaamheid van dat meisje of die jongen, wordt pas echt minder als jij je met haar inlaat.

Als jij je eraan overgeeft. Met haar optrekt. Ja, het is een bekend voorbeeld misschien, maar het is ook werkelijk gebeurd een aantal jaren geleden. Toen er zo'n enorme bosbrand was in de Jellostone National Park.

Dat een aantal boswachters de schade gingen opnemen. En een van hen vond inderdaad een verkoolde vogel in de as. In één gedoken onder een boom. Misselijk door de lugubere aanblik, podden de boswachter met een stok tegen die vogel.

En er trippelden drie kleine kuiventjes onder de vleugels van hun dode moeder vandaan. Heb je niet verzonden hoor. Moeder vogels stuurden vrijwillig in het vuur om een jongen te beschermen.

Jeruzalem. Jeruzalem dat de profeten dood en stenigd wie naar haar toe zijn gestuurd. Hoe vaak heb ik je kinderen niet bijeen willen brengen, zegt de Heer Jezus.

Zoals een hen haar kuikens onder haar vleugels hoed. Lukas 13 vers 34. De enige echte liefde is plaatsvervangende opoffering.

Lukas voegt er nog een paar woorden aan toe in zijn beschrijving. En dan zegt er, Jezus naam een brood, sprak het dankgebed uit, brak het, deelde en zei, dit is mijn lichaam dat voor jullie gegeven wordt.

Doe dit telkens opnieuw om mij te gedenken. Jezus zegt dat de discipelen en alle die in hem geloven, samen het brood moeten eten, uit de beker moeten drinken, om hem te gedenken.

Dit wordt de maaltijd van de Heer genoemd. Broeders en zusters, het is heel karig, maar wij vieren zo de maaltijd van de Heer. Maar ook de tafel van de Heer genoemd. Het breken van het brood in handelingen.

Het is een herinnering aan het lichaam van Christus, aan het kruis gegeven, gebroken voor jouw zonde. En de wijn die uitgegoot wordt om te drinken, is een herinnering aan zijn bloed, aan zijn leven.

Dus iedereen die dit brood eet en drinkt, wordt er aan herinnerd. Dat moet je dus ook niet automatisch doen. Het is plaatsvervangen de liefde van Jezus.

Het allereerste peesdagmaal was natuurlijk een echte maaltijd. Het was niet genoeg om een lam te slachten en het bloed ervan op de deurpost te schrijken. Het lam moest ook worden gegeten.

Je moet het wel tot je nemen. En op dezelfde manier is het avond een manier om de dood van de Heer Jezus Christus tot je te nemen. Persoonlijk toe te eigenen.

Van het brood te pakken en met elkaar te nemen. En terwijl ze aten, nam hij een brood, sprak het zegengebed uit, brak het, deelde het uit.

Neem hiervan. Dit is mijn lichaam. Neem hiervan. En hij had ons weten dat wij het wel eerst moesten aannemen. We willen hem vaak niet aannemen. We moeten het actief ontvangen.

Je wordt pas echt door een maaltijd gevoed als je die aanneemt. Je kunt een prachtig maal voor je hebben staan. Met allemaal perfect gekookt of wat dan ook voedsel. Of rauw, weet niet wat u lust.

Vegetarisch of wat dan ook. En toch nog sterven van de honger. Om gevoed te worden door een maaltijd, moet je die eten. Dat is het ware voedsel wat ik nodig heb.

En jij ook. Christus. Onvoorwaardelijk je verbinden met hem. Hem tot je nemen. En weet u, het maaltijdkarakter van het avondmaal herinnert ons eraan dat wij weldaden van Jezus dood alleen ontvangen als hij ons roept in een persoonlijke relatie met hem.

Samen eten. Vooral in de tijd van Jezus omgeving betekent een relatie hebben. Als je met iemand eet, nodig tot te eten, dan heb je een relatie met hem.

Hij zegt dus een persoonlijke relatie. Om deel te krijgen aan zijn volmaakte, plaatsvervangende lijdenoffer. Maar het wijst op nog iets anders.

De Joden vierden elk Pesach door het feestmaal met hun familie. Het was een familiemaaltijd. Maar waarom haalt Jezus nou zijn leerlingen weg uit hun families?

De mannen en vrouwen. En vierde hij het maal met hen? Dat is een vreemde zaak. Omdat hij een hele nieuwe familie aan het scheppen was.

Als je bent opgegroeid met broers en zussen, heb je een hele sterke man met elkaar. Dat weet je allemaal. Je hebt alles met ze meegemaakt. De minder leuke dingen, de plezierige dingen.

Je hebt meer gemeenschappelijke ervaringen met hen dan met wie dan ook. Je eigen familie. Soms kun je ze misschien wel eens schieten. Maar dat is een sterke verbondenheid.

Dat is geweldig. Dat heeft God ook gegeven. En eerder had de Heer Jezus al gezegd. Iedereen die de wil van God doet, die is mijn moeder, broeder en zuster.

Hij schept een nieuwe familie. Mijn broeder, moeder en zuster. Wie de wil van mijn vader doet. Wat christenen met elkaar verbindt, is niet een bloedband als zodanig.

Of dat we van hetzelfde ras zijn. Of dat we een beetje dezelfde opleiding hebben. Of een beetje hetzelfde inkomen of politieke overtuiging. Of nationaliteit.

Maar christenen horen bij elkaar omdat ze gered zijn door de Heer Jezus Christus. Hou dat eens vast. Het zijn allemaal mensen die van nature vijanden zijn. We hebben elkaar niet van nature opgezocht.

We zullen misschien van nature geen vrienden zijn. Maar elkaar lief hebben in Christus Jezus. Het heiligavondzaal vier je met je broers en zussen. Of ze nou wat jonger of wat ouder zijn.

Maar het wijst ook op de toekomst. En daar wil ik mee afsluiten. De toekomst met de Heer Jezus. Dit is mijn bloed. Het bloed van het nieuwe verbond.

Het nieuwe testament. Dat voor vele vergoed worden. Dan zegt hij, voorwaar ik zeg dat ik niet meer zal drinken. Van de vrucht van de wijnstok tot op de dag. Wanneer ik die nieuw zal drinken in het koninkrijk van God.

En daarmee zegt hij, deze maaltijd opent de weg. Naar het grote feestmaal straks. En op die manier bouwt hij een onverwoestbare brug.

Tussen de gebeurtenissen van de drie daarop volgende dagen die komen. En het lied dat het zo mooi zegt. Door alles heen leidt de Heer ons. Door strijd, moeite, verdriet.

Bergen staat er zelfs in Jezaië 55. Bergen, heuvels zullen je juichend begroeten. En alle bomen zullen in hun handen klappen. Ik kan dat niet zo voorstellen. Maar laten we dat zin en beeld zien.

Maar God kan alles. Als je zaad zaait in een pot met grond. En die vervolgens in het donker wegzet. Ver weg van de zon. Dan zal het zaad een slapend bestaan leiden.

Soms komen er wel eens zaden die zijn verstopt. En die kunnen er nog honderden jaren nog weer uitkomen. Maar als het donker staat. Helemaal donker. Heeft het een nauwelijks kans om uit te groeien.

Maar zet je de pot in de zon. Barst alles open wat eruit komt. Let dan op binnenkort. Als de zon weer sterker en krachtiger wordt. Ik ontmoet vanmorgen al een maarten.

Oh, ik hoop toch zo dat het zomer wordt. Dat de zon weer komt. Nou, het zal de grond uitschieten. Maar weet ook wel. Dan moet je ook wel eens wat onkruid wieden. Maar in het lam van God voorgaat bij het laatste feestmaal.

En daarbij het van God de aarde weer bedekt. Zullen de bomen en de heuvels klappen en dansen. Zo vol van leven zullen ze zijn. En ik zie dat zo vol me. En als de heuvels daartoe in staat zijn.

Waar zijn wij daartoe in staat? Het avondmaal. Ook wat we vanmorgen vieren. En we gaan er zo direct aan beginnen. Is maar een heel klein voorproefje op die geweldige werkelijkheid.

Stel je eens voor. En beeld je nog eens even in. Heel even. Net na die eerste peestdag in Egypte. Weet u nog? Toen het volk weg trok. En als je dan een Israëliet bij de arm gereed.

En vroeg. Wie zijn jullie? Wie zijn jullie? Wat doen jullie hier? Dan zouden ze zeggen. Ik was een slaaf. En mijn dood voor ons was al getekend.

Maar ik zocht een schaalplaats onder het bloed van het lam. En ontsnapte uit mijn gevangenschap. En nu woont God in ons midden. En volgen we hem op weg naar het beloofde land.

Als jij vertrouwt. Als jij vertrouwt op Jezus plaatsvervangend offer. Worden de grootste verlangens van je hart.

Die God in je gelegd heeft. Werkelijkheid op de dag. Dat je aanschuift. Bij het eeuwige feestmaal. In het beloofde koninkrijk van God.

Oh heb daar vertrouwen in. In deze tijd. Met jullie gezinnen. Met jezelf als je alleen bent. Met jezelf als je andere verlangens hebt. Die je mag koesteren.

Maar weet. In het koninkrijk van God. Bij hem. Oh wat is dat geweldig. Joshua. Liet zich daardoor grijpen. Ik hoop dat u zich ook daardoor gaat grijpen.

Als we zo aan tafel gaan. Halleluja. Amen.