Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Wat is het fijn om hier weer te zijn. En wat is het mooi dat ik jullie kan begroeten als broeders en zusters. We zeggen dat zo makkelijk.
En ik kan dat niet alleen heel makkelijk zeggen omdat ik sommige van jullie al vanaf mijn geboorte ken. Maar in de eerste plaats omdat we door het offer van de heer Jezus kinderen van dezelfde vader zijn.
En wat is dat bijzonder. Ik zit te kijken, het is alweer even geleden dat ik hier was. De vorige keer dat ik hier zou zijn was vorig jaar juni. Maar toen heb ik moeten afzeggen omdat ik in Peru was voor de Bijbelverspreiding.
Voor wie je het niet weet, ik werk fulltime voor Stichting Israël de Bijbel. En wij geven wereldwijd de Bijbel terug aan het Joodse volk. En ik was in Peru om daar met name te werken onder de Israëlse backpackers.
Maar wat is dan zo bijzonder. Dan kom ik daar hoog in het Andesgebergte. En dan ontmoet ik daar broeders en zusters. Waarvan ik vanaf moment 1 proef dat we elkaar inderdaad broeders en zusters kunnen noemen.
En dat niet alleen, zij zetten het werk er ook voort. Want wij waren daar zo'n twee weken om de Bijbel te verspreiden onder de vele Israëlse backpackers die er komen. Maar er zijn daar broeders en zusters die daar vanuit de lokale gemeente erop uitgaan.
Ze proberen dat één keer in de maand te doen en daar erop uitgaan onder de backpackers om hen te bereiken met Gods woord in hun eigen stad. En dat niet alleen. Ik ben net een paar weken geleden teruggekomen uit Australië.
Daar was ik samen met mijn collega Christian, die velen van jullie ook kennen. Die ook regelmatig spreekt om ook inderdaad de backpack Bijbel te verspreiden. En deze reis was volkomen anders dan wij eigenlijk gewend zijn.
Normaal gesproken dan gaan wij op reis en dan ontmoeten we heel veel Joodse mensen. En een aantal lokale gelovigen. En deze reis was het eigenlijk precies andersom. We hebben een reis gemaakt langs de oostkust van Australië, van het noordoosten naar het zuiden.
4300 kilometer in twee weken. En overal onderweg hebben we lokale gelovigen ontmoet. Er zijn daar enorme netwerken van Australische christenen die hun huis openstellen voor de Israëlse backpackers om daar te verblijven.
En zo naar hen een getuigenis te zijn. En wij hebben zelf bij hen overnacht. Maar dat niet alleen. Zo kon een dag eruit bestaan dat we 800 kilometer reden en onderweg vijf afspraken hadden. Bij de een dronken we koffie, bij de andere lunchten we.
En zo verder. En s'avonds hadden we een bijeenkomst in de gemeente. En telkens mochten we broeders en zusters ontmoeten met een liefde voor het Joodse volk. Maar ook een verlangen om die liefde uit te dragen naar het Joodse volk.
En we mochten bij hen deze Bijbel achterlaten. De backpack Bijbel noemen we die. Dus het Nieuwe Testament in het moderne Hebraaus. Speciaal ontwikkeld voor Israëlse backpackers. Momenteel hebben we een prachtig probleem.
Want we gaan door de voorraad heen raken binnenkort. Dus dit jaar hopen we hem te gaan herdrukken. En we hebben een manier gevonden om er een complete Bijbel van te maken. In ongeveer dezelfde grootte.
Heel belangrijk voor deze dat hij klein is. Want zij moeten hem in hun rugtals meenemen, die backpackers. Dus dat is geweldig om te doen. En één dame wil ik in bijzonder aan jullie noemen. En dat is een zuster die wij ontmoeten.
En zij is 92. En toen ze dat tegen ons zei, viel onze mond eigenlijk opa van verbazing. Want haar leeftijd is niet aan af te zien. Maar haar liefde voor de Jezus wel. En dat is zo geweldig.
Zij heeft al meer dan 40 Israëlische backpackers bij haar thuis ontvangen. Terwijl ze 92 is. En het is geweldig. Als je haar hoort praten. Nou, ze spreekt met gezag. Zeker voor deze jonge mensen die bij haar thuis komen.
Door haar levenservaring. Spreekt ze met zoveel gezag over de Heer Jezus. En zo'n getuigenis naar deze jonge mensen toe. Maar waarom ik haar in het bijzonder wil noemen.
Zij vertelde ons. Dat doen de meeste gastgezinnen. Die hebben een gastenboek voor. Wie bij hen overnacht. En ze vertelde. Mijn gastenboek is mijn gebedslijst. Elke dag ga ik mijn gastenboek door.
En dan bid ik stuk voor stuk voor deze jonge mensen. En waarom vertel ik dat? Nou, dat is een manier waarop we allemaal onderdeel kunnen zijn van dit werk. We hebben niet allemaal de mogelijkheid om ons huis open te stellen of erop uit te gaan.
Maar we hebben wel allemaal stuk voor stuk de mogelijkheid om te bidden. En het gebed is essentieel voor zendingswerk in het algemeen. Maar ook zeker voor dit werk.
Dus vandaar van harte aanbevolen. Doe net als Julie. Ze is 92. Maar zeer actief voor de Heer en tot een groot getuige. En bid voor het Joodse volk.
Bid voor het werk wat er onder hen gedaan wordt. We gaan naar Gods woord toe. Ik wil met jullie vanochtend Romeinen 10 gaan behandelen.
En er zijn een aantal redenen voor. Ik vertelde net over het werk onder het Joodse volk. En hier krijg ik gelukkig vaak positieve reacties. Maar dat is niet overal zo. Waar ik in christelijk Nederland kom.
Is niet iedereen zo blij met dat het evangelie aan het Joodse volk gebracht wordt helaas. En dat is een van de redenen waarom ik het zo belangrijk vind om het over Romeinen 10 te hebben. Romeinen brief is een hele belangrijke brief voor ons geloofsleven.
Waarin het veel gaat over de gerechtigheid. Maar daar in het hart van de brief. besteedt Paulus drie hele hoofdstukken aan de positie van Israël en van het Joodse volk.
En waarom nou juist in het hart van de brief? Nou in het hart van de brief behandelt Paulus nou eigenlijk wat hij het allerbelangrijkste vindt. En daar gaan wij het ook vanochtend over hebben. We gaan er vanochtend, ik ga het zo lezen, Romeinen 10.
En daarna gaan we er eigenlijk stap voor stap doorheen. Om te kijken wat Paulus hier te zeggen heeft. En we zullen er niet alleen lessen uit gaan trekken over het belang van het evangelie voor Israël.
Waarom dat nou zo belangrijk is. Maar we zullen er ook lessen voor ons persoonlijk leven uittrekken. Over de betekenis van de wet bijvoorbeeld. Wat we daar nou mee moeten. Maar vooral ook hoe worden we rechtvaardig.
Dat is ook wat Paulus hier in dit gedeelte behandelt. Nou we gaan het eerst lezen. Romeinen 10. En ik lees gewoon vanaf vers 1. En ik lees uit de Herzine Statenvertaling.
Daar lezen we Romeinen 10 vanaf vers 1. Broeders, de oprechte wens van mijn hart en mijn gebed tot God voor Israël is gericht op hun zaligheid.
Want ik getuig van hen dat zij ijver voor God hebben, maar niet met het juiste inzicht. Omdat zij immers de gerechtigheid van God niet kennen en een eigen gerechtigheid tot stand proberen te brengen, hebben zij zich niet aan de gerechtigheid van God onderworpen.
Want het einddoel van de wet is Christus, tot gerechtigheid voor ieder die gelooft. Want Mozes schrijft over de gerechtigheid die uit de wet is.
De mens die deze dingen gedaan heeft, zal daardoor leven. De gerechtigheid echter die uit het geloof is, spreekt al dus. Zeg niet in uw hart wie zal naar de hemel opklimmen.
Dat is Christus naar beneden brengen. Of wie zal in de afgrond neerdalen. Dat is Christus uit de doden naar boven brengen. Maar wat zegt zij?
Dicht bij u is het woord, in uw mond en in uw hart. Dit is het woord van het geloof dat wij prediken. Als u met uw mond de Heer Jezus beleidt en met uw hart gelooft dat God hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.
Want met het hart gelooft men tot gerechtigheid. En met de mond beleidt men tot zaligheid. Want de schrift zegt, Hoe zullen ze dan hem aanroepen in wie ze niet geloven?
En hoe zullen ze hem geloven van wie ze niet gehoord hebben? En hoe zullen ze horen zonder iemand die predikt? En hoe zullen ze prediken als zij niet gezonden worden? Zoals geschreven staat, Hoe liefelijk zijn de voeten van hen die vrede verkondigen.
Van hen die het goede verkondigen. Maar ze zijn niet alle het evangelie gehoorzaam geweest. Jezaja zegt namelijk, Heren, wie heeft onze prediking geloofd?
Zo is dan het geloof uit het gehoor en het gehoor door het woord van God. Tot zover het gedeelte wat ik met u wil behandelen, met jullie wil behandelen.
Ik wil eens beginnen met een vraag. En die mag ieder van ons voor zichzelf en zijn hart beantwoorden. En dat is, Wat is de oprechte wens van u, van jouw hart?
Als we die vraag aan Paulus hadden gesteld, dan hadden we een heel duidelijk antwoord gekregen. En dat antwoord heeft hij hier net geschreven in dit gedeelte. Hij heeft één groot hartsverlangen.
En dat hartsverlangen, dat beschrijft hij eigenlijk ook al in Romeinen 9. Daar beschrijft hij hoe hij een voortdurend hartzeer heeft over zijn Joodse broeders, die de heer Jezus niet kennen.
En hier in Romeinen 10 noemt hij dat hartzeer, dat verlangen, de zaligheid van Israël. Hun redding, hun behoud.
Nou, redding waarvan? Het is niet zomaar fysieke redding, nee, zaligheid staat in de Bijbel eigenlijk altijd tegenover de toorn. Dat zijn elkaar stegenpolen.
En in Thessalonians 5 zegt, God heeft ons niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van zaligheid. Dat is waarvan we gered worden van die toorn, de zaligheid.
Dus als Paulus het hierover heeft, dat dit zijn hartsverlangen is, dan heeft hij het absoluut niet over een bijzaak, iets wat leuk is om erbij te hebben.
Nee, dit is de wens van zijn hart, omdat het gaat om eeuwigheidszaken. De ultieme redding. En dat is ook wel een vraag voor ons, om over na te denken gelijk.
Als wij bezig zijn, wat is nou ons diepste hartsverlangen? Dan kunnen er allerlei dingen in ons naar boven komen, die in zichzelf helemaal niet verkeerd hoeven te zijn. Maar eigenlijk de dingen waar we mee bezig moeten zijn, waar echt ons verlangen naar zou moeten uitgaan, zijn dingen die met de eeuwigheid te maken hebben.
eeuwige zaligheid en eeuwig behoud door het offer van de Heer Jezus. En datzelfde geldt als wij bijvoorbeeld over het onderwerp Israël nadenken.
Als we over Israël nadenken, waar zijn we dan mee bezig? Zijn we dan met allerlei bijzaken bezig, allerlei goede dingen die er misschien voor hem te doen zijn? Of gaat het ons om de kern, om de zaligheid van Israël?
Zo ken ik heel wat mensen die bidden voor de vrede van Jeruzalem. En ik ben altijd heel blij als ik dat hoor. Ik ben dankbaar voor ieder die dat doet, want het getuigt van een enorme liefde voor het Joodse volk.
Maar als we hier in Romeinen lezen, dan is er een gebed in de Bijbel voor Israël, wat eigenlijk veel dichter bij ons staat. Want het gebed voor de vrede van Jeruzalem komt uit de psalmen.
Maar hier het gebed van Paulus voor Israël, vergeten we wel eens. En dat is het gebed voor de zaligheid van Israël. Eigenlijk het belangrijkste gebed wat we voor hem kunnen bidden.
Zo is Julie, die elke dag haar gastenboek doorgaat en één voor één bidt voor al die Joodse jongeren die zij in huis heeft gehad. Nou zouden we ons misschien kunnen afvragen, waarom bidt Paulus nou voor de zaligheid van Israël?
Is dat eigenlijk wel nodig om daarvoor te bidden? Nou, Paulus gaat het gelijk uitleggen waarom hij dat doet. Want, dat geldt voor de hele hoofdstukken, hij heeft het heel logisch opgebouwd.
Gelijk achter zijn gebed voor de zaligheid van Israël komt een wand. Hij gaat uitleggen waarom hij voor hem bidt. En dat is het volgende. Want, zegt hij, ik getuig van hen dat zij ijver voor God hebben, maar niet met het juiste inzicht.
Nou, ik denk dat als ik de eerste helft van de zin zou lees, dat we het er allemaal wel mee eens kunnen zijn. Dat zij ijver voor God hebben. Ik weet niet wie van jullie wel eens in Israël geweest zijn, maar als ik jullie zou meenemen naar de klaagmuren, en zeker op een vrijdagavond, dan kan ik jullie garanderen, dan zul je daar van onder de indruk zijn.
Als we daar ultra-orthodoxe Joden zien bidden, dan zijn zij het voorbeeld bij uitstek van toewijding. Samen met andere werkers onder het Joodse volk heb ik een tijdje de Shugan Roeg bestudeerd.
Nou, die naam mogen jullie gelijk vergeten. Maar dat is een Joods geschrift van 60 hoofdstukken lang, zo'n dik boek, wat alle leefregels voor het dagelijks leven van een ultra-orthodoxe Jood beschrijft.
Van de ochtend, van het opstaan tot we met het slapen gaan. Alle regels. Nou, en wij hebben dat bestudeerd om hun denken wat beter te leren begrijpen, niet omdat het enige autoriteit voor ons heeft.
Maar ik kan jullie garanderen dat wij één hoofdstuk al niet eens een dag vol zouden houden. Nou, laat staan wat voor een ijver en toewijding zij hebben, omdat dat hele boek proberen vol te houden elke dag van hun leven.
En dat zij ijver hebben, dat is precies wat Paulus ook van hen getuigt. Maar, zegt Paulus, die ijver die ze hebben, die gaat niet samen met het juiste inzicht.
Of misschien staat er wel verstand in jullie vertaling. Nou, dat zou wat vreemd in de oren klinken, alsof ze geen verstand hebben, alsof ze dom zouden zijn. Dat is niet wat Paulus hier bedoelt.
Het Griekse woord dat hier gebruikt wordt, het gaat niet over het theoretisch kennen of weten. Dat slaat op gefundeerde doorleefde kennis.
Kennis op basis van ervaring. Datzelfde woord gebruikt Paulus al eerder in zijn brief, in Romeinen 3, vers 20, waar hij zegt, door de wet is immers kennis van de zonde.
Hij bedoelt daarmee, de wet laat je inzien wat zonde betekent. Door de wet ga je eigenlijk beseffen wat Gods standaard is, hoe hoog die ligt. En dat is dus inzicht gebaseerd op ervaring, op die wet doorleven en op basis daarvan begrijpen wat zonde betekent.
Nou, de vraag is natuurlijk, welk inzicht mist men hier dan? En ook dat gaat Paulus gelijk weer uitleggen in het volgende vers. Zij kennen de gerechtigheid van God niet.
Dat is het inzicht wat ze missen. Die ijver die ze hebben, die is gericht op het tot stand brengen van een eigen gerechtigheid. Nou, we gaan dus wat verder inzoomen op dat begrip gerechtigheid.
Wat betekent dat hier? Gerechtigheid is een heel belangrijk begrip in de Bijbel. Komt veel voor en als je de concordantie erbij pakt, dan zul je zien dat het ook heel veel verschillende betekenissen heeft.
We kunnen gerechtigheid worden of zijn. We kunnen gerechtigheid doen. Gerechtigheid kan zelfs ergens wonen. Het kan datgene zijn wat recht en eerlijk is om te doen.
Dus de vraag is wat Paulus er hiermee bedoelt in de Romeinenbrief. Nou, ook die vraag wordt weer beantwoord in de brief zelf. Want ook dit begrip heeft hij eerder behandeld.
In hoofdstuk 1. En daar lees ik een vers wat heel bekend is, wat voor ons als stichting bijna onze lijftekst is. Romeinen 1, vers 16. Daar zegt Paulus, Want ik schaam mij niet voor het evangelie van Christus.
Romeinen 1, vers 16. Want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft. Eerst voor de Jood en ook voor de Griek. En dan komt het, Je komt dus die gerechtigheid van God voor en die wordt heel duidelijk gekoppeld aan het geloof.
En Paulus citeert dan de profeet Habakkuk. De rechtvaardige zal uit het geloof leven. En dat is een letterlijk citaat van Habakkuk. Maar het is net zo goed een verwijzing naar de allereerste keer dat het woordje gerechtigheid voorkomt in de Bijbel.
Het is altijd interessant met Bijbelse begrippen om eens op te zoeken waar ze voor het eerst voorkomen en wat er daarover gezegd wordt. En gerechtigheid, die komen we voor het eerst tegen bij Abram.
En dan zullen we zien dat Paulus daar eigenlijk ook naar verwijst. Genesis 15, vers 6. Daar staat, Hij, dat is Abraham, geloofde in de Heere en die rekende hem dat tot gerechtigheid.
Dus opnieuw, geloof gaat samen met gerechtigheid. Die van God komt. Abram geloofde. Paulus vertelt in Romeinen 4 dat Abram geloofde in Gods belofte aangaande de zoon.
Hij vertelt ook dat Abram geloofde in God die de doden levend maakt. Nou, als ik het heb over de zoon en God die de doden levend maakt, dat klinkt al bijna als het evangelie, als ik die begrippen noem.
En in feite is dat ook waar Abram in geloofde, het evangelie. Wij geloven, ik hoop dat we dat allemaal kunnen zeggen zoals we hier zitten, wij geloven in het werk van de Heere Jezus zo ongeveer 2000 jaar nadat hij dat heeft volbracht.
Maar Abram, die geloofde van tevoren. Abram kende misschien niet alle details ervan zoals wij die kennen op basis van het Nieuwe Testament. Maar Abram geloofde wel dat God elk van zijn beloften waar zou maken.
En in dat opzicht is Abrams geloof eigenlijk groter dan dat van ons. Wij geloven en wij kennen de details. Abram geloofde en hij kende niet alle details.
Abram geloofde eenvoudig weg dat de Heere zelf zou voorzien in het offer wat nodig is. Dat lezen we in Genesis 22. En God antwoordt op dat geloof van Abram.
Als antwoord op Abrams geloof dat God zou voorzien in de prijs die nodig was, rekent God hem gerechtigheid toe. Met andere woorden, God ziet Abram als volkomen rechtvaardig.
Alsof hij niets misdaan heeft. En dat doet hij niet door zomaar de fouten van Abram door de vingers te zien. Nou, zo van, nou je gelooft, we doen net alsof er niets gebeurd is.
Nee, God zou zelf voorzien in de prijs van die ongerechtigheden. Want op die ongerechtigheden van ons, daar staat de doodstraf op. En ook voor die van Abram.
Maar God zou zelf voorzien in die prijs. En daar vertrouwde Abram op. Misschien nog niet wetend hoe precies. Maar God zou zelf voorzien in die prijs door het offer van de Heer Jezus.
Nou, die gerechtigheid die God toerekent op basis van geloof. Dus dat is de status van een rechtvaardig. Alsof je niets misdaan heeft. God wisselt geloof, het vertrouwen dat hij het doet.
Wisselt hij in voor de status van een rechtvaardige. Die gerechtigheid, zegt Paulus, die kennen zijn Joodse volksgenoten niet. Zij waren bezig een eigen gerechtigheid tot stand te brengen.
Dat spreekt heel duidelijk van het zelf doen. Het zelf proberen. Dat staat eigenlijk precies haaks op het toerekenen door God. Wat van boven naar beneden komt.
Het is eigenlijk jezelf omhoog werken. Paulus zegt dan ook heel nadrukkelijk dat ze het proberen te doen. Want eigenlijk is een eigen gerechtigheid tot stand brengen een onmogelijkheid.
Sterker nog, een eigen gerechtigheid tot stand proberen te brengen, sluit Gods gerechtigheid uit. Waarom? Gods gerechtigheid wil hij geven op basis van het geloof dat hij voorziet.
En met alles wat je eigenlijk zelf wil doen, haal je daar iets vanaf aan het geloof dat hij het zal doen. Je snoekt als het ware een stukje van dat geloof af. Nou, dat zelf doen, daar gaat Paulus hierover verder.
En dat zelf doen, dat zien we bij de hele mensheid. Pak een willekeurige religie erbij en je zult zien dat het gaat om goede werken doen.
Om zelf een gerechtigheid tot stand proberen te brengen. Om maar die verkeerde dingen proberen in evenwicht te brengen met iets goed te doen. En dat geldt niet alleen voor alle wereldreligies die we zien.
Het geldt net zo goed voor onszelf. Ook wij moeten in de spiegel kijken als het gaat over eigen gerechtigheid tot stand brengen. Want ook binnen de christenheid zien we dat.
Dat mensen toch proberen, soms vanuit een schuldgevoel, maar toch maar proberen zoveel mogelijk goed te doen, om daarmee bij God in een goed blaadje te komen.
En nou is er helemaal niks verkeerd met aan dingen proberen goed te doen voor de medemens. Sterker nog, dat vraagt de Bijbel van ons. Om te leven op zo'n manier dat we een getuige zijn naar de wereld om ons heen.
Om naast de mensen in nood te staan. Maar de Bijbel vraagt ons niet om dat te doen, om iets mee te verdienen. Om iets mee tot stand te brengen. We mogen dat doen.
Ten eerste omdat het past bij de positie die we hebben gekregen. En ten tweede omdat we dat mogen doen uit liefde en dankbaarheid voor wat de Heer Jezus voor ons heeft gedaan.
Maar niet om er iets mee te verdienen. Niet om er een gerechtigheid mee tot stand te brengen. Of maar bij God in een goed blaadje te komen. En ook in dat opzicht moeten wij naar de spiegel kijken.
En soms bij onszelf te raden gaan. Waarom doe ik de dingen die ik doe? Om maar zo goed mogelijk te zijn voor God? Of doe ik het eenvoudig uit dankbaarheid en liefde?
En die eigen gerechtigheid is er dus ook bij het Joodse volk. En daar is het met name van toepassing op het houden van de wet. Men probeert de gerechtigheid tot stand te brengen door een ijver voor de wet van God.
En in de loop van de jaren van de eeuwen zijn daar ook al die wetten aan toegevoegd. Ik noemde net de Shulganaruch bijvoorbeeld. Allemaal wetten aan toegevoegd aan Gods wet.
Om die maar tot stand te brengen. Om dan maar die eigen gerechtigheid tot stand te brengen. Maar wat Paulus hier doet is, hij maakt hier duidelijk dat die wet van God eigenlijk nooit bedoeld was.
Om een gerechtigheid mee tot stand te brengen. Wat was dan wel het einddoel van de wet? Nou het einddoel van de wet was Christus, zegt hij. En dat lijkt nogal een stevige uitspraak van Paulus.
Want de boeken van Mozes, de wet, Genesis tot en Deuteronomium, vinden we helemaal nergens het woord Christus. Of de Hebreeuwse tegenhanger daarvan Messias, wat het eigenlijk betekent.
Nou het zou een studie op zich zijn om daarnaar te kijken waarom de wet zelf laat zien niet het einddoel te zijn. Maar ik wil het heel kort voor jullie schetsen waarom de wet dat laat zien. De wet sluit namelijk al af met het vooruitzicht dat de wet gebroken zal worden.
In Deuteronomium 28 en 29 vertelt Mozes het volk over de zegen en de vloek. Ze zouden gezegend worden bij gehoorzaamheid en vervloekt worden bij ongehoorzaamheid.
En dan zegt hij er gelijk achteraan in hoofdstuk 30 vers 1. Het zal gebeuren wanneer al deze dingen, de zegen en de vervloeking die ik u voorgehouden heb over u komen, dat u het weer te harten zult nemen, etc.
Maar wat is het belangrijkste? Mozes profiteert hier al dat die vervloeking over hen zal komen. Hier aan het einde van de wet, vlak voor ze het beloofde land ingaan, weet Mozes al dat het volk ongehoorzaam zou zijn aan Gods wet.
En Deuteronomium 31 zegt God zelf het nog iets sterker. Deuteronomium 31 vers 16. Daar spreekt de Heere tegen Mozes. Zie, u gaat bij uw vaderen te rusten en dit volk zal opstaan en als in hoererij achter de vreemde goden van het land waar het naartoe gaat aangaan in het midden van het land.
Het zal mij verlaten en mijn verbond dat ik ermee gesloten heb verbreken. Is dat niet deprimerend dat God vijf boeken lang een wet heeft gegeven en aan het einde daarvan zegt, jullie zullen het verbond verbreken.
Waarom had God een verbond gegeven als hij wist dat ze het zouden verbreken? Waarom had God een wet gegeven als hij wist dat het volk zich er niet aan zou houden?
Waarom gaf God eigenlijk überhaupt een wet als we net gelezen hebben dat Abram al gerechtigheid had gekregen zonder dat er nog een wet was op basis van geloof?
Nou we hebben Paulus antwoord al daarop gelezen, Romeinen 3 vers 20. Door de wet is immers kennis van de zonde. Dat is een van de belangrijkste doelen van de wet.
Kennis geven van zonde. Eigenlijk leert de wet, dit is wat God standaard is voor gerechtigheid. Dit is hoe heilig God is. Dit is hoe rechtvaardig God is.
En als je zelf rechtvaardig wil zijn, dan is dit de standaard. Dit is hoe hoog de lat ligt. En de bedoeling was dat het volk eigenlijk zou zeggen, ja maar dat kunnen wij niet.
Die lat ligt zo hoog voor ons, dat kunnen wij nooit komen. En daarmee eigenlijk tot het inzicht komen dat ze niets anders kunnen dan zich eenvoudig overgeven aan Gods genade in geloof dat Hij het voor hen zou doen.
Dat ze zich in geloof tot Gods gerechtigheid zouden wenden. Dat ze zouden zeggen, dit kunnen wij niet. Wilt u het voor ons doen? Dat is het bloeding van de wet.
Het leren wat zonde is en tot het in zich komen dat wij die standaard van God nooit kunnen halen. Nou dit contrast, dit contrast tussen wet en geloof, dat gaat Paulus verder uitwerken.
In de volgende verse zet Paulus opnieuw de gerechtigheid uit de wet en de gerechtigheid uit het geloof tegenover elkaar. En wat erbij als eerste opvalt is, Mozes die schrijft over de gerechtigheid uit de wet.
Maar de gerechtigheid uit het geloof spreekt zelf. Hier is de gerechtigheid uit het geloof niet langer alleen maar de status van een rechtvaardige.
Hier is de gerechtigheid uit het geloof een persoon geworden die zelf aan het woord is. En natuurlijk is die persoon niemand minder dan de Heer Jezus zelf.
Als we in spreuken lezen over de wijsheid, dan is dat de Heer Jezus. Als we in 1 Korinthe 13 lezen over de liefde, dan kunnen we daar telkens de naam van de Heer Jezus in vullen.
En hier als we lezen over de gerechtigheid uit het geloof, dan is dat de Heer Jezus. Hij die zelf zonder zonde was, die zich gaf als een losprijs voor een ieder die zich in geloof tot hem wendt.
Nou, wat schrijft Mozes dan en wat zegt de gerechtigheid uit het geloof? Ik lees de versie die nog eens erbij. Romeinen 10 vers 5. Mozes schrijft over de gerechtigheid die uit de wet is.
De mens die deze dingen gedaan heeft, zal daardoor leven. Hier citeert Paulus Leviticus 18. De mens die zich aan de wet houdt, zal daardoor leven.
Maar, hadden we net geconstateerd, niemand kan die wet houden. Niemand kan zeggen, ik heb deze dingen gedaan en daardoor zal ik leven. Daardoor heb ik gerechtigheid bereikt.
Niemand heeft ze gedaan. En daartegenover staat wat de gerechtigheid uit het geloof zegt. Vers 6. De gerechtigheid echter die uit het geloof is, spreekt aldus.
Zeg niet in uw hart wie zal naar de hemel opklimmen. Dat is Christus naar beneden brengen. Of, wie zal in de afgrond neerdalen. Dat is Christus uit de doden naar boven brengen.
Maar wat zegt zij? Dicht bij u is het woord. In uw mond en in uw hart. Dit is het woord van het geloof dat wij prediken. Nou, als we deze verse woordje voor woordje zouden gaan uitpluizen, dan komen we iets bijzonders tegen.
Want het lijkt wel of Paulus hier het Oude Testament citeert. Dat heeft er net bij Mozes ook gedaan. Maar dat is niet wat hij doet. Wat hij eigenlijk doet is hij knipt en plakt een aantal gedeeltes uit het Oude Testament aan elkaar.
En van sommigen gebruikt hij ook nog eens zijn eigen woorden of andere woorden. Dan maakt hij een parafrase. Paulus zegt dan ook helemaal niet dat hij het Oude Testament citeert.
Dit is wat de gerechtigheid uit het geloof zegt. Laat het eens nagaan. Die eerste woorden zeggen, zeg niet in uw hart. Dat verwijst naar Deuteronomium 9 vers 4.
Daar waarschuwt God Israël om, als ze eenmaal in het beloofde land zijn en de enakieten hebben verslagen, de reuzen, om zichzelf niet op de borst te slaan en te zeggen, dan staat de Deuteronomium 9 vers 4, zeg dan niet in uw hart vanwege mijn gerechtigheid heeft de Heer mij in dit land gebracht om het in bezit te nemen.
Nou, het is natuurlijk niet toevallig dat Paulus met die eerste woorden zegt dan niet in uw hart, verwijst naar een vers wat gaat over mijn gerechtigheid, over het zelf doen.
Dus die gerechtigheid uit het geloof, als die begint te spreken, die begint met een waarschuwing, de heer Jezus. Die begint met een waarschuwing om niet naar je eigen gerechtigheid te kijken in je hart.
Want die twee gaan niet samen. Vervolgens maakt Paulus twee keer een parafrase op Deuteronomium 30. En ik wil dat stukje er toch even bijlezen voor alle duidelijkheid.
Deuteronomium 30 vers 11. Daar lezen we, Deuteronomium 30 vers 11. Want dit gebod dat ik u heden gebied is niet te moeilijk voor u.
En het is niet ver weg. Het is niet in de hemel, zodat u zou kunnen zeggen wie zal voor ons naar de hemel opstijgen om het voor ons te halen en ons te laten horen, zodat wij het kunnen doen.
Het is ook niet aan de overzijde van de zee, zodat u zou kunnen zeggen wie zal voor ons oversteken naar de overzijde van de zee, om het voor ons te halen en het ons te laten horen, zodat wij het kunnen doen.
Want dit woord is heel dicht bij u, in uw mond en in uw hart om het te doen. Nou, welk gebod heeft Mozes, want die is hier aan het woord het dan over. Dat genoemd hij even later in vers 16.
Want ik gebied u heden, de Heere uw God lief te hebben, in zijn wegen te gaan en zijn geboden, zijn verordeningen en zijn bepalingen in acht te nemen. Hier is Mozes aan het woord tegenover het volk Israël.
En wat Mozes hen eigenlijk vertelt, ik ga het even in mijn eigen woorden zeggen. Hij zegt eigenlijk, jullie hebben de wet gekregen en daarvoor moest ik de berg op klimmen.
En jullie moesten achter mij aan naar de overzijde van de zee gaan. Die geschiedenis kennen we allemaal, de doortrekken van de zee. Maar, zegt Mozes, met wat ik jullie heden gebied, is dat niet nodig.
En dat gebod was om de Heere werkelijk lief te hebben en in zijn wegen te gaan. Hoe kon het volk dat doen? Nou, zegt Mozes, Mozes spreekt in Deuteronomium 30 over een tijd, jullie moeten thuis maar eens dat hele hoofdstuk lezen, over een tijd dat het hart van het volk besneden zou zijn.
Dat voert nu wat te diep om daar helemaal op in te gaan. Maar als we daar de rest van de Bijbel op naslaan, dan blijkt dat de tijd van het nieuwe verbonden zijn en het herstel van Israël.
Dus wat Mozes doet hier bij de afsluiting van de wet, kijkt hij naar de toekomst. Naar de tijd dat er een nieuw verbond zal zijn en dat de harten van het volk besneden zou worden.
En dat is precies de reden waarom het volk dan wel de geboden kan houden. Omdat het hart besneden is. Omdat het van binnenuit wordt uitgewerkt in plaats van een wet die van buitenaf wordt opgelegd.
Dus opnieuw een bevestiging dat de wet niet het einddoel was. Vanaf het einde kijkt de wet vooruit naar een andere tijd, naar een nieuw verbond. En dit stukje, dit is waar Paulus eigenlijk op voortbouwt.
Door die woorden niet te citeren, maar eigenlijk opnieuw in te vullen, maakt hij duidelijk dat de Heer Jezus Christus alles met dit nieuwe verbond te maken heeft. Wat Paulus eigenlijk zegt, en dan ga ik het opnieuw even in mijn eigen woorden navertellen in Romeinen 10.
Hij zegt eigenlijk, als je zelf wil opklimmen naar de hemel door je eigen gerechtigheid, dan is het alsof je de Heer Jezus probeert naar beneden te halen.
En dat heeft hij al gedaan. Het is eigenlijk alsof je zegt dat dat naar beneden komen van de Heer Jezus nog niet goed genoeg is. En je er zelf nog iets aan moet toevoegen.
En datzelfde geldt voor proberen af te dalen naar het dodenrijk. Christus is al uit de dood opgestaan en daar hoeven wij niets aan toe te voegen. Sterker nog, met elk stukje eigen gerechtigheid wat je probeert te bereiken, snoep je iets van Gods gerechtigheid af.
We worden gedwongen tot een keuze. Het is of alleen maar eigen gerechtigheid die we nooit kunnen halen, of alleen maar ons in geloof tot God wenden en afhankelijk zijn van de gerechtigheid die hij ons toerekent op basis van het offer van de Heer Jezus.
En om alle twijfel weg te nemen, maakt Paulus nog één keer heel expliciet duidelijk over welk woord Mozes het had toen hij het sprak in Deuteronomium 30.
Dit woord, zegt Paulus, dus dit woord waar Mozes het over had, dit woord is hetzelfde woord dat wij prediken. Namelijk, als u met uw mond de Heer Jezus beleidt en met uw hart gelooft dat God hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.
Want met het hart gelooft men tot gerechtigheid en met de mond beleidt men tot zaligheid. Dus dat woord waar Mozes al profiteerde in Deuteronomium 30, was ten diepste de Heer Jezus Christus zelf.
Het einddoel van de wet. Die hele wet wijst eigenlijk in alles vooruit naar de Heer Jezus. Naar diegene die volmaakt die wet kon houden en heeft gehouden. Maar ook diegene die volmaakt die offers bracht die eigenlijk nog nodig waren onder de wet.
Die eens en voor altijd dat offer heeft gebracht. Dus het einddoel van de wet is Christus. En daarom zeg dus niet in je hart mijn gerechtigheid, maar geloof met heel je hart tot Gods gerechtigheid.
En als we daar nog eens goed doordenken dan, dan betekent dit dat eigen gerechtigheid de gerechtigheid van God uitsluit.
Vergelijk het eens met een trap naar boven. Elk stapje dat je zelf omhoog zet, neemt als het ware een stapje weg van de Heer Jezus, die volledig die trap naar beneden is afgedaald.
Het is alsof je nog gezegd van nou, het was niet genoeg, ik moet een stapje tegemoet komen. Dat is eigenlijk wat we doen met eigen gerechtigheid tot stand proberen te brengen.
En met alles wat we in ons hart ondernemen, ontnemen we ruimte in ons hart voor het geloof in de Heer Jezus. Het is de bedoeling dat we met heel ons hart geloven tot gerechtigheid in Hem.
Dus er wordt om een keuze gevraagd en die keuze werd aan Israël gevraagd, maar net zo goed aan ons als het gaat over hoe wij gerechtvaardigd worden. Het is of alleen maar eigen gerechtigheid, of alleen maar godsgerechtigheid.
Nou met vers 10, wat we net hebben gelezen, komen we eigenlijk weer terug bij het gebed van vers 1. In vers 1 bidt Paulus voor de zaligheid van Israël en vervolgens gaat hij een heel betoog houden over gerechtigheid.
Nou waarom? Die twee hebben alles met elkaar te maken. Gerechtigheid is de voorwaarde voor zaligheid. We kunnen pas zalig worden als we die status van een rechtvaardige hebben.
En met het hart gelooft men tot gerechtigheid. Met het geloof kunnen we die status van een rechtvaardige krijgen. En als het goed is, als we met het hart geloven tot gerechtigheid, nou we kennen allemaal het spreekwoord waar het hart vol van is, loopt de mond van over.
Dat is precies wat er dan gaat gebeuren als het goed is. Het gevolg is, als we met ons hart geloven, dat de mond daarvan gaat overstromen en beleid tot zaligheid.
Dat anderen horen wat je in je hart leeft. Daarmee beleid je tot zaligheid. En dat is waar Paulus op hoopt bij zijn volksgenoten. Want zegt hij inderdaad, ze hebben wel die ijver, maar die is gerecht op eigen gerechtigheid door de wet.
En daarmee sluiten ze godsgerechtigheid uit door het geloof. Dus, gerechtigheid en zaligheid zijn er alleen door met het hart te geloven, met de mond de Heer Jezus te beleiden en het aanroepen van de naam van de Heren.
En dat is wat het Joodse volk moet gaan doen. Dat is hoe zij gerechtvaardig kunnen worden. En we hadden gezien, Paulus' logische conclusie is eigenlijk, daar begint hij mee, dat hij daarom bidt voor het volk.
Dat is de eerste manier waarop dit betoog ons in beweging moet zetten, gebed. Maar er is nog een logisch gevolg van dit betoog. En daar gaat Paulus in de tweede helft van het hoofdstuk op in.
En we zullen dat niet volledig gaan behandelen. Of nou ja, eigenlijk ga ik het wel volledig behandelen. En ik kan dat heel kort doen, want de tweede helft van Paulus' betoog is zo ontzettend logisch, dat ik het zo heel kort kan uitleggen.
Ik hoef het nauwelijks uit te leggen. En de betoog luidt hij in met de vraag, hoe zullen ze dan hem aanroepen in wie ze niet geloven? Volledig logische vraag, hoe kun je iemand aanroepen in wie je niet gelooft, van wie je niet gelooft dat hij er is?
En dan volgen er een aantal vragen erachteraan, die eigenlijk als het ware een ketting vormen. Elk van die vragen is een schakeltje, die inhaakt op de vorige, en zo samen volledig logische ketting volgen.
Je kunt niet iemand aanroepen in wie je niet gelooft. Je kunt niet geloven zonder dat je erover hebt gehoord. Je kunt er niet over hebben gehoord zonder dat er iemand is die dat predikt, en er is niemand die predikt zonder dat hij gezonden is.
Dat is eigenlijk de opbouw van Paulus' betoog hier. En dat is zo volkomen logisch, en dat is ook precies wat volgens mij de conclusie hiervan moet zijn.
Als we zo Romeinen 10 behandelen, dan is het grote gevaar, dat wij het behandelen van nou, nou, weer een mooi stukje theoretische kennis. We weten hoe we gerechtvaardigd worden, en we danken God daarvoor, en we weten weer iets meer.
Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling van de vrouw. Ja, dat is wel degelijk de bedoeling, als je hier zit, en je weet niet hoe je gerechtvaardigd wordt door het geloof. Als je niet het offer van de Heer Jezus hebt aangenomen, dan is dat het eerste waar je op basis van Romeinen 10 over moet nadenken.
Denken, hoe krijg ik die status van de rechtvaardig, en hoe kan ik tot God komen? En als je dat nog niet hebt gedaan, ga er eerst eens over nadenken. Vraag iemand anders erbij om daar met je over na te denken.
Maar als je dat kent, dan is het inderdaad het gevaar dat het een stukje is, nou, weer een mooi stukje kennis. Maar dit stukje kennis moet afdalen naar ons hart, en moet ons in beweging gaan zetten.
En we hebben al precies gezien in welke beweging het Paulus zetten. Het zijn twee richtingen. De eerste richting is op de knieën. In gebed gaan. Voor hen die die gerechtigheid door het geloof nog niet kennen.
Paulus bidt op basis van dit betoog voor zijn volksgenoten. Voor de zaligheid van Israël. En dat mogen wij ook doen. Dat vergeten gebed van Paulus bidden. Bidden voor de redding van het Joodse volk.
En erachteraan ook gelijk bidden voor onze buren, onze familieleden, onze collega's die de Heer Jezus nog niet kennen. Bidden voor hun zaligheid. En de tweede richting is natuurlijk door op uitgaan.
En dat betekent niet allemaal dat we naar Australië of naar Taiwan of Peru hoeven. Nee, God heeft ieder van ons op een plek gesteld om tot zijn getuige te zijn.
En dat is zo geweldig. Ieder van jullie komt op plekken waar ik misschien nooit zal komen en andersom ook. En zo heeft God wereldwijd overal zijn kinderen zitten.
En we kunnen, ik zei, waar we elkaar broeders en zusters kunnen noemen. Waar wij zijn lid van het grootste netwerk ter wereld. Wij zijn lid van het lichaam van Christus.
God heeft overal zijn handen en voeten en overal zijn lichaamsdelen zitten om daar tot zijn getuige te zijn. En op die manier mag dit ons allemaal in beweging zetten.
Niet om fulltime de straat op te gaan. Ja, als de Heer U of Jou daar verroept, ga dat vooral doen. Maar tot hij daar niet specifiek voor roept, wees tot een getuige op de plek waar hij u gesteld heeft.
Eenvoudig weg door uw leven te leiden en daar zijn licht te laten zien. En wanneer hij de gelegenheden geeft om de mond open te trekken. En te beleiden van wat er in het hart leeft.
Dat evangelie moet uitgaan. Dus we kunnen inderdaad, als we nog eens even terugkomen op het begin, we kunnen met zoveel verlangens bezig zijn. Maar ik hoop dat dit verlangen toch op de eerste plaats komt te staan.
Het verlangen voor de zaligheid van Israël, maar net zo goed voor de zaligheid van een ieder om ons heen. Die de Heer Jezus nog niet kent. En al die andere dingen, die hoeven niet eens verkeerd te zijn.
Maar geen van die dingen is zo belangrijk als het kostbare evangelie en het offer van de Heer Jezus zelf. En ik hoop dat we dat allemaal mogen brengen op de plek waar God ons gesteld heeft.
Want hoe zal men anders van deze dingen horen? Amen.