Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen. Ik ben heel blij om hier te zijn. We gaan over het thema weerbarstige genade.
Weerbarstige genade. En we gaan lezen uit de Bijbel. Dat eerst uit de gelatenbrief. Gelaten hoofdstuk 5. Gelaten hoofdstuk 5.
Dat is onze hoofdtekst van vanmorgen. Maar voordat wij gelaten 5 lezen, lees ik drie versen uit gelaten 1. Gelaten 1, vers 6, 7 en 8.
En dan gaan we naar gelaten 5. Om vervolgens af te sluiten met een gedeelte uit Lukas. Maar dat zal ik zo zeggen. Eerst gelaten 1, drie versen.
Hoofdstuk 1, vers 6, 7 en 8. Ik verwonder mij erover. Hoofdstuk 1, vers 6.
Anders dan wat wij u verkondigd hebben.
Die zij vervloekt. Gelaten hoofdstuk 5. Vanaf vers 1. Sta dan vast in de vrijheid.
Waarmee Christus ons vrijgemaakt heeft. En laat u niet weer met een juk van slavernij belasten. Zie ik, Paulus. Zeg u dat als u zich laat besnijden.
Christus u van geen nut zal zijn. En nogmaals betuig ik aan ieder mens die zich laat besnijden. Dat hij verplicht is de hele wet te onderhouden. U bent van Christus losgeraakt.
U die door de wet gerechtvaardigd wilt worden. En daarmee bent u uit de genade gevallen. Want wij verwachten door de geest. Uit het geloof.
De hoop van de gerechtigheid. En Christus Jezus heeft namelijk niet het besneden zijn enige kracht. En ook niet het onbesneden zijn. Maar het geloof. Dat door de liefde werkzaam is.
U liep zo goed. Wie heeft u verhinderd de waarheid te blijven gehoorzamen. Deze overreding is niet afkomstig van hem die u roept.
Een beetje zuurdeeg doorzuurt het hele deeg. Ik vertrouw van u in de heren. Dat u niet anders gezind zult zijn.
Maar hij die u in verwarring brengt. Zal het oordeel dragen. Wie hij ook is. Maar ik broeders. Als ik nog de besnijdenis verkondig. Waarom word ik dan nog vervolgd?
Dan is immers het struikelblok van het kruis teniet gedaan. Lieten zij die u opruien zich maar afsnijden. Want u bent tot vrijheid geroepen broeders.
Alleen niet tot die vrijheid die aanleiding geeft aan het vlees. Maar dien elkaar door de liefde. We sluiten af met een paar versen uit Lukas 15.
Het bekende gelijkenis van de twee zonen.
De twee verloren zonen. En wij lezen alleen het verhaal of het stukje van de oudste zoon. Lukas 15 vanaf vers 25.
Ik ga even vanuit dat u het hele verhaal kent. En daarom veroorloof ik mezelf om bij 25 te beginnen. De jongste zoon is thuisgekomen.
Heeft zich bekeerd zou je kunnen zeggen. En is door de vader ontvangen. En de vader gaat een feest geven. Vers 25. Zijn oudste zoon was op de akker. En toen hij dichter bij huis kwam hoorde hij muziek en rijdans.
En nadat hij een van de knechten bij zich had geroepen. Vroeg hij wat er aan de hand was. Deze nu zei tegen hem. Uw broer is gekomen. En uw vader heeft het gemeste kalf geslacht. Omdat hij hem weer gezond teruggekregen heeft.
Maar hij werd boos. En wilde niet naar binnen gaan. Toen ging zijn vader naar buiten. En spoorde hem aan. Maar hij antwoordde en zei tegen zijn vader. Zie ik dien u al zoveel jaren.
En u hebt nooit uw gebod overtreden. En u hebt mij nooit een bokje gegeven. Om met mijn vrienden vrolijk te zijn. Maar nu deze zoon van u gekomen is.
Die uw bezit met hoeren opgemaakt heeft. Hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht. En hij, de vader, zei tegen hem. Kind, jij bent altijd bij mij.
En al het mijne is van jou. We zouden dan vrolijk en blij moeten zijn. Want deze broer van jou was dood. En is weer levend geworden. En hij was verloren.
En is gevonden. Ik wil kort nog even bidden. Voordat we hierover nadenken. Vader, we hebben uw woord geopend. En dat is altijd indrukwekkend.
Als de Bijbel open gaat. En u met ons praat. En u het evangelie. Uw zoon, de Heer Jezus, aan ons voorstelt. En ik wil u vanmorgen vragen. In de naam van de Heer Jezus.
Dat u ons wil helpen. Om te begrijpen. Wat u in dit gedeelte bedoelt te zeggen. En wat het inhoudt. Om uit genade te leven.
In Jezus naam. Amen. We staan met name stil bij Galaten hoofdstuk 5. En ik wil vanmorgen vier dingen met u, met jou doen. Ik wil eerst kijken naar genade en de galaten.
Dat doen we een beetje vanuit de bredere context van de brief. Het tweede wat we doen is genade en vrijheid. En dat doe ik met u vanuit hoofdstuk 5. Waar we die 13 versen hebben gelezen. Het derde is genade en wij.
Genade en wij. We doen vanmorgen meer dan Bijbelstudie. We doen ook aan toepassingen op ons eigen leven. En het vierde tot slot is genade en nu. Genade en de galaten.
Genade en vrijheid. Genade en wij. En genade en nu. Ik begin met een vraag. Het is misschien een beetje shocking zo aan het begin.
Maar ik doe het toch maar. Stel dat u vanavond voor de hemelpoort zou verschijnen. Dat is mogelijk toch? En God zou u vragen.
God zou jou vragen. Waarom zou ik je binnenlaten? Wat zou je dan zeggen? Er komt verschillende antwoorden.
Dat Jezus voor mij gestorven is. Het is een beetje een. Een rechtuit casus. Maar de vraag. Ik moet zeggen.
Het antwoord op de vraag. Laat heel veel zien. Wat wij begrepen hebben. Van het evangelie. Waarom zou God je binnenlaten?
Grofweg zou je kunnen zeggen. Alle antwoorden die beginnen met ik. Zit op het verkeerde spoor. Het antwoord dat begint met.
Omdat u. Omdat hij. Omdat Jezus. De rekening heeft betaald. Aan het kruisstierp. Mij vrijsprak. Hoe je het ook verwoord. Het gaat niet precies om de verwoordingen.
Geloof is niet een formule. Het is een zaak van het hart. Maar het is een zaak. Van vertrouwen. Op het offer van Christus. En dat alleen. Niet plus iets anders.
Dan heb je het evangelie. Vertroebeld. Te grabbel gegooid. Dan is het evangelie. Van Gods genade. Teniet gedaan. Waarom zou God je binnenlaten? Best een goede vraag hoor.
En dan moet je niet het zondagsschool antwoord geven. Maar je moet het antwoord geven. Vanuit je hart. Het antwoord geven. Vanuit je leven.
Zou ik willen zeggen. Waar steun jij werkelijk op. Als je voor Gods aangezicht. Komt te staan. Daar ging het bij de gelaten. Mis.
Ik zei eerst even de context van de brief. Genade. En de gelaten. Het is een van Paulus eerste brieven. Gepassioneerd. Op het scherpst van de snede.
Hij begint vriendelijk. In hoofdstuk 1. Zoals altijd. Groetie. Genade en vrede. Maar al heel snel. Is die vriendelijke bemoedigende toon eraf. In vers 6 van hoofdstuk 1.
Dat is uitzonderlijk snel. Voor Paulus. Valt hij met de deur in huis. Hij zegt. Ik verwonder mij erover. In Jip en Janneke taal. Ik ben verbaasd. Ik begrijp er helemaal niets van. Dat jullie.
Die door de genade van God geroepen zijn. Jullie zo snel afwenden. Van wat? Jullie wenden zich af.
Let op. Van de genade. En daarmee zegt hoofdstuk 1 vers 6. Wenden jullie af van God. Je wendt je af van de genade van hem.
Die je geroepen heeft. Dus je wendt je af van de genade. En daarmee wendt je je af van hem die je riep. Naar een ander evangelie. Dat is zo. Als ik deze kant op kijk.
En ik wend me af van de bloemen. En ik wend me naar de klok. Dan ga ik weg bij het een. Om me te neigen tot het. Ander. Terwijl.
Zegt Paulus vers 7. Er geen ander evangelie is. Jullie wenden jullie af. Naar een ander evangelie. Maar er is geen ander evangelie.
Al zijn er sommigen. Die u in verwarring willen brengen. Dat is misschien wel goed om even een streepje onder te zetten. Verwarring willen brengen.
En het evangelie van Christus willen verdraaien. Hé. Twee woorden met een V. Verdraaiing leidt tot verwarring. Nou dat heeft hij gezegd.
Hij is met de deur in huis gevallen. Hoofdstuk 1 vers 6 en 7. En dan begint hij de brief eigenlijk op te bouwen. En hij gaat eigenlijk helemaal terug naar het begin. En hij zegt. Joh mijn boodschap.
Mijn evangelie dat ik jullie gebracht heb. Is niet zozeer het evangelie van Paulus. Dat heb ik niet bedacht. Maar dat heeft God mij. Geopenbaard. En daarom verhaalt hij van zijn bekering. En roeping in hoofdstuk 1.
En beschrijft hij in hoofdstuk 2. Dat zijn apostelschap. Probeer me te volgen. Zijn apostelschap erkend is in Jeruzalem. Hij zegt. Joh ik heb niet zomaar een particuliere boodschap verkondigd.
Deze boodschap is in Jeruzalem. In het godsdienstige centrum van toen. De bakermat van het christendom. Daar is het goed gekeurd. En dan beschrijft hij in hoofdstuk 2. Het tweede gedeelte. Dat hij daarover zelfs een conflict heeft gehad met Petrus.
Toen ze in Antiochieën waren. Toen gingen ze met elkaar uit eten. Ze zaten met Jood en Heide aan tafel. Dat had God geopenbaard. Specifiek trouwens aan Petrus. Handelingen 10. En ze eten daar samen.
En dan komen er broeders van Jacobus binnen. Waarschijnlijk Judaïstische broeders. Die heidenen hun plek niet gunnen. En willen onderwerpen aan de Joodse inzettingen. En daar zegt Petrus.
Oeh. Dat vind ik toch een beetje spannend. En stiekem schijt hij zich af van de heidenen. Om de andere gelovigen te pleasen. En Paulus wordt boos. Hij staat op.
Hij legt zijn stuk eten neer. En hij gaat staan en zegt. Petrus wat doe je nu? Wat doe je nu? Paulus was niet uit op een robbertje vechten met Petrus.
Ze waren broeders. Geroepen in hetzelfde apostelschap. Om de gemeente te bouwen. Maar hier gaan wet en evangelie door elkaar. En Paulus voelt dat aan. Hij zegt. Dat gaat uiteindelijk leiden tot verwarring in de gemeente.
En hij vertelt dat verhaal. Niet om Petrus lelijk weg te zetten. Hij vertelt dat verhaal in deze brief. Om te laten zien. Hoe spannend het is. Met het evangelie.
Leef je uit genade. Of moet je daar toch werken bij? En in hoofdstuk 3. Zoemt hij dieper in. Hij zegt. Ik leg jullie uit hoe dat nou zit. Met geloof. En de wet.
In hoofdstuk 3. Het tweede gedeelte. Zegt hij. Nee nee. Het is door geloof alleen. Zoals het bij Abraham door geloof alleen was. Zo ook nu. Voor jood en heide. En dan in hoofdstuk 4.
Maakt hij de conclusie op. Hij zegt. Dus betekent dat we niet langer slaven zijn. Slaven moeten werken. Slaven moeten presteren. Maar we zijn zonen en dochters. Van de levende God. En hij illustreert dat met Hagar.
En Sarai. Ismael. En Isaac. Tweede gedeelte van hoofdstuk 4. En dan komt hij bij hoofdstuk 5. En volgt die kernachtige oproep in vers 1.
Sta dan in de vrijheid. De vrijheid. Broeders en zusters. Van de genade. Oké.
Ik heb jullie wat verteld over genade en de Galatius. De achtergrond van de brief. Nu kom ik bij het tweede punt. Genade en vrijheid. Dat behandelt hij vooral in dit stukje wat we gelezen hebben in hoofdstuk 5.
Kijk je in vers 1. Ik wil je vragen om mee te lezen. Daar zegt hij. Sta dan vast in de vrijheid waarmee Christus ons heeft vrijgemaakt.
Dat is misschien voor jou een hele bekende zin. Die je misschien vaak gelezen of gehoord hebt. Maar wat hier eigenlijk staat is wel heel opmerkelijk. Er staat eigenlijk. Je bent tot vrijheid bevrijd.
Je bent bevrijd. Vrij gemaakt zegt de HSV. In de vrijheid. Dus. Iemand is bij je gekomen. En heeft je uit die gevangenis bevrijd.
Om in de vrijheid te staan. Maar nu is jullie taak om in die vrijheid vast te staan. Of in die vrijheid te blijven. Nou daar ging het natuurlijk mis.
Je moet eraan vasthouden. Wat is het alternatief dan zeg je? Wat nou als je niet in de vrijheid blijft? Ik spreek vanmorgen tot christenen. Mensen die de heer Jezus hebben leren kennen. Zoals Paulus hier schrijft aan christenen.
Wat is het alternatief? Als je niet in de vrijheid blijft. Nou kijk vers 1b. Is dat je weer met een juk van slavernij belast wordt. Je komt onder een slavenjuk.
En het juk. Dat zijn wij niet zo gewend. Het juk is geen. Ja geen begrip in het Nederlandse spreken. Maar in het Joodse spreken was het juk een heel bekend beeld.
Namelijk het juk ging je aan. Aanvaarde je vrijwillig. En daarmee de eisen van een bepaald juk. Je als het ware schade je je schouders onder een juk wat op je werd gelegd.
En daarmee ging je de eisen aan. En Paulus zegt. Als je de genade vermengt met werken. Geloof vermengt met prestaties.
Dan kom je onder een juk van slavernij. Dan zeg je. Ik ben weer bereid. Om als een slaaf te leveren. Misschien zeggen.
Ja Leander ik vind dat nog wel een beetje abstract hoor. Vrijheid en genade. Waar heb je het dan precies over? Dat is een goede vraag. Toen. Dat moeten we eerst.
Straks komen we bij ons. Toen ging het om de besnijdenis. Kijk maar in vers 2. Zie ik. Paulus zeg u. Dat als u zich laat besnijden.
Christus u van geen nut zal zijn. En nogmaals betuig ik aan ieder mens. Die zich laat besnijden. Dat hij verplicht is de hele wet. Te onderhouden.
Waar is die weer? De besnijdenis. Echt een thema. In de eerste eeuw. In de vroege kerk. Paulus ben je tegen de besnijdenis. Even een eerlijke vraag Paulus.
Nee. Paulus was niet tegen de besnijdenis. Er staat zelfs in handelingen dat hij Timotheus liet besnijden. Vanwege de Joden. Om een betere ingang te hebben.
Om hen het evangelie te brengen. Ik denk zelfs dat je kan zeggen dat Paulus voor de besnijdenis was. Voor Joodse mannen. Waar hij hier tegen ageert. Is de besnijdenis.
Niet aan zich. Maar de waarde die men er aan toekende. Het werd namelijk een plus. Bovenop het verlossende werk van Jezus.
Dus je zou kunnen zeggen. Als je op bezoek was in de gemeente van Galaten. Op zondagmorgen. En je had na de dienst een koffiemoment. Dan zou er iemand naar je toe kunnen komen. En dan zeg. Geloof je in Jezus Christus?
En je zou zeggen. Ja. Hartstikke mooi. Prijs de Heer. Ben je ook besneden trouwens. Nee. Oh. Oké. Je bent niet besneden.
Is dat nou zo'n probleem? Gun die gemeente gewoon die hobby van de besnijdenis. Ze hebben Jezus toch ook. Ze hebben Jezus toch ook. Ze beginnen toch ook bij Jezus.
Ze hebben Jezus toch niet overboord gegooid. Nee. Was het maar zo. Dan was het tenminste duidelijk. Het zit hem in die verdraaiing. Weet je nog? Verdraaiing die leidt tot verwarring.
Het is een plus. En de ellende ligt in die plus. Wat is het gevolg dan zeg je? Hoezo is het een probleem?
Misschien ben je een beetje een kritische luisteraar. Gezond kritisch. Dat is heel goed. Waarom is het dan een probleem? Kom op. Niet te snel aannemen wat er gezegd wordt. Nou kijk in vers 4. Als je je laat besnijden.
In de hoop dat je daarmee een betere positie hebt in de ogen van God. Als je je laat besnijden. En je denkt. Yes. Hier is God blij mee. Yes. Ik hoor bij de besnedenen.
Weet je wat er dan gebeurt? En dit is het snijvlak van het evangelie. Let op. We gaan het zo toepassen op ons. Dan wordt het echt spannend. Ik denk. Met de besnijdenen.
Daar komen we wel uit vanmorgen. Maar er zijn andere thema's. Maar dan komen we zo. Waarom wordt het spannend? Nou. Peter Paulus zegt vers 4. Dan ben je van Christus losgeraakt.
Wat? Wat zeg je daar? Je wilt namelijk door de wet gerechtvaardigd worden. En de wet betekent hier. En dat moet je goed onthouden. Eigen inspanningen.
De wet is hier niet zozeer de 10 woorden. De wet is hier. Jouw prestaties. Iets wat jij kunt doen. Je leunt erop. Je komt voor de hemelpoort.
Je zegt Jezus. En trouwens Heer. Tussen haakjes. Ik ben ook besneden. Ja. Dat zeg je natuurlijk niet zo. Dat is het verneinig. Dat ga je vanmorgen niet zeggen.
Dat je op iets buiten Jezus steunt. Dat is niet echt populair in de kerk. Om dat te zeggen. Dat hoort niet bij de slogans die wij bezigen. Maar het punt is. Het is niet zozeer wat je zegt. Maar waar je op steunt.
Dat zit hier wat binnen. Waar je op hoopt. Waar je op vertrouwt. Waar je je aan vasthoudt. Voor dat moment bij de hemelpoort. Daar ben je je vaak niet zo bewust van. Je bent van Christus losgeraakt.
En het einde van vers 4. Kijkt u goed in uw Bijbel. Daarmee uit. De genade vervallen. Dus. Conclusie.
En ik hoop dat je dat met me meemaakt vanmorgen. Want ik wil niet over uw hoofd heen praten. Iedereen moet het kunnen begrijpen in de gemeente. Conclusie. Roem je in Christus.
Dan word je gerechtvaardigd door geloof alleen. Maar de achterkant daarvan is. Of anders gezegd. Een implicatie. Een gevolg daarvan is. Dat je in niets anders kunt roemen.
Het is Jezus. Amen. Maar ook Jezus alleen. En doe je er iets bij. Al is het voor 1%. Dan ben je uit de genade vervallen. Dan ben je van Christus losgeraakt.
Paulus zegt niet. Jullie zijn geen kinderen van God meer. Ik geloof niet dat dat rijmt met zijn overige leer. Maar wat hij wil zeggen. Jullie steunen niet meer op de genade. En jullie roemen niet meer in Christus alleen. Christus is jaloers.
Aha. Zeg je. Christus is een zondaar. Nee, nee, nee. Er is ook zondeloze jaloezie. Zoals ik jaloers ben als mijn vrouw. Als ik straks thuis kom koffie zitten drinken met een andere man.
En zo elkaar iets te verliefd aankijken. Dan word ik jaloers. Is dat heilige jaloezie? Ik hoop het wel. Het kan bij mij ook onheilig zijn. Maar het is niet verkeerd.
God is jaloers op Israël. En God wordt boos als Israël flirkt met andere goden. En Christus wil geroemd worden. Maar dan ook alleen geroemd worden.
Als ik dan gezegd heb, zegt Jezus, het is volbracht. Waarom steun je dan nog op iets anders? Je bent van Christus losgeraakt. Het is of, of.
Of je roemt in Christus. En Christus alleen. En je gelooft dat zijn offer voor 100% genoeg is. Genoeg is. Of je gaat weer op het spoor van de verdiensten en de werken.
Je zit of op dit spoor, weet je nog. Het ware evangelie. Of je wendt je daarvan af. En je gaat op het andere spoor. Het spoor van de werken. Waarbij je misschien zegt, 99% genade.
En 1% menselijke inspanning. Dan zit je op het andere spoor. Je hebt nog een vraag.
En misschien zeg je, misschien ook niet hoor. Ik schrijf hier zomaar een vraag in de schoenen. Dat wil ik niet doen. Maar het zou kunnen dat je de vraag hebt. Hoe zijn die mensen daar dan gekomen? Want je las net vooruit hoofdstuk 1. Dat ze geroepen zijn in de genade van God tot Christus.
Dus ze hebben het eerst wel begrepen, toch? Jazeker. Jazeker. Ze zijn er in teruggevallen. Hoe zijn ze daar gekomen? Wat denk je?
Wat denk je? Hoe is het misgegaan met de Galatiers? Dat kan, ja.
De invloed van de boze. De boze werkt met de waarleer. Absoluut. Ik zou er 2 antwoorden op willen geven. 1 uit het brede verband van de schrift. En 1 vanuit Galaten 5. Het eerste uit het brede verband van de schrift.
Weet u hoe het komt? Het zit in ons. Wij vinden het ontzettend moeilijk om van genade te leven. Genade is weerbarstig. Ja, zeg je, dat hebben vooral de Joden, toch?
Doe eens even normaal. Ook de Hollanders. Ook de heidenen vinden het moeilijk om van genade te leven. Zeker de Joden ook, ze worstelden daarmee.
Maar ook de heidenen. Wij willen zo graag onderhandelen. We vinden genade zo lastig. Je zou kunnen zeggen, ik heb een citaat van R.C. Sproul. Genade, zegt hij, is tegennatuurlijk.
We vinden het moeilijk om te leven in de hemelse verzorgingstaat. Genade, zegt hij, druist in tegen ons eergevoel.
Einde citaat. Ik noem een voorbeeldje. Want misschien ben je niet overtuigd. Het zou kunnen. Misschien word je ook niet overtuigd. Maar ik ga wel mijn best doen.
Om te overtuigen dat misschien jij het ook moeilijk vindt om van genade te leven. Er was deze man die had een prachtig houtsnijwerk gekocht. Heel erg mooi.
Het was echt detailistisch uitgesneden. Prachtig afgewerkt. Het had veel geld gekost. Hij wilde dat cadeau geven aan mensen die hem ontzettend dierbaar waren. En toen het houtsnijwerk af was, nam hij het mee.
Hij pakte het in. Belde aan bij die mensen. Mocht binnenlaten. Zeg, ik heb voor jullie een cadeau meegebracht. Het is echt een cadeau. Ik wil het heel graag aan jullie geven. Ik vind het heel fijn om dit ook aan jullie te geven.
En de mensen die het ontvingen, maakten het open papier eraf. Ze hielden heel erg van dit soort dingen. Dat wisten geven. Het stond op tafel. En ze bewonderden het een paar minuten. Zo, wauw. En de man die het ontvangen had, slaat op zijn kontzak en zegt, wat kan ik je ervoor geven?
Waar komt dat nu vandaan, hè? Wat wil je ervoor hebben? En als de gever zegt, ik wil er niets voor hebben.
Ik wil het je graag geven. Dan zeggen we soms, bijvoorbeeld als we een bosje bloemen krijgen, ah joh, dat had niet gehoeven hoor. Dat was helemaal niet nodig.
Wat is dat voor een rare uitdrukking? Hoe onbeleefd kun je zijn? Hoe onbeleefd kun je zijn? Had niet gehoeven. Je had je de kosten kunnen besparen.
Ja, dat is wat we zeggen, toch? We voelen ons een beetje ongemakkelijk. We voelen ons een beetje ongemakkelijk. Zo, hup, weldadigd.
Of je gaat met iemand uit eten en aan het eind zegt die persoon, hey, ik zal betalen. Ja, nee, nee, ik zal betalen. Ja, maar we kunnen toch delen? Nee, ik betaal. Oké, dan betaal ik de volgende keer.
Wat gebeurt daar nu? Wat gebeurt daar nu? Nou, zonder het groter te maken dan het is, we vinden het moeilijk om van het gegevene te leven.
Het zet ons in het krijt. Het druist in tegen ons eergevoel of tegen onze autonomie. Ik kan heus wel voor mezelf zorgen.
Ik kan ook wel wat aandragen. Jij hoeft het niet alleen te doen. Kunnen we niet samenwerken? Dat zeg je ook tegen God. Bedankt voor het offer van Christus. Kan ik er nog...
Het is eigenlijk niet nodig, maar... Weet je wat het is? Het is trots. Door te betalen willen we iets van onze waardigheid laten zien.
Iets van onszelf tonen. We willen onze eer vasthouden. Ja, maar zeg je, ik ben God zo dankbaar. Ik wil hem gewoon gehoorzaam zijn en ik wil gewoon doen wat hij zegt.
Prachtig, prachtig. Maar onderzoek je hart eens. Ben je aan het terugbetalen of leef je echt uit genade? Veel mensen erkennen als ze tot geloof komen hun faillissement.
Maar in de zagenwereld zijn er twee faillissementen. Je hebt faillissement, echt failliet. Einde verhaal. En je hebt surseance. Dat is uitstoot van betaling. Heel veel mensen zeggen bij hun bekering, als ze tot geloof komen, dank u Heer voor het offer van Christus.
Ik kan het niet betalen, mijn zonde. Maar u hebt het gedaan. Maar ik zal u terugbetalen. Met mijn goede leven. Met mijn kerkgang. Met mijn Bijbel lezen. Ik zal u laten zien. Dat ik iets u terug kan geven.
We vinden het moeilijk om van genade te leven. Dat is de eerste reden. Waarom de gelaten dagen komen zijn. En de tweede reden vinden we in de tekst. Kijk maar in vers 7. U liep zo goed. Als je dit een beetje eenvoudig zou vertalen.
Het ging zo lekker. U liep zo goed. U was zo goed bezig. U stond in de genade. Maar nu. Wie heeft u verhinderd de waarheid te blijven gehoorzamen? En deze vraag.
Plus het vervolg. Tot en met vers 13. Geeft. Ja daar komt de aap uit de mouw. Wie heeft u verhinderd? Daar zit iemand achter. De boze werd net gezegd. Zeker. Maar hier is het nog concreter.
Vers 8. Deze overreding. Deze switch. Deze overtuiging. Is niet afkomstig van hem die u roept. Nou het is in ieder geval niet van God. Zegt Paulus vers 8. Vers 10.
Ik vertrouw van u in de heren. Dat u niet anders gezind zult zijn. Maar hij. Hij. Die u in verwarring brengt. Zal het oordeel dragen.
Wie hij ook is. Weet je wat het hier is? Het zijn. Mensen. Mogelijk ook broeders. We weten het niet precies. Die een ander evangelie verkonden.
Het zijn leraren. Het is verkeerd onderwijs. Hé. Dat is belangrijk. Verkeerd onderwijs. Kan ons op een verkeerd spoor zetten.
Mensen die de besnijdenis promoten. En daarmee de gelovigen. In een verkeerd spoor brengen. Het effect is verwarring. En Paulus zegt.
Vers 11. Dan is het struikelblok van het kruis. Teniet gedaan. Waarom word ik dan nog vervolgd? Met andere woorden. Paulus. Je had je die ellende.
Die vervolging van de joden. Wel kunnen besparen. Hij zegt. Dat is nou juist. Het struikelblok van het kruis. Dat het het kruis alleen is. En als ik had gezegd. Jezus plus de wet. Jezus plus de besnijdenis.
Jezus plus mijn kennis. Jezus plus. Plus. Plus. Plus. En dan had ik waarschijnlijk nooit in de gevangenis gekomen. Het struikelblok van het kruis.
De ergernis van het kruis. Broeders en zusters. Ook in de 21ste eeuw. Is dat het het kruis alleen is. Jezus Christus en zijn offer. Alleen.
En aan vers 12. Volgde een cynische opmerking van Paulus. Lieten zij die u opruien. Letterlijk staat daar. Ana statountes.
Zij die u in opstand brengen. Opstand tegen het ware evangelie. Lieten zij zich maar afsnijden. Zegt de Nederlandse vertaling. Weet je wat daar letterlijk staat?
Daar staat letterlijk ontmannen. Kastreren. Als zij dan zo de besnijdenis promoten. Zegt Paulus. Dan maar helemaal. Ik zal niet in details treden.
Voordat ik naar de toepassing tot nu ga. Wil ik nog één dingetje zeggen. Als er in de gemeente. Een cultuur komt van Jezus plus.
Dat is vaak onder de waterlijn. Zonder dat je erdoor hebt. Zonder dat dat benoemd wordt. Jezus plus. Weet je welke cultuur je dan in de gemeente krijgt? Eentje van Galate 5 vers 15.
Maar. Als u elkaar bijt. En verslindt. Pas dan op. Dat u niet door elkaar verteerd wordt.
Als er namelijk iets toe te voegen is aan het offeren van Christus. Als Christus 90% heeft gedaan. En de 10% van ons gelovigen moet komen. Weet je.
Dan gaat het in de gemeente vaak over die 10%. Die moeten we immers toevoegen. En weet je wat je dan krijgt in de gemeente? Dan gaan we naar elkaar kijken. Want Henk zit op 8.
En hij zit op 7. En Margriet zit op 6. En we kunnen die 10% ook invullen. Die gaan we categoriseren. Daar gaan we criteria voor bedenken. Wat maakt jullie geestelijker? Ja dat is de dood in de pot.
Dan wordt de gemeente gewoon een plek om je geestelijkheid te bewijzen. Je vroomheid te tonen. Weet je wat je dan ook krijgt? Concurrentie. Vergelijking. Vergelijking.
De wet bewerkt vergelijking. Want je kunt scoren. En de een haalt een 10. En de ander haalt een 8. En de ander een 6. En we gaan met elkaar bezig.
We roemen niet meer in die 9. Nee onze ogen is op die 10. Snap je? Snap je dat dat een probleem is? Vooral omdat Christus daarvoor niet de eer krijgt voor de volle 100%.
Paulus zegt. En daarom vind ik dit zo'n mooie brief. Het is een beetje scherp hè. Misschien vindt u dat vanmorgen ook een beetje contrastief hè.
Maar dat moet u mij vergeven. Ik probeer in de stijl van de gelaten brief te spreken. Immers dit is de tekst die we voor ons hebben. Paulus zegt. Sta dan vast in de vrijheid. Kom op. Terug naar die vrijheid zegt hij.
En laat je niet weer als een slaaf behandelen. Niet leven als een slaaf. Houd eraan vast. Jij zegt. Ik ben toe aan de actualiteit. Ik ben nog nooit benavond in de reddingsark om besneden te worden.
Kan je het eens wat hedendaagse maken. Inderdaad. Dat gaan we doen. Genade en wij. Het derde. Genade en wij. Ik ga met jullie een test doen. Je kan gewoon blijven zitten. Je hoeft ook niks te zeggen.
Maar we gaan een test doen. Een test of wij er misschien ook aan lijden. Ik doe een test aan de hand van een goede en een slechte dag.
Ik begin met een goede dag. Stel. Morgenochtend op maandag. Wordt u wakker. U bent vroeg wakker en u gaat uw Bijbel lezen. U hebt een goede stille tijd. En u geniet van het woord van God.
En u ervaart een gemeenschap met de Heer Jezus. U staat op. U neemt uw ontbijt. Jij neemt uw ontbijt. Misschien met de mensen bij je. En je bent verbazingwekkend geduldig. Dat de dingen niet helemaal klaar staan.
Je bent zelfs bereid om een stapje extra te lopen. En je gaat op weg naar je werk. Of naar je studie. Je stapt in de auto. Je rijdt niet te hard. Dat ben je toegenijgend. Maar je doet het niet. Je kan je goed beheersen.
En op je werk heb je een fijne dag. Je hebt oog voor je collega's. En je merkt dat je afgestemd bent op de Heer. En dat je een aanhouding hebt om te willen dienen.
Om niet met jezelf te komen. Om je eigen verhaal te vertellen. Maar om te luisteren. En interesse te tonen. Je komt s'avonds thuis. Je gaat weer aan tafel. Misschien met degene die bij je horen.
Je familie, je gezin, je kinderen wellicht. Of je ouders. Kan ook een hele uitdaging zijn. Maar ook die doorsta je die test. Ook die test doorsta je. En s'avonds loop je nog eens een rondje door de tuin.
En je geniet van de goedheid. En de granade van God. En dan komt de buurman. Die klopt op de schutting. En hij zegt. Hé. Ik heb een vraagje aan je. Ik begrijp dat jij christen bent. En je zegt.
Ja, dat klopt. Ik heb dat deze dag wel ervaren. Ik ben christen. En je zegt. Joh. Ik ben al een tijdje lang aan het nadenken over het doel van het leven. Zou je mij eens wat meer kunnen vertellen over het christelijk geloof?
Heb je even? Gelooft u? Geloof jij? Dat als jij de buurman dan s'avonds het evangelie gaat vertellen. Dat God je gaat zegenen.
Dat God je gaat helpen om dat vrijmoedig te kunnen vertellen. Ja, zegt u. Waarom gelooft u dat? Het is dinsdagmorgen.
Je verslaapt je. Heb je dat wel eens? Of durf je het niet te zeggen? Waarom eigenlijk niet? Het gaat helemaal mis.
Je leest niet uit je Bijbel. Eerlijk is eerlijk. Je kan net tijd vinden om je kleren aan te trekken. Wat slapen is uit je ogen te doen. Je ontbijt doe je half. Je bent ook behoorlijk ongeduldig. Naar je vrouw die eigenlijk wat dingetjes had klaar moeten zetten.
De sleutels van je auto zijn ook kwijt. Het is de zoveelste keer. En innerlijk vreed je je op. Misschien ook uiterlijk. In de auto.
Waarom mag je daar maar vijftig? Op je werk. Je collega begint over dat ene dossier waar hij al zo vaak over gezeurd heeft.
En innerlijk merk je echt van, ga de boom in. Je komt s'avonds thuis. Het avondeten loopt ook niet zo lekker. En om je frustratie een beetje te luchten, doe je een rondje door de tuin.
En daar is de buurman. En hij stelt je dezelfde vraag. Gelooft u dat God u wil zegenen?
Als u uw buurman het evangelie vertelt? Zo ja, waarom?
En zo nee? Ik denk dat er niemand nee zegt. Ik zou misschien moeten vragen. Geloof je dat God je wil zegenen op dinsdagavond zoals hij je wil zegenen op maandagavond?
Op die goede dag. En waarom zit er verschil? Even voor de helderheid.
Als je een dag met Jezus hebt geleefd en in zijn nabijheid hebt gewandeld, verkondig je waarschijnlijk s'avonds met meer plezier en meer vrijmoedigheid het evangelie. Dat mogen duidelijk zijn. Maar dat is niet de vraag die ik je stel.
De vraag is, kan God je zegenen? Op dinsdagavond. Snap je het verschil? Natuurlijk is die maandag veel beter dan de dinsdag voor jezelf en misschien ook voor de buurman.
Maar de vraag is, staat het God vrij jou op dinsdagavond te zegenen? Het antwoord op deze vraag is ja, zoals het hem vrij stond op maandagavond.
Waarom werd je op maandagavond gezegend, op die goede dag? Was dat omdat je zo geleefd had? Nee. Weet je waarom? Omdat God genadig is. Daarom wil hij zegenen. Waarom op dinsdagavond?
Omdat God genadig is. Jouw beste dag, die maandag, is niet goed genoeg dat je geen genade meer nodig hebt. Als je van die maandag beweert, God gaat de buurman zegenen omdat ik vandaag zo geleefd heb.
Weet je wat je dan eigenlijk zegt is, God zegent mij op basis van mijn inspanningen. Je bent van het evangelie losgeraakt. Je leeft niet meer 100% uit genade. Heb je die dag, die maandag, heb je die dag God lief gehad boven alles en daarnaast als jezelf.
Inderdaad, je reed 50 en je was vriendelijk tegen je vrouw en je collega. Maar heb je die dag in alles, in woorden, daden, gedachten, houdingen en motieven, de eer van God boven alles gehad?
Nee. Sterker nog, je hebt ook op maandag heel veel gezondigd. En het meeste weet je niet. Dat bespaart God je. Omdat je er triest van zou worden. Op maandag leef je voor 100% van genade.
En op dinsdag ook. Op dinsdag ben je het misschien meer bewust, hopelijk, dan op maandag. Maar beide dagen liggen in de genade van God.
God rekent niet met onze inspanningen. Dat is het evangelie van Gods genade. En natuurlijk is het zo dat God een leven van gehoorzaamheid wil zegenen.
Natuurlijk is het zo dat God veel meer vreugde en vrijmoedigheid geeft als je met hem in het licht wandelt. Daar heb ik niks tegen. Maar de vraag is, kan God het? Dat is de vraag. Ik heb het over het fundament waar je op je staat.
Ik heb het niet over het levenshuis. Waarin jij je verantwoordelijkheid en waarin gehoorzaamheid in plaats zit. Ik heb het over het fundament. Hoe ben jij gered? Nog een keer. Een goede dag is nooit goed genoeg om te kunnen zeggen, ik heb Gods genade niet meer nodig.
En een slechte dag is nooit slecht genoeg om te zeggen, hij is te slecht. Zodat hij buiten Gods genade valt. Een gelaten roemde in de besnijdenis.
Dat was hun plus. Wat kunnen onze plussen zijn? Wat kan bij ons die 10% vullen? Misschien je bijbelkennis?
Misschien je betrokkenheid in de gemeente? Je inzet. Je trouw in de gemeente. Jij bent er vanmorgen. Je gebed.
Waren er maar meer christenen die volharden in het gebed en was de bidstond maar wat drukker bezocht? Vind je? Gebed is echt belangrijk hoor, gemeente.
Misschien je evangelisatieijver. Hoe komt het dat er andere christenen en zo weinigen de straat op gaan? Waarom is het voor jou zo belangrijk?
Misschien de doop. Je bent vanmorgen te gast in de reddingsark en straks bij de koffie. Zeg je, ik heb Jezus leren kennen, ik ben een christen geworden. En er is zomaar iemand die je vraagt, misschien ben ik het wel.
Ben je ook gedoopt? Misschien begrijp je het nu niet meer. Ja, maar evangelisatie, doop, gebed, betrokkenheid, bijbelkennen zijn het goede dingen.
Zeker. Maar niet voor het fundament. Slechte dingen voor het fundament. Het zijn gevolgen. Uitdienen van dankbaarheid, omdat je de genade hebt leren kennen.
Maar als je er op bouwt voor de hemelpoort, zeg maar, loop je levensgevaar. Wacht maar tot je dus een slechte dag hebt en niet meer kan bidden. Of dat je een been breekt en niet meer kan evangeliseren.
Of dat je jezelf een beetje tegenvalt en door het ijs zakt met al je vroomheid. Of God je iets meer laat zien van de motieven van je hart.
Dan kom je erachter. Het is genade alleen. Het kunnen ook theologische dingen zijn waar je op steunt. Het kan je visie op de eindtijd zijn.
Je hoeft maar op de Bijbelkring te zijn. En die ene broeder begint er altijd over. Waarom is dat zo belangrijk voor hem? Je visie op Israël.
Je visie op de gaven van de geest. Je ervaringen met God misschien. Zeg ik heb dit van God ervaren deze week. Misschien je dingen die je activiteiten.
Misschien steun ik wel op mijn preken. Dat moet u mij straks eens vragen. Of misschien op je bekeringsgeschiedenis.
Je hebt zo'n indrukwekkend verhaal vinden. Eigenlijk merk je steunt niet meer op de genade die die geschiedenis geschreven heeft. Maar je steunt op de geschiedenis zelf. Op de ervaring. Of op je toewijding.
En stoor je je mateloos. En al die christenen die maar van genade praten. En er in hun leven niks van vrucht en groei zichtbaar wordt. Ja, als je God hebt leren kennen dan zal het in je leven ook.
Is dat waar? Dat is helemaal waar. Maar waar steun je op? De gedachte dat wij Gods zegen verdienen laat zien dat we niet beseffen hoe zondig wij werkelijk zijn.
En de gedachte dat we Gods zegen zouden verspelen door onze fouten laat zien dat we niet werkelijk beseffen hoe genadig God is.
Wij moeten het altijd hebben van zijn onverdiende gunst. En er is nooit een dag.
Ook niet met al die plussen die ik net noemde. Ook al gaat het nu lekker in je geestelijk leven. En groei je. En heb je het over dit en heb je dat ontdekt. Er is nooit een dag dat je op basis van je nieuwste inzichten.
Of je nieuwste vorderingen. Of je geestelijke prestaties. Voor God kan staan. En kan menen dat je nu wel waardig genoeg bent om 1 of 2 of 10 procent bij te dragen.
Christus plus. Als je dat denkt. Dan noemt de Bijbel je een fariseer. En de keerzijde is altijd.
Dat je neerkijkt op die gelovige. Die alleen maar in genade groent. Zoals die fariseer neerkeek op die tollenaar.
Die slechts kon hopen op genade. Echt waar. Ik houd erover op. Maar ik wil het vanmorgen ernstig tegen je zeggen. Als jij denkt.
Als u denkt. Als u bent gaan denken. Dat is het punt. Dit zijn kwaaltjes die openbaren zich. Naarmate je geestelijk langer onderweg bent. Aan het begin ben je je zo bewust van Gods genade.
Toen je je liet dopen. Of toen je je getuigenis gaf. Toen je als jongere tot geloof komt. Maar je bent nu 5, 10, 20 jaar verder. En stiekem. Leun je op je staat van dienst.
Het is de dood in de pot. Echt waar. Het is de dood. In de pot. En die man die zich op de borst slaat. En zegt. Heer wees mij zonder genadig.
Die heeft het juiste zicht op zichzelf. Die gaat gerechtvaardig naar huis. Die doet thuis een vreugdedans. Omdat God genadig is. Die fariseer. Die was gisteren iets blijer.
Omdat hij wat langer had gebeden. En vandaag wat minder blij. Want hij steunt op zijn geestelijke prestaties. Tot slot.
Misschien zeg je. Heb je het over mij? Weet ik veel. Ik sta hier niet om u te beoordelen.
Ik sta hier om het woord van God uit te leggen. Misschien kan dit je helpen. Misschien kan het mij helpen. Misschien kunnen we het daar straks over hebben.
Weet je waar je het aan herkent? Dat je niet meer alleen uit genade leeft. Dan lijk je een beetje op die oudste zoon. Die zich vreselijk ergert aan dat genadefeestje in de boerderij.
Waar die jongste zoon thuis is gekomen. En zijn vader hem nota bene nog aan vaart heeft ook. En het gemeste kalf waar jij al zo lang op hoopte.
En waar je al jaren je best voor deed. Dat dat kalverkeer op jouw bord terecht kwam. Nota bene wordt het aan je broertje gegeven. Moet niet gekker worden. Ik noem je vier kenmerken van die oudste zoon.
Ik leg ze niet uit. Ik noem ze alleen. Weet je wat het eerste is? Hij kijkt neer op anderen. Hij zegt tegen zijn vader. Die zoon van u. Mensen die niet meer uit genade leven. Christenen die niet meer uit genade leven.
Kijken neer op anderen. Ze vergroten de zonde van de ander. Ze praten ook over anderen. Roddel en rivaliteit. Hebben post gevat in het denken van de oudste zoon.
Hij kijkt erop neer. Weet je hoeveel kerken daarmee worstelen. Dat we neerkijken op elkaar. Dat gaan we allemaal niet zeggen. Daar zijn we allemaal veel te braaf voor.
Ik heb het vanmorgen eigenlijk niet over wat we zeggen en doen. Ik heb het vanmorgen over wat we bedenken. Wat we hier bedoelen. We hebben in de kerk wel geleerd om ons te gedragen.
Wat we bedoelen. Je kijkt neer op anderen. Heb je er soms last van? Dat soort christenen. Die niet eens visie hebben voor dit.
Weet je wat het tweede kenmerk is van je oudste zoon? Niet schrikken hoor. Vreugdeloosheid. Vreugdeloze christenen.
Doorgaans zijn dat christenen die de genade hebben verlaten. Genade doet je juichen. Genade doet je huilen over zonde. En doet je juichen over vergeving. Ha!
Dat is die jongste zoon. Maar oudste zonen zijn vreugdeloos. Weet je wat hij tegen zijn vader zegt? Hij zegt, al jaren werk ik voor u. Wat een vreselijke uitspraak.
Er zit geen grijntje vreugde in. Ik werk voor u. Al jaren. Dat heeft hij bijgehouden. Hij weet zijn staat van dienst. Het derde kenmerk van een oudste zoonachtige christen is boosheid.
Hij wordt boos. Lucas 15 was 28. Hij werd boos en wilde niet naar binnen gaan. Hij vindt het oneerlijk. Weet je hoe het komt dat je het oneerlijk vindt?
Je denkt in een verdienmodel. Voor wat hoort wat. Soms kom ik het tegen. Bij christenen die bijvoorbeeld ziek worden.
Of die hun baan verliezen. Dat ze zeggen, jongens luister ik ga al 40 jaar naar de kerk. Ik ben zoveel jaar oudste geweest.
Ik heb altijd de muziek gedaan. Die en die zijn afgehaken. Maar ik ben gebleven. En nu word ik ziek. Weet je wat dat verraad?
Je dacht met God te kunnen onderhandelen. Ik ben trouw in de gemeente. En u gaat mij zegenen. Je leeft niet in genade.
Maar denkt vanuit een verdienmodel. Je bent boos. Het is niet eerlijk. En tot slot. Ik denk het meest brede kenmerk van een oudste zoonachtige christen.
Is dat genade je onzeker maakt. Jouw denken maakt je onzeker. Moet je die oudste jongen even zien. Daar staat hij bij zijn vader.
Even een plaatje in je hoofd. Die vader gaat naar buiten. En hij zegt. Ik spoor je aan om naar het feest te komen. En daar staat hij met zijn kruiwagen. En met zijn schop. Hij is hard aan het werk. Uiteraard. Dat werken heeft hij nodig.
Om iemand te kunnen zijn. Om te kunnen beroemen. En weet je wat hij tegen zijn vader zegt? Ik krijg medelijden met die jongen. Weet je wat hij zegt? U hebt mij nooit een bokje gegeven.
Daar ligt dat kalf te braden. En een bokje hebt u mij nooit gegeven. Weet je wat hij eigenlijk denkt? Doe ik het wel goed genoeg?
Hoe werkt dat nu bij u? Die sukkel. Die krijgt dat gemeste kalf. En ik heb nooit een bokje gekregen. Hoe zit dat? Hoe is uw rekenmodel? Hoe is uw betalingsmodel pa?
Ben ik wel goed genoeg? Hij is onzeker. Hij snapt niet wat het is om uit genade te leven. Veel christenen worstelen met onzekerheid.
Ben ik wel goed genoeg? Ben ik wel in tellende gemeente? Op maandag kan ik wel geloven dat God me ziet. Maar op dinsdag. Ik voel me zo leeg.
En helemaal als je op dinsdagavond op de Bijbelkring komt en je ene broeder heeft zijn mond vol over de Bijbel en die over zijn evangelisatie en die over dit.
En jij zit daar en je schrompelt eigenlijk weg. Je denkt van, ik heb niet zoveel in mijn handen. Wat ik kan laten zien. Herken je dat?
Ik heb goed nieuws voor je. Het hoeft ook niet. Je leeft uit genade. En alles wat je doet en groeit en onderneemt als christen, neem het serieus.
Vorige week hebben jullie gehoord over werk je zaligheid uit met vrees en beven. Absoluut. Maar dat is het huis, niet het fundament. En als je het om elkaar gooit, dan zul je vroeger of later tegen de lamp lopen.
Omdat je Gods model van genade niet echt in je hart omarmd hebt. Ik ga je een spannende vraag stellen. Waar is die dan?
Na lang praten. Begrijp jij met je hart wat genade is? Ken je de vrijheid van genade?
Zeg je met je hart als je voor de hemelpoort staat? Heer, het is alleen het offer van Christus. Ook al heb je een staat van dienst van 90 jaar.
En heb je met het verst geschopt in de christelijke wereld. Hield je de beste preken? Was je de beste leider? De beste muzikant? Maar zeg je, ik zal mij op niets anders beroemen dan op het kruis van Christus.
Die mensen die dat met hun hart zeggen, die staan in de vrijheid. Op hun goede dag, maar zeker op die slechte dag. Ik promote niet slechte dagen. U begrijpt me goed hè?
Ik heb het over het fundament. En daarom is mijn oproep. Genade en nu. Dat was mijn slot. Genade en nu. Predik het evangelie aan jezelf.
Predik het aan de wereld. Maar vanmorgen zeg ik, predik het aan jezelf. Het evangelie van Gods genade. Sta smorgens op en bedenk. Ik leef niet van mijn prestaties.
Ik leef van de genade van God. Christus zei, het is volbracht en daar roem ik in. Al het andere wat ik doe, is dankbaarheid. Het is dankbaarheid en het is geen uitstel van betaling. Pas op.
Het is niet uitstel van betaling. Het is genade. Weet je wat je moet doen? Je moet jezelf beschouwen als de jongste zoon. Als je hier vanmorgen zit en je zegt, oh ik zit op het verkeerde spoor. Ik heb heel goed nieuws.
Dus beschouw jezelf als de jongste zoon. Ga terug naar de vader. Erken dat je dat gedaan hebt. Dat je met hem hebt willen onderhandelen. Ga terug en ontvang de kus van de verzoening opnieuw.
De mantel van de gerechtigheid. De ring. Als bewijs van zoonschap. Die leven uit genade. Die geadopteerd zijn. De schoenen. De sandalen.
Als bewijs van een nieuw leven. Wat je uit genade hebt ontvangen. En geniet het feestmaal. In de boerderij. Ja de deur is smal.
Alleen nederige mensen gaan binnen. Die erkennen dat ze van genade moeten leven. Die geen keus hebben. Die gaan binnen. En die vieren het feest. Met de vader. Weet je wat dan in de kerk gebeurt? Dan wordt de kerk.
Ik zeg het in zijn Engels. In community of grace. Dan komen we hier niet om onze vroomheid te vieren. Maar dan vieren we de goedheid van God. Dan zegt de een tegen de ander. De nieuweling tegen de ouder die al veertig jaar zit.
Ik leef van genade. Niet ik. Maar hij. En weet je wat dan het gevolg is? Dan kan je straks als je naar huis loopt. En je ziet een tollenaar op een bankje zitten.
Of een prostitueel lopen. Daar kan je naast staan. Weet je waarom? Je bent verlost van die ergelijke hoogmoed. Dat jij zoveel beter bent. Je zegt. Joh, ik ben net als ik.
Ik moet het van genade hebben. En jij ook. Deze mensen kunnen met zondaren omgaan. Weet je waarom? Omdat ze er zelf in zijn. Wordt een aangename sfeer in de gemeente.
En een zegen. Voor de wereld. Voor de wereld. Ik sluit af met een korte anekdote.
Heel kort. Ik zag laatst een filmpje. Van een dienst in de gevangenis. Waar criminelen. Die tot geloof gekomen waren.
Een lied zongen. Een christelijk lied. Bekeerde. Ex-criminelen. Ze zaten hun straf uit. En ze zongen het lied. Ik ben zo blij. Want Jezus redde mij.
Toen ik in de put zat. Trok hij mij eruit. En ze juichten. Het was echt. Het ging eraan toe jongen. Dus ik kreeg dat via WhatsApp toegestuurd. En ik stuurde aan die broeder die mij dat stuurde.
Ik zeg zo. Dit gaat nogal af. Fanatiek. En toen schreef hij iets terug. Waar ik mijn preek mee afsluit. En die moet mij goed begrijpen. Maar hij zei. Ja Leander. Zei hij.
Het is soms beter te vertoeven met de boeven. Dan te zingen met de vrome ouderlingen. Om over door te denken.
Amen. Amen.