Op Reis

Spreker

Daniël Douma

Date
Jan. 8, 2023
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders, zusters. Goed om weer in jullie midden te zijn.! Het is alweer even geleden. Misschien dat u zich nog kan herinneren.

Vorige keer heb ik het gehad over de gezindheid van de Heer Jezus Christus in Filipense 2. En ik wilde eigenlijk maar gewoon verder gaan waar ik gebleven was. Dus dat is dan vanaf vers 12.

Maar voordat we dat gaan lezen wil ik eerst graag een moment nemen van gebed. Nou liefdevolle Vader, trouwe God, we danken u dat u uw woord gegeven heeft.

Dat u genade gegeven heeft aan ons en dat we daaruit mogen leven. Als een kind de Heer dat zelf de weg niet vindt. Heer mogen we ons vasthouden aan dit woord en daardoor ook gevoed en onderwezen worden.

Heer, ons gebed is ook vanmorgen dat wanneer we uw woord openen, dat u ook met uw geest daarin wilt werken. Dat het ingang mag vinden in ons hart en ons mag vormen.

Heer, want wij kunnen dat niet zelf. Wilt u mij daarin ook de woorden geven en de rust? Heer, we bidden dat zo uit afhankelijkheid en door genade. Amen.

Ja, ik wil met jullie lezen Filipense 2 vanaf vers 12. Daar staat bij mij boven aansporing tot heilig leven. Dan lezen we daarom mijn geliefden, zoals u altijd gehoorzaam geweest bent.

Niet alleen zoals in mijn aanwezigheid, maar nu veel meer in mijn afwezigheid. Werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven. Want het is God die in uw werk zowel het willen als het werken naar zijn welbehagen.

Doe alle dingen zonder morren en meningsverschillen, opdat u onberispelijk en oprecht zult zijn. Kinderen van God, smetteloos te midden van een verkeerd en ontaad geslacht, waaronder u schijnt als lichten in de wereld.

Door vast te houden aan het woord van het leven, mij tot roem met het oog op de dag van Christus. Dat ik niet te vergeefs heb hardgelopen en mij ook niet te vergeefs heb ingespannen.

Maar al word ik ook als een plengenoffer uitgegoten over het offer en de bediening van uw geloof. Ik verblijf mij en ik verblijf mij met u allen.

En u verblijft zich ook daarover. Verblijf u dan met mij. Ja, wat ik zei de vorige keer gehad over de gezindheid van de Heer Jezus Christus.

En dat deze gedachte daar gelijk op aansluit, dat zie je ook wel aan het eerste woord. Als hij zegt, daarom mijn geliefde. Dus hij bouwt voort op die gedachte van dat wij die gezindheid van de Heer Jezus Christus zouden moeten hebben.

Hij schetst ook het leven van de Heer Jezus Christus. En vervolgens is de oproep van, dat zou ook onze gezindheid moeten zijn. En dan staat er, werk uw zaligheid uit, werk aan uw zaligheid met vrees en beven.

Nou, dat zijn denk ik drie woorden waar we niet zoveel van houden. Dat is werken, vrezen en beven. En dan zien we al die drie woorden hier bij elkaar in één zin.

En dan heeft het ook nog een keer te maken met zaligheid. Dus hoe zit dat dan? Wij denken bij werken, ja hoezo werken? We zijn toch door genade zalig geworden en gered.

En hoe moet ik dit dan zien? En vrees en beven, ja God is toch toegankelijk en we hoeven toch niet bang voor hem te zijn. En dus het is altijd weer mooi hoe het woord van God, wat dan gaat, weer wakker schudt.

En ons weer scherp houdt van, ja, oké, wat betekent dit? En nou ja, goed, daar willen we naar gaan kijken vanmorgen. En mijn doel is vanmorgen is, ja, tweeledig.

En dat is allereerst om te kijken van, oké, wat betekent dit nou? Hoe moeten we dit lezen in de context? En daarnaast ook een paar praktische handvaten van, oké, en hoe ziet dat er dan praktisch uit in ons leven?

Hoe kunnen we dan werken aan die zaligheid met vrezen en beven? En om te begrijpen wat hier staat, is het ook allereerst goed om vast te stellen wat er niet staat.

En hoe we dat misschien, als we dit nog niet vaker hebben gelezen of niet zo bekend zijn met deze tekst, misschien toch geneigd zijn om het te lezen. Maar wat er niet staat is van, werk om uw zaligheid te verkrijgen.

Of werk om uw zaligheid te verdienen. Nee, dat staat er niet. Er staat werk aan uw eigen zaligheid.

Dus met andere woorden, het gaat over iets dat de Filipensen hier al hebben. Maar waar ze vervolgens mee verder zouden werken.

En waar ze mee door zouden gaan. Dus, als ik het aan een voorbeeld duidelijk mag maken, aan de hand van een voorbeeld. Iemand zou tegen jou of mij kunnen zeggen van, werk voor mij.

En dan krijg jij van mij een stuk land. Dus dan ga je voor diegene aan de slag. En dan is dat stuk land de beloning op het werk wat jij voor die persoon doet.

Maar iemand zou ook kunnen zeggen van, kijk hier heb jij een stuk land. Alsjeblieft. Maar nou is het aan jou om daarop te gaan werken.

Om de rijkdommen die zich op dat land en in dat land zich bevinden, om die naar boven te halen. Om de schatten, de voedsel, de voedingsstoffen die zich daarin bevinden, om dat eruit te halen.

Maar misschien ook wel de schatten. De edelgesteenten ofzo. En dat je die uit het land naar boven haalt. Nou zo is het in wezen met onze zaligheid ook.

We hebben dat gekregen. Maar nu is het aan ons om daar op te gaan werken. Om dat verder zichtbaar te maken. Om dat te gaan uitwerken.

Wat hij aan ons heeft gegeven. En dan denk ik ook aan die gelijkenis van de ponden. Waar de landheer ook zegt tegen zijn dienstknechten. Hier heeft u een pond. Doet handel.

Totdat ik terugkom. En zo is dat in wezen ook met de zaligheid, de redding die wij hebben ontvangen. Maar nou is het ook aan ons om daarmee verder te gaan werken.

Om dat uit te gaan werken. En hij zegt daar ook bij van werk aan uw eigen zaligheid. En bij ons klinkt dat nog wel wat meer als van dat het om het persoonlijke gaat.

En dat zit er zeker in opgesloten. Om jouw persoonlijke zaligheid. Maar in het Griek staat dat in het meervoud. En wat dat wil zeggen is wat hij eigenlijk zegt van werk aan jullie zaligheid.

Dus met andere woorden. Het is ook een oproep aan de gemeente. Breed. Werk aan jullie zaligheid. En dus de redding is ja dat is iets wat persoonlijk is.

Een persoonlijke iets wat je gekregen hebt. Een persoonlijke verantwoordelijkheid waaraan je aan mag werken. Maar het is ook een collectieve aangelegenheid. Waar we met elkaar als gemeente in betrokken zijn.

Om dat verder uit te gaan werken. Om daarin ook naast elkaar te gaan staan. Om elkaar aan te moedigen. Een voorbeeld te zijn. Met elkaar op te trekken.

Om zo ook die zaligheid verder uit te kunnen werken. Met als doel om dus ook te groeien in die gezindheid. Waar hij het voor over heeft gehad. Over die gezindheid van de Heer Jezus Christus.

Om die meer en meer zichtbaar te laten worden. Dat dat meer naar boven mag komen. Dat de vrucht van de geest meer in ons leven zichtbaar mag worden.

Want dat is aanwezig. Maar het mag er ook uitkomen. Dat we groeien ook in die eensgezindheid. Waar hij daarvoor over spreekt vanaf vers 1.

Dat we ook het belang van de ander zien. Dat we de ander hoger achter dan onszelf. Dat we wandelen en werken aan de gaven. Die hij ons heeft gegeven. Die verantwoordelijkheid die hij ons heeft gegeven.

Dat we daar ook wat mee doen. En dan vervolgens zegt hij daarbij. Doe dat met vrees en beven. Dat zijn ook weer van die woorden. Die bij ons toch een beetje het beeld oproepen.

Van oeh, nou moeten we dan bang zijn. Dat roept toch misschien de associatie op. Van zo'n konijntje. Dat bang in de koplampen van een aanstormende auto kijkt. Wat daarmee wordt bedoeld is in wezen dat we dat met eer en ontzag zouden doen.

Dat we dat de hoogste prioriteit zouden geven in ons leven. Kijk, wanneer je je in een brandend gebouw bevindt. Dan heb je maar één doel.

En dat is zo snel mogelijk en zo veilig mogelijk naar buiten komen. Dat is niet het moment om je druk te gaan maken. Of die salarisverhoging er nog wel in zit. Of de pensioenen geïndexeerd worden.

Nee, op dat moment heb je maar één doel. En dat is zo snel en zo veilig mogelijk dat gebouw uitkomen. Dat is dan de hoogste prioriteit. En zo is dat ook met onze zaligheid.

We leven in een wereld waarvan we weten dat die niet blijvend is. Maar waar we wel heel makkelijk afgeleid kunnen worden door allerlei bijzaken.

Allerlei afleidingen waar we ons mee bezig kunnen houden. Maar daar zouden we ons niet in moeten verliezen. In onze carrière of in andere afleidingen.

Nee, onze hoogste prioriteit zou moeten zijn dat we die zaligheid uitwerken. En dan spreekt hij dus hier in wezen over, zoals we dat ook wil noemen, levensheiliging.

Dus groeien als christen. Het uitwerken van die zaligheid. Dat is waar hij over spreekt. En ik denk als je grof weg zouden, zijn er misschien twee benaderingen even gechargeerd.

Maar twee uitersten als het gaat over onze levensheiliging. Beide aan het uiteinde van hetzelfde spectrum. En de ene is dat men zegt van, ja wij zijn zondaren en wij kunnen niks goed doen.

Alles wat wij doen is doordrongen van zonde. En alles wat ik ook poog te ondernemen, dat doe ik of misschien met bijbedoelingen of verkeerde motieven.

Maar het is nooit goed. Het is nooit volmaakt, laat ik het zo zeggen. Het is nooit volmaakt. Dus, ja, is geloven meer wachten.

Wachten. En alleen als je honderd procent zeker weet dat de geest een werk aan het doen is, in jou of door jou heen, dan zou je daarop kunnen acteren.

Maar aangezien je er nooit zeker van kan zijn, mond het vaak uit in passiviteit. De gedachte van, ik ellendig mens.

Als ik het goede wil doen, ligt het kwade bij mij. En dus doe ik maar niks en wacht ik maar. En is geloven meer een soort rusten. En dan leidt dat tot passiviteit.

En bijvoorbeeld, je iemand wil geven, financieel bijdragen aan de gemeente of aan de zending. En die vraagt zich al van, ja, maar waarom doe ik dat eigenlijk?

Wat zit daar achter? En zijn mijn motieven wel zo zuiver? Of zit daar misschien ook een stukje angst of eigenbelang in? Nou, en als je daar lang genoeg over nadenkt, ja, dan zal er altijd wel iets bij je zitten waarvan je denkt van, ja, ik weet niet of dat wel, kan er in ieder geval niet helemaal zeker ervan zijn of mijn motieven zuiver zijn.

Dus laat ik het dan maar niet doen. En dus dat is de ene kant, zeg maar, waarin mensen kunnen vervallen als het gaat om levensheiliging.

En dan wordt het vooral rusten en wachten. En dan mondt het uit in passiviteit. En de andere kant is van, nee jongens, we moeten elke dag ons best blijven doen.

Elke dag proberen om alles te geven. En altijd door te blijven zetten. En natuurlijk, we beseffen dat er tekortkomingen zijn, maar daarvoor ontvangen we vergeving.

Maar we moeten elke dag proberen om het morgen beter te doen dan gisteren. En dan kan het soms, ja, verzanden in een soort activisme.

Wat uiteindelijk ook weer kan doorgaan in een soort zelfgenoegzaamheid. Zo van, kijk, wij houden ons aan onze kant van de afspraak.

En de afspraak is dan, onuitgesproken, wij werken hard voor God. En dan moet God ons wel zegenen. Dan moet hij wel vrucht geven op dat werk.

Als wij ons maar inzetten. En na de mate waarin we dat doen, groeit in wezen ook onze hoogmoed.

En dan kan het bijvoorbeeld zijn dat als er groei is in de gemeente, misschien zelfs sprake van een kleine opwekking. Dat de gedachte toch is van, ja, maar dat komt omdat wij ons elke dag inzetten voor de Heer.

En alles geven. En daarom zegert hij dat werk. Nou, de eerste benadering is een te lage verwachting van onszelf. En de andere benadering, de andere uiterste is een te hoge verwachting van onszelf.

Maar vaak is, dit zijn twee uitersten. Maar in ons hoofd pingpongen wij vaak in een combinatie van die twee. Waar we aan de ene kant de gedachte hebben van, het wordt nooit wat met mij.

Het lukt me niet. Ik ben niet goed genoeg. En aan de andere kant, nou gezien de zegen die ik ervaar in mijn leven, zal God wel tevreden met mij zijn.

En zo schipperen wij vaak tussen die gedachten. Maar hier lezen wij dat beide niet waar zijn. Want, staat er gelijk bij, in vers 12, het is God die in u werkt, zowel het willen als het werken, naar zijn welbehagen.

Dus God, het is God die in ons werkt. Dat staat er gelijk in één adem achteraan. Van werk aan je zaligheid, want het is God die in u werkt. Dat is de andere kant van dezelfde opdracht.

Namelijk eraan werken, want het is God die in u werkt. Die dus een verlangen in ons opbouwt om iets te doen die gelegenheden op ons pad brengt.

En die ons gebruiken wil in zijn koninkrijk. Met ook de tekortkomingen die wij hebben. En hij gebruikt vervolgens ook weer die tekortkomingen.

Waar we tegen aanlopen, of waar we in onszelf tegen aanlopen, waar we mee worstelen, om ons ook weer verder te vormen. En als ik bijvoorbeeld naar mijn eigen leven kijk, niet omdat dat nou zo'n goed voorbeeld is, maar dat is het enige voorbeeld wat ik ken dan.

Wat dicht bij me ligt, laat ik het zo zeggen. Nee, maar hoe werkt dat dan? Dat God dat willen en dat werken in jou doet. Hoe ziet dat er dan uit? Nou, als ik dan naar mijn eigen leven kijk, ik herinner mij, ik weet dat vanaf het moment dat ik de Heer Jezus Christus heb leren kennen.

En besloot om hem te volgen, dat er een soort honger in mij is gekomen naar het woord van God. En dat ik altijd de wil heb, de drang heb om dat te willen onderzoeken.

Om dat te willen begrijpen. En om dat ook vervolgens begrijpelijk uit te willen leggen. Dat is een drang in mij.

Ja, waarom? Ik weet het niet. Ik zou ook echt redenen genoeg kunnen bedenken waarom ik dat niet zou moeten doen. Bijvoorbeeld dat ik niet genoeg opgeleiding heb gehad.

Of niet geestelijk genoeg ben. Of omdat ik weet dat anderen het veel beter kunnen. Of veel meer weten. Maar in een soort kinderlijk enthousiasme heb ik gezegd, Heer, hier ben ik.

Hier sta ik met lege handen en ik ben beschikbaar. En als u gelegenheid geeft, ja, dan wil ik wel gaan. En ik heb daar nooit voor gesolliciteerd of zo.

Echt niet. Ik ben er nooit op zoek naar gegaan. Het is gewoon op mijn pad gekomen. En dan mag je daar vervolgens in gaan wandelen. Dus het is God die dat verlangen, denk ik, in mij en in jou en in ons opwekt.

Het is een stukje afhankelijkheid van, nou, Heer, hier ben ik. Ik ben beschikbaar. En vervolgens gelegenheden die al dan niet op je pad komen waar je dan in mag gaan wandelen.

En zo werkt dat, zeg maar, dat het God is die dat willen en dat werken naar zijn welbehagen in ons opwerkt.

En dat gaat dus niet door druk van buitenaf. Het is niet omdat het ons wordt opgelegd. Nee, het is door kracht van binnenuit. Dus niet door druk van buitenaf, maar door kracht van binnenuit.

Dus niet omdat dat hier vanmorgen gezegd wordt dat je je zaligheid moet uitwerken. Of omdat jouw omgeving dat van jou verwacht. Kijk, als dat de brandstof is waarop we gaan.

Ja, dan branden we ook snel genoeg af. En dan houdt de motor op een gegeven moment vanzelf een keer op. Nee, het is juist door die kracht van binnenuit. Door Gods willen en werken in ons.

Waardoor wij dat kunnen doen. En het thema van deze brief, dat vinden we al heel snel in vers 6 van hoofdstuk 1. Daar staat. Ik vertrouw erop dat hij die in u een goed werk begonnen is.

Dat voltooi je zal tot op de dag van Jezus Christus. Dat werk. Daar gaat het deze brief over. Dat werk dat God doet in de gelovigen. Nou, daar spreekt dit vers ook net over.

Dat God is het die dat in ons doet. Maar hij vult dit gedeelte ons ook aan. Dat is niet iets waarin wij passief zijn. Waarin wij niks doen.

Nee, daarin mogen wij meewerken. En uitwerken. En gevolg geven aan datgene wat hij al in ons tot stand brengt. En het heeft dus niks te maken met dat wij redding moeten verdienen.

Dat we dan goed genoeg zijn. Nee. Ik denk dat de Bijbel er heel duidelijk over is. Dat op het moment dat iemand erkent, gelooft en ziet dat hij een zonder is.

Zich daarvan afkeert en zijn vertrouwen stelt op het offer van de Heer Jezus Christus. Dat zo iemand, zoals de Bijbel ook zelf zegt in Johannes 3, op dat moment opnieuw geboren wordt.

Weder geboren wordt. Dus, met andere woorden, die wordt een nieuwe schepping. En dat is iets wat één keer plaatsvindt in ons leven.

Als u met uw hart gelooft en met uw mond beleidt, dan zult u zalig worden. Dat is iets wat één keer plaatsvindt in ons leven. Dat fundament, dat lichten. Dat is, net als je gewone, natuurlijke geboorte, iets wat je niet ongedaan kan maken.

Waarbij we ook de belofte hebben dat we verzegeld zijn met de Heilige Geest. Dus het eigendomsstempel, het eigendomssegel van God de Vader is als het ware op ons aangebracht.

Met zijn Heilige Geest. Jij bent van mij, jij hoort bij mij. Dus dat is iets wat we niet kunnen verliezen. Als wij onze redding zouden kunnen verliezen, door iets dat wat we doen of wat we niet doen.

Dan betekent dat andersom geredeneerd dat we onze redding moeten verdienen. Namelijk door het niet kwijt te raken. De Bijbel is er duidelijk over dat dat genade is.

Dat we dat ontvangen en dat we dat niet soms kunnen scheiden van de liefde van God. Maar we slaan het evangelie ook wel heel plat en het wordt wel heel oppervlakkig als dat het enige is.

Want daar begint het pas mee. Met die redding. Dat is het fundament. Waar we vervolgens op voort mogen bouwen. En dat is ook waar Paulus hiertoe oproept.

Dat we daarin door zouden gaan. Dat we daarin zouden werken. Dus redding is het begin. Maar het uitwerken van die zaligheid. Ja, dat is waar we nu toe op worden geroepen.

En als we het dan praktisch maken, want dat doet Paulus uiteindelijk ook. Dan zijn er denk ik drie dingen die dit gedeelte ons vanmorgen aanreiken. En dat is namelijk onze omgang met elkaar.

Het woord van het leven en onze toekomstverwachting. Dus de omgang met elkaar, het woord van het leven en onze toekomstverwachting. En als ik het zou mogen vergelijken, dan zou ik het beeld willen oproepen bij jou en mij van een reis.

Wij zijn als het ware vanmorgen een reisgezelschap die met elkaar op reis gaan. En die reis is dat uitwerken van die zaligheid.

En als je op reis gaat, dan zijn daar denk ik drie ingrediënten die belangrijk zijn. Als je met elkaar op pad gaat.

Dat is het moraal in de groep. Dat is de navigatie die je gebruikt. En een helder zicht op je eindbestemming. Dus het moraal in de groep, de navigatie en een helder zicht op de eindbestemming.

Om met dat eerste te beginnen. Als wij een reisgezelschap schijnen die met elkaar onderweg zijn. In dezelfde bus zitten. Hoe is dan het moraal in de groep?

Want zoals ik in het begin ook al zei. Het uitwerken van de zaligheid is niet alleen een individuele verantwoordelijkheid. Maar het is ook een collectieve aangelegenheid.

Waarin we met elkaar betrokken zijn. En zegt Paulus, dat zouden wij zonder morren en meningsverschillen doen. Doe alle dingen zonder morren en meningsverschillen.

Dus dat gaat over hoe we met elkaar omgaan. En dat morren en meningsverschillen, dat doet mij toch wel denken aan het volk Israël in de woestijn. Waar dat ook zo vaak in Exodus gezegd wordt dat het volk morde tegen Mozes en Aaral.

In Exodus 16 staat het voor mij wel zes keer achter elkaar zo. Dat ze aan het morren waren. En dan zullen wij zeggen, nou zo slecht zullen wij het er toch nog niet van afbrengen.

Maar ik denk dat dat ook een waarschuwend voorbeeld voor ons is. Dat het kennelijk toch een beetje onze fabrieksinstelling is. Om te gaan morren. En meningsverschillen om daar snel in te gaan duiken.

En ook in het volk Israël dat uitgeleid wordt uit Egypte. En om het beloofde land in te nemen. Zie je datzelfde beeld. Ook zij maken een reis.

Maar zij zijn uitgeleid om ergens ingeleid te worden. Ze zijn verlost uit Egypte om het beloofde land ingeleid te worden. En zo geldt dat ook voor ons.

We zijn verlost uit Egypte. Maar om dat beloofde land in te nemen. En dat is in wezen waar we nou op weg zijn. En we kunnen met elkaar een...

Ook in de gemeente, ook in de kerk, een groepscultuur ontwikkelen. Die ons geloof uiteindelijk afbreekt. En de grond inboort.

En dat begint altijd klein. Dat begint altijd met kleine dingen waar je wat ongemakkelijk bij bent. Bijvoorbeeld de liederen die we zingen.

Dat was vroeger toch wel beter. De teksten van tegenwoordig. Nou, ik weet niet hoor. Het houdt niet over. Maar laat ik er maar niks van zeggen. Ik wil niet mopperen.

Dus laat me zitten. Ik vind dat er wel heel weinig over de eindtijd wordt gesproken. Dat zou wel meer een plaats mogen krijgen.

Of ik vind dat het volk Israël te weinig aandacht krijgt in de prediking. Of te veel. Maar ik ga er niet over mopperen. Want ik wil de goede vrede bewaren.

Is dat de oplossing? Een stuk ongenoegen dat je voelt wat terecht kan zijn. Of niet. Daar gaat het niet om. Maar het is iets wat je voelt. Het is iets wat je ervaart.

En hoe handel je daar vervolgens mee? Hoe ga je daar mee om? En is dan de oplossing het er maar niet over hebben? Want dan mopperen we in ieder geval niet.

Ik denk dat iemand die vanuit die beweegredenen meningsverschillen wil voorkomen. Dat niet uit betere motieven doet.

Dan iemand die continu zich gelijk wil halen. En continu die discussie aangaat. En een dat misschien kan doen vanuit een stuk onzekerheid.

En de ander misschien vanuit een stuk trots. Maar dat lost uiteindelijk het probleem niet op. Dus we lossen het niet op door confrontaties te vermijden.

Maar de kunst is juist dat we, ondanks dat we verschillende opvattingen hebben. Dat we verschillende voorkeuren hebben. Misschien verschillend denken over bepaalde dingen.

Elkaar toch accepteren. En lief hebben. Alsof die verschillen er niet zijn. Want op een of andere manier werkt het bij ons dat als er verschillen zijn. Dan vinden we het ook in een keer een stuk lastiger om van die ander te houden.

Om hem te accepteren. Om hem lief te hebben. Kijk, datgene wat je vindt. Heel belangrijk ook voor wie je bent. Maar daar zouden we voorbij moeten kunnen kijken.

Dat we beseffen dat de waarde van die ander. De mens achter die mening. Dat dat niet ligt in wat diegene aan overtuigingen heeft.

Nee, maar dat die waarde, evenals jouw eigen waarde, ligt in het feit dat je allebei leeft van genade. En gekocht en betaald bent door de Heer Jezus Christus.

Dat is het fundament. En dat er dan nog dingen zijn waar je anders over denkt. Dat doet daar niks aan af. Maar wij vinden het comfortabel.

Ik ook. Ik hou er ook van. Dat we liever in een soort echo kamer zitten. Waar we elke dag bevestigd worden. In datgene wat wij zelf ook al vinden.

Dat je bevestigd wordt in je overtuigingen. Dat is toch prettiger en comfortabeler. Maar is dat de oplossing?

Of is de oplossing dan van, nou ja, en als het me niet bevalt, als het te veel afwijkt van wat ik vind. Nou, dan ga ik verder kijken. Dan zoek ik een andere plek. Waar ik dan misschien een tijdje thuis kan voelen.

Nou, is dat de oplossing? En dan denk ik aan die gelijkenis van dat onkruid. Dat de Heer Jezus vertelt. Als hij zegt, er was een zaaier. En die zaaide goed zaad in de akker.

En s'nachts kwam er zijn tegenstander. En die zaaide onkruid tussen de akker. En dat groeit dan samen op. En dat vinden wij een heel ongemakkelijk idee.

En ook die dienstknechten in die gelijkenis vinden dat ook een heel ongemakkelijk idee. Want die zeggen, meester. Wilt u dat wij er anders even uitgaan en dat we dat gaan verzamelen? En dan zegt de meester, nee.

Laat maar samen opkomen. Dat zoeken we straks wel uit. Dat vinden we heel onprettig. Hoezo samen opkomen.

Ik wil gewoon in een omgeving zitten waar ik gewoon zeker weet van ja, dit klopt. En we zijn helemaal zuiver in al onze overtuigingen. En dan voel ik mij prettig.

Maar kennelijk gebruikt God ook deze tijd om juist ook in verschillende opvattingen mensen toch naast elkaar op te laten groeien.

Om ook zo te kunnen groeien. Letterlijk. Want ik denk ook juist dat in die verschillen die wij hebben.

En ik heb het niet over de kern. Ik heb het niet over dat de Heer Jezus Christus de weg, de waarheid en het leven is. Ik heb het niet over de betrouwbaarheid van het woord.

Maar er zijn nog zoveel andere dingen waar wij als gelovigen andere accenten leggen. Andere voorkeuren hebben. Misschien andere opvattingen hebben. Maar juist ook in die verschillen.

En misschien ook soms in de twijfel. In het zoeken. Kunnen we ontzettend veel leren van broers en zussen die daar misschien anders over denken. En zou dat niet bedreigend moeten zijn, maar juist ook een gelegenheid om te groeien.

Ik moet denken aan charismatische, meer charismatische broeders zeg maar. Met meer charismatische overtuigingen. Daar leer ik ontzettend veel van.

Niet omdat ik dan zeg van, oh ja, nu ben ik het ook met jou eens of zo. Nu vind ik ook wat jij vindt. Nee, maar gewoon door te luisteren, word je zelf ook aan het denken gezet.

En denk je van, hé, waarom vind ik eigenlijk, geloof ik wat ik geloof? Waarom kijk ik daar zo tegen aan? Klopt het wel wat ik denk? Waarom denkt hij dat?

Hé, nog eens een keer die Bijbel openen. Nog eens een keer onderzoeken. Hoe zit dat? En in dat proces leer je weer ontzettend veel.

En groeien dus juist daardoor. Het is mijn, en dat lukt mij lang niet altijd, maar ik denk dat onze houding altijd moet zijn van, hé, wat leert mij dit over de waarheid?

Want daar gaat het uiteindelijk om. Dat we de waarheid beter leren kennen. Dat we God beter leren kennen. En wat leert mij dit daarover?

En is er misschien voor mij dan een gelegenheid om naar die broer of zus te getuigen waar die misschien inderdaad het verkeerd ziet? En dat je hem iets anders mag laten zien.

En hem dus ook de kans en de gelegenheid biedt om te leren. Maar die kans ontnemen we onszelf als we ons allemaal gaan terugtrekken in een bubbel waar we alleen maar met gelijkgestemden zitten.

De kunst is dan juist om vanuit liefde en respect en acceptatie die verschillen te kunnen accepteren. Maar zo toch ook te kunnen getuigen.

Toen ik hier naartoe reed, toen luisterde ik naar een podcast. En dat waren twee mannen. Dat ging over LHBTIQ+.

Discussie. En die twee stonden diametraal tegenover elkaar als het gaat over hun opvattingen erover. Totaal verschillend.

Allebei geloofden ze. Maar totaal verschillende opvattingen erover. Maar wat ik echt een getuigenis vond, was de manier waarop zij met elkaar daarover spraken.

Met respect en met liefde en gewoon vanuit alle rust het standpoort uitleggen. En zo verkennen. Zo elkaar wijzen op de waarheid.

En ik denk dat dat een enorm krachtig getuigenis is van, hé, zo kan je ook met elkaar daarover spreken. En van mening verschillen. Maar wat hier denk ik ook bedoeld wordt, dat morren en meningsverschillen, is dat dat in wezen het kenmerk wordt van ons.

Want dat we altijd aan het kissebissen zijn, aan haakloverij doen. En gelijk scheiding aanbrengen. Het dwaalleraar.

Zodraar. Zo wegzetten. Nee, dat zou niet waarom wij bekend zouden moeten staan. Maar juist ook in die meningsverschillen... ...lief hebben en elkaar accepteren.

Dus de moraal wordt niet bepaald in de mate waarin wij dezelfde meningen hebben en het met elkaar eens zijn. Nee, de moraal wordt bepaald door de mate waarin we elkaar kunnen accepteren en op een gezonde manier kunnen omgaan met verschillen.

Dus dat is het eerste. De moraal in dit reisgezelschap. In deze groep. Het tweede is vasthouden aan het woord van het leven.

Onze navigatie. Arjen zei het al. Jouw wens ook voor de gemeente. Van dat we dat woord als ons GPS gebruiken.

Dat we daaraan vasthouden aan wat dat woord ons onderwijst. Dat dat altijd in onze nabijheid is en dat dat hetgene is waaraan we vasthouden. Daar dus op varen.

Bijvoorbeeld als er in Romeinen staat, in Romeinen 6 van herst. Zo dient ook uzelf te rekenen als dood voor de zonde, maar levend voor God in Christus Jezus onze Heer.

Nou dat is vast niet altijd je ervaring. Hoe je dat beleeft. Maar mag je vasthouden aan het woord van het leven waar staat je bent dood voor de zonde en levend voor God.

Is dat in jouw nabijheid? Navigeer je daarop? Of navigeer je nog te veel op intuïtie? Op ervaring? Op wat je beleeft? Dus dat is het tweede.

En de derde is een helder zicht op onze eindbestemming. En dat haal ik eigenlijk een beetje uit wat ik Paulus zie zeggen over zijn eigen leven.

Paulus die uitkeek naar die eindbestemming. Dat hij voor Christus mocht verschijnen om ook die beloning in ontvangst te nemen. En daar zette hij zich voor in.

Daar was hij continu zich van bewust en mee bezig. Om uiteindelijk dat einddoel te bereiken. En dan gebruikt hij sport als een metafoor.

Dat ik niet te vergeefs heb hardgelopen. Sport is een, dat doet hij wel vaker. Maar sport is een hele krachtige metafoor voor ons geestelijk leven.

Omdat daar ontzettend veel dingen in naar voren komen die we ook in ons geestelijk leven zien. Namelijk het gaan voor een prijs. Een duidelijk doel voor ogen hebben.

Het daarvoor afzien. Het trainen daarvoor. Het brengen van offers. De strijd die plaatsvindt. En uiteindelijk winst of verlies.

We hebben net het WK weer achter ons gelaten. Maar daar zie je dat ook altijd weer zo mooi naar voren komen. Zeker in de kwart, halve, finale, finale. Dan hebben die twee teams met elkaar gestreden.

En uiteindelijk komt daar een winnaar uit. En dan zie je die verslagenheid op die gezichten van het team dat verloren heeft. En dat zijn in wezen altijd weer dezelfde beelden.

Dat wegkijken in het niks. Dat staren in het niks. Dat zitten op de grond. Het straalt een en al verlies uit.

Het beseft dat doordringt van het is voor niks geweest. Zo hard ervoor gewerkt. Zo hard ervoor getraind. Zo veel ervoor gelaten. En ik sta met lege handen.

En ik kan het niet overdoen. Paulus was nog volop in de race. En die had zekerheid op die overwinning.

Op die prijs die voor hem lag. Daar die hoop die zeker was. Daar strekte hij zich naar uit. Daar was hij continu mee bezig. En hij zegt al word ik als een plengoffer uitgegoten over de bediening van jullie geloof.

Ook weer bijzondere beeldspraak. Maar Paulus die was gevangen op dit moment. Toen hij deze brief schreef. En hij was in afwachting van zijn terechtzitting.

Dus hij moest verschijnen voor de rechter. En mogelijk dat hij de doodstraf zou krijgen. En dan zegt hij van ja dat is als het ware als een plengoffer.

Dat dan uitgegoten wordt over jullie offer. Namelijk de bediening van jullie geloof. Hij zegt maar al wordt, al gebeurt dat. Al moet dat plaatsvinden. Ik verblijf mij erover.

Waarom? Omdat hij die eindbestemming helder voor ogen had. Omdat hij zicht had op de prijs die voor hem lag. Heb jij helder zicht op die eindbestemming?

Is dat een doel dat duidelijk voor ogen staat? Want ik denk dat dat onze prioriteiten gelijk helder maakt. Het antwoord dat we daarop geven.

En het is ook ontzettend helpend. En beslissend ook in keuzes die je maakt. In bijvoorbeeld een volgende carrière stap. Of in een opleiding die je wel of niet wil volgen.

Of in een huis dat je wel of niet gaat kopen. Of een reis die je wel of niet gaat maken. Niet dat je die dingen dan allemaal niet meer doet. Maar de redenen waarom je het doet.

De bewegingen daaronder. Die worden wel heel anders. Als die eindbestemming helder voor ogen staat. Als dat je doel is. Als je daarvoor gaat.

Want dan komt alles in dat perspectief te staan. Dus hoe is dat jouw vooruitzicht daarin? Heb je een helder zicht daarop? En ik denk dat het antwoord daarop voor ons veelzeggend is.

Dus als ik mag afsluiten. Hoe is het moraal in dit reisgezelschap? En wat kan jij daaraan bijdragen? Heb je de navigatie aanstaan?

Heb je die binnenhand bereikt? En vaar je daarop? En heb je die eindbestemming helder voor ogen? En als we daar op die manier onze zaligheid uitwerken.

Met dat dus prioriteit geven. Door vrezen en beven. Dan mogen we ook uitzien naar die dag. Dat we op een dag voor de Heer Jezus staan. En dat Hij ook tegen ons zegt.

Gij goede en getrouwe slaaf. Over weinig ben je trouw geweest. Over veel zal ik je stellen. Amen.