Hoopvol Leven

Spreker

T. Verbeek

Date
Jan. 1, 2023
Time
11:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ja, nog niet zo lang geleden hoorde ik dat een jongeman tegen zijn vader had gezegd wat heb ik nou voor hoop voor toekomst in deze wereld. En die vraag heeft me wel een beetje aan het denken gezet moet ik zeggen.

Hij is trouwens niet de enige die dat zegt. Ik heb wat nieuwsberichten gevonden. Jongeren bezorgd over toekomst, snakken naar hoop. Jongeren krijgen grijze haren van hun zorgen over onderwijs, wonen, klimaat en pensioen.

En een bericht. Hé, niet rommelen aan mijn powerpoint hè, ik kan nu niet verder. Een bericht over starters die maar geen kooprijs kunnen vinden.

Dus veel mensen hebben geen hoop op hun eigen woning. Ze moeten 71.000 euro meenemen om een eigen huis te kunnen krijgen. Berichten van wetenschappers uit de Universiteit van Wageningen.

Als er niets verandert aan de uitstoot van broeikas effecten, dan zal binnen 50 jaar zo'n 30% van de wereld niet meer kunnen leven op de plek waar ze nu mogen leven.

En dat geeft allerlei problemen. Massa, migratie. Berichten vanuit het CBS, een onderzoek geweest in 2021. 4 op de 10 Nederlanders voelen zich eenzaam.

En het gaat niet alleen over ouderen, dit gaat ook over jongeren. Wat heb je voor hoop als je eenzaam bent? Wat heb je voor hoop als je steeds meer in de problemen komt, omdat de prijzen van gas, stroom en voedsel toenemen?

Zorgen nemen toe. Zorgen over een derde wereldoorlog die er eventueel aan gaat komen. Een bericht van april 2022.

Met de beelden uit Oekraïne denk ik dat we, ja, dat toch een hopeloze situatie zien. En wat te denken van alle mensen die chronisch ziek zijn en eigenlijk geen perspectief hebben, niet meer beter worden.

Wat is dan de hoop in deze wereld als je weet dat het eigenlijk alleen maar erger wordt? Ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Het lijkt een hopeloze situatie als je daar zo over nadenkt.

En dan moeten we elkaar ook nog een gelukkig nieuwjaar wensen. Want wat is er nou zo gelukkig in dit nieuwe jaar? Wordt het ooit nog wel beter? Ik heb een hoogleraar geschiedenis onder behandeling gehad en die zei, als we iets leren van de geschiedenis, is dat we niets leren van geschiedenis.

Ja, en prediker zei het eigenlijk al. Laten we lezen wat er staat in prediker 1 vers 9 tot en met 11. Er is niets nieuws onder de zon.

Is er iets waarvan men kan zeggen, kijk eens, dat is nieuw. In de eeuwen die voor ons geweest zijn, is het er al geweest. Er is geen herinnering aan de vroegere dingen. En ook aan de latere dingen die nog komen, zal er geen herinnering zijn bij hen die daarna komen.

Al het werken en zoegen noemt prediker zinloos. Al het vermaak, leuk voor even, maar het bevredigt niet. En alle dingen die hij te weten is gekomen, het is een treurige bezigheid.

Ja, niet zo'n bemoedige boodschap lijkt het zo op deze nieuwjaarsmorgen. En gelukkig denk ik dat dit niet de enige woorden zijn die in de Bijbel staan. Ik denk namelijk dat Gods woord antwoord geeft op de vraag die we net aan het begin van deze dienst stelden.

Wat voor hoop heb ik nou in deze wereld? En daarvoor wil ik eerst even kort iets uitleggen. Er zijn denk ik maar twee groepen mensen in deze wereld. De mensen zonder God en de mensen met God.

Oftewel de oude mens en de nieuwe mens. Oftewel de dode mens en de levende mens. En het maakt eigenlijk nogal uit bij welke groep je hoort. Laten we maar eens lezen wat er staat in Evese 2.

Evese 2 vers 11 tot en met 12. Dan gaat het over de eerste groep. Bedenk daarom dat u die voorheen heidene was in het vlees, en die onbesnedenen genoemd werd door hen die genoemd worden besnijdens in het vlees, die met de hand gebeurt, dat u in die tijd zonder Christus was, vervreemd van het burgerschap van Israël, en vreemdelingen wat betreft de verbonden van de belofte.

U had geen hoop en was zonder God in deze wereld. Ja, dat zijn best krasse woorden. Zonder God, zonder Christus, heb je eigenlijk geen hoop in deze wereld.

Zou je leven ook hooploos kunnen noemen eigenlijk. Heb je niet echt reden tot juichen als je al die nieuwsberichten leest die we net hebben gezien. En dan is het ook niet zo gek dat je zelfs wanhopig kunt worden, dat je angstig kunt worden over de toekomst, dat je het eigenlijk niet meer zo ziet zitten, dat je misschien wel pessimistisch bent over je toekomst, over dit jaar wat er komen gaat, dat je misschien wel zelfs depressief wordt.

Maar er is ook een hele andere kant. Want wat een genade als we Christus hebben leren kennen. Dan wordt alles anders. En dat is wat hier staat.

In 2 Korinther 5 vers 17. Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping. Het oude is voorbij gegaan. Zie, Alles is nieuw geworden.

Ah, gelukkig. Toch nog nieuwjaarsdag. Ja, en wat voor een. Als we hem hebben leren kennen, als we hem, die ons met God verzoend heeft, hebben aangenomen, als we geloven dat hij voor ons aan het kruis is gestorven, onze persoonlijke verlosser is, dan wordt alles anders.

Dan worden we opnieuw geboren. En dan krijgen we Gods geest in ons wonen. En dan stappen we uit de dood in het leven. Uit de oude mens in de nieuwe mens.

En dan wordt alles nieuw. Totaal nieuw. Alles is nieuw geworden. En bij dit nieuwe leven, daar hoort geen wanhoop. Daar hoort geen angst.

Geen hopeloosheid. Nee, als je leven in zijn handen legt, als je leven aan hem toevertrouwt, dan krijg je daar een hele hoop voor terug. Dan krijg je de God van de hoop zelf, die in je is komen wonen.

En dan krijg je er hoop voor terug. Dus weer even terug naar het schema. De mens zonder Christus wordt door de Bijbel hopeloos genoemd.

En de mens met Christus heeft hoop, en wordt hoopvol genoemd. Maar wat is nou eigenlijk die hoop, waar we het nou de hele tijd over hebben? Want in het huidige taalgebruik, is hoop eigenlijk meer iets geworden als een wens.

Iets wat je graag zou willen. Zoals deze spelers van het Nederlands elftal, die tijdens de penalty serie tegen Argentinië, hoopvol stonden te wachten en te kijken naar hun medespelers.

Maar het bleef spannend tot het laatste moment. Ze wisten niet hoe het zou aflopen. En ook als je hoopt, dat je morgen weer beter bent bijvoorbeeld. Dan is dat iets wat je graag zou willen, maar je weet het niet zeker.

Of als je zegt, ik hoop dat ik ooit nog eens daar en daar kom, of dat ik daar een mooie reis kan maken. Dan is dat iets wat je graag zou willen. Maar je weet nooit zeker of dat gaat gebeuren. Ja, en als je hoopt, dat je volgend jaar je rekeningen nog kan betalen, is dat iets wat je graag zou willen.

Dat je echt ten diepste wenst, maar je weet niet of dat gaat lukken. Het is afwachten. En ik denk dat dat het grote verschil is met de Bijbelse hoop. Want dat is niet afwachten, maar verwachten.

Dat gaat veel dieper. Onze hoop heeft namelijk veel meer te maken met iets daadwerkelijk verwachten. Je ziet nergens naar uit, omdat je dat graag zou willen. Maar meer nog, omdat je de zekerheid hebt dat dat ook gaat gebeuren.

Christelijke hoop is het hebben van perspectief, het hebben van uitzicht. Weten dat het goed komt. En dat wordt enorm mooi verwoord, vond ik, in Hebreeë 6. Ik denk wel een bekende tekst voor jullie.

Want daar wordt onze hoop in verband gebracht met een anker, of in ieder geval vergeleken met een anker. Er staat wij, die bij hem de toevlucht genomen hebben, om de hoop die voor ons ligt vast te houden.

Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is, en rijkt tot in het binnenste heiligdom, achter het voorangsel.

Daar is de voorloper voor ons binnen gegaan, namelijk Jezus. Bijbelse hoop staat vast. Zoals een anker zich op de bodem van de zee vast en onwrikbaar in de grond vast pint, zo is onze hoop ook zeker en vast.

En we mogen vol vertrouwen weten dat, dat dat waar we op hopen, dat dat ook gaat gebeuren. En dan kunnen er stormen komen in het leven, maar die hoop, die blijft bestaan.

En over welke hoop gaat het hier dan? Nou, dat gaat over onze hoop op Christus. Op het feit dat hij een volmaakt offer heeft gebracht, dat hij op een volmaakte wijze, en op een volkomen manier de weg heeft gebaand.

En op het feit dat hij ons is voorgegaan, tot achter het voorhangsel, in het heilige der heiligen, tot in de plaats waar God woont. En dat is ook de plaats waar, volgens 1 Petrus 1, vers 3 en 4, een erfenis voor ons ligt, die onverweldbaar is, die onvergankelijk is, en die onbevlekt is, en die wordt daar voor ons bewaard.

Dus christelijke hoop heeft alles te maken met het leven, na dit leven. Onze eeuwige toekomst, bij God, met God, onze eeuwige toekomst met hem.

En dat heeft ook alles te maken met de dag, dat we hem daadwerkelijk zullen zien, van aangezicht tot aangezicht. Dat we hem gelijk zullen zijn, en dat we in zijn heerlijkheid, in zijn glorie zijn.

En op die dag, daar mogen we ook op hopen. Op die belofte mogen we bouwen, wat er ook in deze wereld gebeurt. Maar ik denk wel dat onze hoop, niet alleen te maken heeft met, het leven na dit leven.

Met ons behoud, met onze eeuwigheid. Nee, ik denk dat bijbelse hoop ook, te maken heeft met het leven hier en nu. Met dat wat we, in 2023, weer gaan meemaken.

En daar heeft Paulus, iets moois over geschreven, aan de Filippense. Daar komen die beide hopen eigenlijk terug. Filippense 1, vers 20 tot met 24. Het is mijn stellige hoop en verwachting, dat ik mij nergens voor zal hoeven te schamen, maar dat Christus bij alles wat mij overkomt, in alle openheid, geëerd zal worden.

Of ik nu in leven blijf, of moet sterven. Want voor mij is leven Christus, en sterven winst. Als ik blijf leven, kan ik vruchtbaar werk doen. Maar toch weet ik niet, wat ik moet kiezen.

Ik word naar twee kanten getrokken. Eenzijds verlang ik ernaar te sterven, en bij Christus te zijn, want dat is het allerbeste. Anderzijds, is het omwille van u beter, dat ik blijf leven.

Ja, Paulus had zeker hoop voor de toekomst. Paulus wist, dat als hij zou sterven, dat hij bij Christus zou zijn. Dat als hij zou sterven, dat hij zijn eindbestemming bereikt had. Maar aan de andere kant, was zijn hoop ook gevestigd, op het leven hier, op aarde, op het leven hier en nu.

Daar mocht hij Christus, in zijn lichaam groot maken, staat er in een andere vertaling. Daar mocht hij vruchtbaar werk doen. Daar mocht hij van betekenis zijn, voor de mensen, om hem heen.

Ja, ik denk, als het leven, hier op aarde, als onze hoop, alleen maar gevestig zou zijn, op het leven, na dit leven, ja dan, wat doen we hier dan nog? Dan kunnen we, zelf, het beste maar een einde aan maken.

Want wat hebben we hier dan nog te zoeken? Nee, ik denk, dat God een totaal nieuw perspectief heeft, geeft ook aan, onze hoop hier op aarde.

Aan het leven hier op aarde, ook voor 2023. En ik moest denken aan de woorden, die Jezus sprak, tegen zijn vader, toen hij het had over zijn discipelen. Toen zei hij, ik bid u niet, dat u hen wegneemt, uit deze wereld.

We mogen vrucht dragen, we mogen het lichaam van Christus, hier op aarde vertegenwoordigen. En we mogen ook, de handen en voeten van Jezus zelf zijn. Juist in een tijd, waarin de wereld er eigenlijk, ja, niet meer uit lijkt te komen.

Mogen wij, denk ik, de kwaliteiten, die de schepper in ons heeft gelegd, inzetten. En die mogen we gebruiken, voor de mensen om ons heen. En ik moest ook in dit verband denken aan, de gelijkenis van de talenten, in Matthäus 25.

Daar was een heer, die zijn slaven bij zich riep, hij ging naar het buitenland, en hij riep zijn slaven bij zich, en hij zegt, hier tegen de ene slaaf, hier heb je vijf talenten, tegen de andere zei hij, hier heb je twee talenten, tegen de andere zei hij, hier heb je één talent.

En er staat erbij, ieder naar zijn vermogen. Dus elk individu, zoals we hier zitten, heeft talenten gekregen van God.

Hij heeft gaven gekregen, zomaar, gratis. Misschien heeft de één meer mogelijkheden dan de ander, je zou kunnen, misschien zou zelf kunnen zeggen, dat de één meer talentvol lijkt dan de ander, maar niemand kan zeggen, dat hij niets te bieden heeft.

En ik denk dat we mogen delen van Gods genade, van wat hij ons heeft toevertrouwd. Dat mogen we uitdelen. En dat kan, denk ik, op heel veel manieren.

Dat is, als je technisch bent, zou je misschien, iemand kunnen helpen die dat minder is. Als je goed kan koken, dan zou je een keer een maaltijd voor iemand kunnen maken. Maar ik denk dat je het ook al kan toepassen, in je werkzaam leven.

De gaaf en talenten die je hebt gekregen, kun je inzetten, gewoon op je werk. Of in je situatie thuis, als je voor je gezin moet zorgen. Maar wat nou als je uitgeput bent?

Als je moe bent? Als je ziek bent? Kun je dat dan ook nog doen? Ik denk het wel. Ik denk dat je altijd, een gebed kan uitspreken voor iemand anders.

Of, misschien een glimlach kan geven aan iemand, die langs bij je bezoek komt. En zo denk ik dat we als christenen zelf ook hoopbrengers mogen zijn. Door onze hoop op God te delen, door onze hoop, volle genade gaven in te zetten voor onze medemens, mogen we ook zelf hoop brengen, in de wereld om ons heen.

Ook dit jaar. En dat hoeft niet krampachtig, niet als een soort verplichting, maar uit een ontspannen houding, waarin we vol verwachting mogen uitzien, welke mensen God op ons pad gaat brengen, ook dit jaar.

En, als we ons verlangen, denk ik, om een verschil te maken in het leven van een ander, ook bij God kenbaar maken, dan is dat niet een kramp, dan krijgen we daar geen burn-out van.

Dan hoeven we eigenlijk alleen maar af te wachten. En nou, ik zeg afwachten, dan hoeven we alleen maar van hem te ver wachten. Wat hij door ons heen wil doen. Want dan wordt het niet meer ons werk, maar dan wordt het zijn werk.

Ja, en ik kan me best voorstellen dat het helemaal niet zo ontspannen voelt altijd. Want, het is niet elke dag halleluja, en wat heb ik er zin in vandaag? En, en wat kan ik vandaag weer voor een ander betekenen? Want we hebben vaak onze handen wel vol aan onszelf.

Ja, je kunt als christen jezelf ook best wel eens nutteloos of zinloos voelen. Je kan je ook wel somber voelen. Of betekenisloos.

En in theorie weten we wel dat we ons niet moeten laten leiden door ons gevoel. Maar dat is in de praktijk van alle dag niet altijd zo makkelijk. En daarom wil ik tot slot lezen wat er staat in Psalm 71.

Vers 5 en 6. Er staat, want u bent mijn hoop, heren, heren. Mijn vertrouwen vanaf mijn jeugd.

Op u heb ik gesteund van de moederschoot af. Van de baarmoeder af bent u mijn helper. Voortdurend zal mijn lof van u zijn.

Ja, we mogen het allemaal van hem verwachten, ook voor dit jaar. De heren mag onze hoop zijn. Ook als we het niet zien zitten. Ook als we dat niet zo voelen of ervaren. Ook als we in beslag genomen worden door negatieve gedachten.

Door invloeden vanuit de media. Door de berichtgeving die op ons afkomt. Ook als we ons zorgen maken over ons eigen leven. Onze kinderen, onze kleinkinderen. En sprak mij zelf enorm aan dat er staat, van de baarmoeder af bent u mijn helper.

Dus dat gaat terug tot de tijd voordat we überhaupt besef hadden dat we bestonden. Voordat we überhaupt besef hadden dat we gevoel hadden. Voordat we überhaupt besef hadden dat we konden denken. Ja, toen was God al onze helper.

Was hij er al bij. En ik denk dat hij ook dit jaar in 2023 niet achterover geleund met zijn armen over elkaar gaat zitten toekijken. Van wat wij er allemaal als mensen een potje van maken.

Maar ik denk dat hij ons nabij is. In tegendeel, hij heeft ons beloofd ons geen moment uit het oog te verliezen. En dat mag onze hoop zijn ook voor 2023.

En daarom mag ik ook vol vertrouwen zeggen naar jullie allemaal, ook namens de Broederraad. Een heel hoopvol 2023 toegewenst.

Amen.