Gezindheid van Christus

Spreker

Daniël Douma

Date
Oct. 30, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders, zusters.! Goed om in uw midden te mogen zijn.! Hebben we, volgens mij sprak Oscar Lohuis hier.

Dacht ik, ja ik keek de preek even terug. En het sluit eigenlijk fantastisch aan op waar ik het vanmorgen over wil hebben. Waar hij sprak over de liefde voor God en de liefde voor elkaar.

Dat we God moeten lief hebben en elkaar moeten lief hebben. En ja, hoe doen we dat dan? Ik denk dat daar de boodschap van vanmorgen ook goed op aansluit.

Als we nadenken over die gezindheid van de Heer Jezus Christus. Want daar spreekt het in wezen over. Over die gezindheid. En ik wil dat doen aan de hand van Filippense 2.

Een bekend gedeelte. Waar ik wil lezen vanaf vers 5. Maar voordat ik begin te lezen wil ik eerst openen met gebed.

Je trouwe Vader in de hemel. Heer God, we danken u dat u onze God bent. En dat we u mogen kennen door uw Zoon Jezus.

En dat we nu ook een moment mogen hebben om uw woord te openen. Om daarin naar u te luisteren. En onderwezen te worden.

En ons gebed is Heer of u zo onze harten wilt openen. En met uw geest wilt werken in ieder van ons. Heer, zodat deze woorden ook mogen gaan leven.

En het woord open mag gaan voor ons. En het ingang mag vinden. Heer, zodat we daardoor ook veranderd mogen worden in ons denken. In onze gezindheid.

Heer, zodat ons leven ook een levend offer mag zijn tot eer van uw naam. Heer, zo leggen we dat in uw hand.

In Jezus naam. Amen. Ja, de oproep dus eigenlijk tot de gezindheid van de Heer Jezus Christus. En dat in een wereld die continu bepaald wordt door concurrentie.

En door selfies. Waar de camera letterlijk, waar we elke dag eigenlijk worden aangemoedigd om die camera letterlijk op onszelf te richten. En daar ligt dan dit gedeelte voor ons in Filipense 2.

Dat ons oproept om vooral de gezindheid van de Heer Jezus Christus te hebben. Nou, laat ik met jullie lezen. Vanaf vers 5, Filipense 2, vanaf vers 5 tot en met vers 11.

Er staat, laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was. Die, terwijl hij in de gestalte van God was, het niet als roof beschouwd heeft aan God gelijk te zijn.

Maar zichzelf ontledigd heeft door de gestalte van een slaaf aan te nemen en aan de mensen gelijk te worden. En in gedaante als een mens bevonden, heeft hij zichzelf vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood.

Ja, tot de kruisdood. Daarom heeft God hem ook bovenmaten verhoogd en heeft hem een naam geschonken boven alle naam.

Opdat in de naam van Jezus zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn. En elke tong zou beleiden dat Jezus Christus de Heer is tot heerlijkheid van God de Vader.

Dus Paulus die begint deze gedachte met laat daarom die gezindheid in u zijn. Die ook in Christus Jezus was daarom.

Dat grijpt dus terug op wat daarvoor staat in de verse 1 tot en met 4. Waar hij dus spreekt over, de broeders en zusters oproept om eens gezind te zijn.

Om het belang van de ander hoger te achten dan je eigen belang. En niet alleen oog te hebben voor dat wat van jou is, maar ook oog te hebben voor dat wat van een ander is.

En als hij dat dan zegt, dan zegt hij daarom, laat daarom die gezindheid in u zijn. En dat is natuurlijk een hele andere boodschap dan dat de Heer Jezus voor onze zonde heeft betaald.

Zodat wij nu een gelukkig en voorspoedig en comfortabel leven mogen leiden. Nee, dit roept ergens toe op.

Tot die gezindheid van de Heer Jezus. En dat is een gezindheid die eigenlijk continu onder druk staat. Zowel intern, in je eigen leven, in je eigen gedachten.

Maar ook van buitenaf. En zolang het goed gaat, met jezelf en met de gemeente, en er geen strijd is. Ja, dan lukt dat wel.

Om die gezindheid van de Heer Jezus Christus te laten zien. Totdat de strijd komt. Totdat er bijvoorbeeld een lockdown is vanwege een virus.

Dan vinden we er op een denduur allemaal wat van. En dan komen er allerlei opvattingen en meningen. En dan is deze gezindheid in een keer een stuk lastiger om voor ogen te hebben.

Om van daaruit te leven. En daarom ook zo nodig om dit ons voor te blijven houden. Want de mens wil van nature, ja, erkenning, en voorspoed, en vreugde.

Maar we zien in de Bijbel dat die weg van erkenning, en vreugde, en voorspoed, die God ons wel degelijk wil geven. Maar dat die weg omhoog een weg is die langs beneden gaat.

Die weg omhoog, die gaat langs een weg naar beneden. En dat is soms een leven waarvan de wereld, en misschien jezelf ook wel, denkt van, ja, maar dat is toch nutteloos misschien.

Dat is misschien wel een, ja, een mislukt leven. Of in ieder geval een leven dat naar culturele maatstaven van vandaag niet volledig benut is.

Waar niet het maximale uit is gehaald. En wat soms misschien wat zinloos kan lijken. En toch, als je de hele Bijbel in zijn geheel neemt.

Dan is dat toch de weg die de gelovigen gaat. En dat zien we allereerst hier bij de Heere Jezus. De volleinder van het geloof, wordt hij genoemd.

De volleinder van het geloof in Hebraïë. Dus dat betekent dat hij voor de vreugde die hem was voorgesteld, het kruis heeft verdragen en de schande heeft veracht.

En zo de volleinde van het geloof is geworden. Maar ik denk ook bijvoorbeeld aan een Jozef. Een Jozef. Wiens leven voor een groot deel echt werd bepaald door tegenslag, teleurstelling.

Door, ja, mislukking. Dan zit je daar in de cel, in de bak. Terwijl jij dacht dat jij een bijzonder kind was. En dan zit je daar in een put.

Maar ik denk ook aan een David. Die een groot deel van zijn leven op de vlucht moest slaan. vervolgd werd. En niet altijd vreugde had.

Maar ik denk ook aan de vervolgde kerk vandaag. Gelovigen. Gelovigen die vanwege hun getuigenis jarenlang in de gevangenis zitten.

Voor niks. En wat heeft dat voor zin? Is dat een leven dat volledig benut is? Dat alles eruit haalt wat erin zit? Is dat niet nutteloos?

Maar voor God niet. Voor God gaat de weg naar omhoog, langs een weg naar beneden. En gelukkig hoeven wij niet die weg te gaan die de Heer Jezus Christus is gegaan in zijn hoogte en in zijn diepte.

En die natuurlijk twee uitersten zijn. Van God naar mens. En sterven aan een kruis. Dat is een hoogte en een diepte die wij nooit kunnen evenaren.

Evenaren. Ook niet hoeven te evenaren omdat hij die weg is gegaan. Maar toch wordt dit ons wel voorgehouden en wordt er gezegd.

Laat daarom die gezindheid in u zijn die ook in Christus Jezus was. En waar vervolgens dit uiteen wordt gezet. Dus het betekent wel wat. Het is wel iets wat God ons voorspiegelt.

Wat hij ons voorhoudt. Want anders zou deze oproep niks betekenen. Dan zou het iets zijn waar we ons misschien verstandelijk mee bezig mogen houden.

Intellectueel. Maar het gaat juist om die gezindheid. Om onze motieven. Om onze instelling. Om onze hartsgesteldheid. Dat hij lijkt op de Heer Jezus Christus.

In zijn vernedering. Dat is wat hij voorhoudt. En het gedeelte houdt ons ook een belofte voor. Dat wie zich vernedert.

Voor de Heer. Verhoogd zal worden. Door de Heer. Maar laten we eerst kijken naar de weg die de Heer Jezus Christus is gegaan.

Wat dat betekent. Wat hier staat. Om aan het einde ook kort even na te denken. Oké, wat betekent dat dan persoonlijk misschien voor mijn leven.

In de toepassing hiervan. Want dat is soms best lastig. Zeker, ik heb hier van tevoren lang over nagedacht. En mee bezig geweest. En dit zijn zulke grote dingen. Dat je soms haast niet weet van ja, maar hoe kan dat überhaupt iets voor mij betekenen.

Als we het hebben over de Heer Jezus Christus en de weg die Hij is gegaan. Wat betekent dat dan ook voor mij persoonlijk. Nou, laten we daarover nadenken. Want God werd mens.

Dat is eigenlijk wat hier beschreven wordt. God werd mens. En dat klinkt heel simpel als ik dat zo zeg. Drie woordjes. God werd mens.

Maar het is van een onpeilbare diepte. En eigenlijk niet te bevatten wat dat betekent. Dat God mens werd.

Maar hier krijgen wij een inzicht daarin. En bijbeluitleggers die denken dat ook de manier waarop dit is opgeschreven en het ritme, dat zit in de woorden.

Dat dit mogelijk een lied was. Dat de vroege christelijke kerk al zong. Een lied met zo'n diepgang. En dat Paulus hier misschien citeert of misschien wel zelf heeft geschreven.

Maar hier krijgen we een inzicht in wezen de diepste motieven van God. De diepste motieven van Jezus.

Wat Hem bewoog. Daarin krijgen we hier inzicht. En dan staat er dat Hij zich ontledigd heeft.

Of sorry, dat Hij het God zijn niet als een roof heeft beschouwd. Hij heeft het niet als een roof beschouwd. En ik vind dat een wat opmerkelijke manier van uitdrukken.

Ik weet niet hoe dat ubegaat. Maar hoe kan God het God zijn als een roof beschouwen? Iets dat Hij heeft gepakt, heeft geroofd.

Nee, zo wordt dat niet bedoeld. Wat het betekent is dat het gaat om iets vasthouden wat heel kostbaar is.

Iemand die inderdaad een beroving pleegt, die pakt iets wat kostbaars is. En die wil daar bezit van nemen en dat ook houden. Dat is een wederrechtelijke beroving.

Maar daar zit dus ook in dat je vasthoudt aan iets dat heel kostbaar is. Dat heel waardevol is. Nou zo is het God zijn, het aan God gelijk zijn natuurlijk het meest kostbare, het meest waardevolle.

Dat je maar kan bedenken. En God heeft het niet als roof beschouwd, het aan God gelijk te zijn. Maar, je moet de zin doorlezen, heeft zichzelf ontledigd.

Dus Hij heeft niet vastgehouden aan die positie, aan dat bezit. Maar Hij heeft dat opgegeven. Hij heeft dat losgelaten.

Daar straks nog even wat meer over. Maar wat een contrast hè. Als je kijkt naar Jezus. En als je kijkt naar de eerste mens, Adam.

De eerste mens, Adam, die aan God gelijk wilde zijn. En daarna greep. En zo ongehoorzaam was.

En de tweede Adam, de Heer Jezus, die aan God gelijk was. Maar dat opgaf om gehoorzaam te kunnen zijn.

Adam, de eerste Adam, die in de meest ideale omstandigheden verkeerde om gehoorzaam te kunnen zijn. Maar Hij deed het niet. En de tweede Adam, die in de positie was om niet gehoorzaam te hoeven zijn.

Want Hij was gelijk aan God. Maar dat opgaf om gehoorzaam te kunnen zijn. Als ik dat contrast zie. Dan maakt mijn verwondering, dat is mijn verwondering voor de Heer Jezus Christus alleen maar groter.

Die zichzelf ontledigde. Die al zijn goddelijke eigenschappen aflegde. Maar wat zijn goddelijke eigenschappen?

Alwetend. Almachtig. Alomtegenwoordig. Eeuwig. Onsterfelijk.

Misschien zijn er vast nog wel meer te bedenken. Maar dat zijn denk ik zeer belangrijke kenmerken. Kenmerken die niet golden voor Jezus van Nazareth.

Die was niet alomtegenwoordig. Nee, die bevond zich op één plek. Die was niet almachtig.

Hij deed wonderen. Maar dat geldt ook voor een Mozes en een Elia. En de wonderen die hij deed, kon hij doen omdat God dat door hem heen deed.

Net als bij Mozes en Elia. Het wonder is niet dat Jezus als gods zijnde wonderen deed. Het wonder is juist dat hij als mens zijnde die wonderen deed. Jezus was ook niet alwetend.

Hij wist veel. Maar alles wat hij wist, moest hij leren. Als kind zijnde. Door het bestuderen ook van de schriften.

Werd hem dat geopenbaard. In het onderzoeken van het woord door God. Dus al die eigenschappen. Die legde hij af om de gestalte van een slaaf aan te nemen.

En aan de mensen gelijk te worden. En bij gestalte. Dan denken wij vaak aan de buitenkant. Iemand's gestalte zeg maar.

Maar het betekent juist de werkelijke en precieze aard van iets. Dat wat alle kenmerken en eigenschappen van iets heeft.

Dus de Heer Jezus was werkelijk mens. In alle eigenschappen. Maar zonder zonde. En op een unieke wijze verbonden met de Vader.

Hij was werkelijk mens. Hij was niet God vermond als een mens. Nee hij was werkelijk mens. Want hier worden twee keer een gestalte tegenover elkaar gezet.

De gestalte van God. En de gestalte van een slaaf. En aan de mensen gelijk. De gestalte van God. En aan God gelijk zijn.

Versus de gestalte van een slaaf. En aan de mensen gelijk zijn. En daar tussenin. Als een scharnierpunt. Zit het niet als roof beschouwen en zich ontledigen.

Dus als we zeggen dat Jezus niet werkelijk mens was. Omdat gestalte dat niet zou kunnen betekenen.

Dan zeggen we daarmee ook dat hij niet werkelijk God was. Als wij af doen aan zijn mens zijn. Aan zijn menswording. Dan doen wij ook af aan zijn God zijn.

Nee hij was werkelijk mens. En dan gaat het zelfs nog verder. Want dan denk je van oké. Dus dan ben je God. En dan laat je dat los.

Om mens te worden. Dat in zichzelf is al gigantisch. Om dat te doen. Maar dan gaat het zelfs nog verder. In vers 8.

En in de gedade als een mens bevonden. Heeft hij zichzelf vernederd. Gaat hij nog verder. Heeft hij zichzelf vernederd. En is gehoorzaam geworden.

Tot de dood. Ja tot de kruisdood. Voel je het meest uiterste dieptepunt. De kruising.

De meest vernederende dood. Die een mens maar kon ondergaan. Het was naakt.

Tergend langzaam. En publiekelijk. Het was zo'n erge straf. Dat aan een Romeinse burger. Die straf niet eens opgelegd kon worden.

Vanwege zijn vernederende karakter. Naar zo ver. Heeft de Heer Jezus Christus zich vernederd. Tot het uiterste.

Dus zijn kruising heeft niks met zijn verhoging te maken. Nee dat is juist zijn uiterste vernedering. En in zijn opstanding.

Want dan gaat het verder. In zijn opstanding. Heeft Jezus een positie en een naam ontvangen.

Die hij daarvoor nog niet had. In zijn opstanding heeft hij een naam en een positie ontvangen. Die hij daarvoor nog niet had.

Als mens. Als Jezus van Nazareth. Was hij de zoon des mensen. De wettige erfgenaam van Adam. En daarmee de wettige vertegenwoordiger van de mens.

Daarom doen al die drie evangelieën. Drie van de vier. Ook zo'n moeite. Om de geslachtsregister nauwgezet uiteen te zetten. Om dat ook aan te tonen.

Om te laten zien. Dat Jezus. De wettige erfgenaam is van Adam. En daarmee de vertegenwoordiger is van de mensen.

En in zijn opstanding. Uit de dood. Is hij gesteld tot Christus. En heeft hij heerlijkheid ontvangen. Laten we even gaan naar handelingen 2.

Waar Petrus een toespraak houdt. Nadat de heilige geest is uitgestort op de gelovigen. En ik lees hier heel even vers 22.

Om even de context te begrijpen. Handelingen 2. Daar zegt Petrus dus tegen de Israëlitische mannen. Zegt hij. Luister naar deze woorden.

Jezus de Nazarene. Een man. Even goed luisteren. Jezus de Nazarene. Een man. Die u van Gods wegen aangewezen is.

Door krachten, wonderen en tekenen. Die God in uw midden door hem gedaan heeft. Zoals u zelf ook weet. Dus daar gaat het hier over.

Over deze man. Over de Heer Jezus. Die mens was. En is. Maar toen was ook. En dan vers 33. Hij dan. Deze Jezus.

Die door de rechterhand van God verhoogd is. En de belofte van de heilige geest ontvangen heeft van de Vader. Heeft dit uitgestort. Wat u nu ziet en hoort.

David is immers niet opgevaren naar de hemelen. Maar hij zegt. De Heer heeft gesproken tot mijn Heer zit aan mijn rechterhand. Totdat ik uw vijanden neergelegd zal hebben als een voetbank voor uw voeten.

Dus hij citeert hier Psalm 110. En hij betrekt dit. Hij past dit toe op de Heer Jezus. De Heer. God de Vader heeft tot mijn Heer gezegd.

De Heer Jezus Christus. Zit aan mijn rechterhand. En dat is bij zijn opstanding. Laat dan heel het huis van Israël zeker weten. Dat God hem.

Deze Jezus. Tot een Heer en Christus. Gemaakt heeft. Ik probeer overal de nadruk op te leggen. Want het is allemaal belangrijk.

Maar. Hij heeft hem tot een Heer en Christus gemaakt. Namelijk deze Jezus. Die u gekruisigd hebt.

Hij heeft hem tot Heer en Christus gemaakt. Dat leidt even tot de vraag. Oké.

Maar was Jezus van Nazareth. Voor zijn opstanding uit de doden. De Christus. Dan. En had hij de hoogste naam.

In de hele schepping. Als het antwoord ja zou zijn. Dan. Betekent dit eigenlijk niks.

Wat we net gelezen hebben. In handelingen 2. En dat betekent Filipense 2. Eigenlijk ook niet heel veel. En dat betekent Hebreeën 2.

Vers 9. Ook niet heel veel. Waar staat dat hij voor een korte tijd. Minder dan de engelen gemaakt was. Want als hij de Christus was. Als Jezus van Nazareth.

Dan was hij al hoger dan de engelen op dat moment. Maar dat was nu juist niet zo. Hij werd de Christus.

Bij zijn opstanding. Hij werd. Hij kreeg een naam boven alle namen. Hij ontving heerlijkheid. Ja. Ja. Oké. Wacht even Daniel. Wacht even. Want.

Petrus. Is het toch. Die tegen Jezus zegt. Gij zijt de Christus. De zoon van de levende God. En dat zegt Petrus.

Matthäus 16. Dat zegt Petrus. Tegen Jezus. Voordat hij gestorven is. En is opgestaan. Dat klopt. En dat is helemaal waar. Maar wat zegt Jezus er ook bij.

Mondje dicht. Zeg nog maar niks. En bij de verheerlijking op de berg. Met Petrus. Jacobus. En Johannes. Die erbij zijn.

Dan zegt Jezus ook. Zeg maar niks. Mondje dicht. Waarom? Omdat het nog. Gerealiseerd moest worden.

Ja. Het stond vast. Dat hij de Christus. Zou zijn. Maar hij moest het nog wel worden. Begrijp je?

Hoewel hij de zoon was. Heeft hij gehoorzaamheid geleerd. Uit hetgeen hij heeft geleden. Hebreeën. Vijf. Daar gaat het over.

Het is een beetje. Als ik het een vergelijking mag maken. Die altijd man gaat. Maar. Ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel. Een beetje zoals bij Willem-Alexander.

Koning Willem-Alexander. Die was prins. En het stond vast dat hij koning zou worden. Hij was degene die. Als eerste. Aanspraak.

Kon maken op die titel. Op die positie. En het. Vanaf kinds af aan al. Daar hoefde hij niks voor te doen. Hij. Hij zou koning worden. Maar het moest nog wel gebeuren.

Begrijp je? Zo is dat ook met. Jezus van Nazareth. Die de Christus is geworden. In zijn opstanding. Dus we moeten. Jezus van Nazareth.

Onderscheiden van de Heer Jezus Christus. Niet. Als twee verschillende personen. Maar wel in positie. En in functie. Hier.

Eerst als Jezus. Van Nazareth. Vernederd. Gehoorzaam. Tot de kruisdood. Maar nu. Verhoogd. Tot de uiterste maat. Met de hoogste naam. Zittend aan Gods rechterhand.

En voor die verhoogde. Heer Jezus Christus. Zal. Elke knie. Zich buigen. Zal elke.

Knie zich buigen. En elke tong beleiden. Dat hij inderdaad. De Heer is. En de hoogste naam heeft. Boven alle andere namen. Waar Paulus.

Jezaaier 45. Vers 23. Citeert. Waar het spreekt over de Heren. Waar elke knie zich voor zou buigen. En dat past hij nu toe.

Op de Heer Jezus Christus. Uiteindelijk zou elke knie. Elke tong. In elke realiteit. Of het nu. Hier op aarde is. Of in de hemel. Of onder de aarde.

Dus of het nu gaat om. Om mensen. Of om engelen. Of om gevallen engelen. Iedereen zal moeten. Beleiden en erkennen. Dat hij inderdaad. De hoogste Heer is.

En er geen andere naam is. Gegeven. Door wie wij zalig kunnen worden. Wil niet zeggen. Dat ook iedereen behouden is. Maar uiteindelijk zal wel iedereen.

Tot die erkentenis moeten komen. En wanneer hij wordt verhoogd. Wanneer hij wordt verheerlijk. In ons eigen leven. In deze wereld.

Wanneer de Heer Jezus Christus. Wordt beleden. Dan wordt daarmee. God de Vader. Verheerlijk. Dat is niet in plaats van. Gekomen. Of in concurrentie met.

Of in strijd met. Nee. God de Vader wordt verheerlijk. In het erkennen. En beleiden van de Heer Jezus Christus.

Als Heer. En nu kort. Als ik een aanzet mag doen. Tot een toepassing.

Want wat betekent dit. Ook voor ons persoonlijk leven. Als er begonnen wordt. Met laat daarom die gezindheid. In u zijn. Die. Ook in de Heer Jezus Christus was.

En dan krijgen we vervolgens. Zo'n. Uiteenzetting van. De weg. Die hij gegaan is. Oké. Maar dat. Dat is voor ons toch. Onmogelijk. Ja. Wat ik in het begin ook al zei.

In hoogte en in diepte. Kunnen wij dat nooit even na. Maar wel. Is het een voorbeeld. Die wij kunnen navolgen. In gezindheid. Want wat zien we hier.

Zo onder andere. We zien hier bijvoorbeeld. Dat hij. Zijn positie. Niet vasthield. Niet. Gebruikte alleen tot eer van hemzelf.

Maar dat hij die positie gebruikte. Om ten dienste te staan van anderen. Nou zo kan dat ook voor ons gelden. Dat onze positie die wij hebben ontvangen.

In deze maatschappij. Dat we die niet gebruiken. Alleen voor onszelf. Maar ook voor een ander.

Dat we bijvoorbeeld onze positie. Als hoofd van het gezin. Niet als excuus gebruiken. Om. Altijd onze zin door te draaien.

Of dat we. Onze positie als leidinggevende. Of als een directeur. Niet. Gebruiken. En misbruiken. Om. Onze macht.

Te laten gelden. De gezindheid van de Heer Jezus Christus. Betekent dat we. Het belang. Van de ander. Op het oog hebben.

En niet alleen ons eigen belang. En dat we bijvoorbeeld. Broers en zussen. In de gemeente bezoeken. In bijbelstudie. Of in bidstond.

Niet met de gedachte van. Hé. Wat levert dat mij op. En word ik hier nog even opgebouwd. Maar dat je ook beseft. Nee. Hoe kan ik de ander opbouwen.

En misschien. Kan ik vandaag. Niet zoveel leren. Omdat ik het weet. Maar misschien. Kan een ander van mij. Wat leren. De gezindheid van de Heer Jezus Christus.

betekent. Betekent dat we. Gehoorzaam zijn. Aan de vader. En dat we bereid zijn. Om te lijden. Dat we bijvoorbeeld.

Trouw zijn. In ons huwelijk. In plaats van. Te gaan voor. Kortstondig geluk. Omdat we beschikbaar zijn.

Als. Vader en moeder. Voor onze kinderen. En. Onze eigen ambities. En verlangens. En carrière. Misschien even.

Op een lage pitje. Moeten stellen. Dat is denk ik. Ook die gezindheid. Van de Heer Jezus Christus. En. U kent uw eigen leven.

Veel beter. Dan ik dat ken. Dus. U weet misschien. Voor uzelf wel. Heel goed. Waarom dat in zit. Maar die gezindheid. Verneder je.

Voor de Heer. En. En. Hij. Zal je. Verhogen. De weg naar boven. Leidt langs. Beneden. En het leven is maar een zucht.

Het is ook zo voorbij. Het is enkel de titelpagina. Van een. Veel groter verhaal. Waar wij. Door de Heer Jezus Christus. Deel van mogen uitmaken.

Laat daarom. Die gezindheid. In u zijn. Die ook. In Christus Jezus was. Amen.