Gemeenschap aan het Evangelie

Spreker

J. Oosterhagen

Date
Oct. 2, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen broeders en zusters. Ik ben dankbaar dat ik hier deze morgen mag staan om iets te delen vanuit Gods woord.! Het is ook een vreugde om Gods woord te openen en om te ontdekken wat Hij tot ons wil zeggen vandaag door zijn woord.

In de voorbereiding moest ik nadenken waarover zou ik het dan hebben deze morgen. Toen ik gevraagd werd om vandaag te spreken omdat er een spreker uit zou vallen.

Toen moest ik denken van wat is dan een onderwerp of wat is een tekstgedeelte waarover ik kan spreken. Ik moest denken aan begin van dit jaar toen Carmen en ik ons voorstelden in de gemeente toen ik ook hier stond.

Toen sloot ik af met een paar woorden. Toen zei ik dat het ons verlangen is van Carmen en mij om ons in te zetten hier in de gemeente.

Maar ook uiteindelijk met als doel dat we steeds meer gevormd mogen worden. En dat we als broeders en zusters mogen groeien in de genade en kennis van onze Heer Jezus.

Dat is uiteindelijk ons doel. En dat we steeds meer gaan lijken op de Heer Jezus. En dat is ons verlangen en dat is ook mijn verlangen deze morgen wat ik met u wil delen vanuit Gods woord. En ja ik hoop dat ons hart ook geopend mag zijn voor dat wat hij ons wil zeggen deze morgen.

Ja ik ben uiteindelijk uitgekomen bij een tekstgedeelte in de Filipense brief. Hoofdstuk 1. Filipense hoofdstuk 1. En het tekstgedeelte wat ik vandaag wil lezen is Filipense hoofdstuk 1 van af vers 1 tot en met 11.

En eerst wil ik de eerste twee versen lezen en dan iets over vertellen over de achtergrond van de brief. Want ik vind het altijd belangrijk om de context te weten van waarom is het gedeelte geschreven.

Nou in dit geval de brief. Wat weten we ervan? Dat wil ik eerst vertellen en daarna ga ik vers 3 tot en met 11 behandelen.

Vers 1 van hoofdstuk 1 Filipense brief. Paulus en Timotheus. Dienstknechten van Jezus Christus aan al de heiligen in Christus Jezus die in Filippi zijn.

Met de opzieners en diakenen. Genade zij u en vrede van God onze Vader en van de Heer Jezus Christus. We weten dat Paulus deze brief geschreven heeft.

En we kunnen met waarschijnlijkheid zeggen dat hij dat geschreven heeft in gevangenschap toen hij in Rome zat. En we zien hier een verbondenheid als je de hele brief zou lezen die hij heeft met de gemeente in Filippi.

En hij schrijft deze brief waarschijnlijk omdat dat lezen aan het einde van de brief in hoofdstuk 4.

Dat zij hem ondersteunen met liefdeoffers en daar is hij hen dankbaar voor. En eigenlijk is het ook een hele vreugdevolle brief. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de 1 Korinther brief waarin Paulus een aantal misstanden in de gemeente aan de kaak stelt.

Is hij hier eigenlijk heel lovend over de gemeente en is hij dankbaar. Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Ik weet dat er interactie mogelijk is.

Wie weet waar de gemeente in Filippi ligt? In welk land? In Griekenland hoor ik. Dat klopt. Dus we weten dus dat de gemeente in Griekenland lag.

En misschien is er nog wel vandaag de dag ook een gemeente. Maar dit is dus de allereerste Europese gemeente. Paulus die begon in Azië in het Turkse gedeelte met het stichten van gemeentes.

En dit is de allereerste gemeente in Europa. Dan een moeilijkere vraag denk ik. Wie is de allereerste bekeerling? Ik hoor iemand? Lydia.

Klopt. De purpenverkoopste Lydia. En we weten een aantal dingen over deze gemeente doordat we handelingen hebben. In handelingen 16 wil ik ook even naartoe.

Handelingen 16. En daarin zien we hoe Paulus geleid wordt. In vers 9 zie je dat. Handelingen 16 vers 19. Hoe Paulus geleid wordt door een visioen om naar Macedonië.

Dat is Noord-Griekenland. Om daar naartoe te gaan. En uiteindelijk komt hij terecht in Filippi. En dan staat er in vers 14 van handelingen 16.

En een zekere vrouw van wie de naam Lydia was. Een purpenverkoopste uit de stad Thyatira. Die God diende luisterde naar ons. En dan staat er.

De heren openden haar hart. Zodat zij acht gaf op wat door Paulus gesproken werd. Hierin zien we. Paulus verkondigt daar het evangelie. En de heren openden haar hart.

En uiteindelijk lezen we dat ze het evangelie aanneemt. De heren Jezus aanneemt. En gedoopt wordt. Nou dan zien we. Dan lezen we. Ik lees niet helemaal.

Dat duurt te lang. Maar het komt erop neer dat er wat oneenigheid is in de stad. Want ze vinden het niet fijn dat Paulus daar is. Een waarzegster die heeft opeens zijn inkomsten meer.

Omdat Paulus de waarzeggende geest verdrijft uit haar. En dan komen ze. Paulus en Silas. Worden geleid naar de magistraten.

En dan worden ze uiteindelijk de gevangenis ingeworpen. Want ze zouden oproer veroorzaken. En dat zien we in vers 22. Ja ik lees dat nu wel zo snel.

Maar besef je. Hun kleren werden afgerukt. En ze werden met stokken geslagen. Paulus was vol van de Heer Jezus.

Zijn leven wijde die toe aan hem. We hebben er net ook van gezongen. In de liederen. Dat de Heer Jezus ons doel is. Maar hier zie je ook. Hij verkondigt het evangelie.

En hij moet het zelfs met het afrukken van zijn kleren en stokslagen bekopen. Door alle brieven heen zien we dat hij veel meer heeft ondergaan. Maar zijn doel was Christus.

Die moet verkondigd worden. Nou hij wordt de gevangenis ingeworpen. Dan zou je denken. Nou dan is hij heel ten neer geslagen. Maar nee. Zelfs in de binnenste kerken.

Hun voeten zitten vast in een blok. Looft hij God. Ze zingen lofzangen. En bidden. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Er komt een aardbeving.

De blokken worden losgemaakt. De ketenen waar ze in vast zitten. En de deur van de gevangenis gaat open. En de supier. Die hen moest bewaken is bang. En die wil zichzelf van het leven beroven.

Maar dan zegt Paulus. Die schreeuwt. En die zegt. Niet doen. Wij zitten hier nog. En dan komt er een opmerkelijke vraag. Vind ik. Van de supier.

Die zegt dan op een gegeven moment. In vers 30. Heren. Wat moet ik doen om zalig te worden? Blijkbaar had hij misschien wel gehoord.

Dat Paulus en Silas. Dat ze aan het zingen waren voor God. Dat ze ook de gevangenen vertelden. Over wie God was. En wat hij gedaan had. Door zijn zoon de Heer Jezus. En dan zegt hij.

Hoe moet ik zalig worden? En dan zegt Paulus. Geloof in de Heer Jezus Christus. En u zult zalig worden. En dat doet hij. En hij wordt uiteindelijk ook christen.

De supier. En dan staat er in vers 34. Hij verheugde zich zelfs erover. Dat hij tot geloof is gekomen. Niet alleen hij. Maar hij is ook dankbaar. En verheugd. Dat zijn huisgenoten tot geloof gekomen zijn.

In God. Nou. Tot zover even de achtergrond. Dus later. Nou ja. Eén ding moet ik nog wel zeggen. Want later. Dat lees we in hoofdstuk 20. Doet hij de stad nog een keer aan.

En dan ontmoet hij weer. De gemeente in Filippi. Nou. Nu gaan we naar het gedeelte weer terug. In Filipense. Filipense hoofdstuk 1. En dan vers 3.

Tot en met 11. Vers 3. Ik dank mijn God telkens wanneer ik aan u denk. In elk gebed van mij voor u allen bid ik altijd met blijdschap.

Vanwege uw gemeenschap aan het evangelie. Van de eerste dag af tot nu toe. Ik vertrouw erop dat hij die in u een goed werk begonnen is.

Dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus. Het is immers voor mij terecht dat ik dit van u allen denk. Omdat ik u allen in mijn hart heb als deelgenoten van mijn genade.

Zowel in mijn gevangenschap. Als in de verdediging en bevestiging van het evangelie. Want God is mijn getuige. Hoe vurig ik naar u allen verlang. Met de innige gevoelens van Jezus Christus.

En dit bid ik. Dat uw liefde nog steeds overvloediger wordt in kennis en alle fijngevoeligheid. Opdat u kunt onderscheiden wat wezenlijk is. Opdat u oprecht bent en zonder aanstoot te geven tot de dag van Christus.

Vervuld met vruchten van gerechtigheid die door Jezus Christus zijn. Tot heerlijkheid en lof van God. We zagen net al dat Paulus leefde voor de Heer Jezus.

En dat hij dat zelfs bekoopt met het uiteindelijk in een gevangenis komen. En dat zien we eigenlijk ook door de hele brieven heen. Christus staat centraal. Zijn leven is Christus.

Alleen in hoofdstuk 1 al komt 18 keer de naam van Christus voor. En een kerntekst in hoofdstuk 1.

We hebben niet gelezen, maar dat is vers 21. Daarin zegt Paulus. Het leven is voor mij Christus. En het sterven is winst. Ja.

Dat is nog wel wat. Het leven is voor mij Christus en sterven winst. Wat er ook met mij gebeurt, zegt Paulus. Als ik sterf, dan is dat eigenlijk uiteindelijk het beste.

Want dan ben ik bij Christus. Dat zegt hij ook verder in vers 23. Want bij Christus zijn, dat is verder weg het beste. En hij is zo vol van wie de Heer Jezus is en wat de Heer Jezus gedaan heeft in zijn leven.

Dat hij wil dat zoveel andere mensen dat ook te horen krijgen. En daarom heb ik boven de boodschap van deze ochtend gezet.

De gemeenschap aan het evangelie. Dat kunnen we ook terugvinden in vers 5 wat we gelezen hebben. Vanwege uw gemeenschap aan het evangelie. Dat is vandaag waar we over na willen denken.

Gemeenschap hebben aan het evangelie. Nou kan ik heel snel voorbij gaan aan wat evangelie betekent. Ik denk dat we allemaal wel weten wat dat is.

De blijde boodschap. Klopt. Maar ik vind, ja de blijde boodschap is natuurlijk wel, dat betekent het wel. Maar dat gaat natuurlijk veel dieper dan alleen maar zeggen dat het een blijde boodschap is.

Het is natuurlijk heel diep wat dat betekent. En ik hoop dat we vandaag, maar eigenlijk elke dag nog steeds onder de indruk raken van het evangelie, van de blijde boodschap.

En dat is ook eigenlijk uiteindelijk het doel van Paulus in dit gedeelte. En ook mijn verlangen voor deze morgen, voor ons als gemeente, dat we nog steeds dankbaar zijn, verheugd zijn over het evangelie.

Het evangelie is natuurlijk de blijde boodschap. Ik hoorde het al. Maar ja, waarom is het een blijde boodschap? In Romeinen lezen we dat we eigenlijk het niet verdienen dat we een heilig God mogen naderen.

Allen hebben wij gezondigd en missen de heerlijkheid van God, staat er. Maar dan staat er iets heel moois, waar we heel dankbaar voor mogen zijn. Want God zij geloofd en geprezen.

Wij worden om niet gerechtvaardigd en hij is ons zo genadigd dat hij uiteindelijk ook ons wil naderen door zijn Zoon te sturen naar deze aarde.

De heer Jezus is naar deze aarde gegaan en heeft de prijs betaald die hij niet verdiend had, maar hij heeft het op zich genomen.

Het kruis wat hij heeft gedragen, waaraan gehangen heeft, hij heeft het allemaal voor ons gedaan. Hij is gestorven.

En we mogen weten dat hij na drie dagen opstond en dat hij nu zit aan de rechte hand van God de Vader. Wat een genade is dat, dat we die God mogen naderen door het offer van de Heer Jezus.

Het evangelie, dat we eeuwig leven mogen hebben als we geloven in hem. In Romeinen 5 zegt dat ook zo mooi. Romeinen 5 vers 1.

Wij dan gerechtvaardigd uit het geloof. We zongen er net ook het tweede lied van. Wij dan gerechtvaardigd uit het geloof hebben vrede bij God door onze Heer Jezus Christus.

Door hem hebben wij toegang verkregen door het geloof tot deze genade waarin wij staan. En wij roemen in de hoop op de heerlijkheid van God.

En dat niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweeg brengt. En de volharding ondervinding. En de ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest die ons gegeven is toen we tot geloof kwamen als onderpand.

Dus we weten wat het evangelie is. Maar nou wil ik ook nog even stilstaan bij wat houdt die gemeenschap aan het evangelie nou in. Gemeenschap houdt in dat we iets gemeenschappelijks hebben.

Nu kan het zo zijn dat je iets gemeenschappelijks hebt omdat je bijvoorbeeld een bepaalde supporter bent van een voetbalclub. Nou dat kan heel leuk zijn dat je een supporter bent van een club.

En dan heb je iets gemeenschappelijks dat je juist elke keer die club aanmoedigt. En dat je alles voor over hebt om bij die wedstrijd aanwezig te zijn. En om ook hen aan te moedigen.

Maar dat is niet wat dit betekent. Want het gaat eigenlijk veel dieper. De christelijke gemeenschap kun je alleen hebben als je wederom geboren bent.

Als je niet wederom geboren bent kun je geen deel hebben aan het evangelie. Het klinkt misschien logisch maar wij kunnen hier bijvoorbeeld bij elkaar zitten en zeggen van ja we hebben gemeenschap met elkaar want we horen bij de reddingsark.

Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat wij gemeenschap hebben aan het evangelie. Want we kunnen hier fysiek bij elkaar aanwezig zijn. Maar misschien op geestelijk niveau, op geestelijk gebied zitten we kilometers ver van elkaar verwijderd.

En dat heeft te maken met het feit ben ik wedergeboren of niet. En weten we dat van elkaar? Nou daar gaan we zo ook over nadenken. Maar we kunnen deel hebben aan het evangelie, gemeenschap hebben aan het evangelie als we wedergeboren zijn.

En als we wedergeboren zijn en we deel hebben aan het evangelie dan uitzicht dat uiteindelijk in vier punten die Paulus behandelt.

En die ga ik langs. Vier punten. Meestal zijn het er drie maar ik heb er vier uitgekozen. En ik heb het als volgt genoemd.

U kunt meelezen ook als u uw Bijbel opent. De gemeenschap van hoofdstuk 1 van Filippense. Van 3 tot en met 11. Daarin heb ik vier punten uitgehaald.

Want de gemeenschap aan het evangelie dat leidt zien we eerst in vers 3 tot dankbaarheid. Paulus zegt hier ik dank.

Het tweede. De gemeenschap aan het evangelie geeft vertrouwen. Dat zien we in vers 6. Ik vertrouw zegt Paulus.

Het derde. De gemeenschap aan het evangelie leidt of brengt een verlangen. Dat zien we in vers 8.

Ik verlang zegt Paulus. En het laatste. Als we gemeenschap hebben aan het evangelie. Dan leidt dat uiteindelijk ook tot een gebed.

In vers 9 staat ik bid. Nou die vier punten gaan we langs. Ik dank mijn God telkens wanneer ik aan u denk.

Zo begint hij de brief. Dat is nog wel wat. Als ik aan jullie als reddingsark denk. We zijn net op vakantie geweest Carmen en ik. En we hebben een aantal keer aan jullie gedacht.

Ook op de zondagen als de diensten waren. Maar hier hij zegt. Ik dank mijn God telkens wanneer ik aan u denk. Nou dat is gelijk een spiegel voor mezelf.

Als ik aan u denk. Dank ik ook voor u. Waarom dankt hij in elk gebed met blijdschap. Omdat zij deel hebben aan het evangelie.

Ik kan me zo voorstellen. Hij schreef die brief. En hij moest denken aan het moment. Wat we in handelingen 16 gelezen hebben. Aan dat Lydia tot geloof kwam. En dat die cipier op wonderwaarlijke wijze tot geloof kwam.

En misschien nog meerdere die hij daar tot Christus geleid heeft. En hij moest denken aan hen. En hij was dankbaar dat zij deel hebben aan het evangelie.

We lezen ook in de Bijbel. Wanneer iemand zich bekeert. Dan is er feest in de hemel. Nou ik ben altijd heel erg verheugd bij doopdiensten.

Dan hoor je een getuigenis van iemand. En dan zie je wat God in zijn of haar leven gedaan heeft. En dat maakt mij blij. Dan ben ik dankbaar dat God gewerkt heeft in zijn of haar leven.

Maar ja. Als de jaren voorbij gaan. Kijk ik daar nog steeds op terug. Naar dat getuigenis van die persoon. Ben ik dankbaar nog steeds. Voor wat God in zijn of haar leven gedaan heeft.

Dus de vraag aan mij. Aan ons. Ben ik dankbaar. Voor mijn broeder, zuster die naast mij zit. Dat hij, zij, de heren kent.

Dat hij tot geloof gekomen is. Zijn we daar dankbaar voor? Ja.

Ik denk dat we alleen maar dankbaar kunnen zijn. Als we ook dankbaar zijn dat we in eerste plaats weten dat we kinderen van God zijn. En dat we ook dankbaar zijn dat wij gekocht en betaald zijn door het bloed van de Heer Jezus.

Ben ik dankbaar dat ik een kind ben van God. Dat hij mij gered heeft. Dat hij zijn zoon gestuurd heeft.

Om mij te redden van het oordeel. En dat vraagt ook iets van ons. Als ik dankbaar ben.

Of als ik dankbaar ben voor mijn broeder en zuster dat hij tot geloof gekomen is. Dan vraagt het ook een houding van ons. Kan mijn broeder of zuster dankbaar zijn? Voor het feit.

Ja, hoe zeg ik dat eigenlijk? Ik heb het zo verwoord. Ben ik een christen? Waarvoor anderen ook kunnen blijven danken. Dus is dat ook in mijn houding.

In hoe ik met anderen omga. Maar ook in mijn omgang met de Heer Jezus. Is dat ook zichtbaar in mijn leven. Waardoor anderen ook dankbaar kunnen zijn. Deelhebben aan het evangelie brengt dankbaarheid.

Het tweede. Paulus zegt in vers 6. Ik vertrouw erop dat hij die in u een goed werk begonnen is. Dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.

Ik moet even denken. We hebben net de tekst van de kinderen geleerd. En ik vind dat altijd heel waardevol. Want dit is ook een tekst die ik op deze muziek geleerd heb. Vers 6 ken ik uit mijn hoofd.

En het is zo waardevol om ook Gods woord te memoriseren. En het je eigen te maken. Dat even tussendoor. Maar ik vertrouw erop. Zegt hij. Dat hij die in u een goed werk begonnen is.

In het eerste punt van ik ben dankbaar. Ik dank. Kunnen we zeggen ik ben dankbaar dat ik tot geloof gekomen ben. Maar in het tweede punt. Ik vertrouw. Dan zien we dat het niet ons eigen verdiensten is.

Maar dat God het werk begonnen is in ons. In Johannes 6 vers 29 staat ook. Dit is het werk van God.

Dat u die gelooft in hem die hij gezonden heeft. Het is niet omdat wij goed zijn of omdat wij het verdienen. Maar het is de Heer Jezus die het bewerkt heeft in ons.

En hier staat in vers 6. Hij is dat begonnen. En hij zal dat uiteindelijk ook voltooien.

We zijn tot geloof gekomen. Door het werk dat hij begonnen is. Maar dat betekent niet dat we al gelijk volmaakt zijn. We willen gelijkvormig worden aan het beeld van de Heer Jezus.

En dat gaat gepaard met dat we geschaafd worden. En dat we Gods woord mogen lezen. Dat we ontdekt worden door de Heilige Geest aan dingen die niet goed zijn in ons leven.

Zodat we uiteindelijk steeds meer gelijkvormig mogen worden aan de Heer Jezus. En dat zal pas voltooid worden op de dag van Christus staat hier. Zodat we bij de Heer Jezus zijn.

Dat is nogal wat wat hij zegt. Ik vertrouw erop dat hij die in u een goed werk begonnen is dat ook zal voltooien. Nou dan denkt hij misschien weer terug aan het getuigenis van Lydia. Hij ziet dat zij 180 graden gedraaid is.

Haar leven gegeven heeft aan de Heer Jezus. Hij kon het met zekerheid zeggen dat hij vertrouwt dat zij tot geloof zijn gekomen.

Want hij kende hun getuigenis. Kan ik met zekerheid zeggen dat mijn broeder, zuster tot geloof gekomen is? Ken ik zijn of haar getuigenis?

Weet ik wie de Heer Jezus betekent voor hem of haar? Ja ik stel altijd vragen voor mezelf als ik dit ook, als ik dit lees.

Om ook een spiegel voor te houden. Vandaar dat ik dat nu ook doe. Om ons ook een spiegel voor te houden. Zodat we ook kunnen, ons kunnen schaven aan Gods woord.

Ons kunnen toetsen. Ik las ergens een mooie uitspraak. Dat gaat over dat God het uiteindelijk zal voltooien, het werk dat hij is begonnen.

En dat gaat als volgt. Zoals God bij de schepping zijn werken heeft voltooid. En dat zeer goed noemde. Zo zal hij ook de gelovigen als nieuwe schepping tot volkomenheid brengen.

Op de dag van Jezus Christus. Dus zoals hij dat voltooid heeft bij de schepping en het zeer goed noemde. Zo zal hij ook ons als nieuwe schepping tot volkomenheid brengen.

Want we zijn een nieuwe schepping. En we zijn ingelijfd in het lichaam van Christus. En we horen bij elkaar doordat Christus ons samenbindt.

Hij is onze verbindende factor. En dat leidt uiteindelijk ook tot punt drie. Ik verlang. Zien we in vers acht.

Want God is mijn getuige, hoe vurig ik naar u allen verlang. En dat is niet vanuit hem zelf. Maar met de innige gevoelens van Jezus Christus.

Hij verlangt ernaar om bij de gemeente in Filippi te zijn. Nou ik zei net al. Wij zijn net op vakantie geweest.

En vanochtend toen ik hier naartoe ging. Toen verlangde ik ook weer om hier aanwezig te zijn. Om God groot te maken. Maar ook om jullie weer te ontmoeten. Om elkaar te zien. Elkaar te bemoedigen. En het is zo vreugdevol om elkaar te zien.

En elkaar te ontmoeten. Omdat we iets gemeenschappelijks hebben. Christus. We zijn toen we tot geloof kwamen zei ik net. Ingelijfd in het lichaam van Christus.

En wanneer één lid leidt lezen we in Korinthe. Dan leiden er velen. Dus we zijn aan elkaar gegeven. Om naar elkaar om te zien. Om elkaar.

Wanneer het moeilijk is. Om elkaar te vertroosten. Om elkaar te wijzen op de Heer Jezus. Maar nou kan het zijn. Dat er misschien.

Geen. Liefde aanwezig is. Voor mijn broeder of zuster. Dat we niet genoeg omzien naar elkaar. Ik moest denken aan wat de Heer Jezus.

Of wat in Gods woord ook staat. Dat we elkaar moeten lief hebben. Zoals Christus ons lief gehad heeft. En nu zijn er misschien ook mensen die misschien wrok.

Of misschien bitterheid hebben. Naar een andere persoon. En dan weet ik uit ervaring. Ja ook ik heb dat. Geregeld. Dat er misschien iets is.

Tussen een broeder of zuster. En dan weet ik uit ervaring. Dat dat natuurlijk niet goed is. Dat ik daarmee. Moet afrekenen. Maar dan weet ik.

Dat uiteindelijk de weg van herstel. Vergeving is. En ook hier. Als we nu bij elkaar zijn. En er is iets tussen een broeder of zuster. Vergeef elkaar. En daar hebben we.

Misschien wel een broeder. Of zuster bij nodig. Misschien iemand van de broederraad. Of van het pastorale team. Dan wil ik echt vragen. Ga niet naar huis. Voordat u of jij.

Met een van hen gesproken heeft. Om. De weg van herstel. In te gaan. En dat heeft. Dat is een proces. Maar dan moet ik ook weer denken.

Aan die woorden. We moeten elkaar vergeven. Zoals Christus. Ons vergeven heeft. We mogen. Met een verlangen. Naar elkaar uitzien.

Om elkaar te ontmoeten. Ja.

En hoe kan dat dan eigenlijk? Vers 3. Daar zegt Paulus. Ik denk aan jullie. Ik heb jullie in mijn gedachten. We kunnen elkaar wel.

We kunnen elkaar in ons gedachten hebben. Maar het moet eigenlijk veel dieper gaan. We moeten elkaar. In vers 7. Omdat ik u allen in mijn hart heb.

Moet elkaar in onze hart hebben. De liefde. De liefde. Die de Heer Jezus. Gehad heeft. En heeft voor ons. Die liefde. Moet ook zijn uitwerking hebben.

In ons leven. De liefde. Voor de ander. En dat brengt mij. Tot punt 4. Het laatste punt. Want als we deel hebben aan het evangelie.

Gemeenschap hebben met elkaar. Omdat we Christus beleiden erkennen. Dan uit. Dat uiteindelijk ook in ons gebedsleven. Het is eigenlijk wel heel bijzonder altijd. In de brieven van Paulus.

Dat hij spontaan opeens begint met een gebed. Vijf keer kunnen we dat vinden. In verschillende brieven. Dat Paulus begint met een gebed. En een van die gebeden lezen we hier in vers 9.

Tot 11. En dan zegt hij. Dit bid ik. Dat uw liefde. Al steeds overvloediger wordt. In alle. In kennis en alle fijngevoeligheid.

Ik vind het wel opmerkelijk. Want hij zegt. Dat de liefde overvloediger wordt. Dus blijkbaar was er al liefde in de gemeente. En keek ze naar elkaar om.

Maar dan is het zijn gebed. Dat die liefde. Nog meer wordt. En nog overvloediger wordt. Nou we weten. Denk ik wel.

Dat het liefde. Het woord liefde. In de Bijbel eigenlijk vaak gaat over. Akapeliefde. De opoffer. De zelfopofferende liefde. Een liefde waar je niks.

Voor terug wil hebben. Een gevende liefde. En dit is ook hier. Hij bidt. Dat die liefde. Overvloediger wordt. En ik moest denken.

Aan een. Om als voorbeeld te geven. Afgelopen zomer hebben we veel te maken gehad met droogte. En zelfs rivieren die droog kwamen te liggen.

Of lager werden. En wat was de oorzaak? Er was geen toevoer van water. En ik moest denken aan. Wat is er nou?

Als er geen liefde is. Dan is er geen toevoer. Van de bron. En de bron is de Heer Jezus. Als we dicht bij hem blijven. Als we dicht bij zijn woord blijven.

Hem dagelijks zoeken. In ons stille tijd. Dan. Zal uiteindelijk ook. Steeds meer openbaren. Gods woord.

Wat die liefde is. En dat is ook het gebed van Paulus. Dat die liefde overvloediger wordt in kennis. En kennis kunnen we alleen opdoen. Als we Gods woord openen.

Want hierin staat. Wat die liefde inhoudt. En. Dat die liefde. Niet alleen bij kennis blijft. Maar dat dat ook.

Bij inzicht blijft. Of alle fijngevoeligheid. Dus dat er. Dat die liefde die we leren. Vanuit Gods woorden. Dat we ook. Dat we ook. Dat we ook. Praktisch maken.

We weten vanuit. 1 Korinther 13. Dat als we. Weten wat die liefde is. Al sprak ik de talen van mensen. Al sprak ik de talen van engelen. Maar ik had de liefde niet.

Dan was het niets. Dus we kunnen heel veel kennis hebben. Gods woord dagelijks lezen. En die. En ook lezen over zijn liefde. Maar. Het landt uiteindelijk niet naar ons hart.

Dan is het nutteloos. We moeten ons hart openstellen. voor dat wat in Gods woord staat. Zodat die liefde ook kan zakken naar ons hart. En uiteindelijk dat we dat ook.

kunnen uitdelen. Naar onze medebroeders en zusters. Want. Gaat die verder in vers 10 en 11. Dat leidt uiteindelijk.

Als de kennis gemotiveerd wordt. Door de liefde. Zoals dat hier naar voren komt. Dan resulteert dat uiteindelijk. In vers 10. Dat heb ik dan. Samengevat als heiliging.

Dat we steeds meer. Gevormd worden naar het beeld van de Heer Jezus. En vers 11. Dat we vrucht mogen dragen. En dan staat er in vers 10.

Op dat u kunt onderscheiden. Wat wezenlijk is. Nou onderscheiden heeft te maken. Dat we kunnen onderzoeken. Of iets echt is. En hoe kunnen we onderzoeken.

Of iets echt is. Door dicht bij Gods woord te blijven. Door omgang te hebben met hem. Want het is uiteindelijk ons doel. Hij moet verheerlijk worden.

Het gaat om de Heer Jezus. En verder staat er in vers 10. Op dat u oprecht bent. Nou oprecht. Houdt in dat we eerlijk zijn.

En betrouwbaar. En. Dat we zonder aanstoot. Te geven. Dat we ook. Dat we ook zonder aanstoot zijn. Dat er niet iets op ons aan te merken valt.

Dat we geen leven leiden. Met een dubbele agenda. Maar dat we juist transparant zijn. En dat we een leven leven. Voor de Heer Jezus. Dat hij.

Onze drijver is. En ook de liefde. Dat het ook tot uiting mag. Komen in ons leven. Want dat resulteert. Uiteindelijk ook in vers 11.

Dat we vervuld worden. Met vruchten van gerechtigheid. Uiteindelijk. Is het ons doel. Dat we geen leven leiden. Met bijbedoelingen.

Of onreinde motieven. Maar dat we. Vrucht mogen dragen. Rijke vrucht mogen dragen. En dan moet ik altijd denken. Aan het gedeelte in Johannes 15.

Waarin de Heer Jezus zegt. Ik ben de wijnstok. U bent de ranken. Wie in mij blijft. En ik in hem. Die draagt veel vrucht. En dan gaat het verder.

Want zonder mij. Kunt u niet doen. Als we verbonden zijn. En blijven. Aan die wijnstok. Aan de Heer Jezus. Dan zal hij uiteindelijk ook.

Zijn levenssappen door ons heen laten stromen. Zodat we ook vrucht mogen dragen. Dit is het gebed. Wat Paulus heeft.

Voor de gemeente in Filippi. Is het ook het gebed. Wat ik. Wat wij hebben. Voor onze broers en zusters. Voor elkaar hier.

We bidden vaak. Voor praktische dingen. Voor ziekte. Als mensen ziek zijn. En dat is natuurlijk heel goed.

Dat moeten we ook blijven doen. Maar. Wat we vaak vergeten. En ook ik zelf. Is dat het. Dat het. Ons gebed. Ook mag zijn. Dat we steeds meer mogen groeien.

In. Alle. Alle. Kennis en fijngevoeligheid. In de liefde. Dat hij overvloediger mag worden. En dat we ook steeds meer. Gaan lijken op de Heer Jezus. En misschien.

Moeten we dit gebed. In eerste plaats. Voor onszelf bidden. Dagelijks. En ik denk ook dat Paulus dit ook zeker deed. Dat we zelf dicht bij de Heer Jezus blijven.

Dat hij ons leven is. En dat we voor hem willen leven. Want ons doel in ons leven. Dat is niet dat we voor onszelf leven.

Maar ons doel is dat we leven leiden. Tot heerlijkheid en lof van God. Vers 11 staat het aan het einde. Tot heerlijkheid en lof van God.

We zijn tot geloof gekomen. We kennen de Heer Jezus. We hebben het evangelie gehoord. We hebben het aangenomen. Want God heeft het bewerkt in ons. En we hebben deel aan het evangelie.

We hebben gemeenschap met elkaar aan het evangelie. Maar leidt dat tot dankbaarheid? Leidt dat tot vertrouwen?

Brengt dat een verlangen bij ons? Wakkert dat een verlangen aan? Om elkaar te ontmoeten? En uitzicht dat uiteindelijk ook in ons gebed? Amen.

Amen. Amen.