Een nieuw leven krijgen

Spreker

B. van Twillert

Date
Aug. 14, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal. Ik wil met u iets delen uit 2 Koningen 4, het Oude Testament.! Ik lees het vooruit de Herzine Statenvertaling.

! 2 Koningen 4, vanaf vers 8 tot en met vers 37 wil ik u voorlezen. 2 Koningen 4, vers 8 tot 37.

Het gebeurde op een dag dat Elisa langs Sunem kwam, dat daar een vrouw van aanzien was, die er bij hem op aandrong de maaltijd te komen gebruiken.

Zo dikwijls als hij daar langskwam, gebeurde het dat hij daarheen uitweek om weer de maaltijd te gebruiken. En zij zei tegen haar man, zie toch, ik heb gemerkt dat deze man, gods, die steeds bij ons langskomt, heilig is.

Laten wij toch een klein bovenvertrek van steen maken en daar een bed, een tafel, een stoer en een kandelaar voor hem neerzetten. Komt hij dan bij ons, dan kan hij zich daar terugtrekken.

En het gebeurde op een dag dat hij daar kwam, zich terug trok in dat bovenvertrek en daar ging liggen. En toen zei hij tegen zijn knecht Gehazi, roep deze vrouw uit Sunem.

En toen hij haar geroepen had, ging zij voor hem staan. Hij had namelijk tegen hem gezegd, zeg nu tegen haar, zie, u hebt heel veel zorg aan ons besteed. Wat kan men voor u doen? Kan ik voor u tot de koning spreken of tot de bevelhebber van het leger?

Maar ze had gezegd, ik woon te midden van mijn volk. Toen had hij gezegd, wat kan men dan voor haar doen? En Gehazi had gezegd, zij heeft helaas geen zoon en haar man is oud.

Daarom had hij gezegd, roep haar. En toen hij haar geroepen had, ging ze in de deuropening staan. En hij zei op de vastgestelde tijd, over een jaar, zult u uw zoon omhelzen.

Maar ze zei, nee meneer, man gods, ligt niet tegen uw dienares. Maar de vrouw werd zwanger en baar een jaar later een zoon. Op de vastgestelde tijd, waarvan Elisa tot haar gesproken had.

Toen het kind groot werd, gebeurde het op een dag dat hij naar buiten ging, naar zijn vader, naar de maaiers. En hij zei tegen zijn vader, mijn hoofd, mijn hoofd. Die zei tegen de kerst, draag hem maar naar zijn moeder.

En deze nam hem op en bracht hem bij zijn moeder. En hij zat tot de middag op haar knieën, toen stierf hij. Ze ging naar boven en legde hem op het bed van de man gods. En daarna sloot ze de deur achter hem en ging naar buiten.

Ze riep haar man en zei, stuur me toch een van de knechten met een van de ezelinen, zodat ik snel naar de man gods kan gaan. Daarna kom ik weer terug. Hij zei, waarom ga je vandaag naar hem toe?

Het is geen nieuwe maan en het is geen shabbat. Maar ze zei, het is goed zo. Toen zadelde zij de ezelin en zei tegen haar knicht, drijf haar aan en ga rijt zonder ophouden, tenzij ik het tegen je zegt.

Zo ging zij op weg en kwam bij de man van God, bij de berg Karmel. Het gebeurde nu, toen de man gods haar van een afstand zag, dat hij tegen Gehazi zei, tegen Gehazi zei, en de man van God zei, zie daar is de vrouw uit Zunem.

Wel nu loopt haar toch snel tegemoet en zegt tegen haar, gaat het goed met u, gaat het goed met uw man, gaat het goed met uw kind? En zij zei, het gaat goed. Toen ze bij de man gods op de berg kwam, greep ze zijn voeten vast.

Gehazi kwam echter naar voren om haar weg te duwen. Maar de man van God zei, laat haar begaan, want haar ziel is bitter bedroefd in haar. En de Heer heeft het voor mij verborgen en het mij niet bekendgemaakt.

Ze zei, heb ik een zoon van mij niet gevraagd? Heb ik niet gezegd, bedrieg mij niet? Toen zei hij tegen Gehazi, om God je middel, neem mijn staf in je hand en ga op weg.

Als iemand tegenkomt, groet hem niet. Als iemand jou groet, antwoord hem niet. Leg mijn staf op het gezicht van de jongen. Maar de moeder van de jongen zei, zo waar de Heer er leeft en uw ziel heeft, ik zal u niet verlaten.

Toen stond Elisa op en hij volgde haar. Gehazi ging voor hen uit en legde de staf op het gezicht van de jongen. Maar er kwam geen stem. Geen teken van leven.

Gehazi keerde terug hem tegemoet en bracht hem de boodschap, de jongen is niet wakker geworden. En toen Elisa bij het huis kwam, zie de jongen was dood. Neergelegd op zijn bed.

Het bed van Elisa dan, hè. Hij ging naar binnen, sloot de deur achter hen beiden en bad tot de Heer. Vervolgens ging hij op het kind liggen. Hij legde zijn mond op diensmond.

Zijn ogen op diens ogen. Zijn handen op diens handen. Hij strekte zich over hem uit en het lichaam van het kind werd warm. Toen kwam hij terug en liep in het huis heen en weer.

Hij ging weer naar boven en strekte zich over hem uit. Toen nieste de jongen tot zevenmaal toe. Daarna deed de jongen zijn ogen open. Hij riep Gehaasie en zei, roep deze vrouw uitzien hem.

Hij riep haar en ze kwam bij hem en hij zei, neem uw zoon op. Toen kwam zij, viel voor zijn voeten neer en boog zich ter aarde.

Ze kwam tot aanbieding. Ze nam haar zoon op en ging naar buiten. Wat een prachtige geschiedenis, hè. Eigenlijk als je zo'n geschiedenis gewoon leest, dan komt er al van alles bij je naar boven.

Allerlei gedachten ook uit het Nieuwe Testament. Een aantal weken geleden, lieve broeders en zusters, lieve vrienden, mocht ik spreken in de gemeente, dan heb ik gesproken over het thema dat God zou voorzien.

Naar aanleiding van Genesis 22, waar Abraham tegen zijn zoon zegt, als hij aan hem vraagt, en ze samen de berg op klimmen, waar is het lam ten brandtoffer, de Heer zal zelf voorzien, mijn zoon.

Weet u, en dat is zo, ja, hoe moet ik het zeggen, dat is zo van belang voor u en mijn leven. Dat we geloven dat God zal voorzien.

Dat God ons niet oproept dat we zelf allemaal dingen moeten doen, dat we zelf voorzienend moeten zijn, maar dat de Heer zal voorzien in uw leven.

Gelooft u dat? Want dat maakt je leven heel erg ontspannen. Dan hoef ik niet meer te voorzien. Want dan doet Hij het.

Hij voorzient voor alles in mijn leven. En Paulus kende dat ook, die zegt in Filippense 4, Mijn God zal naar uw behoefte, naar zijn rijkdom in alles voorzien.

In alles voorzien. Weet u, hoe komt dat zoveel mensen niet tot geloof komen, dat zoveel mensen zo'n kleine God hebben. Dat komt denk ik ten diepste, omdat ze nooit geleerd hebben, dat God voorziet in hun leven.

U bent kostbaar in het oog van God. Hij weet precies wat u meemaakt. Nou, deze geschiedenis is zo mooi, het is net een plaatjesgeschiedenis.

Want we vinden daar Elisa, en misschien heeft u dat wel eens gehoord, maar Elisa El, El is de naam van God, of Heere, en Isha, dat is Red.

Dus Elisa's naam is eigenlijk een uithangbord, voor zijn hele omgeving, de Heere Red. Ik kan daar niet in voorzien, en u kunt er niet in voorzien, u hoeft er ook niet in te voorzien.

Als u nog steeds denkt, dat u in allerlei dingen moet doen, om gered te worden, dan heeft u het mis. De Heere Red. En dat ziet Elisa.

En deze geschiedenis gaat er dus om, we vinden hier een vrouw, en het is een aanzienlijke vrouw, het is een rijke vrouw, het is ook nog een vrouw, die denkt dat ze niets nodig heeft.

Ik woon te midden van mijn familie, ik ben in alles voorzien, eigenlijk zegt ze dat, dat is de uitdrukking die zij gebruikt. Ik heb niets nodig.

Ik kom aan niets tekort. Ik heb een mooi leven. Het ontbreekt mij al niets. Ja. Misschien denk jij dat ook wel.

Of u dat wel. Ik heb eigenlijk best een goed leven. Ik heb het mooi. Dat die vrouw een aanzienlijke vrouw was, betekent dat mensen tegen haar opzagen.

En de wereld heeft zoiets, in deze wereld, dan heb je allerlei instrumenten, allerlei dingen, waardoor mensen tegen jou gaan opzien. Het is een grote auto, het is een groot huis, een villa, dat is een goede betrekking.

En dat is dan zo'n beetje de identiteit van mensen om ons heen, door wie andere mensen tegen hen gaan opzien. Zij zeiden, nou ja, die man heeft een positie in het leven, een hoge positie, en daar kijk je tegenop.

Het is ook datgene, wat de hele maatschappij ons laat zien. Dat je moet zorgen, dat je ergens in deze maatschappij komt te zien, dat mensen tegen jou gaan opzien.

Dat is jouw identiteit. En we voelen wel, dat in deze geschiedenis, komen die twee identiteiten met elkaar in bod zien. Wat Elisa, die loopt daar rond in een kamelehaar en mantel, nou die vind je zelfs niet bij CNA.

Daarvoor zal niemand tegen je geen optie. Want die kamelehaar en mantel van de profeten, die brachten tot uitdrukking, dat die kroop in de huid van een kameel, hij was een waterdrager.

Hij droeg als het ware het water door de woestijn. Hij reikte het water uit de hemel aan aan mensen. Alsjeblieft. Dat is de kamele. Heel lang kan die zonder water, want hij heeft water in zich.

Is er een ander dier dat het zo kan? En weet je wat de kameel ook heeft? Daarom had jongen, anders de doper ook van die kamele, zo'n kamele mantel. Die heeft op zijn knieën van die grote bulten, heeft u wel eens gezien, van die eeldbulten.

Die krijgt hij van het knielen. Een profeet knielt veel. En een profeet bidt veel. En een profeet neemt zorg op zich.

In een gemeente. En een profeet is de verbinding tussen God en tussen ons. Nou, Elisa, die wordt hier in deze hele geschiedenis, haar is niet Elisa genoemd, maar wordt door deze vrouw, die ziet hem niet meer als Elisa, maar die ziet hem als een man van God.

De man Gods. Nou, je kunt dat woordje man ook met een hoofdletter schrijven. De man Gods. Dan ben je direct bij de Heer Jezus.

Dan ben je direct bij Hem. Want Hij was de man van God. Peter zegt dat later tegen Cornelius. Hij zegt, Hij is rondgegaan, goeddoende, en God was met hem.

Hij was die man van God. De Heer Jezus is de man van God, die uit de hemel bij ons is gekomen als mens. De man Gods. En er komt iets bij deze vrouw, want zij gaat ontdekken dat die man van God iets heeft wat zij niet heeft.

Met alles wat ze heeft, waarvan ze zegt, mij ontbreekt helemaal niets, menselijke wijze gesproken. Het was een vrouw van aanzien, nog iets, mensen zaken tegen haar op. Misschien was het ook wel een hele goede vrouw.

En toch kwam ze later op hetzelfde punt als Abraham. Abraham die tegen Isaac zegt, mijn God zal voorzien. En als ze haar man vraagt, is het goed? Zegt hij, is goed. Hoe kun je zo rust hebben van binnen?

Dat als je kind dood is, dat je kan zeggen, het is goed. Ik zou het echt vertellen, dat kan je alleen als je iets met God hebt meegemaakt in je leven.

Als Jezus levend voor jou in jou woont, misschien is ze de straat opgegaan, heeft ze de man Gods voor haar spreken, is er toch iets ontwaakt.

Deze man heeft iets wat ik niet heb. Deze man heeft iets van God, en ik heb dat niet. En als u dat ook eerlijk moet zeggen, want we kunnen best heel veel over God weten, we kunnen hier naar een dienst te gaan, en we kunnen naar de kerken naar de dienst te gaan, we kunnen ons verstand, onze wijsheid vullen met dingen die van God zijn.

En we kunnen preken mooi vinden, bijbelstudies mooi vinden, en ze kunnen als resultaat hebben, dat is alleen maar onze kennis, in ons hoofd vergroten. Wat ze me niet eens zijn, dat zijn preken, en de kennis wordt verminderd, je intellect wordt bevredigd, maar je hart blijft hetzelfde.

hetzelfde. En deze vrouw, ze hoort Elisa, en ze denkt, dit is een man van God. En ze gaat hem uitnodigen.

Dat is het eerste wat ze doet. En kijk, het is een hele rare idee in Nederland, dat de Heer Jezus zo'n grote afstand van ons heeft, dat je hem nooit kunt uitnodigen in jouw leven.

Maar de Heer Jezus zegt het zelf. Ik sta aan de deur in de klop, en als je de deur open doet, dan kom ik bij je binnen, en dan ga ik maaltijd met je houden.

Dus deze man Gods, die komt binnen bij deze vrouw, en die gaat maaltijd met haar houden. Dat is toch gewoon het plaatje wat we hier zien.

En dan, dan is ze daar binnen, en dan raakt ze in gesprek met die man Gods, en dan wordt ze steeds meer overtuigd, dat die man Gods, ondanks zijn kleding, ondanks zijn sobere leven, iets heeft wat hem zo rijk maakt.

En dat zo geweldig is. Dat ze zegt, laten wij een opperschaal bouwen, tegen haar man. Een huisje, een kleine kamer, boven op het platte dak van ons huis.

Als de man Gods er is, dan kan hij bij ons, langskomt, dan kan hij bij ons uitrusten. Nou, dat doet hij, Elisa. En dan komt het punt naar voren, waar het eigenlijk om gaat.

Even een slokje water, het is warm hè, waar het eigenlijk om gaat. Dan zegt Elisa, ontbreekt deze vrouw ook iets? Heeft ze iets nodig?

Kan ik iets voor haar doen? Kan de man Gods iets voor haar betekenen? Lieve mensen, dat is het grote punt in uw leven. Dat u tot de ontdekking zult komen, dat Jezus iets voor u kan betekenen.

Niet dat u het weet, dat is belangrijk. Maar heeft Jezus Christus, de Zoon van God, wel eens iets voor u betekend?

voor uw leven. En ze zegt, nou nee, ik heb alles hè, ik woont in midden van mijn familie.

Ik heb helemaal geen gebrek. Ik neem een hoge positie in deze plaats in, samen met mijn man. Maar dan zegt Gehazi tegen Elisa, maar ze heeft geen kind.

En weet je wat dat betekent? Ik zal het proberen te zeggen in de Nieuw Testamentse taal. Ze heeft geen nieuw leven ontvangen. Een kind krijgen betekende dat je een nieuw leven kreeg.

Ja toch? Een hele eenvoudige uitleg. De geestelijke betekenis hiervan is, dat hier een vrouw is, maar ze heeft geen nieuw leven. Ze heeft geen nieuw leven kunnen voortbrengen.

Ze heeft geen kind en haar man is al oud. In een heldere taal betekent dat gewoon, dat hij niet meer in staat was, om haar een zoon te geven.

En ze heeft zich daarbij neergelegd. Want ze zegt, mij ontbreekt niets. Ze heeft de gedachte, dat zij niet waard was, om dat nieuwe leven te krijgen, daar heeft ze allang van zich afgestoten.

Zoals sommige mensen in bepaalde kerken dat ook doen. Die zeggen, als ze een nieuw leven moeten krijgen, dan moet je dat maar afwachten, of God het wil. En ze leggen zich erbij neer, dat ze dat nieuwe leven niet hebben ontvangen.

Dat is heel erg jammer. Maar ik kom nogmaals terug op dat begin, wat ik zei, dat God in jouw leven daarin wil voorzien. Je kunt er niet zelf in voorzien, je hoeft er ook niet zelf voorzien.

En je kunt wel een man of een vrouw van aanzien zijn, zoals Nicodemus, dat was de leraar uit Israël. Het was een man, daar zagen ze allemaal tegenop. Het was de professor met zoveel titels in Israël.

Hij had geen nieuw leven. Maar de vraag is natuurlijk, kijk eens bij je naar binnen vanmorgen. Heb je een nieuw leven van God ontvangen?

Je kunt ook, het is ook heel vaak zo, dat je kunt wel geloven. Er zijn heel veel mensen die geloven. Als ik de Rooms-Katholieke Kerk neem, even heel kort, heel erg gechargeerd, dan geloven ze allemaal, dat onze lieve Heer, dat voordat je gaat sterven, en je hebt het laatste oliecel ontvangen, dat je wel in de hemel komt.

Maar is dat geloof? Dus, deze vrouw heeft geen nieuw leven gekregen.

En Elisa, die laat haar roepen, en die zegt, binnen een jaar op de vastgestelde tijd, zul jij een zoon gaan omarmen. Je zult nieuw leven krijgen.

En ze denkt, weet je, dat kan niet, dat is niet voor mij. Er is geen item in de Bijbel, als dit item, verlost te worden van je schuld, en van je zonde, en het ontvangen van nieuw leven, dat door de Satan, zo wordt bestreden, op allerlei manieren.

Het kan niet, je bent er niet geschikt voor, en, nou ja, je blijft ook nog zondig, hek, hek. Zodat mensen maar niet tot een nieuw leven komen, en zeggen, ja, hou me toch niet voor de gek.

Maar een jaar daarna, heeft zij een nieuw leven. Ze heeft een zoon. En dan is er iets in het leven van deze vrouw veranderd. Want nu is die man van God, na dat ontvangen van het nieuwe leven, ook de man van God, in haar leven geworden.

Als ze iets te vragen had, als er moeilijkheden waren, naar de man van God. Als ze het niet meer zag zitten, naar de man van God.

Ze had ontdekt in de leven, dat die man van God kon voorzien, in dingen waar niemand in de wereld in kan voorzien. En ik wil zo graag, lieve broeders en zusters, dat we dat allemaal kennen.

Ik heb een heiland, die leeft om te bidden. Mijn vrienden, die heiland. Hij leeft ook voor u. Hij is met zijn geest nu ook zegenend in ons midden.

Die heiland. Dus, dan gebeurt er wat. Het is niet zo, het is zo mooi te volgen, deze hele geschiedenis.

want die, dat kind, dat krijgt het aan zijn hoofd, dat sterft, dat gaat dood.

Hij zegt, mijn hoofd, mijn hoofd, mijn hoofd. En hoeveel mensen zouden niet, zijn er de laatste jaren ook niet, ook in de gemeente van God, niet in de war geraakt.

Dat er allerlei dingen, hun hoofd binnenkomen. En je komt er niet meer uit. Je raakt in de war.

Paulus heeft het erover, die zegt van, in een gelaten brief, en heeft u het over de wet, ik ga daar verder niet over uit, dat de wet je niet kan redden, dat je bij de Heer Jezus moet komen.

En hoe kunnen jullie teruggaan, naar die wet toe? Jullie krijgen allerlei dwalingen, in jullie hoofd. Jullie aandacht is niet, voor de vallen 100% meer, op Jezus Christus gericht.

Die in alle dingen, in je leven zou willen voorzien. Je raakt afgedwaald, van Christus. Buiten de genade, kom je te staan.

Dat is nogal wat. Weet je van die kleine dingen, die in de kerk, in de gemeente, maar ook grote dingen, die vandaag de dag, worden binnengehaald. Er komt allerlei leer, wind van leer, komt er binnen.

En het is allemaal, heel menselijk, en heel begrijpelijk. En het wordt menselijk, beredeneerd. Menselijk beredeneerd. Ja, maar dat kun je toch, in deze tijd, niet meer geloven.

En, nou, denk toch eens even na. Ik heb mensen zien afglijden, die geloofden, met hun verstand, in dat Jezus Christus, werkelijk uit de opstanding, werkelijk uit de dood, was opgestaan.

En ik ging weg, naar een andere gemeente van, en nee, dat was allemaal niet waar, en dat moest ze allemaal niet zo zien, dat was niet letterlijk gebeurd. En een jaar daarna, geloof ik totaal niet meer, dat Jezus, was opgestaan uit de dood.

Weet je, en als je dat niet gelooft, dan kun je ook nooit meer, met Jezus praten. Want is die dood? Dan kun je ook niet, gemeenschap met hem hebben.

Dan kun je ook niet die dingen, wat heeft het nou voor zin, om tegen een dode iemand, iets te zeggen. Daar kan die ook nooit terugkomen. Hij heeft Satan zijn slag geslagen.

Er komen zoveel, dingen komen op christelijke terrein, dat je gaat zeggen, mijn hoofd, mijn hoofd, waarschijnlijk heeft die jongen, zondersteek gehad. Maar die vader zegt, breng hem naar zijn moeder.

En zijn moeder neemt hem op zijn knieën, en hij sterft. En nou komt het geloof van deze vrouw, dat komt zo bijzonder naar boven. Want ze heeft ontdekt, dat ze met alles wat ze heeft, niet kan voorzien in leven.

Dat leven van die jongen, dat was door de man van God. Hoe zou ze dat kunnen herstellen? Ze kan niet voorzien. En nogmaals, lieve mensen, we hebben die mogelijkheden niet. Alle dingen zijn mogelijk bij God, en alle dingen zijn mogelijk voor degene die gelooft.

Precies. Dus de vrouw weet één ding, net als Abraham. De Heer er zal voorzien, de man God zal voorzien. Dus ze zadelt, ze legt die jongen, bovenop datgene waar die man God op rust, op zijn bed.

Ze brengt hem in zijn kamer, ze brengt, daar maak ik het niet testamentje zeggen, ze brengt hem in de opperzaal waar Jezus was. Ze had toch een opperzaaltje gebouwd?

En in de opperzaal waar Jezus was, daar sprak Jezus over zijn lijden en zijn sterven, voor zijn discipelen. Daar stelde hij het avondmaal in, daar brak hij met hen het brood.

Daar wees alles op zijn lijden, en op de vergeving van de zon, en van de schuld. Daar sprak hij erover dat hij zou heen gaan, naar de vader. Daar sprak hij erover dat hij zou terugkeren.

In die opperzaal, daar vinden we het hele nieuw testamentische leven voor een christen terug. Alle beloften van Jezus Christus voor ons. En ze brengt hem in die opperkamer, waar die man God zijn stilte had, waar hij zijn gebed had, waar hij zijn gemeenschap met God had.

En ze gaat naar een man, en die zegt, is het goed? Is het goed met de jongen? Is er wat aan de hand? Nee, nee, allemaal goed. Ja, ik vind dat wonderlijk hoor, u niet?

Als je zo'n vertrouwen hebt, net als Abraham, zo'n vertrouwen hebt als deze vrouw, de Heer is al voorzien. Natuurlijk heeft God haar die rust van binnen gegeven.

En dan komt ze bij Elisa aan, bij de man van God, en die ziet haar komen, en zegt, de Heer heeft mij niet bekend gemaakt wat aan de hand is. Geaas, je gaat vragen, want ze komt in grote snelheid hier naartoe, naar de karmel.

Nou, u weet wat de karmel is, hè? Dat is de berg waar Elisa alle duivels en alle dingen had verslagen, van de Baal. Of Elia, sorry. Daar was het gebeurd, daar was het altaar weer opgericht, daar was de zuivere dienst aan God weer hersteld, daar was Israël weer teruggekeerd naar God.

En God teruggekeerd naar zijn volk, naar Israël. En zij komt daar bij de karmel aan, en ze valt voor Elise neer, en ze zegt, Elise zegt, wat is er?

En ze zegt, och, mijn gods, heb ik om een jongen gevraagd, dat u de dood zou wegnemen? Heb ik een kind gekregen, dat nu moet sterven?

Is er geen leven na de dood? Is er geen opstanding? Is er geen mogelijkheid meer? Man gods, ik...

En dan zegt Elise, ga gauw, zegt Elise tegen haar, ze ga gauw, daar naartoe, neem mijn staf mee, groet niemand, leg mijn staf op zijn hoofd.

Weet je dienstkichten van God, dat kunnen hele beroerde dienstkichten zijn, maar ook hele goede dienstkichten. En wat dienstkichten van God moeten doen, alleen zij kunnen niks.

Zij kunnen dat herstel niet brengen. Zij kunnen alleen maar heenwijzen naar Jezus Christus, de levende Heer in de hemel, die in uw leven herstel wil geven. Ze kunnen alleen maar wegwijzen.

En die staf, de staf is in de Bijbel een beeld van, van het woord van God. De staf was datgene waar Mozes op leunde.

In zijn leven. En toen hij in discussie ging met God, vaak als je niet op die staf leunt, als je niet op het woord van God leunt, let maar eens op, dan ga je in discussie.

Ja, maar, nou ja, ik noem maar wat vrouwelijke voorgels. Kan toch ook wel in deze tijd, dat is toen voor die tijd geschreven, enzovoort. Maar je steunt niet op de staf van het woord van God.

Als Mozes steunt op een staf, en met God in discussie gaat, dat hij helemaal niks kan, naar de faro toe gaan, hij zegt, ik kan helemaal niet praten, moet je toch nagaan, die man heeft de beste opleiding van Egypte gehad, en gaat een aantal jaren in de woestijn, en kan hij niet meer praten.

God zegt, nou ben je hier precies waar ik je hebben wil, en dan kan ik door jou heen praten. En dan gaat hij in discussie, en zegt, wat heb je daar in je hand, Mozes?

Een staf, laat die nou eens even los, waar je op steunt. Laat hem nou eens vallen, waar steun jij eigenlijk op? En Mozes gooit hem op de grond, en, je zult hem op een slang steunen.

En dan moet hij iets eigenaardigs doen, Mozes. Hij moet die slang bij zijn staart pakken, dat zou ik u niet aanraden.

Als je een gifslang hebt, dan moet je hem niet bij zijn staart pakken. Achter zijn kop. Anders wordt je gebeten. Maar God zegt het, hè?

Dus Mozes pakt die slang bij zijn staart, en vanaf dat moment wordt diezelfde staf de staf gods. Hij had de staf van God in zijn hand toen hij naar de Rode Zee ging.

Hij sloeg met de staf van God op de Rode Zee. Maar ik zeg, het woord van God woonde rijkelijk in hem. Zo. Dus neem die staf, ga naar die jongen, er gebeurt niks.

We kunnen heel veel uit het woord van God horen, maar wat we nodig hebben, dat is dat de Heer Jezus zelf bij u komt. Dat de man God zelf komt. En het schieven aan deze vrouw, die zegt, Ja, u stuurt nu wel een dienstkrecht, maar ik wil de dienstkrecht niet, ik wil de Heer.

Ik laat u niet gaan. Ik hou u vast, ik val aan uw voeten neer. Het was het plekje van Maria, weet je wel. Maria zat altijd aan de voeten van de Heer Jezus, en als laars gestorven is, grijpt ze de voeten van de Heer Jezus vast.

Ik wil dat u meegaat. U moet zelf komen. We moeten zien dat niet de man van God, niet de woorden van de Bijbel, niet de woorden van God, maar de woorden van God zijn ook de man van God zelf.

De Heer Jezus is het levende woord. Hij is het zelf. Dus Elisa gaat mee. Elisa gaat mee en dan gebeurt het.

Dat is zo'n mooi beeld. Want dan gaat de adem van Elisa, dan gaat zij adem van de jongen worden. Het leven van Elisa, moet het leven van deze jongen worden.

En dat is wedergeboten. Dan komt de Heilige Geest en die blaast zijn adem in jouw leven. Elisa gaat op hem liggen om hem warm te krijgen.

Dan wordt het lichaam van de Heer Jezus voor jou gegeven. Dan merk je dat hij niet voor de mensen in de wereld aan het kruis is gekomen, maar dat hij voor jou zijn leven heeft gegeven.

En die jongen, die wordt warm daarvan. Maar hij komt niet tot leven. En misschien vindt u wel de Bijbel heel mooi en wordt u warm van de dingen die gezegd worden.

Maar het is nog geen leven. Dan gaat Elisa op hem liggen, zijn adem in zijn mond. En dan komt deze jongen tot leven.

Wat is dat raar? Nou heeft die jongen het leven van Elisa. Toch? Zo zou je dat toch kunnen zeggen? En als u dat hebt, geloof in de Heer Jezus, geloof dat hij bij u is vanmorgen.

En hij voor u staat en zegt, ja wil je mijn leven? Het heeft natuurlijk consequenties, want je kunt niet het leven van de Satan leiden en het leven van God. Je zult je moeten bekeren.

Je zult je moeten afkeren van je eigen leven. En ik bedoel niet dat je moet afkeren van je huis, of van je man, of van je vrouw, of van je kinderen, en weet ik wat allemaal. Juist niet, je moet je afkeren van dat leven wat voor jou bepalend was in jouw leven.

Misschien wel jouw aanzien. Hij moet zeggen, Heer Jezus, komt u maar met mijn leven. Uw leven in mijn hart. Uw adem, mijn adem. Uw lichaam, mijn lichaam.

Uw mond, mijn mond. En dan verandert alles. Alles. Je kunt nog zo, nogmaals, je kunt nog zo je best doen om naar de wil van God te leven, maar zonder dit red je het niet.

Want met de Heer Jezus heb je de wil van God in je gekregen. Dus, nou komt die vrouw tot aanbieding.

Nou komt ze tot aanbieding. En zei, Heer Jezus, ik hou van u. Wie bent u toch dat u mij hebt omgezien?

Wie bent u toch dat u van mij houdt? Wie bent u toch dat u mij kent en toch mijn schuld vergeeft? Wie bent u toch dat u mij verzoent met God?

Wie bent u toch dat u van mij een plaats bereid hebt in de hemel? Wie bent u toch dat ik straks bij u mag wonen? De meest aanzienlijke plek in het hele universum.

Wie bent u toch dat u mij zo hoog opdeelt, Heer Jezus? Ik hou van u. Ik heb u lief. Ik wil u aanbidden. Ik wil op mijn kier komen.

Om wie u bent. Mooie geschiedenis, hè? Als je hem zo leest. Wat is God goed voor u? Laat dat niet uit je vingers glippen.

Want God zal, de Heer Jezus zal, naar zijn rijkdom, in al onze behoeften voorzien. We hoeven niet zo bang te zijn voor wat er allemaal in de wereld gebeurt.

We luisteren net met de oudsten daar, toen we gingen bidden, uit Habakkuk. Al zijn er geen runder meer in de stallingen.

Al verdroogt het gras, al komt er geen regen. Nogthans zal ik me verblijden in de Heer. Heer, Heer is mijn kracht.

Hij is het. Dat wil ik jullie vanmorgen doorgeven. Amen. Zullen we samen bidden? Heer. Meneer Jezus, ik, ik dank u zo voor het plaatje wat in deze geschiedenis van u naar voren komt.

Ik dank u zo voor uw liefde voor deze vrouw. Ik dank u zo dat u in het leven van deze vrouw alle dingen oploste.

Ik dank u zo dat u onze heiland bent, Heer. En onze verlosser en onze verlosser en onze Heer. Ik dank u zo dat u ons ziet. Ik dank u zo dat u ons kent.

Dat alle dingen in ons leven waar wij moeite mee hebben, lieve, waarvan we zeggen we hebben gefaald en we kunnen niet en het lukt niet en het gaat verkeerd. En Heer, dat we toch mogen beseffen dat uw liefde niet leidt tot angst, maar tot dankbaarheid.

Als uw liefde in ons woont. Wij hebben een heiland. Die heeft de wereld niet en de wereld heeft die nodig. Maar dank u wel, Heer, dat dat u in ons leven bent gekomen.

En dat elke keer, Heer Jezus, dat als wij denken van het lukt niet, het wordt niet voorzien, dat de Heilige Geest ons wijst naar u toe. Laat uw oog alleen gericht zijn op Jezus.

Alleen op Hem. Wie bent u toch, Heer? Dat u van iedereen die hier zit, dat u uw leven voor ons allemaal hebt gegeven, dat u ons lief hebt, dat u van ons houdt.

En als we van hier gaan, dat u met ons mee wilt gaan, wilt u maar stuk slaan, Heer, naar al die ideeën die we zelf hebben over u en wat wij moeten doen. Zoals de Joden die bij u kwamen, die zeiden, welke werken moeten wij doen?

Opdat wij de werken van God mogen doen. En u zei, u moet geloven in Hem, die God de Vader heeft gezonden. Het geloof in u, Heer Jezus, dat u alles kunt, dat u alles doet wat goed voor ons is.

Dat u altijd bij ons bent, dat maakt ons vrij. Geef ons allen dit geloof, Heer. Uw naam zij verprezen. U willen we aanbidden. Het land dat geslacht is.

Want u, Heer Jezus, hebt alle dingen geschapen. En om uw wil was het en werd ik geschapen. Omdat u het wilde, zijn we hier, Heer Jezus.

Dank u wel. Dat we uit genade mogen leven. Door het geloof. Amen. Het geloof. Het geloof.

Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof.

Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof. Het geloof.