Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Waardig is het lam, wat is dat waar.! Ik ga met u iets lezen uit Genesis.
! Genesis 22 en ik begrijp wel dat u allemaal weet waar dat zo'n beetje over gaat, maar ik zal toch! Wat andere manier daar naar te kijken vanmorgen.
Genesis 22. We lezen tot en met vers 19. Hierna gebeurde het dat God Abraham op de proef stelde.
Hij zei tot hem, Abraham, en deze zei, hier ben ik. En zei, neem toch uw zoon, uw enige die gelief hebt, Isaac, en ga naar het land Moria en offer hem daar tot een brandoffer op een de bergen die ik u noemen zou.
Toen stond Abraham desmorgens vroeg op, zadelde zijn ezel en nam twee van zijn knechten met zich, beneven zijn zoon Isaac. Hij kloofde hout voor het brandoffer, begaf zich op weg en ging naar de plaats die God hem genoemd had.
Toen Abraham op de derde dag zijn ogen opsloeg, zag hij die plaats in de verte. En Abraham zei tot zijn knechten, blijf gij hier met de ezel, terwijl ik en de jongen daar gins heen gaan.
Wanneer we hebben aangebeden, zullen wij tot u terugkeren. Toen nam Abraham het hout voor het brandoffer, legde het op zijn zoon Isaac en nam vuur en een mes met zich mee.
Zo gingen die beiden tezamen. Toen sprak Isaac tot zijn vader Abraham en zei, mijn vader. En deze zei, hier ben ik mijn zoon. En hij zei, hier is het vuur en het hout.
Maar waar is het land en brandoffer? En Abraham zei, God zal zichzelf voorzien van het land en brandoffer, mijn zoon. Zo gingen die beiden tezamen.
Toen ze aan de plaats die God hem genoemd had gekomen waren, bouwde Abraham daar een altaar, schikte het hout, bond zijn zoon Isaac en legde hem op het altaar bovenop het hout.
Daarom strekte Abraham zijn hand uit en nam het mes om zijn zoon te slachten. Maar de engel des heren riep tot hem van de hemel en zei, Abraham, Abraham.
En hij zei, hier ben ik. En hij zei, strek uw hand niet uit naar die jongen. En doe hem niets, wat nu weet ik dat gij God vrezend zijt. En uw zoon, uw enige, mij niet hebt onthouden.
Toen zroeg Abraham zijn ogen op en daar zag hij een ram achter zich met zijn horens van wat in de struik. In het struikgewas.
En Abraham ging en nam de ram en offerde hemd en brandoffer in de plaats van zijn zoon. En Abraham noemde die plaats, de Heere zal erin voorzien.
Waarom nog heden gezegd wordt, op de berg des Heere zal erin voorzien worden. Toen riep de engel des Heere ten tweede malen van de hemel tot Abraham en zei, Ik zweer bij mijzelf, luid het woord des Heere.
Omdat gij dit gedaan hebt en uw zoon, uw enige, mij niet onthouden hebt, zal ik u rijkelijk zegenen. En uw nageslacht zeer talrijk maken. Als de sterren des hemels en als het zand aan de oefen der zee.
En uw nageslacht zal de poort van zijn vijanden in bezit nemen. En met uw nageslacht zullen alle volken der aarde gezegend worden. Omdat gij naar mijn stem gehoord hebt.
Toen keerde Abraham terug tot zijn knicht en ze gingen tezamen op weg naar Bezeba. En Abraham woonde in Bezeba. U begrijpt, lieve broeders en zusters, als ik dit gedeelte met u vers voor vers zou willen behandelen, dan zitten we vanmiddag hier nog.
Dus ik pak een bepaald stukje. Stukje wat mijzelf altijd weer ontroert en treft. En ik wil daar eigenlijk iets over delen met u.
Het eerste wat ik tegen u zou willen zeggen, dat is dat als Abraham hier zijn zoon Isaac offert, dat dat geen zondoffer is. Wij brengen vaak die lijn voor onze zonden.
Het gaat er dus niet over dat Abraham had gezondigd. En dat er verzoening moest gedaan worden over zijn zonden. En dat hij daarvoor zijn zoon Isaac nam.
Abraham moest een brandoffer aan God brengen. En God wilde hem op de proef stellen. En met dat brandoffer wilde hij God eren. Hij wilde aan God.
God wilde iets zien uit het leven van Abraham. En Abraham wilde datgene wat in zijn hart leefde voor God. Dat wilde hij tonen. Tonen ook.
Ook uit gehoorzaamheid. En als Abraham zegt dat God zichzelf voor zien zal van een land en brandoffer.
En dat hij samen zal terugkeren. Dan weet hij dat ook. Hij weet dat God in zijn plaats zijn zoon Isaac zeker niet als zondoffer zou accepteren voor de zonden van zijn ziel.
Daar gaat het niet om. Er kan er maar één zijn. Eén mens in deze wereld die God kan accepteren. Als degene die voor onze zonden zal sterven.
Maar we vinden dat ook in Micha. In Micha vinden we de opmerking in Micha 6. Waarmee zal ik de Heerde tegemoet treden. En mij buigen voor God in de hoge. Zal ik hem tegemoet treden met brandofferen.
Met eenjarige kalveren. Zal de Heerde. Zal de Heerde wel gevallen hebben aan duizenden rammen. Aan tienduizenden odenbeken. Zal ik mijn eerstgeborene geven voor mijn overtreding.
De vrucht van mijn schout voor de zonden van mijn ziel. Nou de vraag stellen is daar beantwoorden. Dat kon niet.
Je kunt het mooiste wat je hebt in je leven. Wat jij het fijnste vindt. Waar je het meeste van houdt. Kun je niet geven als een offer voor je ziel.
Als een zondoffer. Zondoffer. Dus daar gaat het ook niet over in dit stukje. Daar gaat het ook niet over. Het gaat op het moment. Lezen we hier dat Abraham een brandoffer aan God moet brengen.
En een brandofferaltaar stond aan de ingang van de tabernakel. En later van de tempel. En daar bracht je offers bij God.
Ook zondoffers. Maar vooral ook moest een brandoffer dienen. Dat er vanuit de offerplaats. een liefdelijke reuk voor God naar boven steeg. Heel eenvoudig te zeggen.
We kunnen ons voorstellen. Als de priester de tempel binnen ging. Of dat heilige binnen ging. Dan kwam hij in de reuk van dat brandofferaltaar.
Dat kan dus nooit de reuk van een zondoffer zijn. Dat is de reuk voor God van het leven van de Heer Jezus. We zouden dat Nieuw Testament dus zo kunnen benoemen.
Denk ik dat wij. altijd door hem tot God gaan. Dat wij in Christus Jezus zijn. Dat we in zijn rit. We moeten niet verwachten dat er.
Voor God iets aangenaams is. Van ons. Maar dat alles God alles vindt. In de Heer Jezus. In zijn zoon. En dat geldt voor ons ook. Dus we mogen binnen gaan.
Maar wel in het besef dat we komen met hem. doen. En dat mogen we vanmorgen ook doen. God geeft ons als het ware het lichaam van Christus aan ons. En daardoor kunnen wij door zijn bloed en door zijn leven kunnen wij tot God gaan.
Dat is de enige mogelijkheid waarom je voor jezelf kunt beseffen dat je aangenaam bent voor God. omdat je voor jezelf het leven van de Heer Jezus hebt toegeeigend.
Als jouw leven. En dan kun je bij God komen. Dat snappen we allemaal. Daarom is het ook in dit gedeelte zo. Dat Abraham. Dat het stukje begint met hierna.
Dat betekent er is vooraf iets gebeurd. In het leven van Abraham. Waardoor God Abraham op de proef kon stellen. Dacht u niet dat God allang wist wat er in het hart van Abraham was.
God wist allang dat Abraham Isaac ze offeren. God wist wat hij voor Abraham betekende. God wist dat Abraham zoveel van hem hield.
Abraham had zoveel met God meegemaakt. Dat als Abraham de keus moest maken. Wie die zou verliezen. God of Isaac. Dan koos die voor Isaac.
God wist dat Abraham hem niet kon loslaten. Zo ver had God hem gekregen. God wist dat Abraham met heel zijn hart. Met heel zijn ziel. Met heel zijn wees op hem vertrouwde.
Hoe was dat zo gekomen? We lezen in Hebreeën 11. Dat Abraham uit gehoorzaamheid getrokken is. Naar een land dat hij tot erfdeel zou ontvangen.
Zonder te weten waar hij komen zou. Moet u even proberen voor te stellen. Dus het begon al dat hierna begon. Wat hiervoor gebeurde. Begon al toen Abraham God leerde kennen.
Toen hoorde hij de stem van God. En hij zei ga naar een land. Ik zeg je niet hoe het eruit ziet. Maar ik zal het je wijzen. Ik zal je de weg wijzen. En ik zal je zegen.
En ik zal jou tot een groot volk maken. En ik zal dat land aan je geven. Weet u. Het is net onze reis met God. Niet? God zegt tegen ons.
Je mag komen in de hemel. Maar ik zal je de weg wijzen. Het enige wat je moet doen. Is dat je in gehoorzaamheid. Trekt naar het land wat ik je wijzen zal.
Nou die gehoorzaamheid. Was een geloofsgehoorzaamheid van Abraham. Dat is hetzelfde wat we lezen van Paulus. Als hij zijn brief schrijft aan de Romeinen.
Dan zegt hij in het begin dat God hem geroepen heeft. Om de heiden te brengen. Niet alleen om tot geloof in het offer van de Heer Jezus. Maar om te brengen tot geloofsgehoorzaamheid.
Dus tot een gehoorzaamheid. Die je hebt in je leven omdat je gelooft. Gehoorzaamheid die andere mensen niet hebben. Maar die jij hebt omdat je werkelijk met God rekening houdt in je leven.
Omdat je gelooft. Geloofsgehoorzaamheid. Voor Paulus was het zo belangrijk dat hij het aan het eind van zijn brief van de Romeinen. In het laatste hoofdstuk nog een keer herhaalt. Geloofsgehoorzaamheid.
Paulus vertelt in de Romeinenbrief dat wij niet alleen door het geloof en door de genade van God. tot een levende relatie met God mogen komen. Maar hij vertelt ook dat we leven door geloof tot geloof.
Dat is net als Abraham dat we elke keer een stap maken in ons leven. Een stap in het geloof en zo verder komen met God in ons leven.
Abraham was die weg gegaan. Waarom? God had gezegd Abraham als je de erfenis wilt ontvangen. Daar moet je met me meegaan. God heeft ons een grotere erfenis beloofd dan die van Abraham.
God heeft ons beloofd dat we met Christus alle dingen zullen erven. God heeft aan ons de erfenis gegeven die hij bestemd had voor de mens Jezus Christus.
Nadat hij het werk voor hem had volbracht. Dus wilde Abraham die erfenis van God krijgen. Dan moest hij God gehoorzaam.
En hij wist niet waar hij komen zou. Maar we lezen wel in Genesis 12. Ik ga al die teksten niet opzoeken. Leest u thuis maar na. Dan bent u er nog even mee bezig.
We lezen wel in Genesis 12. Toen ging Abraham zoals de heren tot hem gesproken had. Dat vind ik zo bevrijdend.
Hoeveel wordt er niet gedaan in christelijk Nederland. Maar we gaan niet meer zoals de heren gesproken heeft. Is dat niet het grote manco?
Dat we discussiëren. Ja maar wordt hij het wel bedoeld? Hoe komt het dat je denkt dat dat niet meer zo bedoeld wordt?
Dat komt omdat je de stem van God niet meer verstaat in je leven. Daar ben ik diep van overtuigd. Mijn schapen horen mijn stem en ze volgen mij. Niet hun eigen ideeën, niet hun eigen filosofieën, niet hun eigen gedachten.
Ze volgen mij omdat ze mijn stem kennen. Abraham. Ja heer ik ga. En Abraham is met hem gegaan. En dan krijg je een tijd in het leven van Abraham.
Waarin Abraham leert. Dat als hij aan de hand van God in het leven verder gaat. En met God verder gaat. Dat hij heel veel in zijn leven moet kwijtraken.
Omdat hij uiteindelijk, daar gaat het om natuurlijk vanmorgen. Omdat hij uiteindelijk die enige zoon exact zal overhouden in zijn leven. En dat begon natuurlijk al toen Genesis 12.
Als het op weg gaat, verlaat je land. Verlaat je dorp, verlaat je huis. Laat je familie in de steek. En voor sommigen van ons is dat ook echt noodzakelijk.
Als we uit de, ik heb veel mensen gesproken die komen echt uit een ongelovige zin. Die hebben echt haat in hun familie. Omdat ze tot geloof gekomen zijn.
En die hebben het veel zwaarder dan ik. Want ik ben gekomen uit een gelovige familie. Ik heb met mijn ouders kunnen praten over het geloof. Dan ben je gezegend. Maar Abraham moest de afgehouden familie loslaten.
Hij moest het helemaal leren van God te verwachten. In zijn leven. En hij deed het. Hij is gegaan. Maar hij nam Lot mee. Het verschil tussen Abraham en Lot was dit.
En u weet het allemaal. Dat Lots ogen waren gericht op deze wereld. Lot verlangde de rijkdommen van deze wereld. Toen er tot een keus moest komen tussen Lot en tussen Abraham over waar Lot ging wonen.
En waar Abraham ging wonen. Toen keek Lot naar de vlakte van Sodom in Gomorra. En hij zag dat die vlakte was als het paradijs. Zo mooi.
En zo'n geweldige valstrekking in ons leven. Dat als we willen dat echt God met ons meegaat. Als we de Heer Jezus willen volgen. Als we van zijn zegeningen willen genieten.
Als we zijn stem willen horen. Weet je. Deze wereld betekent voor God niets. Dit is de wereld die de Zoon voor God heeft gekruisigd. Dit is de wereld die God haat.
Dit is de wereld die hem aan de kant heeft gezet. Dit is de wereld die niets van God weten wil. Dus Lot kijkt.
En Lot ziet de prachtige dingen van de wereld. Dat is mooi. Daar rijden ze in geweldige auto's. Daar hebben ze villa's als huizen. Dat wil ik ook.
En die raakte God kwijt. Hij raakte God kwijt. Hij was dan een rechtvaardiger zegt de Bijbel. Maar hij raakte God kwijt.
Hij raakte zijn schoonzoons kwijt. Hij kon niets laten zien. We zullen straks zien dat Abraham in de wereld er in zijn leven. Dus zo heeft laten zien wie God was in zijn leven.
Dat ze bij hem komen en zeggen ze, Abraham. Wij weten dat God bij je is in alles wat je doet. Dat is wat anders. Ze zagen het.
Dus hij moest Lot kwijtraken. En hij raakte Lot kwijt. Maar direct als Lot gegaan is naar Sodom in Gomorrah, ontmoet Abraham God.
God zegt tegen Abraham, Abraham. Lot had zijn ogen opgeslagen naar Sodom. Naar de wereld. En God zei tegen Abraham, Abraham sla je ogen op.
Kijk naar dit land. Kijk naar je erfenis. Dit zal ik jou geven. Ik zal het je geven. Kijk naar wat ik jou geven zal, Abraham.
En dat is zo mooi in het leven van de Christen. Ik heb dat niet te hebben. Als je ontevreden bent. Dan denk je. Ja. Want tevreden bent met je leven.
Met wat God je heeft gegeven. Dat je de stem van God tot zegt. Kijk nou eens even. Wat ik je geven zal. Lees het maar na.
En Abraham gaat wonen in Heberon. Abraham en zijn God. En dan gebeurt er wat. Dat weten we allemaal.
Abraham is ongeduldig. Isari is nog ongeduldiger. En dan wordt Ismaël geboren. Uit Hagar zijn slavin. En dan moet hij ook Hagar en Ismaël opgeven.
Dat vinden we in het vorige hoofdstuk. Kijkt u even mee. Hoofdstuk 21. Vers 9.
Toen zag Sarah dat de zoon van Hagar. De Egyptische. Wie zij Abraham gebaard had spotten. En ze zei tegen Abraham. Jaag die slavin met haar zoon weg.
Want de zoon van deze slavin. Zal niet erven met mijn zoon. Met Isaac. Zie je het? Zie je die erfenis van Abraham. Abraham. Dat Sarah heeft begrepen.
Weet je Abraham. Deze zoon heeft geen deel aan jouw erfenis. Zend hem weg. Maar het mishaagt Abraham. Zeer.
Terwille van zijn zoon. Maar God zei tegen Abraham. Laat dit niet kwaad zijn in uw ogen. Om de jongen en om uw slavin. In alles wat Sarah tot u zegt. Moet geen naar haar luisteren.
Prachtige tekst voor de zusters. He. Kiep je niet. In alles wat zij tegen u zegt. Moet je naar haar luisteren. Maar goed.
Want door Isaac zal men van uw nageslacht spreken. Dus het volgende wat Abraham moet loslaten naar Lot. Dat is de zoon. Van wie hij zoveel hield. Dat is toch zijn zoon.
Dat is Ismaël. En dat kunnen we pas goed begrijpen. Als we het nieuwe testament lezen in gelaten 4. We moeten het thuis ook maar opslaan.
Ik ga dat niet allemaal voorlezen. Maar in gelaten 4 vinden we. Dat Paulus gaat uitleggen. Wat het verschil is tussen de zoon van de slavin. Dus tussen Ismaël.
En tussen Isaac. Isaac die alles zal erven. En dan zegt hij. Ik zeg het even met mijn eigen woorden. Maar het staat er ook letterlijk zo. Isaac is de zoon van de belofte. Isaac is degene.
In wie al de beloften van God. En door wie al de beloften van God. Tot stand zullen komen. Isaac wijst ons naar de Heer Jezus. Er is niemand met onze Heer Jezus te vergelijken.
Door hem ontvangen wij onze erfenis. En niemand uit de wereld die die erfenis met ons zal ontvangen. Maar het is de erfenis van de zoon. Het is door Isaac.
Worden alle beloften van God. Door de Heer Jezus zijn alle beloften van God. Ja en amen voor ons leven. Ik bedoel maar broeders en zussen.
Ze hoeven niet naar onszelf te kijken. Als we scheef en schaats rijden. Hoeven niet te denken. En nou zijn de beloften van God voor ons weg. Hoeven niet te denken.
Nou gaan we de erfenis missen. Want de erfenis die ontvangen we door Jezus Christus. Door de zoon van de belofte. En dan gaat Paulus nog verder in de gelaten 4.
En dan zegt hij in gelaten 4 van. Want de zoon van Hagar. Ismaël. Is de zoon van het vlees.
Abraham is uit jouw vlees tevoorschijn gekomen. En Isaac is geboren naar de geest. Je hebt een geestelijk leven.
Je hebt een geestelijk zoon. En je hebt een vleeslijk leven. En je hebt een vleeslijke zoon. Snap je dat? En het vleeslijke leven kan God niet behagen.
Dus het moest weg uit de tent. Van Abraham. Israël moest weg omdat hij de zoon was van het vlees.
En dat is het moeilijkste punt in ons leven. Dat is wat we vast willen houden. We hebben het onszelf tot stand gebracht. Het zijn de dingen waar we soms trots op zijn. Waar we ook met andere christenen over spreken.
Maar wat wij hebben gedaan. Of hoe wij hebben getuigd. Of wat hebben we even realiseerd. Uiteindelijk blijft alleen het werk wat Christus in ons leven zou doen.
Blijft over. Dus Abraham stuur je vlees weg. Ja? En gaat.
Dan gaat hij dan. Agar en Ismaël. Dan gaan die beiden. Abraham moet ze laten gaan. En nu heeft hij in zijn tent. Alleen nog zijn eigen. Zijn zoon over. Isaac.
Maar ik zou zeggen. Alleen Jezus. Alleen Christus. Niets anders meer. En nu is Abraham op het punt gekomen.
Dat God kan zeggen. Nu is het hierna gekomen. Nu heeft God gezien. Dat Abraham op het punt is gekomen. Dat de zoon in zijn tent is.
Dat hij die verbinding met God heeft. Die gemeenschap. Maar er gebeurt nog iets. Want vlak daarvoor. Kijk toen. Kijk toen maar in hoofdstuk 21.
Als hij Ismaël verdreven heeft. Dan vindt hij de geschiedenis van Abraham en Abimelech. Er staat er in vers 22. In die tijd zei Abimelech.
Als ook zijn leger over zijn piekel tot Abraham. God is met u in alles wat gij doet. Wat een getuigenis. Dat getuigenis had Lot niet.
Maar Abraham wel. De wereld om. Ik kan hem dat ook zo voorstellen van Abimelech. Hij ziet Abimelech met zijn mensen. Een paar honderd man. Het volk wat bij Abraham hoorde.
Dan komen er tienduizenden. Echt tienduizenden. En die vallen Sodom en Gomorra aan. In de vlakte. En die verslaan ook die duizenden mensen van Sodom en Gomorra.
En dan komt Abraham en die verslaat al die koningen. En dan moet de wereld wel denken. Dan moet Abimelech wel denken.
Wat is dat nou? Maar wij kunnen zo vaak jammeren over dingen die in ons leven gebeuren. We vinden het al moeilijk om dingen te aanvaarden. We hebben vaak zo'n weinig geloofsoverwinning.
Dat als God ons beproeft in Leiden. Dat we zeggen. Heer wil je alsjeblieft die beproeving wegneem. Want die wil ik niet. Maar in Bijbel bestaat de beproeving van God altijd uit Leiden.
Het leren van gehoorzaamheid van Heer Jezus. Uit het Leiden wat Hij in zijn leven doormaakte. Maar kunnen we in dat Leiden onze wil opgeven?
Kunnen we zeggen. Heer het is goed wat u met mijn leven doet. Ga uw gang maar. Breek mij maar. Neem u maar. Doe het maar. Abimelech had het gezien.
En dan. God is in alles. Bij u met wat u doet. Nu dan. Zweer mij toch. Hier bij God had gij niet bedriegelijk met mij zot handelen. Nog met mijn kroost.
Nog met mijn nageslaagd. Straks zal de. Zo profetisch hoor. Want straks zal de hele omgeving van Israël zien dat God met Israël is.
En aan Israël smeken. Smeken dat ze een verbond sluiten omdat God met Israël is. Heer de.
Het gaat verder. Met mij zot handelen. Nog met mijn kroost. Nog met mijn nageslaagd. Naar de vriendschap die ik u betoond heb. Dat lezen we ook in de Bijbel. De volken rondom Israël zullen.
Geoordeeld worden. Naar de vriendschap die zij Israël hebben betoond. Wat heb je met deze mijn broeders gedaan? Dus het is ook een heel boeiend stukje.
Maar daar ga ik verder niet op in. Want dan zou ik met u de profetische delen van de Bijbel willen doorbladeren. Maar ik wil het wel even aanduiden. En dan gebeurt het volgende.
Want Lot is naar de wereld gegaan. En Sodom en Gomorrah zijn verwoest. En Lot is vertrokken. En Abram is daar in de tent met Zara en met zijn God.
En dan wil Abimelech een verbond met Abram sluiten. En dat zegt. En dat wil Abram doen. Abram wil tegen hem zeggen ook dat verbond met hem sluiten.
Toen nam Abram schapen, vers 27, in Rundre en gaf zijn Abimelech en die bij te sloten verbond. Maar Abram zette lammeren van de schapen afzonderlijk.
Zeven lammeren. Hij zegt dat ze waren tussen jou en mij, Abimelech, staat het lam van God. Ik wil je helpen. Ik wil zijn in deze wereld.
Ik wil een verbond met je sluiten. Maar tussen mij en tussen jou staan zeven lammeren. Het complete getal. Het volle getal. Tussen mij en jou staat de volheid van Christus.
Alles wie Christus is. Alles wat hij gedaan heeft. Abimelech. Zeven lammeren. Zeven lammeren die ik apart zet.
En Abimelech zegt wat betekenen deze zeven lammeren hier. Die gij afzonderlijk gezet hebt. En hij zei voorzeker moet gij dat zeven lammeren uit mijn hand aannemen. Opdat het mij tot een getuigenis zijn.
Mij, Abram. Tot een getuigenis zijn. Dat tussen jou en mijn wereld. Het lam van God in staat. Daarom noemt men die plaats Bezeba.
De knechten van Abram hadden daar een put gegraven. Het water was Abrahams water. Maar die put werd betwist. We hoeven niet zo lang na te denken om daar geen stukken les uit te trekken.
Het was Abrahams water. Ons water is het woord van God. Het is het voedsel, het water wat we drinken. Het is datgene waardoor God ons spreekt.
We moeten het ook niet laten afnemen. Abram doet het ook niet. Abram zegt jullie stelen het woord. Jullie stelen mijn put. En jullie gaan daar met het water vandoor. Je geeft er je eigen draai aan.
Maar je moet die put aan mij teruggeven. Want dat is mijn put. Ik heb een ander water Abimelech als jouw knechten hebben. Dat moet je zo zeggen. En Abram krijgt die put.
En dan sluit er zijn verbond. En daarna gaat God Abram op de proef stellen. Gaat begrijpen dat het kan. Ik denk dat God dat niet in mijn leven kan doen.
Daarom is Abram ook zo'n hele bijzondere man. Omdat God alleen in zijn leven was overgebleven. Omdat Isaac de enige was. Isaac was ook de enige.
Uw enige zoon. Weer vergeleken met Ismael. Ismael was weggezonden. Was toch ook een zoon van Abram. Maar die had hij weggestuurd. Isaac was de enige.
En dan zegt God. Offer hem als een brandoffer. Niet als een zondoffer. Maar wil je Isaac aan mij geven. Wil je het liefste wat je hebt. Aan mij offeren.
Wil je daarin laten zien. Wie je bent. Voor mij. En wat ik voor jou betekent. En Abram gaat dat doen. Hij stelt hem op de proef.
En Abram moet naar Moria gaan. Nou dat begrijpen we allemaal. Dat heeft u zeker wel gehoord. En dat weet u natuurlijk ook. Dat op diezelfde berg. De tempel gebouwd. Is daar uiteindelijk.
Het altaar van God terecht gekomen. Als het op het zondoffer ging. Het zondoffer werd buiten de lege plaats verbrand. Want de heer Jezus heeft buiten de poort geleden.
Maar nogmaals. Het gaat hier niet om het zondoffer. Het gaat erom dat God zoveel voor Abram betekent. Dat hij zijn zoon gaat offeren. En hij klooft het hout voor het brandoffer.
En hij gaat op weg. En hij ziet die plaats in de verte. En dan gaan die beiden. Die gaan samen. De vader en zijn zoon. En dan zegt de vader.
Die zegt de zoon aan zijn vader. Waar in vers 7. Waar is het lam ten brandoffer. En dan zegt Abram. God zal zichzelf voorzien van een lam ten brandoffer.
En sommigen zeggen. Misschien mag dat ook wel. Die komen staat er niet. Je mag er net zo goed een dubbele punt neerzetten. God zal zichzelf voorzien van een lam.
Als een brandoffer. Als een liefdelijke reuk voor God. Als het enige wat God kan behagen. Als degene over wie. In wie al het welbehagen van God is.
En wie zichzelf als dat offer. In wie al Gods welbehagen is. Voor God zal opofferen. God zal zichzelf voorzien van een lam ten brandoffer.
Dubbele punt. Mijn zoon. Nou lees maar het geslachtsregister van Matthäus. Kom je bij Abram uit. Jezus was de zoon van Abraham.
God zal zichzelf voorzien. God zal één mens in deze wereld hebben. Die hij zo laat opgroeien. Die hij zo zal opvoeden.
Die hij zo zal scheiden van het kwaad van de wereld. En dat zal zijn zoon zijn. Maar het zal ook mijn zoon zijn. En dat is de mens die God zal nemen. Als een brandoffer voor hem.
Als een brandoffer. Dat is degene die zijn leven als een liefdelijke reuk. Voor God zal opofferen. Daardoor zal God blij worden.
Begrijpt u dat het voor ons alleen mogelijk is. Om in Christus tot God te gaan. En dat als we dat geloof hebben.
Dat we niet naar onszelf moeten kijken. En dat we tegen God mogen zeggen. Heer ik heb niks om te brengen. Ook vanavond bij het avondman niet. Daar zit niets van mij bij. Of vanmorgen.
Daar zit niets van mij bij. Dat is allemaal van uw zoon. Ik kan bidden. Maar niet met iets wat van mezelf is. Maar met hem.
Met de heer Jezus. God zal voor zichzelf voorzien van een land en brandoffer. En Abram schikt het hout. Zoals ook God samen met de heer Jezus.
Die berg Golgotha heeft betreden. Zo gingen die beiden samen. We kunnen wel zeggen. Nou ja. De Romeinen waren erbij. Maar de heer Jezus zegt.
Jullie zullen me allemaal alleen laten. En toch ben ik niet alleen. Want de vader is bij mij. Wij bleven achter. Onder aan de berg. Maar de vader ging met de zoon die heuvel op.
En de vader die legt het hout. En die schikt het hout. De vader bond zijn zoon op het altaar.
Toen Abram dat deed. En Abram had gezegd. God zal zichzelf voorzien. Ik weet het niet. Maar ik denk dat Abram ergens iets begrepen heeft.
Dat die voorziening niet lag in Isaac. En dat u en ik moeten begrijpen. Dat de voorziening voor ons leeft. Al die dingen waar wij niet in kunnen voorzien voor God.
Waarin we altijd weer teleurgesteld zijn in onszelf. Dat we zeggen. De Heer heeft voorzien. De Heer heeft voorzien voor uw leven.
Het is zijn offer. Dus. De Heer zal voorzien.
Abram, ik heb het u gelezen. Abram kon zijn zoon niet offeren. Voor zijn zonde. Was ook niet de bedoeling. En dan komt de stem van de hemel. En dat is de stem van de engel des heren.
Hebben we gelezen. Later blijkt in hetzelfde vers dat die engel des heren de Heer er zelf is. Jawel. De engel des heren is. Dat ga ik ook niet uitleggen.
Want ik wil het gewoon met u delen. De engel des heren is niet anders dan de Heer Jezus. De Heer Jezus is hier betrokken. Bij het offer van Abram.
De Heer Jezus heeft hier de regie. De Heer Jezus wist precies wat over hem komen zou. De Heer Jezus wist dat er geen ram was. Sommige vertalers zeggen dat als hier staat dat het een ram is die met zijn hores verward was in de struiken.
Dat je eigenlijk moet vertalen dat het een ram was die met zijn hores in de verwarde struiken zat. De verwarring hier die... Deze hele wereld is op drift.
Die is verward. Maar daar is een ram. God zal voorzien. En Abram slacht die ram in plaats van zijn zoon Isaac.
En dan gebeurt het. Dan zegt God tegen hem in vers 12. Want nu weet ik dat gij Godvrezend zijt. En nogmaals, God heeft die God...
Die Godvrezendheid betekent niet dat Abram bang was voor God. Dat hij uit angst zijn zoon ging offeren. Want aan het kruis komt niet de angst voor God tot uitdrukking.
Uit aan het kruis komt de liefde van God tot uitdrukking. God offert zijn zoon omdat hij ons lief heeft. God heeft even mensen gesproken. Hoe kan ik de wereld laten zien dat ik toch van ze hou?
Hoe kan ik tegen zondaren zeggen dat er vergeving van zonde is voor hun gedrag? Hoe kan ik dat tonen? Hoe kan ik dat laten zien? Wat is het liefste wat ik kan geven voor de zonde van deze wereld?
En hij nam zijn zoon. Zo lief heeft God de wereld gehad dat hij zijn enige geboren zoon gegeven heeft.
Zodat wij zouden zeggen, nu weet ik dat u mij lief hebt. God tegen Abraham zegt, nu weet ik dat u God vrezen bent.
Want je hebt mij, het liefste wat je had. Het staat niet tussen jou en mij heen. Je hebt het mij niet onthouden. En daarom Abraham, weet je, ik zal je alles geven.
Om die zoon. Het land, een volk. Je zult tot zegen zijn voor alle andere volkeren. Alle geslachten de aarde zullen door jou gezegen.
Voor de Abraham, Abraham. We komen straks, gaan we brood breken. Ons gemeenschap met het lichaam van Christus.
En we denken daaraan. Dat de heer Jezus wilde gaan. Hij wilde dat offer brengen. Hij zei, jullie zullen me allemaal alleen laten.
Ik ga alleen, ga ik deze weg. Maar in zijn hart was precies hetzelfde. Wat in dat, waarvoor God zo op weg was.
Waar Abraham zo op weg was gegaan met God. Het breerbrief zegt dat hij op de vreugde zag die voor hem lag. En dat hij daarom het kruis aanvaarde.
En daarom het offer heeft gebracht. Hij zag jou, hij zag mij. Hij zegt, wat geweldig dat zij straks bij mij in de hemel willen zijn. Vader, ik wil dat waar ik ben ook zij zijn die u mij hebt gegeven.
Ik wil ze niet loslaten. Wat u mij hebt gegeven, zegt hij in Johannes 10. Dat gaat boven alles uit. En voor ons gaat wat God aan ons heeft gegeven.
Ons boven alles uit. Boven deze wereld, boven wat wij bezitten, boven wat we hebben. We maken allemaal fouten.
Maar als we straks aan het avondmaal gaan. En God tegen ons zegt, de heer Jezus zegt, dit is mijn lichaam voor jullie. En jullie mogen in dat lichaam, in mijn vlees, in de nieuwe voorhangsel, mogen jullie tot God gaan.
Zeg, heer Jezus. Wat een zegen dat ik niet hoef te komen met wat ik gepresteerd heb in de afgelopen maanden. Maar wat u hebt gedaan.
Wat u hebt gedaan. Het is allemaal uw werk. U zij geprezen. Amen. Aprach. Alex.