Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen allemaal. Steven kreeg het net een beetje warm, maar ik ook. Ik had een powerpoint meegenomen.! Ik heb 46 plaatjes meegenomen.
Dus als ik 46 keer een minuut gebruik, dan is het ongeveer half of kwart over 11. Dan zijn we precies op tijd klaar. Dus het moet lukken, we gaan ons best doen. Ik zou wat over deze tekst willen zeggen.
Epheser 4 vers 1. Daar staat als gevangenen in de heren, vermaand ik u dan te wandelen waardig de roeping waarmee gij geroepen zijt. Dat is denk ik een belangrijke tekst, dat we moeten wandelen waardig, conform, in overeenstemming met de roeping waarmee we geroepen zijn.
Dat is belangrijk. Maar dan is het ook belangrijk dat je je roeping kent. Als je je roeping niet kent, kun je ook moeilijk wandelen conform de roeping waarmee God ons geroepen heeft.
En nou is deze tekst uit Epheser 4 vers 1. Maar de eerste drie hoofdstukken gebruikt Paulus om te schrijven over wat onze roeping inhoudt. En wat ik nu ga zeggen, dit is een tekst midden uit de Epheserbrief.
Het is eigenlijk een soort samenvatting van de Epheserbrief. We grijpen terug naar het begin, de eerste hoofdstukken. Maar we kijken ook verder naar de andere hoofdstukken. En ik had dat gedacht op deze manier te doen.
Eerst wat zeggen over onze positie. Omdat we niet weten met welke roeping we geroepen zijn wat onze positie is. Als we dat niet weten, dan kun je moeilijk gaan wandelen conform die positie.
Tweede, de lat ligt wel hoog. Is het een onmogelijke opdracht? Daar wil ik even kort wat over zeggen. Dit plaatje komt trouwens iedere keer weer terug. Er staat er steeds een vinkje bij als ik één onderdeel gehad heb.
Maar God die laat ons niet ons lot over. Je hebt allerlei voorzieningen getroffen zodat we kunnen leven. Waar is de roeping waarmee we geroepen zijn? Die middelen zijn er, maar we hebben wel een verantwoordelijkheid.
Daar wil ik ook wat over zeggen. En dan nog een paar. Ik heb een drietal voorbeelden uit de praktijk. Dat zijn drie verschillende voorbeelden. Daar heb ik drie verschillende teksten bij. Maar eigenlijk maakt het niet uit.
Het gaat om het principe wat erachter zit. Dat geldt voor alle drie die... Dat is eigenlijk hetzelfde voor alle drie die voorbeelden. Maar het zal ik straks voor zien. En tenslotte standhouden.
Ik weet niet of er mensen in de zaal zitten die Watchmanie wel eens gelezen hebben. Een Chinese broeder. Hij heeft een boekje zitten, wandelen, standhouden. Dat heb ik ook weer eens gelezen in aanloop hiernaartoe. Ook een boekje van Francis Schaeffer.
Van Wandelen door de Geest. Prachtig boekje. En ik heb weet ik hoeveel keer de Efezenbrief doorgelezen. Ik vond dat iedere keer kom je toch weer dingen tegen die je niet zo gezien had of niet beseft had.
Of in één keer opvallen. Heel bijzonder. Dus we gaan beginnen met onze positie in Christus. Dan lees ik het voor. Gezegend zij de God en Vader van ons Heer Jezus Christus. Die ons met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten gezegend heeft in Christus.
Als ik het in mijn eigen woorden zeg. God heeft alles gegeven wat hij had. Hij heeft niks achtergehouden voor ons. Alles heeft hij gegeven. Hij gaf zijn hemel leeg zeg maar wel eens.
Niks heeft hij achtergehouden zodat wij kunnen leven zoals hij dat bedoeld heeft. Nou is het wel zo. Wij moeten er wat mee doen. God heeft het gegeven. Wij moeten er in het geloof op gaan staan.
Op wat hij allemaal gegeven heeft. En wat gegeven heeft kom ik zo verder op. We moeten er op gaan staan. Ik vind het altijd mooi om de vergelijking met het oude testament te trekken. Als je in Jozua 1 vers 3 of 4 leest.
Daar staat over het volk Israël. Die gaan het beloofde land in. En dan staat er overal waar je je voet neerzet. Dat is voor jou. Dat is voor jullie. En zo is het ook hier.
Als wij in het geloof onze voet zetten op wat God ons al gegeven heeft. Want we zijn gezegend. Dat is niet iets wat gaat gebeuren. Of misschien iets gaat gebeuren. Of we zijn gezegend.
Als we in het geloof onze voet zetten op alles wat God ons gegeven heeft. Dan ben ik ervan overtuigd dat we kunnen leven. Zoals hij dat wil. We willen in het geloof onze voet erop zetten.
Wat zijn zaken die met onze positie te maken hebben. We zijn uitverkoren in Christus. God had ons op het oog. Al voor de grondlegging van de wereld. Omdat hij ons lief had.
En dat is heel bijzonder. Ik ga een beetje door. Want anders red ik het niet in één minuut. En dan wordt het veel te laat. In hem zijn we heilig en onberispelijk. Zo ziet God ons in Christus.
Alles is in Christus wat volgt. En God wil ook dat we leven. Zoals hij ons ziet in Christus. Dus heilig en onberispelijk. Maar in hem zijn we al heilig en onberispelijk.
We zijn begenadigd in de geliefde. In de Heer Jezus heeft God ons een ongelooflijke genade. Genade getoond door zijn zoon te geven. Die voor ons stierf aan het kruis. En die onze zonde op zich nam.
De schuld die ik had zeg maar. Heeft hij gedragen. En het oordeel wat ik verdiend had. Dat heeft hij gedragen. Een onvoorstelbare genade. In de geliefde is aan ons betoond.
In hem hebben wij de verlossing van de... Ik heb erachter gezet. De straf, de macht en de gevolgen. In hem hebben wij de verlossing. We zijn verlost van de straf van de zonde.
Het oordeel, ik zei het net, is door de Heer Jezus voor ons gedragen aan het kruis van Gogota. Dat is het verleden. Maar in het heden kunnen wij, als we gaan staan op wat God gezegd heeft, als we leven vanuit onze positie, kunnen wij verlost worden van de macht.
Van de kracht van de zonde. We hoeven geen slaver van de zonde te zijn. In Christus zijn we meer dan overwinnaar. In het heden kunnen we dus verlost worden van de macht van de zonde.
En in de toekomst zullen we ook nog een keer verlost worden van alle gevolgen van de zonde. Er zal er geen dood meer zijn. Er zal er geen pijn meer zijn. Er zal er geen verdriet meer zijn. Er zullen alle gevolgen van de zonde weggenomen worden.
Dus dit is een punt wat ook belangrijk is in het kader van ons onderwerp. Een klein slokje. In hem hebben wij de vergeving ontvangen van de overtredingen.
Er is niks meer wat ons nu scheidt van God. Al onze overtredingen zijn weggedaan dankzij het offer van de Heer Jezus. Volkomen vergeving. En we mogen zelfs, zo staat dat in de Hebraïe brief, vrijmoedig naderen.
Niet op grond van iets van onszelf, maar op grond van het offer van de Heer Jezus. In hem hebben wij het erfdeel ontvangen. Er mag nog een geweldige erfenis die we straks ook met hem mogen uitdelen.
Petrus schrijft erover in zijn eerste brief. Dat is onverwelkelijk. Het is altijd fris. Onvergankelijk. Zal nooit vergaan. En hij heeft nog een woord. Met on. Nou, met even kwijt. Moet ik maar even lezen in de eerste Petrus brief.
Dat is wat ons nog te wachten staat. Wat God voor ons bereid heeft. In hem zijn we ook verzegeld met de Heilige Geest der belofte. We hebben de geest gekregen als een soort onderpand. Een soort zegel.
Van alles wat nog gaat komen. Wat ook met onze positie te maken heeft is dit. Uit Ephesians 1 vers 20. Door hem uit de doden op te wekken.
Dus dat is de Heer Jezus. En hem te zetten aan zijn rechterhand in de hemelse gewesten. En daar komt het. Boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en alle naam.
Dus hij is gezet in de hemel. In de hemelse gewesten. Boven alles wat er ook maar is. Elke overheid. Elke macht. Elke kracht. Elke hererschappij. Niets is er hoger dan de Heer Jezus.
Die genoemd wordt. Niet alleen in deze. Maar ook in de toekomende eeuw. Hij is overwinnaar. En dit is het bijzondere. God echter. Die rijk is aan erbarming.
Heeft om zijn grote liefde. Waarmee hij ons heeft lief gehad. Ons. Dus dat zijn wij. Als we geloven. Hoewel wij dood waren. Door de zonde waren we dood voor God. Mede levend gemaakt met Christus.
Door genadesheid gij behouden. En heeft ons mede opgewekt. En mede een plaats gegeven in Christus Jezus. Dus de Heer Jezus is verstorven. De Heer Jezus is opgestaan.
Heeft een geweldig hoge positie gekregen. En deze tekst zegt dat wij met hem zijn gestorven. Maar ook met hem zijn opgewekt. En met hem zijn gezet. In die hemelse gewesten. Kijk even de bril erbij.
Ik kan daar niet anders op zetten. Uit de feestbrief ook. 2 vers 19. We zijn geen vreemdelingen en bijwoners meer. Maar mede burgers der heiligen. En huisgenoten van God. Wij maken deel uit.
Van diezelfde positie die de Heer Jezus heeft. Boven alle macht en heerschappij en kracht. In Christus Jezus. Paulus is enorm onder de indruk van onze positie.
En dat laat hij op de volgende manier zien. Hij zegt. Hij heeft het over hoe rijk de heerlijkheid is van zijn erfenis. Hij zegt hoe overweldigende.
Hij heeft het over de overweldigende rijkdom van zijn genade. Hij heeft het over de onaanspeurlijke rijkdom van Christus. En over de veelkleurige wijsheid van God.
Het zijn allemaal superlatieven die beschrijven hoe zeer hij onder de indruk is. En hij heeft het over de rijkdom van zijn heerlijkheid. Hij is er enorm van onder de indruk.
En de vraag is dan. Zijn wij, ben ik, daar ook nog van onder de indruk? Als we die Evese brief lezen. Besef ik wel wat een onvoorstelbaar hoge positie ik in Christus heb. Paulus is zo geweldig onder de indruk van die positie.
Dat hij zijn brief twee keer onderbreekt om te bidden. Eén keer in vers 15 begint hij te bidden. En ook een keer in hoofdstuk 1 en hoofdstuk 3 vers 14.
Dan zegt hij. Om die reden buig ik mijn knieën. Hij is ontzettend onder de indruk van die positie. En Paulus heeft ook geleefd in overeenstemming met wat God bedoeld had.
En was dat makkelijk? Nee, dat was niet makkelijk. Want Paulus schrijft deze brief bijvoorbeeld uit de gevangenis. Paulus, er zijn moordaanslagen op hem gepleegd. Hij heeft schipbreuk geleden, stokslagen gehad en alles.
Het leven van een christen hoeft niet altijd makkelijk te zijn. Maar hij heeft wel geleefd vanuit de positie die de Heer voor hem en ook voor ons bereid heeft. En dan gaat hij de Heer danken.
En ik heb dat genoemd een verticale band. Het eerste stuk gaat over, hoofdstuk 1 vooral. Dat we met hem, dat ik, dat u, wij, met hem zijn opgewekt. Dat is verticale.
Waarom? Om hem recht te kennen. Dat staat daar in het vers. En dan gaat hij daarna een stukje over. Dat Jood en Heide, die scheidsmuur, de wet, die is afgebroken. En dan zegt hij, zijn conclusie is dat we hem samen, dus Jood en Heide samen, maar wij ook allemaal samen, hem kunnen kennen.
En daar gaat het om, dat we hem kennen. En ik heb er ook onder gezet, de volle kennis van de Zoon van God bereikt hebben. Daar gaat het om. En dat we onder de indruk komen van de onvoorstelbaar hoge positie.
Als we in Christus zijn, kan ons eigenlijk weinig gebeuren. Ja, er kan van alles gebeuren in je leven, maar met God kun je er dan doorheen. Met God kun je over de muur springen. Met God kun je alles aan.
Maar wel met hem. Conclusie. We hebben, dankzij hem, er is niks van ons bij, dankzij hem, een positie als overwinnaar. We zijn met hem gezet.
Boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij in alle naam. Hij heeft alles, dat is niks uitgezonderd, hij heeft alles onder zijn voeten gesteld. En hem als hoofd, bovenal wat is gegeven aan de gemeente.
En wij zijn één met hem. God ziet ons in Christus. Dat betekent, hij ziet niet mij. Als hij naar ons kijkt. Je had vroeger zo'n voorbeeldje.
Ik heb hier een boekenlegger. Als ik die in het boek doe, je ziet nu die boekenlegger, als ik hem in het boek doe en mijn bijbel doe. Dan ligt hij erin, je ziet er niks van. Zo ziet God ons in Christus. Je ziet die bijbel, zeg maar.
Hij ziet Christus. Maar wij zijn in Christus. En dat betekent het volgende. We zijn geen arme zondaars meer.
Dat hoor je nog wel eens. Mensen zeggen, ik ben een arme zondaar. En daar geloof ik helemaal niks van, op de grond van de bijbel. Want we zijn gestorven met de heer Jezus. En we zijn opgewekt met hem. Er zijn geliefde kinderen van God, die dankzij hem mogen en ook kunnen leven vanuit die geweldige positie.
Nou, een stukje theorie is dat. Maar theorie heb je nodig. Op school krijg je niet anders dan theorie. Maar de bedoeling is natuurlijk dat je daar later in de praktijk wat mee gaat doen. Is dit nou een onmogelijke opdracht?
Kijk, die mevrouw die daar staat, dat is natuurlijk absurd. Dat is nou een onmogelijke opdracht. Zo'n rots kun je nooit tegenhouden. En ik moet ook zeggen, de lat ligt heel erg hoog voor ons om te leven zoals God dat bedoeld heeft.
Want als gevangenen, die heer vermanen ik u dan te wandelen, waardig de roeping waarmee je geroepen bent. Dus dat is heilig, dat is rijn, dat is zuiver. Dat is eigenlijk, komt het erop neer dat we leven zoals de heer Jezus geleefd heeft.
Nou, dan ligt de lat wel een beetje hoog. Toch denk ik dat de antwoord op die vraag nee is. Het is geen onmogelijke opdracht. Waarom niet? Als God iets van ons vraagt, geeft hij ook altijd de middelen om dat te kunnen doen.
God zal nooit iets van ons vragen wat buiten ons bereik ligt. Nooit. Hij geeft altijd de middelen om dat te kunnen doen. En het is niet altijd makkelijk misschien, soms moeilijk, werd net ook gezegd.
Maar God geeft altijd de middelen. Als we maar op hem vertrouwen, daar gaat het om. Toen we behouden werden, dat kon alleen via de heer Jezus Christus.
Het is geen andere weg. Hij is de weg. Hij is de waarheid. Hij is het leven. Het kan alleen via hem. Er is maar één weg tot God. Dat is via de heer Jezus. Dat geldt ook om te wandelen, te leven.
Om waardig te roepen waarmee we geroepen zijn. Waardig te wandelen of te leven kan maar op één manier. Door de heer Jezus Christus. Anders gaat het niet. Anders is van onszelf. En dan gaat het fout.
Een onmogelijke opdracht. Ik was me blij met Rachel net. Rust. Adam begon zijn leven met rust. Die is geschapen op de zesde dag. En de zevende dag was natuurlijk zijn eerste dag.
En dan kon hij genieten van alles wat God hem gegeven had. Van de hele schepping. Het was goed. Het was zeer goed. Maar ik denk dat ook wij, christenen, ons leven, ons christenleven, moeten beginnen met rust.
Met rusten. Vertrouwen op. Het volbrachte werk van de heer Jezus Christus. Dat we met hem zijn gezet. Die onvoorstelbaar hoge positie. Boven alle overheid, alle macht, alle kracht.
Dat moet onze startpositie zijn. Niet te komen moeilijkheden aan. Ik ben één Christus overwinnaar. Dat moet onze grondhouding zijn. Dat is een hele andere houding. Hij heeft het volbracht.
Dus dat betekent leven vanuit onze rust. Leven echt leven. Dagelijks leven. Continu leven vanuit onze rust. Leven vanuit het besef dat we in hem.
Dat moeten we ons steeds weer realiseren. Wat zegt Gods woord erover? We zijn in hem gezet. Boven alles. Boven alle overheid. De macht en kracht. En de heerschappij. We moeten dagelijks beseffen. En uit leven. We moeten beseffen dat we zelfs, zo zegt de Romeinenbrief dat, meer dan overwinnaars zijn.
We zijn niet alleen overwinnaars. We zijn meer dan overwinnaars. Met hem. Alleen maar met hem. Leven vanuit het besef dat we zijn gestorven. Het is wel een mooi bos bloemen, maar ik kan de helft net niet zien steeds.
Dat is jammer. Gestorven en opgewekt. En dat is een hele belangrijke. Want zo ziet God ons dat we, als we tot geloof zijn gekomen, dat we zijn gestorven.
Als oude mens. Maar ook zijn opgewekt met hem. En dat we mogen leven. Dat nieuwe leven. Uit een nieuwe bron. En ook dat we leven.
Als we gaan wandelen. Leven vanuit het besef. Niet ik. Dat is iets wat heel erg diep in ons zit. In mij zit. Ik. Mijn gedachten. Mijn wensen. Mijn verlangens. Maar het gaat erom.
Niet ik. Maar Christus. Dus het moet kunnen volgens mij. We hebben iets gezegd in het kort over onze positie in Christus.
Of het een onmogelijke opdracht is. En het antwoord is. Het is geen onmogelijke opdracht. En we gaan nu kijken naar Gods voorzieningen. Zodat we kunnen wandelen zoals hij dat wil.
Hij heeft in alles voorzien. En we zijn geschapen. Die nieuwe mens. Om goede werken te doen. Zo heeft God ons gemaakt. Nou. Dit zei ik net al. We zijn gestorven en opgewekt.
En mogen leven vanuit een nieuwe bron. En dat is een gegeven. Dat is een bijbels gegeven. Dat zegt God. Keer op keer. In allerlei brieven. Maar dat is een gegeven waaruit we moeten leven. Dat we dat moeten beseffen.
Als ik nou in één keer boos word. Omdat de techniek het niet doet of zoiets. Dat is de reactie vanuit mezelf. Dat is niet goed. Ik moet denken. Nee. Ik ben gestorven. Hoe zou de Heer Jezus leven? Ik moet leven.
Vanuit. Proberen te leven. Vanuit die nieuwe bron. Vanuit die nieuwe natuur. Leven vanuit boven eigenlijk. Dus we hebben een nieuwe bron. Waar we uit kunnen leven. Ontzettend belangrijk.
We hebben ook het woord der waarheid. We hebben de Bijbel gekregen. Gods woord. Waar heel veel in staat. Wat hij tot ons wil zeggen. Het is eigenlijk één grote brief van de Heere God aan ons.
Waarin hij ons informeert over wie hij is. In eerste plaats. Hoe wij kunnen leven. Over de voortgang. In het hele wereld gebeuren. Ontzettend belangrijk. Maar ook ontzettend goed. Dat we die Bijbel hebben.
Want die Bijbel. Als je die leest. En je leest hem oprecht. En je leest hem open. Dan gaat hij je corrigeren. Het is niet zomaar een boek. Het is ook een boek wat je moet lezen. En niet iets. Daar vind ik dit en dat van zeggen.
Nee. Het is een boek wat je moet lezen. En zeggen. Oh. Ik moet misschien wat veranderen in mijn leven. Dat zegt de Bijbel. Als er staat. Je moet niet liegen. En ik doe dat toch. En ik lees dat. Dan moet je niet zeggen. Ja. Die Bijbel heeft wel gelijk.
Nee. Dan moet ik denken. Ik moet veranderen. Ik moet niet liegen. Dat staat in de Bijbel. Want dat is Gods woord. En Gods woord. Is de waarheid. Er staan heel veel zaken in de Bijbel. Die heel duidelijk zijn. Er staan dingen in. Die minder duidelijk zijn.
Maar om te kunnen leven. Is het prima. Meer dan genoeg staat daarin. Het woord. De waarheid. We hebben ook de heilige geest gekregen. Die ons wil leiden. Die ons wil corrigeren.
Die ons wil leiden. Als we Gods woord openen. Want je moet denk ik. Als je dat woord opent. Altijd biddend openen. En vragen. Heren. Wilt u mij laten zien wat u bedoelt. Wilt u wat over uzelf zeggen. Wilt u wat over mij zeggen.
Wat ik moet veranderen. Verbeteren. Of nalaten. Wat doen. We hebben Gods geest gekregen. Allemaal middelen zijn dit. Om te kunnen leven. Zoals de Heer dat bedoeld heeft.
Maar hij zorgt ook voor zijn gemeente. Als je Efeze 5 leest. Dan kun je deze woorden die erachter staan. Dat hij. Ja. Dat hij bidt om heiliging. Hij bidt om reiniging. Hij voedt zijn gemeente.
Hij koestert. Dat vind ik een prachtig woord. Koesteren. Je ziet daar Judith zitten met de kleintje. Maar dat is koesteren. Zo'n kleintje tegen je aan. Zo wil de Heer ons ook koesteren. Hij heeft ons lief.
En hij wil als zware ons tegen zijn hart drukken. Zodat we dicht bij hem blijven. Zodat we van hem houden. En ook echt met hem gaan leven. Hij zorgt voor zijn gemeente. Continu.
Hij is onze hoge priester. Die voor ons bidt. Die voor ons pleit. Die met ons bezig is. Dag in haar huid. Maar ook dit. Ook iets om te kunnen wandelen.
Hij heeft zowel apostelen als profeten gegeven. Zowel evangelisten als herders en leraars. Om de gemeente toe te rusten. We houden hier ook niet voor de aardigheid. Elke zondag een dienst. Maar dat is om elkaar toe te rusten.
Om elkaar op te bouwen. Soms om elkaar te vertroosten. Het is tot opbouw van het lichaam van Christus. Want we kunnen het allemaal hebben. Dat heb ik ook. Dan zak je soms een beetje weg. En dan kan het ontzettend fijn zijn als iemand je daarop aanspreekt.
Of er is iemand die iets zegt wat je aanspreekt. Waardoor je denkt. Ja, dat gaat niet goed. Ik moet mijn leven veranderen. Ik moet weer het juiste spoor zien te komen. We hebben al die mensen gekregen.
Om het lichaam toe te rusten. Zodat we kunnen leven. Zoals de Heer dat heeft bedoeld. Maar we hebben ook elkaar nodig. Als je tot geloof komt. Iedereen heeft een gave.
Minimaal één. Iedereen. Maar die gave is niet voor jezelf. Die gave is tot opbouw van de gemeente. Dat staat ook in de Korintherbrief. Dus daarom is het ook belangrijk dat je gaat naar een gemeente.
Dat wij gaan naar een gemeente. En dat we onze gave ook inzetten in de gemeente. Tot opbouw van de ander. En die moet zelf ook opgebouwd worden. We hebben het allemaal nodig. Niemand is onfeilbaar. Zeker niet.
Dus we hebben elkaar ook nodig. Nou, dat zijn allemaal middelen. Die God heeft gegeven. Zodat we kunnen wandelen. Zoals hij dat heeft bedoeld. En nou komen we iets dichterbij.
Onze verantwoordelijkheid. Want wij hebben wel degelijke verantwoordelijkheid natuurlijk. Het is niet zo dat God ons prest als het ware. Van zo moet het.
En zo zul je het doen. En je hebt er niks in te zeggen. Nee. God geeft zijn woord. God geeft zijn geest. Hij heeft van alles gegeven. En dan is aan ons. Hoe gaan we daarmee om? Dat is onze verantwoordelijkheid.
En hij zegt. Ook in de feestbrief. Gij geheel anders. Gij hebt Christus leren kennen. Nou, dat is nog een beetje heel hoog over misschien. Gij geheel anders. Maar dan gaat het wel om dat we heel anders zijn dan de mensen in de wereld.
Niet beter. Maar wel anders. Omdat we Christus hebben leren kennen. En in de volgende sheets dan gaan we een beetje inzakken. Dit is een beetje hoog over. Geheel anders. Ja, hoe doe je dat? Wat is dat?
Wat bedoelt hij? Moet ik een andere kleur? Moet ik me, weet ik veel, een paars schilderen of zo? Is dat geheel anders dan een ander? Dat is niet de bedoeling. Kan ik vast verklappen. Maar we gaan een beetje afzakken. Vroeger wandelden we, zoals ook de heidenen, de niet gelovigen wandelden.
We leefden net zoals de ongelovigen. Nou, is dat de bedoeling? Ik denk het niet. Het staat nu. Wees dan navolgers God. Dat is leven vanuit die nieuwe bron.
Dat is leven met God. God navolgen. En als je God navolgt, dan lees je zijn woord. Dan overdenk je zijn woord. En dan doe je wat in zijn woord staat. Er is een andere vertaling.
Volgens het voorbeeld van God als kinderen die hij lief heeft. Een ander punt, dat is een beetje indalen. Dat gij wat uw vroegere wandel betreft de oude mens aflegt. Dus we moeten iets afleggen.
Want, dat is me goed ook, want die gaat ten verderven. De oude mens, dat is onze oude natuur. Zoals we geboren zijn, met al onze nukken, met al onze aardigheden. Onze eigen aardigheden soms ook.
Onze eigen wijsheden, zal ik maar zeggen. Die moeten we afleggen. Het gaat niet meer om ons. Wat moeten we wel doen? De nieuwe mens aandoen. Dat is die, geschapen is om goede werken te doen, die mens.
Die naar de wil van God geschapen is. In ware gerechtigheid en heiligheid. Dat heeft hier alles te maken met de roeping. Als we die nieuwe mens niet aandoen, kunnen we nooit wandelen. Waardig de roeping waarmee we geroepen zijn.
Dus we moeten de nieuwe mens aandoen. Want die is naar de wil van God geschapen. Die oude mens, die was ook goed. Maar door de zonde was het helemaal fout. Door de zonde van al. Afleggen wat van onszelf is.
We hebben vroeger erin verkeerd. Dus nu niet meer, suggereert dat. Vroeger hebben we erin verkeerd. In de begeerde van het vlees. Ik had ergens zin in, dan deed ik dat maar. Dat is mijn eigen verlangen. Naar de wil van het vlees.
En van de gedachte. Ik deed gewoon waar ik zelf zin in had. Zo was het vroeger. Maar dat is niet de bedoeling. Dat is niet leven als een christen. Christen leven is trouwens ook niet proberen een beetje beter te leven.
Christen leven is echt afleggen. Afleggen wat van jezelf is. En aandoen wat van de Heer is. Dus niet meer vanuit jezelf reageren. Denken, doen, handelen.
Maar vanuit Hem. Dit zeg ik dan. En betuig ik in de Heer. Dat gij niet langer mag wandelen zoals de heidene wandelen. Hadden we net ook. In de ijdelheid van hun denken.
Verduisterd in hun verstand. Vervreemd van het leven van God. Je kan het ongelooflijk ook niet kwalijk nemen. Want die kent God niet. Die leeft als hij denkt dat het goed is. Laten we eten en drinken.
Want morgen sterven wij. Dat is een beetje het parool. Dat kan, dat mag. En die doen dingen die wij niet doen. Maar eigenlijk is dat helemaal niet kwalijk. Nee, want ze kennen God niet. Dat is ook met allerlei zaken.
Ik kan wel zeggen van. Ik vind als christen dat je zo moet leven. Maar als je de Heer Jezus niet kent. Dan ga je helemaal niet zo leven. Maar het is onzin. Je moet eerst Christus leren kennen. Ze zijn vervreemd van het leven van God.
Ze hebben geen idee van wie God is. En hoe God wil dat wij leven. En van het plan wat God heeft met de mens. Nou, dat is een beetje de negatieve kant waar zit.
Gaan we nu naar de positieve kant. Want wat moeten we dan wel doen om te kunnen leven. Zoals hij dat bedoeld heeft. Moet er verjongd worden door de geest van uw denken. In de Romeinenbrief staat dat we hervormd moeten worden.
Opnieuw gevormd in ons denken. En hier staat verjongd. Hoe doe je dat? Dan beginnen we weer met de Bijbel. We hebben Gods woord. We moeten wel lezen. We hebben Gods geest ontvangen. We moeten biddend lezen.
En als we dat woord tot ons nemen. Als we het kouwen. En ook als we het herkouwen. Over nadenken. Meer bezig zijn. Dan gaat dat woord van binnenuit onze gedachten veranderen.
En als we onze gedachten veranderen. Dan gaan uiteindelijk ook onze daden veranderen. We moeten verjongd worden. Door de geest van ons denken. De navolgers van God worden. Niet meer van wandelen zoals de heidenen leven.
De ongelooflijke navolgers van God. We moeten wandelen als kinderen van het licht. Ja, dat is nogal wie. Dus we moeten wandelen. Waardig de roeping waarmee we geroepen zijn. De Fransen hebben daar zo'n kreet voor.
Noblesse oblige. Adeldom verplicht. Wij zijn koningskinderen. Dan moeten we ook leven als een koningskind. We zijn kinderen van het licht. Dan moeten we ook leven als kinderen van het licht.
Dan is het heel raar als we allerlei dingen doen. Die het licht niet kunnen verdragen. Dat is niet goed. Daar bedroeven we God mee. Dat is zonde. Het komt trouwens allemaal uit de effesebrief.
Wat u ziet. En toetst wat de heren welbehagelijk is. Dus ja, je staat voor een dilemma. En dan denk je, nou, wat moet ik daarmee? Heren, wat vindt u ervan? Dat is denk ik goed om dan af te vragen. Zou dat welbehagelijk, zou dat goed zijn in de ogen van de heren?
Of niet? En zo niet, dan moet je goed achter het oorkrauben. Wat dan? Moet ik het misschien maar laten. En zie dus nauwlettend toe hoe gij wandelt.
Niet als onwijze, toch als wijze. Nauwlettend. Dat is zorgvuldig. Dat is heel attent. Dat is niet zomaar leven. Maar dat is echt nauwlettend leven. Echt afhankelijk leven.
Echt vertrouwend leven. Op God. Leven waarbij we toetsen. Wat hem wel behagelijk is. Waarbij we navolgers van hem zijn. En trachten te verstaan wat de wil van de heren is.
Niet onze eigen wil. Maar trachten te verstaan wat Gods wil is. Wat wil de heren? En dat zei Rachel straks ook. Dat kan wel eens anders zijn. Of anders gaan in je leven dan wij denken. Of dan wij willen.
Maar ik denk uiteindelijk is dit belangrijker. Als we doen wat de heren zegt. Dan kunnen er. Ik zei dat straks ook al even. Moeilijkheden komen. Maar je kunt denk ik beter moeilijkheden hebben.
Met de heren. Dan. Maar op los leven. Zonder de heren. Dat is echt veel beter. Om te trachten te verstaan. Wat de wil van de heren is. En als je die dingen. Vijf, twee, vier, zes dingen.
Op een rijtje zet. Eigenlijk is het een leven. Van vertrouwen op God. Het spreken al die. Die woorden van. Vertrouwen op God. Maar Paulus gaat nog een beetje dieper.
Want hij noemt ook een paar concrete voorbeelden. We hadden eerst geheel anders. En dan afleggen aandoen. Een aantal dingen die je moest afleggen en aandoen. Hij zegt. Leg daarom de leugen af. En spreek de waarheid. Nou dat is gewoon heel praktisch.
Het zou raar zijn als een christen zou liegen. Dan ben je niet in het licht. Dan ben je in de duisternis. Dus we moeten de leugen afleggen. En de waarheid spreken. Het is niet zo als je deze dingen doet. Als je een goed christen bent. Als je alleen deze dingen doet.
Moet ik zeggen. Dit zijn gewoon een paar voorbeelden. Als je een toren raakt. Dat kan. Zondag dan niet. De zon mag niet over een opwelling van uw toren ondergaan. Als wij boos worden.
Dan heb je soms. Dan kan het gebeuren. Laat ik het zo zeggen. Dat je verkeerde dingen zegt. Of verkeerde dingen doet. Dat is niet de bedoeling. Je mag wel boos worden.
Maar meer een soort heilige toren. De heer Jezus was ook wel eens boos. Maar hij was nooit. Dat hij uit zijn dak ging. Van kwaadheid of iets. Dus als we boos worden.
Dat mag. Maar niet zondigen. En ook. We moeten het ook goed maken. Dat is nog wel lastig. Want ik heb het heel goed. Maar soms heb je al wat. En ja. Moet je het eigenlijk wel even goed maken.
Het is heel praktisch. Dat soort dingen. Want als je het niet goed maakt. Dan blijft het zitten. En dat is niet goed. Dat verstoort de relatie. En dan nog een dingetje.
In de Efeze 4. Geeft de duivel geen voet. Nou. Ik denk dat dat betekent. Dat ze gehoorzaam moeten zijn aan Gods woord. Dus niet ongehoorzaam.
Maar gehoorzaam. De heer Jezus was altijd gehoorzaam aan Gods woord. En heeft daarmee de duivel geen enkele ruimte. Geen enkele voet gegeven. Om hem onderuit te halen.
Hij was altijd gehoorzaam aan Gods woord. Hij stemde altijd alles af met de Vader. Zet er geen stap zonder de Vader. Dat denk ik ook aan ons om te doen. Echt het leven met de Heer en de duivel.
Geen voet te geven. Maar er staan nog een paar dingen. Als je een dief was. Je moet heel anders zijn. Niet meer stelen. Maar ga goed werk verrichten. Je moet maar eens nalezen. Het is een beetje veel om het allemaal op te lezen. Maar het staat allemaal in Efeze 4.
Dus niet meer stelen. En geen liedelijk woord. Die komen misschien dichterbij. Die komen uit je mond. Ja. Verkeerde woorden. Boze woorden. Dingen die je eigenlijk niet zou moeten zeggen.
Maar we kunnen veel beter woorden tot opbouw spreken. Maar een ander wat dan heeft. Geen liedelijke woorden. En bedroeft de Heilige Geest niet. Maar kan ook.
Als we ongehoorzaam zijn. Als we dingen doen die ingaan tegen Gods woord. Dan bedroeven we Gods geest. Dan wordt de relatie met God ook niet beter van. Dus dat moeten we ook proberen niet te doen.
De Heilige Geest niet bedroeven. Want als je vaak de Heilige Geest bedroeft. Dan heb je kans dat. Dan ben ik het even kwijt. Die tekst werpt de Geest niet uit. Nee. Wat staat dat die andere?
Het dooft de Geest niet uit. Ja dankjewel. Als je vaak de Heilige Geest bedroeft. Dan heb je kans dat je de Geest uitdooft. Dat die niet meer inwerkt zeg maar als het ware. Totdat je tot inkeer komt.
Dus het is belangrijk dat we de Geest niet bedroeven. En dit is de laatste. Alle bitterheid. We kunnen wel eens hebben. Gramschap. Toren.
Getier. Gevloek. Worden uit de midden gebannen. Evenals alle kwaadaardigheid. Nou die mensen zijn het niet helemaal eens. Als je het zo ziet. Dat is de oude mens. En daar kunnen wij ook last van hebben.
Want wat ik zeg. Dat is niet in één keer geregeld. Dat is een levenslang proces. Dat zijn we levenslang weer bezig. Om af te leggen. En om aan te doen. Maar het is wel goed om het te weten.
Kijk. Wees de jegers de Alkander. Vriendelijk. En barmhartig. Alkander vergevend. Zoals God. In Christus uw vergeving geschonken heeft. Dat is een heel andere houding.
En het is ook heel raar. Vind ik. Als christenen soms. In de krant wel eens lezen. Of bladen. Vechtend over straat gaan. Dat is een vreselijk getuignis. Dat is het laatste wat je zou moeten willen. Moeten de jegers de Alkander vriendelijk zijn.
Barmhartig. En dat wil niet zeggen. Dat je alles maar over je kant moet laten gaan. Maar het wil denk ik wel zeggen. Dat je dat op een goede manier. Met elkaar moet bespreken. Een liefdevolle manier. Een respectvolle manier. En te proberen eruit te komen.
Oké. Dus we hebben onze positie in het kort gehad. Onmogelijke opdracht. Dat is het niet. Godsvoorzieningen hebben behandeld. En onze verantwoordelijkheid. Maar nu de praktijk. Want daar gaat het uiteindelijk om.
Hoe doen we dat nou. Als we straks mod met elkaar hebben. Hier raast van de koffie. En iemand gooit koffie over een ander heen. Oh boos. Hoe doen we dat nou. Hoe kunnen we wandelen.
Leven. En dit is een continu gebeuren. Dit is een continu gebeuren. Hoe kunnen we wandelen. Leven. Waardig. De roeping. De roeping. Waarmee we geroepen zijn. Want dat is wel de bedoeling. Dat is de oproep.
De opdracht. Moet ik zeggen. Van Paulus. Aan zijn kinderen. Van God. Via Paulus. Aan zijn kinderen. Nou. Ik heb drie voorbeeldjes. Dat zei ik straks al. Omgaan met driftbuien.
Omgaan met homofiele gevoelens. Vergeving. Maar je zou ook zo. Andere dingen. Stel dat ik nou. Heel hoogmoedig zou zijn. Dat zou ik er zo bij kunnen zetten. Het principe.
Hoe daarmee om te gaan. Dat is precies hetzelfde. Volgens mij. Dat maakt niet uit. Er zijn heel veel dingen. Die je in kunt vullen. Maar het gaat om het principe. Wat eronder zit. Hoe ga je daar nou mee om. En dan gaan we eerst even.
Naar Maria kijken. Het voorbeeld van Maria. Dat vind ik een heel mooi voorbeeld. Maria die is bezig. Komt die engel. En die gaat. Vertelt tegen haar. Dat de heer Jezus. Uit haar geboren gaat worden.
Dat is nog wat. En het zijn eigenlijk. Drie opties. Die plaats hadden kunnen. Maria had kunnen zeggen. Daar heb ik geen trek in. Dat gaat niet gebeuren. Dat is optie 1.
Dan denk ik dat die engel weg was gegaan. En dat er ook niks was gebeurd met Maria. Want God is. God die voorzichtig aanklopt. Maar die zal nooit dingen forceren. In het leven van iemand. Hij klopt. Met zijn heilige geest.
Ook aan ons hart. Maar hij zal nooit dingen forceren. Dat is onze verantwoordelijkheid. Om hem binnen te laten. Onze verantwoordelijkheid. Om hem toe te laten. En als wij nee zeggen. Dan is dat nee.
Dat is optie 1. Optie 2 is dat Maria misschien gezegd zou kunnen hebben. Dat is mooi. Dat is prachtig. Dan ga ik meteen aan de gang om dat voor elkaar te krijgen. Dat was niet gelukt.
Was Maria alleen nooit gelukt. om het leven van de Heer Jezus. Dat in haar ging groeien. Om dat voor elkaar te krijgen. Dat was nooit in haar eentje gelukt. Ze hadden het kunnen weigeren.
Dat was niet gebeurd. Ze hadden het kunnen zeggen. Dat ga ik zelf proberen. En dat laatste. Wij proberen ook heel vaak dingen zelf. Dat gaat niet goed. Zoals God het wil. Maar wat doet Maria? En dat is heel mooi.
Ze zegt. Mij geschieden naar uw woord. Mij geschieden naar uw woord. Eigenlijk zegt ze. Heren. Hier ben ik. Mij geschieden.
Doet u maar door uw woord in mij wat u behaagt. Hier ben ik. Ik geef me aan u. En werkt u het maar uit in mij. En dat is ook gebeurd. Want in Maria ging letterlijk.
Het leven van de Heer Jezus. Groeien. Maar als wij. Continu zeggen. Heren. Mij geschieden naar uw woord. Hier ben ik. Neemt u mijn leven.
Ik leg mijn leven af. Wilt u mij vullen met uw heilige geest. Wilt u uw leven door mij heen leven. Dan ben ik ervan overtuigd. Dan gaat er wat veranderen. Als we dat doen. Ze in die gezinheid leven.
Dus voor de voorbeelden. Dit principe geldt. Niet ik. Maar Christus. Mij geschieden. Hier ben ik. Heer Jezus. Werkt u door uw woord maar uit. Zo duurt het wel.
In mijn leven. Dan gaan we naar die voorbeelden. Eerst die driftbuien. Ik heb er drie verschillende teksten bij gezet. Maar eigenlijk maakt dat ook niet zoveel uit.
Hebreeën 10. En deze tekst komt een paar keer voor in de Bijbel trouwens. En mijn rechtvaardiger zal uit het geloof leven. Dan heb ik een driftbui. Hoe ga ik er mee om? Dan moet ik uit het geloof leven.
Ik moet doen. Als Maria. Dat kon ze nooit zelf bewerken. Dat leven van de Heer Jezus. Dat kan ik ook niet zelf bewerken. Ik moet zeggen. Heren. Mij geschieden naar uw woord.
Ik vertrouw. Ik geloof u. Ik vertrouw op u. Wilt u het in mij uitwerken? Wilt u het door mij heen werken? En dat is nogal wat.
Maar ik zat ook te denken. Paulus. Dat was een vervolger van de gemeente. En die Paulus kwam tot geloof. En die werd de grootste apostel van de gemeente. Dat is een grotere omkeer. Kun je je niet voorstellen. Maar dat is wat God.
Daartoe is God in staat. In het leven van zijn kinderen. Om ze enorm te veranderen. Zeg maar. Driftbuien. Het kan best zijn dat iemand heel erg. Het is maar een voorbeeldje.
Driftbuien heeft. Maar God kan mensen echt veranderen. Dat vroeger het programma van Feikert de Velde. God verandert mensen. Nou, dan hoor je ook allerlei verhalen van mensen. Die enorm geraakt waren door Gods woord.
En door Gods geest. En veranderd waren. Dus dat geldt ook voor ons. Als we driftig zijn. Even pas op de plaats maken. Even tot tien tellen. Heren. Ik ben driftig. Ik kan het niet.
Wilt u dat door mij heen? Ik wil leven uit die nieuwe bron. Dat nieuwe leven. Niet uit mijn oude leven. Wilt u dat doen? In gelaten vijf zijn allemaal. Staat de vrucht van de geest.
Allemaal mooie dingen. Maar het is de vrucht van de geest. Het is niet de vrucht van oude Kestoeninga. En wat er staat ook. Ik zat vanochtend nog even te kijken. We hebben het over driftbuien.
Daar staat langmoedigheid. En vriendelijkheid. En goedheid. Dat zijn geen dingen die als driftbuien zeg maar. Maar dat is niet mijn vrucht. Als dat openbaar komt. Maar het is de vrucht van Gods geest.
Dus we moeten die geest in ons leven. En ik in mijn leven. Ruimte geven. Zodat dat leven van de Heer Jezus openbaar kan worden. Eigenlijk is leven uit geloof.
Zoals het hier staat. Een leven van moment tot moment. In afhankelijkheid aan God. In voortdurend vertrouwen op God. Ik kan het niet. Maar u wel. Ik moet even door. Want de tijd gaat door. Omgaan met homofiele gevoelens.
Ja. Stel. Je hebt daar last van. Of je hebt dat. Hoe doe je dat? Ik denk. Het principe is volgens mij hetzelfde. Ik heb hier een tekst uit Romeinen. Dit weten wij. Dat onze oude mens mede gekruisigd is.
Op dat aan het lichaam der zonden zijn kracht zou ontnomen worden. En wij niet lang het slaven van de zonden zouden zijn. Dan komt nog wat. En wat zijn leven betreft. Leeft hij voor God. Ik denk.
Die gevoelens. Die komen van onze oude natuur. En die gevoelens zijn echt. Daar ben ik van overtuigd. Het is geen fake. Dat is echt echt. Ik weet niet of het altijd zo is. Maar het zijn echt mensen die daar mee worstelen.
Maar die moeten zich denk ik realiseren. Dat ze gekruisigd zijn. Mede gekruisigd zijn met Christus. En ook mede opgewekt. En dat ze niet meer. De kracht van de zonden die is ontnomen.
Die gevoelens. En dat ze moeten leven. Vanuit die nieuwe natuur. Leven voor God. Uit die natuur die God geschapen heeft. En die goed is ook. Dus we moeten leven.
Uit die nieuwe bron. En we moeten ook beseffen. Hoe overweldigend groot zijn kracht is. Aan ons. Die geloven. We hebben Gods geest gekregen. Heeft Paulus enorm veranderd. Heeft mij ook veranderd.
Maar kan iedereen. Ook mensen met homofiele gevoelens veranderen. En hem nu. Die blijkt. Is de kracht. Welke in ons werkt. Bij macht is oneindig veel meer te doen.
Dan wij bidden of beseffen. We kunnen ons denken. Het is. Dat lukt nooit. Maar God is in staat. Om oneindig veel meer te doen. Dan wij bidden. Of bedenken. Dat geldt voor omgaan met homofiele gevoelens.
Dat geldt voor omgaan met driftbuien. En dat geldt ook voor vergeving. Vergeving. Dat is ook een dingetje. Ook in de christelijke wereld. Vergeving kan heel moeilijk zijn.
Mensen zijn uit elkaar geraakt. Ergens door. Daad. Of woorden. Of wat dan ook. Dat is heel moeilijk. En dat kan soms verwijdering.
Dat kan verwijdering. Of zal verwijdering geven. Dat is heel pijnlijk. En de heer Jezus vraagt ook om te vergeven. We moeten elkaar vergeven. Zoals hij ons ook vergeven heeft.
En wat denk ik dwars zit bij het vergeven. Is het volgende. Ons ik. Ik denk dat dat ons dwars zit om echt te vergeven. Mij is pijn gedaan.
En ben ik dan bereid. En dat kan ook tijd nodig hebben. Dat snap ik heel goed hoor. Dat het tijd nodig heeft soms. Maar ben ik bereid uiteindelijk om die ander ook te vergeven. Het is iets wat de heer Jezus van mij vraagt.
En ik denk als de heer Jezus iets vraagt. Ik zei dat straks ook. Hij geeft altijd de kracht. Maar hij moet wassen. En ik zelf moet minder worden.
Ik moet tot het punt komen dat ik zeg heren. Ik wil vergeven. Maar ik kan het niet. Wilt u dat door mij heen doen? Vergeven is een keuze uiteindelijk. Denk ik ook. Ik kan er ook in blijven wentelen.
In de slachtofferrol soms. Hij moet wassen. Daar gaat het om. En niet vergeven kan maken dat je gevangen blijft.
In je eigen pijn met de ander. Want die ander heeft je nog steeds te pakken. Zolang je niet vergeven hebt. Ben je gebonden aan die ander. En dat is niet fijn. Dat is niet fijn. De heer Jezus is gekomen.
Omdat wij vrij zouden zijn. Waarlijk vrij zouden zijn. In drie genoemde voorbeelden is dit belangrijk. Opdat Christus. Daar gaat het echt om.
Opdat Christus door het geloof in uw harten woning maken. Ik eruit. Hij erin. We leven uit geloof. Uit de nieuwe bron. Leven. Alsof we dood geweest zijn.
Maar nu leven. Met hem. Hij moet de ruimte krijgen in mijn leven. Volop de ruimte. Niet een klein beetje ruimte. Volop de ruimte. Tot slot.
Ik doe het toch maar even mee. Stand houden. Dan gaat het laatste hoofdstuk over. Als je de Evese brief in drieën deelt. Dan zou je de eerste drie hoofdstukken zitten kunnen noemen. En dan vanaf 4 tot 5.
Tot en met 5 vers 10. Wandelen. En dan krijg je vanaf 6. Nee, 4 tot en met 6 vers 10. Dan krijg je wandelen. En dan krijg je vanaf vers 10.
In stand houden. En dat gaat over de wapenrusting. Dit moeten we beseffen. Christus heeft overwonnen. En wij zijn met hem gezet. Op die enorme hoge positie. En daaruit moeten we stand houden.
Want de wapenrusting. Dat zijn allemaal verdedigingswapens. We moeten niet gaan strijden. We moeten stand houden. Hoe doen we dat? Door krachtig te zijn in de Heere.
Niet in onszelf. In de Heere. In de sterkte van zijn macht. Niet in eigen kracht. In de sterkte van zijn macht. We moeten de wapenrusting. Van God aandoen. Niet mijn eigen wapenrusting.
Zijn wapenrusting. Dat betekent eigenlijk volledig uitleveren. Aan hem. Als Romeins soldaat zijn wapenrusting aandeed. En trok hij eerst een oude kloffie uit. Dat ging er niet overheen.
Dat ging eerst uit. En zo moeten ook wij. Willen we leveren. Als God dat heeft bedoeld. Ons oude leven afleggen. En het nieuwe leven. Christus aandoen. Hij heeft alles volbracht.
Hij heeft in alles voorzien ook. Om als christen te kunnen leven. En hij wil zijn leven door ons heen uitleven. Leven. En geven wij hem de ruimte.
Dat is de grote vraag. Aan ons de opdracht ons leven te verliezen. Zodat hij zijn leven in ons kan uitwerken. Dat geldt voor iedereen.
Door hem die vinger. Iedereen. Amen. Amen.