Onrecht onmacht en almacht

Spreker

H. Waagmeester

Date
July 17, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

We hebben een nieuwe spreker vandaag. Nieuwe preeksel sinds kort, een mooie versiering.! We dachten we doen het even anders.! Ja, vertel daar eens wat meer over.

We hebben jarenlang in Limburg gewoond en daar ook voor Akerpech gewerkt. En we hebben vorig jaar april ons huis verkocht.

En ja, als je dan maar weer eens iets anders te vinden. En zeker in de omgeving van Gouda, daar wonen onze kinderen. Een aantal van onze kleinkinderen.

Maar ja, een huis vinden in het groene hart. Ja, in deze tijd. We hebben een heleboel geld op de bank staan, maar we hebben geen huis.

Is wat, hè? Ja. En verder, hoe ben je tot geloof gekomen? Kun je daar wat van vertellen? Oeh, dat is een hele tijd geleden. Ik ben keurig christelijk opgevoed.

En daar ben ik ook heel dankbaar voor. Mijn ouders me altijd het christelijk geloof hebben voorgehouden en voorgeleefd ook. En ik ben, ik denk voor het eerst echt, dat geloof voor mij echt meer van binnenuit kwam.

Was op een jongerenweekend. En ik was zo onder de indruk van hoe die jongeren met hun geloof omgingen.

Dat ik dacht van, dat ken ik helemaal niet. En, nou, toen veel gesprekken met met name jonge mensen gehad. Ik was toen, hoe oud was ik?

Achttien denk ik. En toen dacht ik, dat lijkt me wel wat. Dus toen hebben ze me gebeden.

Dat deden we toen heel netjes met elkaar. En, ja, toen heb ik toch wel het besluit genomen om God te willen volgen in mijn leven. En dat probeer ik met vallen en opstaan tot de dag van vandaag.

En ik hoop het nog vol te houden. Kijk er dan. En werk jij ook? Of ben je met pensioen of iets? Ik krijg sinds, even kijken, anderhalf jaar krijg ik 856 euro per maand op mijn bankrekening gestort.

En ik hoef er niks voor te doen. Dus ja, dan weet je het al hè. AOW-leeftijd heet dat. En, maar, kijk, wat ik er heerlijk aan vind is dat ik dus niet meer zo onder druk sta.

Ja, van het moet niet meer allemaal zo. Maar we zijn nog altijd heerlijk actief. Ik spreek dus af en toe, niet heel veel hoor, maar heel af en toe spreek ik.

En samen met Adeline, daar ben ik mee getrouwd. Dus de mooiste vrouw van de hele wereld. En wij begeleiden ook af en toe stellen.

Soms komende vrijdag komt weer een stel binnen. En dat doen we al vanaf 2008. Ja, eigenlijk binnen AKP deden we het ook al. Maar we zijn in 2008 zelfstandig geworden.

En nu doen we het onder een andere vlag. Ruimte voor je relatie, heet de organisatie. En wij hebben dus af en toe een stel bij ons. En daar hebben we een aantal gesprekken mee ronden.

Om het boek bijvoorbeeld Houd me vast. Voor mensen die dat kennen. We werken een beetje met persoonlijkheidsprofielen. Een kernpadrant. Nou, allemaal ingewikkelde namen. Maar ik kan het je aanraden om een keer te volgen.

En we hebben weekenden in het land. Mooi. Nou, misschien zijn hier ook wel stellen die... Ja, wie weet. Ik weet het niet. Ja.

Is er nog iemand die een vraag heeft voor Hans? Een beetje idee hebben van wie het is? Iemand? Hans, ben je gelukkig? Heel gelukkig. GELACH Dat is wel een hele persoonlijke vraag, he?

GELACH Ik ben echt gelukkig. En als ik het niet zou zijn, zou ik het zeggen. GELACH Nee, ik ben echt gelukkig. En ik herken ook een beetje van...

Nou, de fase waarin u zit in uw leven. Met ziek zijn. We hebben ook in ons gezin en ik ook in mijn eigen leven. Hebben we dat behoorlijk meegemaakt. En dan toch te kunnen zeggen, terwijl je het idee hebt dat je lijf afgebroken wordt, dat je dan toch gelukkig bent.

Dat God toch diep van binnen vrede geeft. En onze predikant heeft er altijd voor gehouden. We zeggen vaak van nou ja, je gezondheid, als je maar gezond bent, dat is het belangrijkste.

En die zei, dat is gewoon niet zo. Want het belangrijkste is dat je weet dat je thuis bent bij God. En dat het goed is tussen jou en Hem.

En dat geeft mij geluk. Voor alles heen. Oké, nou, dankjewel. Dan hebben jullie een beetje idee wie Hans is. Ik zou zeggen, God zegen.

Dankjewel. Bedien ik dit apparaat zelf of doen jullie dat? Mag ik op een knopje drukken af en toe? Dat staat er aan.

Rechts is neem ik aan naar voren en links is terug. Kijk, ja dat wist ik nog. Goed, nou die laatste vraag van ben je gelukkig? Toen dacht ik, ja dat is eigenlijk een vraag die gaat over wie ben je nou?

De vragen die jij stelt is natuurlijk ook hartstikke goed hè. Dat gaat dan meer over wat doe je. Maar wie ben je nou?

Nou, nou wordt Koen denk ik niet blij. Want ik ga gewoon heel eerlijk zijn. Ik ben af en toe best een tobber. Dat is dus ook Hans Waagmeester. Ik ben wel gelukkig. Maar ik ben af en toe ook best wel een tobber.

Ik teel soms wat zwaar aan dingen in het leven. Wat kan ik me soms als ik naar de wereld kijk en alles wat er op dit moment in onze wereld gebeurt met Oekraïne, met de boeren, met corona.

Wat kan ik me toch soms onmachtig en boos voelen als ik zoveel onrecht zie? En zeker Oekraïne is natuurlijk verschrikkelijk wat daar gebeurt.

En ik ben maar gewoon heel eerlijk. Soms vind ik het heel lastig om God te zien. Midden, te midden van al dat geweld en al die onrecht wat er plaatsvindt.

Onze predikant, dat is alweer een tijdje geleden, die daagde me uit om met Jezaja 40 tot 55 aan de slag te gaan. En dat juist in een periode dat ik zo mijn twijfels had over waar is God nou en wat doet God nou?

Maar hij kent me heel aardig en hij zei ik denk dat deze hoofdstukken jou wel iets te zeggen hebben. Ik had er zelf niet voor gekozen om Jezaja 40 tot 55 te gaan lezen.

Maar ik ben gewoon braaf, dus ik heb netjes gedaan wat u vroeg. Ik ben dus begonnen met die hoofdstukken te gaan lezen. En ik ben er nog niet klaar mee.

En ik wil eigenlijk met jullie een aantal lessen delen uit Jezaja 40, 41 en 42. Wat is de situatie?

De situatie is dat Israël, het volk Israël, door eigen schuld, eigen toedoen, weggevoerd is naar Babel. Ze leven onder een vreemde overheersing.

Ten midden van een wereld die aan God vijandig is. Gescheiden van hun geliefde thuisland. En ik probeer als ik die hoofdstukken lees voor mezelf, probeer ik dat heel eenvoudig te lezen.

En het toe te passen op de situatie in mijn eigen leven. En probeer daar dan ook lessen voor mezelf uit te halen. Nou, ik neem maar de vluchtelingenstroom als voorbeeld.

We kennen ze. De beelden op televisie. Honderdduizenden mensen aan de grens van Polen.

Stromen. Kinderen. Wat een ellende. En als ik dat dan zie, en ik laat zo'n beeld op me afkomen, dan voel ik me heel erg onmachtig.

Maar ik voel me soms ook heel boos. En dan stel ik mezelf de vraag, en ik stel die vraag ook aan God. Waar bent u nou in dit verhaal?

Oh, de tekst is een beetje buiten het beeld. Hier moet staan, waarin voel jij je machteloos? Dat is misschien een vraag gewoon voor jezelf om eens even over na te denken.

Als je kijkt naar je eigen leven, dingen die er plaatsvinden in je eigen leven. Waarin voel jij je machteloos? Durft iemand iets te noemen?

Waarin je je machteloos voelt? Ja. Ja. Oké. Ik heb een vriendin en ze heeft een ongelooflijke man. En daar heeft ze telkens de relatie van een vriendin.

Ze heeft een ongelooflijke man. En daar heeft ze telkens de relatie mee en ze weet niet wat ze niet zeggen. En wanneer ze hem aan Jezus moet laten denken. Ik heb een vriendin en ze heeft een ongelooflijke man.

Zijn ze niet, maar ik heb een ongelooflijke man. En dan moet ik haar zeggen. En dan moet ik haar zeggen. Moet ik haar zeggen van. dan moet ik haar zeggen van. Blijf om Jezus zien. Of kan ik haar andere tips geven. Ja. Ja.

Oké. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja, je staat er een beetje bij en... Nou, blijf dat maar gewoon doen.

Doorgeven wat God je ingeeft. Als hij het je ingeeft, maar ik denk dat hij dat wel doet. Als ik de versen van Jesaja 40, 41 en 42 op me in laat werken, dan zie ik eigenlijk twee lijnen.

In deze hoofdstukken. En dat kwam ook wel heel mooi voor in de liederen. De eerste lijn is dat de mens eigenlijk niet zo heel veel voorstelt.

En de tweede lijn is dat God onvergelijkbaar is in zijn macht en wijsheid. Nou, ik ga eerst even naar die eerste lijn. De mens stelt dus niet veel voor.

Hier staat, de mens is als gras, hij bloeit als een felbloem. Het gras verdort en de bloem verwelkt wanneer de adem van de Heer erover blaast.

Ja, als gras is dit volk. Het gras verdort en de bloem verwelkt, maar het woord van onze God houdt altijd stand.

Toen we daar straks de versen lazen uit Jesaja 40, dan is het eerste vers van Jesaja 40, begint met troost.

Troost, troost mijn volk. En als ik dan deze vers op me in laat werken, denk ik van dat is dan wel een schrale troost. Want we stellen als mens zo ontzettend weinig voor.

En een volk wat onder overheersing leidt, in Babel, krijgt het nog eens flink ingepeperd, dat het volk eigenlijk ook niet zo heel veel voorstelt.

Maar het is wel realistisch. We zijn als mens te midden van zoveel onrecht, wat er gebeurt om ons heen, vaak zo enorm onmachtig.

Ik voel me vaak machteloos. Wat moet je? Maar is dit nou troost? Vers 15 tot 17.

In zijn ogen zijn de volken als een druppel. In een emmer, als een stofje op de weegschaal. De volken betekenen niets in zijn ogen. Voor hem, staat er zelfs, zijn ze minder dan niets.

Als ik dat op me in laat werken, dan denk ik, ja, hier zit toch wel een beetje troost in. Al die omliggende volkeren, die een bedreiging voor Israël vormen, ze mogen dus ook weten dat die volken ook niks voorstellen.

Ze stellen zelfs minder dan niets voor. En dan vers 23. Hij maakt vorsten nietig, de leiders van de aarde onbeduidend.

Nauwelijks zijn ze geplant, nauwelijks gezaaid, nauwelijks wortelgeschoten, of hij blaast over hen en ze verdorren. En de stormwind neemt hen op als kaf.

En dat vind ik nou troost. Machtige leiders, die hun macht misbruiken. Zoals Poetin.

Ze stellen in Gods ogen niks voor. Je zou haast zeggen, ik zie hem vliegen. Als de wind van God hem omverblaast.

Maar de werkelijkheid laat iets anders zien. Die leiders lijken het wel alsof ze geen stro breed in de weg worden gelegd. Ik wil het dus wel geloven.

Dat ze in Gods ogen helemaal niet zijn. En dat hij ze omverblaast. Maar ik vind het wel lastig. Maar ik wil het vasthouden.

Vergeleken bij God. stellen deze leiders in deze wereld, die hun macht misbruiken, echt niks voor. Dus laat ik maar naar God kijken.

Misschien helpt me dat verder. En dat is die tweede lijn. Gods onvergelijkelijke grootheid. Zijn macht en zijn wijsheid. God toont zich in dit gedeelte als iemand die dat immense heelal heeft geschapen.

Vers 26. Kijk omhoog. Wie heeft dit alles geschapen? Hij laat het leger sterren voltallig uitrukken. Hij roept ze bij hun naam één voor één.

Door zijn kracht en onmeterlijke grootheid ontbreekt er niet één. Indrukwekkend. Dat heelal.

Immense onmeterlijke heelal. Telkens weer worden er nieuwe sterren, ja zelfs sterrenstelsels ontdekt. En God kent ze allemaal.

Bijna elke ster. Hij spreidt de hemel uit als een doek. Hij spant hem uit als een tent om in te wonen. Dus net als de sterren heeft God ook de hemel geschapen.

Die machtige hemel. Hij maakt de hemel zou je kunnen zeggen als een soort tent om in te wonen. Behalve iets immens.

Heeft het ook iets voor mij beschuttends. Een tent om in te wonen. God spreidt zijn hemel uit voor ons.

Om daarin te wonen. Wie heeft de wateren met holle hand omvat.

De hemel gemeten. Met zijn ellemaat. Wie heeft de bergen gewogen. Op een weegschaal. Nou als we het hebben over machtsvertoon.

Dit is machtsvertoon. De immense wateren. We wonen in de buurt van Gouda. Nou je ziet niks anders dan water daar. Maar ga dan eens naar de zee.

De immense wateren. Omvat in Gods holle hand. De bergen. We gaan straks misschien weer op vakantie.

En je gaat misschien naar de bergen toe. Die grote immense bergen. En als we naar de Tour de France kijken. Vind ik alleen die beelden al. Dat ze door de Alpen of door de Pyreneeën rijden.

Vind ik grandioos. En die bergen. Die weegt God op een weegschaal. Het is haast speelgoed in zijn hand.

En hij is niet alleen oneindig. Groot en machtig. Maar hij is ook onvergelijkbaar in wijsheid. Dat lezen we in dit vers. Wie heeft de geest van de Heer gemeten.

Heeft iemand hem ooit raad gegeven. En die God staat dus aan de kant van zijn volk.

En die God staat aan jouw kant. Jij nietig mensje. En toch kriebelt het.

Ik wil het geloven. Maar waar is Gods grootheid? Waar is zijn macht en zijn wijsheid? Ten midden van de puinhopen van Garkov.

Marijapol. Kiev. Ten midden van die honderdduizenden vluchtelingen. Aan de grenzen. Is dat een vraag die nooit bij jou opkomt?

Heer. Ik wil uw grootheid geloven. Maar ik zou er heel graag iets meer van willen zien. Dat is mijn verlangen. En het volk Israël zat met dezelfde vraag.

Jacob. Waarom zeg je mijn weg blijft voor de Heer verborgen? Mijn God heeft geen oog voor mijn recht. Als ik deze versen lees dan denk ik het lijkt wel alsof ze die vraag niet aan hem mogen stellen.

Alsof God geen ruimte wil geven als dit soort vragen in ons hart een rol spelen. Wie heeft hem ooit raad gegeven?

Staat er dan. Maar ondertussen zit ik er wel echt mee. Vers 26 tot 31.

Weet je het niet? Heb je het niet gehoord? Een eeuwige God is de Heer. Schepper van de einden der aarde. Hij wordt niet moe. Hij raakt niet uitgeput.

En zo kan ik me wel eens voelen. Moe. En uitgeput. Als stobber die ik ben. Zijn wijsheid is niet te doorgronden.

Nou ik begrijp het ook niet God. Hij geeft de vermoeide kracht. De machteloze geeft hem macht in overvloed. Wie hoopt op de Heer krijgt nieuwe moed.

Wat verlang ik daarnaar? Ik wil het. Maar ik vind het zo moeilijk. En ik merkte aan mezelf toen ik na een week of twee, drie, nadat ik keurig had gevraagd, gedaan wat Jacob had gevraagd aan mij.

Misschien moet je eens met deze hoofdstukken bezig gaan. Na twee, drie weken ik klaar was met hoofdstuk 41. En ik zat met een dubbel gevoel.

En ik wilde me vastklampen aan het geloof dat God onvergelijkbaar is in zijn grootheid. Zijn macht en zijn wijsheid. Maar ik wilde ook zo graag zijn nabijheid ervaren.

De twijfel bleef knagen. Waarom is het zo weinig zichtbaar dat u groot bent? Zo groot. En toen kwam ik bij hoofdstuk 42.

Hier is mijn dienaar. Hem zal ik steunen. Hij is mijn uitverkorene. In hem vind ik vreugde. Ik heb hem met mijn geest vervuld.

Hij zal alle volken het recht doen kennen. Hier is mijn dienaar. Hem zal ik steunen. Wie is die dienaar?

Als ik het op me in laat werken en ik lees alles wat hierover geschreven wordt, dan worden deze woorden vooral toegepast op Jezus. Hij is de dienaar. De ultieme dienaar.

En dat is zeker zo. Maar ik geloof dat deze versen in eerste instantie gelden voor Israël. Israël zelf.

Het volk op de vlucht. ver van hun thuis. Ver van hun thuisland. Want lees maar. Hoofdstuk 41. Ga weer even terug naar 41. Maar jou Israël, mijn dienaar Jacob, die ik heb uitverkozen, nakomeling van Abraham, mijn vriend.

Dus hier wordt Israël aangesproken als de dienstkrecht. Abraham, mijn vriend. Het volk dat onrecht heeft geleden, door hun eigen toedoen, is nu degene die anderen mag laten ervaren wat recht is.

En ik, eenvoudige Bijbellezer, vertaal het maar voor mezelf. Dus misschien zegt God ook wel tegen mij, jij mag, Hans, in mijn situatie, in de situatie waarin jij nu verkeert, Gods dienaar zijn.

Ik mag anderen laten zien wat Gods recht is. Anderen mogen door mijn leven Gods recht doen kennen.

En nou gaat er bij mij heel langzamerhand iets dagen. Dus ik mag dienaar zijn van die onvergelijkelijke, machtige God.

God wil mij, als nietig mensje, gebruiken om in mijn omgeving zijn onvergelijkelijke macht zichtbaar te maken.

Ik trek nu op met een vluchteling uit Syrië in mijn omgeving. Ik krijg vrijdag weer een stel bij ons over de vloer wat we proberen om in een relatie een klein beetje te helpen en te stimuleren.

Ik mag er zijn voor mensen die het niet meer kunnen rondbreien in hun eigen leven. Dus ik mag als dienstklecht iets van die God zichtbaar maken in wat ik doe.

Toen ik dit las en ik dit op me in liet werken was het een bevrijding voor mij. Ik hoef dus niet zo te worstelen met die vraag waar is Gods macht?

Als ik aan God vraag God wilt u iets meer laten zien van uw macht dan zegt God tegen mij graag en daar wil ik jou voor gebruiken.

Wil je daarvoor beschikbaar zijn? jullie mogen allemaal net als ik dienaren zijn van God ook jullie.

Jullie zitten zo achter het hoekje. En wat is nou het kenmerkende van die dienaar van God? Hij is gesteund door God hij is uitgekozen door God hij is geliefd door God en hij is vervuld van de geest van God.

En nou is mijn vraag aan mezelf en ook aan jullie wil jij die dienaar zijn? Herken je deze dienaar? Pater van Vught heet hij geloof ik destijds in Homs Syrië hij geloofde dat hij daar moest blijven terwijl hij wist dat het waarschijnlijk het eind van zijn leven zou zijn.

Hij wil de dienaar van God zijn en hij heeft het inderdaad niet overleefd. Prachtig die mensen zijn er ook maar dat is alweer een beetje groter daar word ik dan weer een beetje klein van als ik me vergelijk met deze pater uit Homs.

Ik mag en jullie mogen in wie we zijn kleine nietige mensen die worstelen in hun leven die vragen hebben die aangevallen worden ik mag afhankelijk zijn van een onvergelijkelijke God.

Wij hoeven de problemen van onze kerk van onze gemeente de mensen om ons heen de wereld om ons heen niet op onze schouders te nemen. Ik heb gauw die neiging om dat te doen.

We mogen beschikbaar zijn voor die God. Maar tegelijkertijd mag je ook ontspannen zijn. God doet zijn werk.

En jij en wij mogen daarin een schakeltje zijn. niet meer en niet minder. Ik ga toch weer even terug naar het begin.

Toen er werd gesproken over troost. Troost, troost mijn volk. Waar heeft nou die troost betrekking op? We zijn bevrijd uit onze slavernij.

Onze schuld is ingelost. dat is het allerbelangrijkste. Jezus, de dienaar van God heeft jou bevrijd uit de slavernij.

Hij kroop in jouw huid. En in die van alle mensen die te maken hebben met lijden in hun leven. Hij ging zelfs zover dat hij zichzelf onmachtig maakte.

Als een onmondige liet hij zich wegvoeren naar het kruis. Hij heeft de schuld, de onmacht, de beperkingen die ons leven kenmerken voor jou gedragen.

Tussen jou en God is het goed. Dat is zo'n rust en vrede waar je uit mag leven. En van waaruit we als dienstknechten van God in zijn spoor mogen gaan.

Dat gun ik jullie allemaal en mezelf ook een beetje. Amen. Zal ik bidden? Vader in de hemel, vragen te over.

En als we met zulke grote vragen bezig zijn, waar is God met zijn macht in deze onrechtvaardige wereld?

Dan komt u naar ons toe, naar ons als kleine, nietige mensjes en hij zegt tegen ons, ik heb jou uitgekozen als mijn dienstknecht en jij mag iets van mijn macht zichtbaar maken in de omgeving waar je verkeert.

En dan zijn we in een keer niet meer machteloos. Natuurlijk zijn we machteloos als het gaat om die grote vraagstukken, die afschuwelijke oorlog in Oekraïne, de enorme impasse waar we in ons land in zitten met de hele stikstof problematiek en de boeren, corona die ons leven op zijn kop zet.

Als kleine mensjes wilt u ons inschakelen als uw dienstknecht. En mogen we heel in het klein op onze eigen plek, in onze eigen omgeving, in onze eigen woonplaats hier in Baan of in Gouda of waar we ook maar vandaan komen.

Op die plek wilt u ons gebruiken als uw dienstknecht. Mogen we iets laten zien in deze wereld van wie u bent. Mogen we iets laten zien van Jezus.

Wie hij is. God dat is ons verlangen. Als individu wilt u Jezus zichtbaar maken in ons leven.

Maar ook in deze kerk wilt u in deze gemeente ook Jezus zichtbaar maken. Zodat als mensen hier komen of met ons in aanraking komen, dat ze dan in aanraking komen met wie u bent.

een machtige onvergelijkelijke God die kiest voor nietige mensen om zijn dienaar te zijn. Heer, zegen deze gemeente, zegen alle mensen die ervaren dat ze vaak zo machteloos zijn.

Wees bij hen, omring hen met uw zorg. We mogen wonen onder die koepel die hemel heet onder uw bescherming als een tent die ons overdekt.

Dank u dat u zo bij ons bent. In Jezus naam. Amen.