Triomftocht van Christus

Spreker

E. Postma

Date
July 3, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Leuk om jullie hier te zien. Mooi. Ik zie heel veel bekende gezichten. Gezichten waarbij ik denk van hoe heet jullie ook alweer? En heel veel nieuwe gezichten.

! Henk zei ik moet me even voorstellen. Nou, dat zal ik dan even doen. Ik ben Edwin Posma. Ik ben getrouwd met Irma. En vroeger, heel lang geleden, kwamen wij in deze gemeente.

We deden ook jeugdwerk. En dan deden we soms weekenden. Volgens mij zag ik net Maarten. Die kwam dan ook als jeugd. Toen was hij nog niet zo breed als zijn vader nu is.

Dus toen was hij een beetje smaller. En we hadden dan weekenden en dan gingen we op pad. En dan moesten we altijd heel druk programma verzinnen. Want anders verzonden jeugd iets. Dat was meestal iets met een WA-verzekering erbij. Dus dat was altijd wel een spannende tijd.

Nou, en later zijn we dan in Zeeland gaan wonen. Daar hebben we nou twintig jaar gewoond. En nu wonen we in Amerongen. Dus dat is een beetje wie ik ben dan. Voordat ik de woordverkondiging doe, zou ik het fijn vinden als we samen bidden.

Vader in de hemel, dank u wel dat we hier zo mogen zijn. Dat ik mag zien dat u een levende God bent in velen van ons. Dat we na al die jaren elkaar weer zien. En dat kan alleen maar omdat u ons heeft gedragen.

Ik dank u dat u door alle coronatijden hier uw gemeente aan het bouwen bent. Ik dank u voor alles wat u heeft gegeven.

En als we al die liederen al tot ons doordringen, die prachtige tekst die de zondeschool leert, dan is dat al een maaltijd op zichzelf. Heren, nou mogen we uw woord opendoen.

En dat bid ik hier, we mogen ons onder uw gezag stellen, onder uw woord. Wilt u ons onderwijzen en leren deze morgen. Wilt u ons helpen te verstaan wat de geest tot de gemeente te zeggen heeft.

Amen. Hoi. Ja, ik zal eerst even wat vertellen over hoe ik gewend ben een woordverkondiging te doen. Ik ben, ik spreek graag, en ik neem aan dat het ook voor jullie belangrijk is, tot christenen.

Tot mensen die de Heer Jezus willen volgen. Die niet alleen van plan zijn dat te doen vanochtend, maar de hele week door. Er zijn ook gemeentes waar je elke ochtend de evangelie kan horen.

Dan hoop je dat in het publiek veel mensen de Heer Jezus nog niet kennen. Maar ik heb een boodschap voorbereid tot mensen die de Heer Jezus kennen en dat in de praktijk willen brengen. In de hoop dat jullie dan die ongelovige mensen kunnen bereiken, zodat die ook weer de Heer Jezus leren kennen.

Daar zijn we immers allemaal toe geroepen. We hebben net die zondagsschool tekst gehad, dat we de Heer mogen loven en tegelijkertijd dat alle volken dat moeten weten. Dus die combinatie, dat spreekt me aan.

Dus ik hoop dat jullie bij deze overdenking iets mee hebben voor deze week. Dat je geïnspireerd wordt of dat je een inzicht hebt waarmee je de Heer nog beter kan dienen de komende week.

En ik hoop dat ook een beetje interactief te doen. Ik weet niet of jullie dat gewend zijn, maar als je een inzicht hebt op een vraag en je denkt, nou, als ik dat stel, dan is dat goed tot opbouw van de gemeente.

Ik vind het niet erg, weet je wel. Dan krijg ik alleen maar terug van jullie wat jullie ervan oppikken en of jullie een beetje snappen wat ik aan het zeggen ben. Dus vandaar dat ik dat doe.

Dus soms stel ik ook een vraag aan jullie. Kunnen we met elkaar even nadenken. Dus kijken of dat werkt of niet. Goed. Ik schrijf dit even opzij hoor, dan kun ik jullie een beetje beter zien.

Ik heb vandaag dus een onderwerp uitgekozen wat mezelf ook heel erg bezighoudt. En dat is eigenlijk wat God aan het doen is in deze wereld. Ik geloof dat God een enorm groot plan heeft.

Ik geloof dat God een missie heeft met deze wereld. En als we ons bezighouden met de missie van God en dat wij daaronder van zijn, dat is, ja, dat vormt je leven.

Henk Binnendijk is het geweest die volgens mij ergens heeft geschreven. Als het waar is dat God schepper is van het heelal, dan moet hij een enorm grote God zijn. En als hij een plan heeft, dan moet dat wel een enorm groot plan zijn.

En als wij daar deel van zijn, zal ik dan mogen aanvullen, dan zou dat ons leven moeten bepalen. Dus door bezig te zijn met die missie van God, helpt het die van mij als een soort tegengift tegen alle invloeden, alle individualisme, alle materialisme dat we op ons afkrijgen.

Want we zijn niet met onszelf bezig, maar met die missie van God. Het helpt mij om bezig te zijn met navolging van de Heer Jezus. En het helpt mij ook om samenhangend naar de Bijbel te kijken, want God is begonnen bij de schepping en zal zijn plan voltooien.

Nou, de passage die ik heb uitgekozen deze morgen, gaat daar in feite ook over. En dat gaat uit 2 Korinthe. Oh ja, ik moet ook zelf op het knopje drukken, 2 Korinthe, ja.

En ik heb daarboven gezegd, de triomftocht van Christus. En het is eigenlijk een heel opmerkelijk stukje. Als je 2 Korinthe leest, dan speelt daar enorm veel problemen en dingen.

En ten midden van al de problemen die Paulus beschrijft, vind je dit troostrijke stukje, wat we straks gaan lezen. En je moet je een beetje weten, de gemeente in Korinthe bestond al vijf jaar.

En het zat niet lekker in de relatie tussen Paulus en die gemeente. Er waren bezoeken geweest, er waren brieven geschreven. Titus was gestuurd.

En eigenlijk hadden ze niet zoveel vertrouwen meer in Paulus. Paulus had gezegd dat hij zou komen, maar het was niet zo gegaan als hij wilde. Hij was in Macedonië.

En nou ja, daar hoopte hij dan in Troas Titus te ontmoeten, zodat hij een bijkombrief over hoe het ging in Korinthe. En die afspraak die liep mis. En ja, eigenlijk stelde de gemeente in Korinthe twijfels bij de autoriteit, de integriteit van Paulus.

En ze waren daar ook maar mee gestopt met de opdracht om te collecteren voor Jeruzalem. En in ten midden van dat schrijft Paulus een brief waarin hij eigenlijk zich moet verdedigen.

Maar ja, hoe verdedig je je eigen integriteit? Hoe verdedig je, hoe ga je ermee om als er geen vertrouwen meer is in de gemeente? Dat is moeilijk hè?

En ook nog eens, ja, wilde hij dat hij die gemeente voorbereidde op een bezoek van hem. Dus hij wilde ook de gemeente voorbereiden dat als hij zou komen, dat hij ook zijn autoriteit als apostel zou moeten gebruiken, dat hij het ook nog zou doen ook.

Nou, ten midden van dat vinden we dan dit stukje. En dat gaat dan ongeveer zo. Maar God zei gedankt dat hij ons, die één zijn met Christus, in zijn triomf toch meevoert.

En dat hij overal door ons de kennis over hem verspreidt als een aangename geur. Wij zijn de wierook die Christus brandt voor God.

Als een aangename geur verspreidt hij dat. Zowel onder hen die worden gered als onder hen die verloren gaan. Voor de laatste is het een onaangame geur die tot de dood leidt.

En voor de eerste is het een heerlijke geur die ten leven leidt. Wie is geschikt voor deze taak? Wij zijn niet zoals zoveel anderen die aan het woord willen verdienen.

Wij spreken in alle oprechtheid. In opdracht van God. Ten overstaan van hem. En in eenheid met Christus.

Dus te midden van al die frustratie is er een dankwoord. Paulus die neemt als het ware een beetje afscheid van zijn eigen perspectief.

Van wat er allemaal mislukte en hoe het anders had gekund. En hij kijkt opnieuw naar wat God aan het doen is. Dat God bezig is met een triomftocht. En ik denk dat dat ook heel belangrijk is.

Dat wij soms afscheid nemen van ons eigen perspectief op de zaak. En de zaak weer moeten bekijken vanuit Gods perspectief. Als ik de Bijbel in de hand neem.

Dan zie je dat ook. Dan denk je als je de Bijbel leest van nou het gaat ook wel vaak God. God heeft kennelijk een plan B nodig. Het paradijs en de zonderval. En daarna de grote zonvloed van Noach.

En als het daarna gaat weer mis. Babel, verspreiding van de taal. Het lijkt wel of het steeds misgaat. Israël dan. De banningschap. En de Heer Jezus die is gekomen.

En hij moest sterven aan het kruis. Ze hebben hem niet erkend als de Messias. Maar daar dwars doorheen is God bezig met zijn triomftocht. Want de Heer Jezus is niet zomaar mislukt en gestorven.

Nee. Hij is bezig met een plan. En er zal een tijd komen dat hij alle vijanden onder zijn voeten heeft gelegd. En dat hij het koningschap zal beërven. En dat zal hij dan overgeven aan de Vader.

En dan zal God alles in alle zijn. Daar gaat de wereld naartoe. En als je naar Nederland kijkt dan gaat het misschien ook. Dan denk je van nou. Gaat niet zo goed in Nederland.

Gemeentes, hoe moeten we daarmee omgaan? Verwarring al om. Maar ik wil je zeggen. God is bezig ook in Nederland zijn gemeente te bouwen en te vormen. En dat ik ook zou zijn dat je je eigen leven denkt van ja.

Ik probeer christen te zijn maar ik faal steeds. Het lukt me niet. Of ik wil wel getuigen zijn maar die. Ja die buren. Ik heb er gewoon geen contact mee. God is bezig ook in jouw leven.

En hij heeft een plan. En hij gaat dat afmaken tot op de dag van Jezus Christus. Dat is waar hij mee bezig is. Dus het is een mooi groot geheim dat je soms afstand moet nemen van wat je ziet.

Ik wil nu even door die tekst heen lopen. Heel fijn dat jij dat doet. Ik heb mijn handen nodig om te spreken. Dus heel goed. En het eerste wat je ziet is die dankbaarheid.

Dat is het geheim van Paulus. Dat hij te midden van die ellende dankbaarheid is aan God. Leven vanuit dankbaarheid is gewoon een geheim om sterk te staan.

En de reden voor die dankbaarheid is dat hij onderdeel mag zijn van die triomftocht van de Heer Jezus. Tot eer van God. Het is niet de triomftocht van Paulus. Het is ook niet de triomftocht van de gemeente.

Het is de triomftocht van God. Het is tot zijn eer. En vanuit dat perspectief kijkt hij door. En misschien is er in jouw leven ook wel reden tot dankbaarheid aan God.

Henk vertelde dat hij dankbaarheid was toen hij buiten liep in de natuur. Wat zijn voor jullie nog meer redenen om God te danken? Wie wil daar wat over zeggen?

Gezondheid. Ondanks alles wat er gebeurd is misschien ook. Aanvullingen.

Dat we hier zitten. Vrijheid. Ja. Ja, die spontane ontmoetingen en dat je opeens door mag prikken.

En dat je, ja. Ik zie je glunderen. Dan ben je dankbaar aan God dat dat kan. Ja, toch? Ja. En als ik hier iets verder lees, dan staat er dat het een triomftocht is.

Nou, je moet weten dat was eigenlijk een Romeins gebruik. Een triomftocht was niet zomaar wat. Dat was niet zomaar een optocht. Nee, er waren hele bijzondere regels voor. Dat was helemaal, dat was echt een apart ding.

Allereerst moest je natuurlijk een overwinning hebben behaald. Anders mocht je niet een triomftocht doen. Dus de soldaten die samen met de generaal hadden gevochten, die riepen dan die generaal uit tot koning.

Of tot imperator, zo heette dat eigenlijk. En dan moest de senaat ook nog goedkeuring geven. En dan mocht je met je leger en al je gevangenen, dan mocht je zo in opdracht door Rome naar de tempel van Jupiter.

En daar mocht je dan offeren. En je werd eigenlijk, die imperator werd dan tijdelijk als een soort verpersoonlijking van Jupiter vereerd. En er zat nog een mannetje bij hem op de wagen.

En die fluisterde hem steeds op, let erop hoor, je bent eigenlijk geen god, je bent maar een mens. En zo kwam hij daar dan en er werd wier ook gebrand en dan mocht hij dan offeren in die tempel. En dat is wat een triomftocht is.

Dat is het beeld dat Paulus gebruikt. En we lezen hier dat de heer Jezus ook bezig is met een triomftocht. Hij heeft een rechtvaardige zegen bereikt.

Hij heeft de dood overwonnen. Ik zou zelf de neiging hebben om de triomftocht te plaatsen als de heer Jezus terugkomt. Maar Paulus zegt, Jezus is al bezig met een triomftocht.

Hij heeft al overwonnen. Vergeet dat niet. En die triomftocht voert Christus naar de vader toe. Het is de ere van hem.

En het is bij hem niet nodig dat er iemand zegt, pas op je bent eigenlijk geen god, je bent maar een mens. Nee, hij is de zoon van god.

En wij hebben hem als zijn leger erkend als onze koning, onze imperator. Hij is degene die leidt. Hij heeft de overwinning behaald.

En dat is in voltooide tijd. In Colossense 2 staat, hij heeft de overheden en de machten ontwapend, die openlijk de schande gemaakt.

En daarover hem getriomfeerd. Dat is de overwinning die hier gevierd wordt. En als hij zijn gemeentes bouwt door de hele wereld, totdat hij terugkomt, dan is dat een zegentocht.

Dat is het resultaat van zijn opstanding uit de dood. En wij mogen meelopen, wie mogen meelopen, dat zijn zij die één zijn met Christus.

Eén zijn met Christus. Dus dat je een relatie hebt met hem, dat je verbonden bent met hem. En hij heeft ook krijgsgevangen, zegt de Bijbel.

Dus dan denk je, wie zijn dat dan weer? Nou, dat moet je dan maar eens opzoeken in Evese. Daar ga ik nou even niet op in. Dan gaan we de draad een beetje kwijt. En wat is onze rol daarin, in die tromstocht?

Dat we niet alleen één zijn met Christus, maar vanuit die eenheid de kennis over hem verspreiden. De heer Jezus gebruikt ons om anderen in contact te brengen met hem.

Het is eigenlijk niet dat wij de kennis verspreiden, maar Jezus verspreidt het door middel van ons. Wij zijn als het ware een open boek, een levend boek. Het is als het ware dat wij één zijn met Christus.

En dan wil je anders leven. En dat kan ook niet anders, omdat dat zichtbaar wordt. En als dat zichtbaar wordt, dan verspreid je daarmee de kennis over hem. Dan gaan mensen zien wat het is om in die eenheid met Christus te leven.

Vanuit dat opstandingsleven te hebben. En dan heb je positieve impact op je omgeving. Dan ben je een aangename geur in eerste plaats voor God. Dus als je één slide verder gaat, dan zie je dat ook.

Wij zijn de wierook die Christus brandt voor God. We lezen graag over die geur daarna, dat we het ook voor anderen zijn.

Maar in eerste plaats mag jij als wierook branden, gebruik Christus jou om God te eren. Dat is het allereerste. Het komt altijd in ons leven eerst aan op aanbidding.

En dan pas op getuigen zijn. Die twee die horen bij elkaar. Ik geloof dat het Piper was in het boek Let the Nations Be Glad. Daar schrijft hij, zending is niet het uiteindelijke doel van de kerk.

Ik zou ook zeggen, discipleschap is het niet uiteindelijke doel van jouw leven. Aanbidding is dat namelijk wel. Zending bestaat daar waar aanbidding niet bestaat. Aanbidding is ultiem, niet zending.

Omdat God ultiem is, niet de mens. Wanneer dit tijdwerk voorbij is en de ontelbare miljoenen verlosten op hun aangezicht vallen voor de troon van God, zal zending er niet meer zijn.

Maar aanbidding blijft voor altijd. Dus aanbidding is de brandstof en het doel van zending. En zo geldt het ook voor ons leven. Dat we de Heere God op de eerste plaats zetten.

Dat we aanbidden, dat we Hem kennen. En dat we dat toepassen in ons leven. En dan worden we vanzelf ook een getuige. Dat is het idee. Net als in Psalm 105, vers 1, eigenlijk die gedachtegang te vinden is.

Nou, wat houdt dat dan in? Dat wij als wier ook branden voor God. Daar moet je even over nadenken. Dat is wel heel erg. Branden wij als wier ook voor God?

Christus brandt ons. Die geur die uit die wieren komt, daar gaat Paulus op in. En in Romeinen 12 staat, God is liefdevol en goed.

En daar moedig ik jullie aan, broeders en zussen, om jezelf aan God te geven. Geef jezelf als een levend en heilig offer waar God blij mee is.

Het is goed om God op die manier te dienen. En dan staat er, jullie moeten niet meer op dezelfde manier leven als de ongelovige mensen, maar leven als mensen, als nieuwe mensen, zodat jullie op een nieuwe manier gaan denken.

Dus, omdat we de Heer Jezus kennen, omdat we één zijn met de Heer Jezus, gaan we ook anders leven. En dat is tot eer van God.

Dat is het verband. Dat is de link. Wij kennen de Heer Jezus op een gegeven moment en dan zie je hoe hij leefde, hoe hij keuzes maakt, hoe hij sprak.

En dan wil je kopiëren. Dat is wat een discipel doet. Een discipel die liep met een rabbijn mee, of een rabbi mee, en die probeerde in alles die rabbi te imiteren.

Maar elk probleem dat die rabbi tegenkwam, zagen ze hoe die rabbi dat probleem oploste. En zo leefden ze in de praktijk met die rabbi. En als die rabbi er dan niet meer was, gingen ze door met het leven zoals die rabbi leefde en dachten.

En zo willen wij zo weten hoe die Heer Jezus leefde, hoe hij dacht, hoe hij keuzes maakte, hoe hij in problemen dingen oploste. En dan willen we het op diezelfde manier ook doen. Dat is één zijn met Christus.

Ook komende week. Aanbidding is dus niet alleen liedjes zingen, maar dat zegt maar dat we doen wat we net hebben gezongen. Dat is aanbidding.

Dat is een levenshouding. En die geur die mag zich verspreiden. Niet alleen voor God, maar ook voor hen die worden gered en die verloren gaan.

De bedoeling is dus dat je geur zich verspreidt. Ik ben wel eens bang dat we als gemeentes een beetje geurloos beginnen te worden. Dat we het heel goed hebben samen en we zeggen, oh wat is het fijn.

En op zondag gaan we naar de dienst en op maandag naar de bidstonden en op dinsdag naar de bijbelstoening. En woensdag hebben we huiskringen en donderdag hebben we jeugd en vrijdag zijn we moe om nog wat te doen.

En dan zijn we heel fijn met elkaar bezig. En gemeentes hebben ook nog wel de neiging om eigenlijk af te geven dat als je naar al die activiteiten gaat, dan ben je pas een goed Christus. Christen.

Maar het is belangrijk dat die geur zich kan verspreiden op je werk. Bij de buren. Wij zijn dus net verhuisd. En dan wil je opnieuw contact maken met de buren.

En dan, ja, ik leer die mensen weer kennen. En dat vind ik zelf ook een uitdaging. Dus dat is om met hun te leren kennen en over het geloof te hebben.

En dat op een goede manier te doen zoals Jezus dat zou doen. Ik leerde altijd van hoe Jezus bijvoorbeeld omging bij die vrouw met die put. Ik vind dat zulke mooie dingen. Want daar kun je zoveel leren hoe Jezus dat in wijsheid deed.

Nou, als je met iemand mag bidden, dat is natuurlijk als je een paar stapjes verder bent. Dat zijn allemaal kleine mogelijkheden. En ik denk ook dat als wij die geur verspreiden, dat we dan ook, ja, als het ware op je werk of waar dan ook, dan wordt het ook een beetje, ja, je wil graag een geur ten leven zijn.

Maar soms ben je ook wel een geur ten dode. Dat is ook moeilijk, hè. Dat wil je eigenlijk niet. Maar dat, kennelijk kun je dat niet uitsluiten.

En ik heb het idee dat daar een principe achter zit. Een principe van, ja, dat als je leeft en mensen zien het, dan krijgen ze ook een stukje verantwoordelijkheid om er iets mee te doen.

En als ze het afwijzen, ja, dan is dat natuurlijk hun keus. Maar als het ware, doordat ze jou hebben leren kennen en iets meer van de Heer Jezus hebben leren kennen, hebben ze net iets meer verantwoordelijkheid dan iemand die van niks weet.

Als jij als jongere hier bent opgegroeid en je hebt in de zondagsschool gezeten en je hebt wel een jeugdclub gezeten, dan weet je veel meer van de Evangelie van de Heer Jezus dan iemand die dat helemaal van niks weet.

En die verantwoordelijkheid maakt ook dat je een keuze kan maken, dat je er iets mee kan doen. En ik heb het idee dat dat daar in je achter zit, dat het veel minder grijs wordt en dat het gewoon duidelijk zwart en wit wordt en dat je een keuze hebt voor ten leven.

Kies dan ten leven of de dood, zegt de Bijbel. En dat irriteert sommige mensen en dat maakt dat je soms weerstand krijgt als je getuigt. Dat wil niet zeggen dat je daar maar takloos kan getuigen en dat je zegt van ja, die mensen luisteren niet aan me.

En dat is een geurten doden, klaar, weet je wel. Dat is natuurlijk niet eerlijk. Het gaat erom dat we het op de manier doen zoals de Heer Jezus dat deed. Maar dan nog. Nou, als we dan ietsje verder kijken dan, een slide verder, dan hier.

Dan stelt Paulus zichzelf de vraag, wie is voor deze taak geschikt? Ben jij geschikt? Ben ik geschikt?

Ben wij geschikt om die geur van Christus te verspreiden? Wanneer ben je eigenlijk geschikt? Als je naar je eigen, als je net zoals die Corinthiërs keek naar het gedrag van Paulus, dan zeiden ze bij Paulus ongeschikt.

Als ik naar mijzelf kijk, dan denk ik, ja, ik voel mezelf soms ook zo onhandig. We deden in Zeeland vaak bidden op straat.

Dan zetten we een bord neer en dan boden we een gebed aan. En mensen die konden dan komen en dan, ja, dan gingen we voor een nood bidden of er nodig is uit voor de overkursus.

En dan stond je op zo'n marktplein. Nou, je weet al hoe dat gaat, hè. Dus een deel die denkt van, oh oh, je ziet ze bijna aan de andere kant van het plein overlopen. Een ander komt tot je aan.

En ik was daar een keer en toen zei iemand, die kwam net uit de Jumbo. En die zei, nou, jij bent duidelijk geen campagne tijger, zoiets zei die. Ik stond daar met een groot bord, binnenhelft stond ik met een groot vest aan.

Ik zei, nee, dat is eigenlijk ook wel zo. Maar ik meen het wel, hè. Dus zei ze, nou, dat kan ik dan wel aan je zien. Dus dat was het enige wat die mevrouw zei, weet je. En soms voelt dat ook zo. Ook bij je collega's, het is best lastig om daar in het gesprek over te gaan.

Maar God doet dat werk door jou heen. En daarom moet je niet kijken naar de resultaten, maar je moet kijken naar de innerlijke houding. En dat is wat Paulus in deze tekst doet.

Waarom ben je geschikt voor de zondagsschool als je zo'n oprapoort? Waarom ben je geschikt voor de techniek? Nou, omdat ik een goede techneut ben of dat ik goed mijn kinderen omga, denk je misschien. Maar het gaat ook om deze vier punten.

Die kan je meenemen. Waarom ben je geschikt om een getuige te zijn van Christus? Als je het doet in alle oprechtheid. Het gaat om een eerlijke houding.

Gewoon wie je bent. Eerlijk. Transparant zijn. Dat mensen een inkijkje in je leven kunnen hebben. En daaruit ook iets kunnen zien. Dat jij anders bent.

Maar ook je fouten. En dat je daar eerlijk over bent. Dat je vergeving daarover kunt vragen. En dat je een ander vergeeft. Dat zijn ook dingen die bij oprechtheid horen, volgens mij.

En er staat bij in opdracht van God. Ik vond dat ook heel mooi in het stukje van Bertine naar voren komen. Van ja, je doet het.

Ook tot eer van God. Terwijl zij sprak, liep je een klein kind. Voor die kinderen doen we het niet uiteindelijk. Maar we doen het voor God. Natuurlijk wil je die kinderen dicht bij de Heer Jezus brengen. Maar je opdracht is voor God.

Ten overstaan van Hem. Dus je legt ook verantwoordelijkheid af. Jezelf toetsen. Jezelf controleren. Ben ik echt eerlijk? Ben ik oprecht? In Zeeland was ik dan ook oudste van de gemeente.

En dan stelden we ons zelf ook die vragen. Doen we het nog? Ons oudste team. Doen we het nog in alle oprechtheid? Doen we het in opdracht van God? Of wordt het een... Omdat het moet van de mensen.

Als je zelf die af en toe die vragen aan elkaar te stellen. En ten overstaan van Hem. We leggen verantwoordelijkheid af aan Hem.

Weet je? Zo. En in eenheid met Christus. Want we kunnen het niet zelf. We kunnen onszelf heel erg mooi oppoetsen. Maar we hebben de hulp van de Heer Jezus nodig.

Hij is uiteindelijk degene die door ons een zijn kennis, de relatie bouwt met andere mensen om ons heen. Wat vinden jullie van dit rijtje?

Missen jullie wat? Zou je willen aanvullen? Of denk je van, ja wauw, dat is een goed rijtje? Of andere gedachtes? Herken je dat je soms op een andere manier naar kijkt?

Ja. Je moet ook een bepaalde vaardigheid hebben.

Ja. Moet wel ergens bij je passen. Ja. Ja.

Ja. Wacht niet dat je perfect bent, maar ga gewoon aan de slag. En ja.

Je groeit er vanzelf ook in, misschien wel. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Misschien is het goed om, ik weet niet of jullie dat gewend zijn, maar anders moet Henk maar maar even corrigeren.

Dat je gewoon voor elkaar even dat kort bidt. Dat je je buurman bidt, of je buurvrouw. Misschien niet je partner, maar juist even de andere kant op draaien. Dat je even kort bidt voor die persoon.

Ja. We gaan nou deze week in. We gaan ons werk doen. Bijvoorbeeld. Dat je dat in oprechtheid mag doen. Dat je je werk doet niet omdat de baas het zegt, maar dat je het gaat voelen als een opdracht van God.

En dat je het op zo'n manier doet dat je daarover verantwoording aflegt naar God toe. En dat je dat in eenheid mag doen, Brian. Dat je dat voor die ander bidt.

En even andersom. Ik weet, mag dat Henk? Is dat oké? Oké. Nou, dan zoek elkaar even op. En ik geloof dat de meeste rijden zijn even.

Dus dat kan wel. En als er iemand is die alleen zit, dan wil ik vragen dat iemand anders er even op let. Dat niemand alleen zit. En als je denkt, ik durf dat niet te bidden, dan praat je er gewoon even kort over.

Ja? Dus neem even een korte tijd. Ja? Ja. Ik zal afsluiten met een kort gebed. En dan geef ik de dienst terug aan de oudsten.

Ja? Vader in de hemel. Dank u wel dat we zo mogen weten dat we deel zijn van uw grote overwinningstocht.

Dank u wel dat u een plan heeft dat u afmaakt tot aan de voltooi van de wereld toe. En dat u met ons doorgaat. Dank u wel dat we daar deel van mogen zijn. Ik bid u zegen over deze gemeente.

De gemeente echt een gemeenschap mag zijn van discipelen die hierin ben schoten en omgeving. Een licht mag zijn. Een geur die tot leven leidt.

Een geur tot eer van u. Zegen deze groep. In de naam van de Heerde Jezus. Amen. Ja.