Pasen

Spreker

Henk Geurts

Date
April 17, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Ik heb hard meegezongen met die prachtige lieder. Ik hoop dat ik nog wat stemmen over heb.! Geweldig om zo de heer te lofprijzen.

Hij is werkelijk wisdom, hij is opgestaan. Maar we gaan toch even 2000 jaar terugkijken hoe het op die dag zelf was.

Die gitaar viel er net om, geloof ik. Nou, er was echt verwarring. Ik wil eerst met u lezen. Eigenlijk een bekende geschiedenis en ik wil met u vanmorgen een juweeltje eruit halen.

Maar we gaan eerst met elkaar lezen. Ik lees hem voor Johannes 20. Vroeg op de eerste dag van de week, Johannes 20 vers 1, toen het nog donker was, kwam Maria van Magdala bij het graf.

Moet je je voorstellen, even inleven in hoe het daar was. Bij het graf om... Nou, ze zag dat de steen van de opening van het graf was weggehaald. Ze liep snel terug naar Simon Petrus en de andere leerlingen van wie Jezus veel hield en zei...

Ze hebben de Heer uit het graf weggehaald. En we weten niet waar ze hem nu hebben neergelegd. Petrus en de andere leerlingen gingen samen op weg naar het graf.

Ze liepen beide snel, maar de andere leerlingen renden vooruit, sneller dan Petrus en kwam als eerste bij het graf. Hij boog zich voorover en zag de linnendoeken liggen, maar hij ging niet naar binnen.

Even later kwam Simon Petrus en hij ging het graf wel in. Ook hij zag de linnendoeken liggen. En hij zag dat de doek die Jezus' gezicht bedekt had, niet bij de andere doeken lag, maar apart opgerold op een andere plek.

Toen ging ook de andere leerling, Johannes dus, die het eerst bij het graf gekomen was, het graf in. Hij zag het en geloofde. Want ze hadden uit de schrift nog niet begrepen dat hij uit de dood moest opstaan.

De leerlingen gingen terug naar huis. Maria stond nog bij het graf en huilde. Huilend boog ze zich naar het graf.

En daar zag ze twee engelen in witte kleren zitten. Eén bij het hoofdeind en één bij het voeteind, van de plek waar het lichaam van Jezus had gelegen. Waarom huil je? vroegen ze haar.

Ze zei, ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze hem hebben neergelegd. Na deze woorden keek ze om en zag ze Jezus staan.

Maar ze wist niet dat het Jezus was. Waarom huil je? vroeg Jezus. Wie zoek je? Maria dacht dat het de tuin dan was en zei, als u hem hebt weggehaald, vertel me dan waar je hem hebt neergelegd.

Dan kan ik hem meenemen. Jezus zei tegen haar, Maria. Ze draaide zich om en zei, Rabboni.

Dat betekent, mijn meester. Houd me niet vast, zei Jezus.

Ik ben nog niet opgestegen naar de vader. Ga naar mijn broeders en zusters en zeg tegen hen dat ik opstijg naar mijn vader. Die ook jullie vader is. Naar mijn God, die ook jullie God is.

Maria uit Magdala ging naar de leerlingen en zei tegen hen, ik heb de Heer gezien. En ze vertelde alles wat het tegen haar gezegd had.

Tot zover. Eerst wil ik u iets zeggen over de situatie van toen. En vervolgens wil ik wat dieper inzoomen op die specifieke ontmoeting met Maria.

Dit overbekende verhaal van Pasen. Misschien wordt het wel in duizenden kerken, wordt erover gesproken. Met Maria en die twee discipelen. En dan die verschijning.

Maar ik wil u graag op een paar dingen wijzen. Het verhaal is eigenlijk verder toch wel bekend. Maar daar zitten enkele juweeltjes in.

Het is zondag, vroeg in de morgen. En Maria van Magdalena, Magdala is samen met die andere vrouwen. Onderweg naar het graf.

Ze willen Jezus balsemen. Daar kwamen ze niet aan toe. Het was al snel sabbat, dus het kon niet. En op zaterdag verboden.

Dan zondagmorgen waarschijnlijk, maar vroeg naar de markt. Die dan al open was. Allerlei specerijen gekocht. Balsem gekocht. En die groep vrouwen gaat onderweg.

En Maria Magdalena is de snelste. Het lijkt wel of dit eerste gedeelte alleen maar gaat over hollen en vliegen. En wie loopt het langzaam?

Maria van Magdalena holt. En Johannes de Apostel, die holt, sneller dan Petrus. Ja, en dan komen ze bij het graf.

En dan die enorme schrik. Op die paasmorgen. Begrijpen goed. Waarin wij juichen. En de overwinning van de Heer bezingen. Want die steen was van het graf weggenomen.

En dat is wel heel apart. Want er hebben waarschijnlijk vier Romeinse soldaten gestaan. Om het graf te bewaken. Om te voorkomen dat die steen zou worden weggerold.

En die wacht is verdwenen. Die zijn zo geschrokken. Die steen zomaar weggerold. Engelen deden dat, zei Lukas.

Dat moet een rare aanblik voor de Romeinen zijn geweest. Als Plosselin die steen wegrolt. Waar dat prachtige lied, wat ik zo aangrijpend vind, dat we het gezongen hebben. Maar ik zou het Hazenpad ook kiezen.

Ik zou snel wegrollen. Maar als zij eraan komt, dan is die steen al weg. Het enige wat zij dan denken kan. Grafrovers.

Die zijn geweest. Grafrogers die uit waren op mooi linnen. Dat kwam vroeger heel wat voor. En die balsam stalen en het verkochten. Dat deden ze gewoon.

Of de dode rook of niet. En die was nog niet aangebracht. Maar als je dat fijne linnen waarin Jezus lag, te pakken kon krijgen.

Dan verkocht je het. Dat werd nogal eens gedaan. De beroving van een graf. Dat is waar ze aan denkt. Zeer waarschijnlijk. En het eerste wat ze doet.

Terughollen. Langs die verbaasde vrouwen die nog onderweg zijn. Want ze was met die vrouwen onderweg. Ze holt terug. Gaat naar Simon Petrus.

En Johannes. De discipel die de Heer Jezus lief heeft. Dat is het eerste bericht voor de discipelen. Dat er die nacht iets bijzonders gebeurd is.

Maar het is iets negatiefs. Ze hebben de Heer uit het graf weggenomen. Was ze volkomen in paniek. En ze denkt dat zonder dat ze hem gezien heeft.

Ze denkt dat dat lijk van de Heer Jezus weggenomen is. En we weten niet waar ze hem neer hebben gelegd. En ze heeft het over mijn Heer alsof hij nog leeft. Zo was ze aan hem gehecht. En Petrus en Johannes gaan er in de richting van het graf.

De twee belangrijke discipelen. En ze lopen samen een tijdje. En ze hebben die andere vrouwen waarschijnlijk ingehaald. Zo hard hebben ze gehoald. Zelfs Petrus.

En Johannes is de snelste. En die buig voorover. En je ziet daar die doeken liggen. En dan aarzelt hij. Dan durft hij waarschijnlijk niet meer te zien. Ook wonderlijk.

Want hij wil toch ook weten of dat lijken nog is. Of Jezus nog in het graf is. Maar hij ziet daar doeken liggen. En misschien dat verdriet hem overmand.

Het lijk is blijkbaar weggenomen. En dan knijpt ze een keel dicht. Dan krijgt hij tranen in zijn ogen dat zijn Heer is weggenomen. Dat ze hem nog niet eens een rustige begrafenis zouden kunnen geven.

Het enige het laatste wat ze nog kunnen doen. En allemaal hebben ze het idee dat met de dood van Jezus alles afgelopen is. Dat dachten die Romeinen ook.

En dat dachten de Joodse priesters ook. Nu is dat verhaal van die Jezus, die Messias eindelijk voorbij. Gedoe afgelopen. En Simon Petrus volgt.

Dat moest misschien ook wel zo. Die gaat het graf wel binnen. Ziet ook die doeken liggen. En daar ziet hij iets heel bijzonders. Dat verzin je niet. Dat kun je alleen maar weten als je ooggetuige bent geweest.

En Johannes was dat. Jezus wordt in doeken gewikkeld. Maar die doeken gaan ook om zijn hoofd heen. En op het hoofd werd een zweedoek gelegd.

Laten we zeggen een grote zakdoek eigenlijk. Dat was om die wonden van het bloed te bedekken. Want hij zag er natuurlijk verschrikkelijk uit. Dat om zijn hoofd was heen gelopen.

En dat was natuurlijk vast gaan zitten op zijn hoofd. Dan zou je denken als dat lijk weggenomen is. Dat is natuurlijk onzin. Ze laten dat lijk achter en nemen die doeken mee.

Maar hier is dat lijk verdwenen. En die doeken liggen er nog. Nou ja, dat kan nog door iemand gebeurd zijn die Jezus bijzonder aan hem hechtte.

Maar die zweedoek ligt er keurig opgerold. Zoals je een zweedoek zou oprollen. Dat doet niemand die een zakdoek, een kleed of een jas wegneemt.

Dan vouw je dat keurig op. Wie doet dat nou? Wie zou nou het lijk van Jezus wegnemen en dan de moeite nemen om die zweedoek keurig op te rollen. En netjes op dat stenen graf te leggen.

Ongelooflijk. Er is een detail wat Johannes vermeldt. Wat hij ook weten kon. Hij is de schrijver van dit evangelie.

Hij was dus ook ooggetuig. Hij ging dat graf binnen. En hij zegt dat ook heel nadrukkelijk. Die zweedoek lag niet bij de doeken. Dus is niet zomaar afgevallen toen die linnenweefsels werden verwijderd.

Maar hij lag afzonderlijk op een andere plaats keurig opgevouwen, opgerold. Hier is iemand dwars door die doeken heen gegaan. En heeft die zweedoek opgerold in alle karmte en rust.

Dat suggereert toch, denkt hij, dat Jezus uit de dood is opgestaan. En niet dat iemand dat lijk heeft weggehaald. Toch ging hij ook naar de andere discipel die het eerst bij het graf was.

Toch ook naar binnen. En hij zag dat alles, die niet het eerst bij het graf was. Peters. En hij zag die doeken liggen en die zweedoek. En hij begreep dat het lijk verdwenen was.

En dan staat er, dan staat er van Johannes, toen zag hij het en geloofde het. We moeten Thomas niet te hard vallen.

Omdat hij het ook eerst wilde zien. Johannes moest het eerst zien en pas toen geloofde hij het. Hij zag het lege graf. Heel wonderlijk. Waar waren die Romeinse soldaten?

Wie had die steen weggerold? Hoe was Jezus uit die winsels gekomen? Toen Jezus Lazarus opwekte uit de dood. Misschien herinner hij dat nog in Johannes 11.

Toen zei hij tegen de omstanders, help hem uit die doeken vandaan. Was ook zo ingepakt. Lazarus was niet bij machten. Met die handen zo bij zijn zij helemaal ingepakt.

Om zichzelf uit te pakken. Aan die zweedoek weet je dat Jezus het zelf doet. Aan die doeken op de grond weet je dat hij op een bovennatuurlijke manier dat gedaan moet hebben.

Want anders was hij nooit uit die winsels gekomen. En als Johannes dat lege graf ziet, dan ziet hij het en hij gelooft het. Alle tekenen zijn daar.

Het is net een detective verhaal. Echt waar. Je kijkt naar de sporen. Zo ging dat ook. Dat is er aan de hand. Je wist nog van niks. En je reconstrueert wat er gebeurt. En dan zit er nog iets belangrijks.

Iets wat voor ons zo belangrijk is. Want wij zijn dat graf nooit ingeweest. We hebben dat niet gezien. Wij horen van die getuigen. Daar moeten we het mee doen.

Maar waar is ons geloof op gebaseerd? Waarom vieren we vandaag Pasen? Waarom roepen we dan tegen elkaar? Hij is opgestaan. Waarlijk opgestaan. Op grond waarvan zegt hij dat?

Johannes zegt hier in vers 9. Want zij kenden de schrift nog niet. Het stond al in de schrift. Maar zij kenden de schrift nog niet. Dat hij uit de doden moest opstaan. Het is bijna een soort verontschuldiging van Johannes.

Hij schrijft dat over zichzelf. Ze moesten het zien. En toen konden ze het pas geloven. Maar ze hadden beter moeten weten. Ze hadden de Bijbel moeten lezen. Dat zegt hij eigenlijk.

Ze hadden het Oude Testament moeten lezen. Dan hadden ze geweten dat de Messias uit de doden moest opstaan. Bijvoorbeeld als ze zouden gelezen hebben op Psalm 16. waarin staat. Want u zult mijn ziel in het graf niet achterlaten.

U laat niet toe dat u heilige ontbinding ziet. Nou dat kan David toch niet over zichzelf geschreven hebben. David is gestorven. Hier ziet hij dus in Psalm 16 profetisch.

Hij spreekt over zijn nakomeling. David spreekt over zijn nakomeling. Hij laat niet toe dat hij heilig ontbinding ziet. Er is dus geen mogelijkheid dat Jezus in het graf blijft.

Dat hij de onschuldige die geëxecuteerd is. Maar geregisseerde boven. Niet uit de dood zou opstaan. Ze kenden de schrift nog niet.

Jezus had het zo vaak tegen zijn gezicht. Maar ze kenden de schrift niet. Ze zagen het. En ze geloofden. En dan komen die vrouwen.

En dan blijkt dat het simpelweg gewoon in de Bijbel staat. Ze kenden de schrift nog niet. Daarom moesten ze zien en geloven. Daarom moesten ze het hebben van het getuigen.

Die kwamen het vertellen. En die getuigen werden soms helemaal niet geloofd. Thomas zal later ook heel erg ongelovig reageren. Dat zien we. En die vrouwen en Maria Magdalena.

Hysterie zeiden ze. Hysterie waar jullie mee komen. Onzin. Vrouwen praat. Ik heb je wel eens verteld dat een vrouw nooit zelfs of een kind niet bij het getuigen werd gehaald.

Ze spraken er waar. Ze geloofden er niets van. Wat een chaos op de opstandingsdag van de Heer Jezus. Ongeloofwaardig. Ze vertelden aan Simon Petrus.

Ze hollen weer terug. Het is een op- en neergaan. Ze moeten kapot zijn geweest. En ze hollen weer terug. Allemaal getuigenissen. Allemaal in de chaos van dat moment.

Vol van angst die ze hebben. Vol van die nare voorgevoelens wat er met Jezus was overkomen. Want nu hij gestorven was, gaan zij gepakt worden. Want zij waren zijn aanhangers. We hebben Jezus vermoord.

Nu zijn volgelingen nog. Moet je beperen voorstellen in wat voor sfeer alles verlopen is. Wij denken vaak een rustige beschrijving. Die vrouwen die gaan. En die discipelen gaan. Allemaal kalm en rustig.

Zo wordt zo'n verhaal ook vaak verteld. Maar als je het goed leest. Is het gewoon een complete chaos. Johannes is het laatste evangelie wat geschreven is. Dat is later geschreven.

Dus die heeft het rustig overdacht. En hij beschrijft perfect door de heilige geest gedreven. Wat voor een chaos er in die wereld was. En bij hun was. Nog in de staat dat ze het niet zagen.

Maria van Magdalena. De twee discipelen. De negen discipelen. De groep vrouw die er loopt. Allemaal lopen ze door elkaar heen. En tussen die vier soldaten of twee soldaten.

We weten het niet. Die komen terug met een heel verhaal. Er is echt iets gebeurd. En dan maken ze het praatje. Dat gerucht dat door heel Jeruzalem heen gaat.

De Messias. Jezus is opgestaan. En dan verzinnen de fariseeën een hele simulist. Voor heel veel geld. En dat die soldaten niet in gevaar zullen komen. Ze waren toch niet gek.

Nee. Het was niet het verkeerde graf. Het is niet gestolen. Maar ze willen gewoon zorgen dat dit niet bekend wordt. Maar nu de tweede.

En het raakt ons en in ieder geval mij meer dan het eerste. Wij kennen de schrift. Wij hebben het niet gezien. Maar wij kennen de Bijbel.

Wij geloven de getuigen. Misschien. Juist omdat dit zo verteld wordt als een echt ooggetuigenverslag. Echte ooggetuigenverslagen zijn chaotisch.

Dat is dit ook. Die zijn niet netjes in vorm van verhaal keurig opgeschreven. Die vertelt. Ik heb dat gezien. Ik heb dat gezien. En dat gebeurde. En toen dat. En dan moet je heel veel getuigen erbij halen.

Mensen die het gezien hebben. Want er is chaos. En als een rechter een keurig verhaal krijgt. Dan moet hij het nooit vertrouwen. Dat is gerepeteerd. Denk je dan. Dat is van tevoren bedacht.

Maar dit alles heeft kenmerken van een echt ooggetuigenverslag. Maar goed. Maria van Magdalena.

Veel overgeschreven. In waardeloze boeken die erover fantaseren. Op een of andere wijze is zij de vrouw. Die voor Johannes. Maar ook voor Lucas.

Een zeer bijzondere rol krijgt. Haar eigen gang gaat. Ze kon geen discipel zijn. Ze was een vrouw. Het is een symbool. Van een heel ander soort geloof.

Dan discipelen hebben gehad. En let u goed op. Bij haar vind je iets. Wat de discipelen niet hebben. De discipelen zijn met elkaar aan het praten.

Nog even een paar dagen terug. Over die intocht in Jeruzalem. Die kleren die ze voor hem uitleggen. En aan juichen. Petrus en Johannes voorop. En Jacobus ook. En wij zullen een mooie plek in nemen.

In het koninkrijk. De hoogste posities. Daar waren ze tot en met zijn dood mee bezig. Tot en met zijn dood. En dan gaan ze met elkaar kibbelen wie de vernaamste is.

Zelfs bij dat laatste avondmaal. Wie is de vernaamste? Als waarschijnlijk. En dit zal die Maria geweest zijn.

In Bethanië komt. En aan Jezus zelf. Weet u nog. Als die discipelen daar staan te mopperen. Die vrouw. Wat doet ze daar? Waarom dat dure balsem voor Jezus.

Dat is zo duur. Dat had toch kunnen worden verkocht. Aan de armen gegeven kunnen worden. En de anderen mopperen net zo hard mee. Ook de discipelen. Judas had het geld in zijn eigen zak willen steken.

Het is Maria van Magdalena die iets doet. Wat anderen helemaal niet kunnen. Die zijn wel bezig met het koninkrijk. En koning Jezus gaat straks op die troon zitten.

Ik ben erbij. Wij mogen meedoen in die hofhouding. En Judas minister van Financiën. En die anderen beleid maken en meeregeren.

Daar zijn ze mee bezig. Echt. En Maria is de enige die ziet. Dat Jezus de arme is die in het midden is.

Die weldra zal sterven. Die haar uiterste bezit opgeeft. Om hem voor te bereiden op zijn dood. Om hem alvast te balsemen.

Zodat die laatste eer hem bewezen. Nog voordat hij sterft. Een heel bijzonder geloof. Waarom is dat zo bijzonder? Omdat dit niets te maken heeft.

Met wat Jezus komt brengen. Wat hij komt doen. Wat hij als Messias komt uitvoeren. Heeft niets te maken met het koninkrijk. Waarover hij zal regeren.

Het heeft alleen maar te maken met zijn persoon. Wie hij is. Niet wat hij doet. Met het karakter van de Heer.

Niet in zijn uiteindelijke functie. Deze band heeft Maria met hem. Deze innerlijke band met Jezus.

Als deze mens. Die ze zo heeft leren waarderen. We lezen ergens in de Bijbel. Deze Maria komt uit de buurt van Tiberias.

De Westoever van het Meer van Galilea. En als ik Westoever zeg. Dan weet je wel wat vandaag de dag de Westoever inhoudt. Er is een heel klein dorpje.

Dat heet Magdala. Vandaar dat ze ook Magdalena heet. Maria van Magdala of Magdalena. Magdalena. Totaal geen bijzonder dorpje. Niks te doen.

Het enige enkele bijzonder is dat er een grote toren staat. En daarom hebben ze het dorpje zo genoemd. Magdal. Grote toren. Magdal Magdala.

En op een of andere wijze komt zij ooit in de buurt van de discipelen. Van Jezus. En ze is bezeten geraakt. Zo vertelt Lucas. Bezeten geraakt.

Haar hele persoonlijkheid. Is door demonen totaal in de war geraakt. Door machten en krachten. Die haar beheersen. Is ze op uitdaging ingegaan.

Is ze meegesleept. Is ze verleid. We weten het niet. Hoe het gegaan is. Maar die demonen. Driven haar alle kanten uit. En Jezus komt in het dorp.

Met zijn discipelen. Jezus bevrijdt haar volkomen van al die boze demonen. Van die bezetenheid. Hij herstelt haar persoon. En vanaf dat moment houdt Maria zoveel van de Heer Jezus.

Zoveel. Ze krijgt hem lief. Lief met haar hele hart. Ze weet niets van hem af. Ze weet niet wat hij komt prediken. Ze kent de Bijbel zeer waarschijnlijk niet.

Ze weet niets van het Koninkrijk. Ze komt niet met een gedegen kennis. Ze weet niets van de profetieën van het Oude Testament. Eén ding weet ze.

Eén ding. Hij heeft zich in liefde naar mij gekeerd. Hij heeft zich tot mij aangetrokken. Hij heeft zich over mij ontfermd. Terwijl alle anderen een blokje omliepen als ze mij zagen.

Want ze was bezeten. Ze liepen allemaal een blokje om. Ze minachten mij. En dat is zo bijzonder bij deze Maria. Dat is zo bijzonder bij deze Maria Magdalena.

Nu wil ze niets anders dan hem de laatste eer brengen. Och, wat moet dat een dag van verwarring voor haar zijn geweest op die opstandingsdag. Tranen, tranen, tranen.

En ze had daardoor zoveel adrenaline. Ze kon rennen, ze kon hollen. Het was ongekend. En die engel die er zitten. Die al gesproken zitten tegen die andere groep vrouwen.

Die zeggen tegen haar vrouw, waarom huilt u? Dat doen ze dan. Dat zoekt de Jezus ook vaak, dat soort vragen stellen. Hij lokt de reactie uit. En het zegt ze, in haar emotie.

Ze hebben mijn Heer weggenomen. Zo zegt ze het. Ze ligt niet heel kalm, maar ze is echt in periode. Ze hebben mijn Heer weggenomen. Zo leeft hij nog van haar. Het lijk, wat ze gezien heeft bij het kruis.

Het lijk van die Heer natuurlijk. Maar voor haar nog, mijn Heer. En ze heeft hem in die verschrikkelijke staat van bloederigheid gezien. Ik weet niet waar ze hem hebben neergelegd.

En ze durft nog niet over hem te spreken dat hij overleden is. Zie je soms wel eens meer, als iemand overleden is, dat mensen nog gewoon doorpraten alsof hij er nog is. Zo erg.

Daarom zegt ze, ze hebben mijn Heer weggenomen. En dan moet hij zich dan voorstellen. Ze zegt het tegen die engelen die zij ziet. En dan draait ze zich om en dan ziet ze Jezus staan.

Wat gaat er dan door je heen? Die laatste keer dat ze de Heer Jezus zag, was dat hij van het kruis genomen was. Die wonden, zijn gezicht. Wat moet er door haar hart gegaan zijn?

Bloed overal. En hier ziet ze Jezus in verheerlijke staat na zijn opstanding. En ze herkent hem gewoon niet. Hij was natuurlijk anders dan twee dagen daarvoor.

En ze wist niet dat het Jezus was. Ze herkende hem simpelweg niet. En misschien ook wel omdat haar ogen met tranen bedekt zijn. Dat ze hem niet kan herkennen. En Jezus slokt dan haar ook weer een antwoord uit.

Vrouw, waarom huilt u? Wie zoekt u? Mijn Heer, omdat ze denken dat het een tuinman is.

Als u hem weggedragen heeft, alsof hij het al weet zeg maar. Aantwoord mij, waar heb je hem neergelegd? Hoe kan de Heer Jezus nog duidelijker maken dat hij het is?

Hij zou een preek kunnen houden. Hij zou een wonder kunnen doen. Hij zou die engelen naar buiten kunnen halen. Kijk, ja, dat is Jezus. Een verklaring van gebeurtenis.

Daar moet je bij Maria niet aankomen. Hij hoeft maar één ding te doen. Hun relatie was zo persoonlijk. U hoeft alleen maar haar naam te noemen. Die had hij al honderdende malen genoemd.

Maria. Dat is het ene wat hij hoeft te zeggen. Maria. En zij herkent die stem. Zoals die honderden keren toen hij haar ook bevrijdde van die demonen.

En dan keert ze zich op, moet ze je voor. Wat er dan gebeurt? Dan geeft ze hem de hoogste eer die je ooit een mens kan geven. Ze valt op haar knieën aan. Hij roept.

Ja, wil hem vastpakken. Rabouni. Er staat meester. Dat is echt mijn meester. Net zoals met de Talita Kumi. Kind. Mijn kind.

Sta op. Ze is op haar knieën gevallen. En ze heeft misschien haar handen uitgezet. Om hem bij de voeten te grijpen. Laten we nog eerlijk wezen.

Nu is het toch weer hersteld. Nu is het toch weer goed. Je ziet. Maar er is iets heel nieuws. Er was geen herstel van wat er was. Er was iets nieuws.

Maar stel je voor. Als je iemand zoekt. Als je je kind zoekt. Of je zoekt je geliefde. En eindelijk vind je hem. En je waant hem dood. Dan grijp hem toch beter.

Omhelst hem. Je knuffelt hem bijna dood. Bij wijze spreken. Zo blij ben je. Ze was zichzelf kwijtgeraakt. Doordat hij weg was. Niet meer weet. Of hij er nog is.

Wat moet ze doen in het leven. Maar Jezus herstelt haar. Hij maakt haar. Tot zijn discipel. Deze vrouw.

Terwijl in die tijd. Die vrouwen die rol. Nooit. Nooit. Nooit konden krijgen. Zij wel. Dat heb je.

Nou sterft hij die laatste dood. Je wil die laatste eer brengen. En wat doe je? Je pakt iemand beet. En nu dit. Nooit wil je hem meer loslaten.

Omdat je hem persoonlijk kent. Ze heeft een persoonlijke band met hem. Die discipelen niet in die diepte zin zouden. En dat maakt haar zo bijzonder. En broeders en zusters.

Jongens en meisjes. In ons geloof. Heb je ook van die verschillende stadia. Verschillende fases waar je doorheen gaat. In een van die brieven van diezelfde Johannes.

Die het evangelie heeft geschreven. Gaat het over drie niveaus van geloven. Drie stadia. Als je net in het geloof staat. Als je de heer net kent. Nou je springt de gaten in het dak.

Mensen die. Bij een dood zie je dat vaak terug. Zo in de vreugel. En dat is echt. En dat is reëel. Het heeft je op je hart gesproken.

Weet je wat Johannes tegen die mensen zegt. Ik schrijf u. Lieve kinderen. Want de zonden zijn u vergeven. Wat is het heerlijk om te weten. Mijn zonden zijn vergeven.

Ik ben gereinigd. Ik kom uit het oude leven. Ik mag nieuw leven hebben. Omwille van zijn naam. Hou daar aan vast. Dat je zonden vergeven zijn. Dat je mag komen zoals je bent.

Dat de heer je reinigt en vergeeft. Dat is het allereerste wat je moet beseffen. En dat geldt voor iedereen. Ook voor iemand die bezeten is.

Van demonen. Of bezeten is. Van dingen. Waar hij beter niet bezeten aan kan zijn. Vol is van dingen zonder God. Jouw zonden zijn vergeven als je naar hem komt. En als je naar hem toe komt.

En je hart bij hem uitstort. Dan mag je zuiver staan tegenover God. Hij mag jouw vader zijn. Jij mag zijn kind zijn. Ietsje verderop.

Noemt Johannes het een tussenfase. Als je wat laar in geloof staat. Als je wat ouder wordt. Kom ook van die aanvechtingen. Is het wel waar. Het gaat heel niet lekker met me.

Ik ben weer teruggevallen. Ik heb moeilijkheden. En het is toch wel lastig. Ik heb een vriendje gekregen. Ik heb even een dinnetje gekregen. Hij gelooft niet. Ja maar ik hou zo van hem.

Ik hou zo van haar. Mag dat dan niet. En dan loop je tegen moeilijkheden tegen je eigen leven aan. En tegen je eigen verstand. Hoe je voor hem gekozen hebt.

Of eigenlijk wilde kiezen. Maar nu meegenomen wordt. Ik weet niet waar jij in dat opzicht in je geloof staat. Dan loop je tegen moeilijkheden aan. Maar weet je wat.

De apostel tegen deze mensen zegt. Ik schrijf jou. Jonge mannen. Jonge vrouwen. Omdat je de boos hebt overwonnen. Omdat je de strijd met twijfel hebt gestreden.

Omdat je gewonnen hebt. Je hebt die twijfel overwonnen. Je hebt in die wanhoop overwonnen. Omdat het leven je tegen zit. En als je dat niet overwonnen hebt.

Wil ik je graag tegemoet komen. Uiteindelijk heb je toch op God vertrouwd. Je hebt strijd geleverd. En toch overwonnen. Dat zijn mensen die al een stapje verder zijn.

Ik bedoel niet verder dat ze meer zijn. Maar al wat langer onderweg. Ze leveren strijd. Ze vinden het moeilijk. Moet ik het nou uitmaken of niet? Wat moet ik nou doen? God vergeeft en reinigt en geeft je genade en kracht.

Jonge mannen, jonge vrouwen in het geloof. Je kunt natuurlijk al oud zijn natuurlijk. Kinderen genieten van de zondevergeving. Heerlijk. Bevrijd. Jongen genieten van de overwinning over de boze.

Waarin ze geworsteld hebben. Gestreden hebben tegen God. In opstand gekomen. En het beleiden. Maar er is nog iets tussen. Ik schrijf uw vaders.

En moeders. En dan moet je niet specifiek denken aan mensen die kinderen hebben. Maar die vaders in het geloof zijn. Mensen die gereipt zijn in het geloof. En het duurt soms een paar jaar.

Soms je leven lang. Tot je een vader of moeder in het geloof bent. Een bijzondere positie. Want dan is het aan jou als vader en moeder. Om degene die net begonnen zijn.

Die lieve kinderen onder je hoede te nemen. Om de jonge mannen en vrouwen. Te helpen in hun strijd. Tot ze de overwinning hebben gehaald. Maar wat wordt er nou gezegd over die vaders in het geloof?

Ik schrijf uw vaders. Omdat u hem kent. Hem kent. Dat is eenvoudig. Dat is simpel. Dat is Maria van Magdalena.

Geen kennis misschien van het woord. Nog niet. Geen kennis van alles wat er ging. En hoe dat ging met de schepping. En precies kon zeggen. Ze kende Jezus. Omdat je zijn persoon kent.

Omdat hij gegrift is in je hart. Het beeld van wie hij is. Hij aanvaardt jou zoals jij bent. Omdat je niet alleen maar denkt.

Wat heeft hij voor mij gedaan? Maar jij bent je drinken in geweest. Jij lag in het water. En jij roeide tot je eruit kwam.

Of je zwom. Lukte het in Mergo. En je kon er niet in eigen kracht uit. Je lag in het water. En de helling was te hoog. Je de kracht ontbrak je.

En nou komt er die arm naar beneden. Of iemand springt in het water. En haalt je uit het water. Geef jou een nieuw leven. Dan weet ik wel zeker dat je niet zegt.

Dankjewel. Dag. Doorloop. Zo werkt het niet bij je redding. Dan krijg je een band met degene die je redt. We zijn aan de kant van de weg.

Beroofd. En neergeslagen. En we bloeden daar. En hij komt net als die barmattige Samaritaan. Optillen en verzorgen. En neemt jou naar die herberg. En betaalt de prijs voor jou.

Nou dan krijg je een band met zo iemand. Die vergeet je nooit meer. En als het iemand is die ook nog fouten maakt. Niet zoals die reëzen. Dan ben je gewoon de neiging om dat niet te zien.

Pasen is die nieuwe. Maar ook die andere net zo diepe band met hem. Die Maria in haar leven heeft gehad. Het is veranderd in veel manieren. Want hij is er nu niet.

Hij is niet zichtbaar. We kunnen hem niet letterlijk aanraken. Hij zal uiteindelijk opvaren naar de hemel. In die tijd. Aan het gezicht onttrokken worden. Maar die brand.

Die band. Lieve broeders en zusters. Jongens en meisjes. Die relatie die we met hem kunnen hebben. Die diepe band. Daar is het geen grammetje minder om.

En ik vind dit zo'n krachtige les. Die Maria Magdalene mij geeft. Zij heeft het geloof van die vaders en moeders. In het geloof. Wat Johannes in deze brief over schrijft.

En nou is er nog een mooie. Want dan zou je denken. Alleen die vader zijn moeders zeker. Alleen als je heel lang in het geloof staat zeker.

Dan ontwikkel je dat. Dan wil de Heer hem dat wel geven. Het is zo prachtig dat Johannes dit aanvoelt. Johannes was een echte apologheed. Die de schrift kon verdedigen.

Maar ook vooruit zag. Weet je wat hij zegt. Aan het eind van het stuk wat ik net een stukje uitlas. Ik schrijf u. Zegt hij. Kinder.

Kinder. Wie zijn kinderen in het geloof? Omdat u de vader kent. Niet hem kent die van de beginnen is. Zoals je vaders die er jarenlang in gegroet zijn.

Maar omdat u de vader kent. Dus voor iedereen die in alle eenvoud gelooft. Is er die mogelijkheid. Kan het realiteit zijn.

Ik vind het zo geweldig. Die boodschap die Maria ons hier afgeeft. Gericht op Jezus. Want daar gaat het natuurlijk om. Zij is een voorbeeld van dat andere geloof.

Dat na de opstanding zo betekenisvol is. Niet het geloof van de discipelen. Die iets willen bereiken. Dit ga ik doen. Ik ga ontvangen. Jezus geneest.

En iets goed voor deze wereld betekenen. Ik ga het verschil maken. Soms zijn het mensen. Geweldig die actiebereidheid. Maar.

Die soms wel eens zichzelf wat meer vinden als de anderen. We zijn volwassen gelovigen. Die de naïviteit verloren hebben. Omdat ze vaak niet meer geloven in de alle eenvoud van de Bijbel als Gods woord.

Omdat ze begrijpen dat er werk aan de winkel is. Ze moeten wat presteren in deze wereld. En we doen het als christenen. En we gebruiken de woorden van Jezus.

Om in deze wereld iets tot stand te brengen. En eigenlijk is dat de grootste mogelijke naïviteit. Het is wat die discipelen deden en dachten.

Terwijl Melia zich helemaal in haar liefde tot hem keert. Hem balsemde als voorbereiding op zijn dood. Omdat zij de enige was die in haar hart geraakt werd.

Vanwege het vooruitzicht van zijn sterf. De enige die zo'n band had met hem. Hij stond voor haar centraal. Wat zou er met haar vriend, haar grote vriend gebeuren.

Weet u broeders en zusters. Ik wens elkaar, ons, jullie. Allemaal toe. Dat we misschien af en toe. Misschien in een bepaalde fase van ons leven.

Maar vaker. Meestal misschien nu en dan. Maar vaker dat geloof hebben wat Maria had. Dat ons hart op een bepaald moment vol van Jezus is.

Als er één ding is. Wat ik in de jaren dat ik spreek. Veel me wil benadrukken en ook ontdekt heb. Is dit het centrale punt.

Hebben wij werkelijk een persoonlijke band met de Heer Jezus. En mogen we die opbouw. Zijn hand herkennen in je leven. In zijn kruisdood. In zijn stem.

In zijn woorden. Dat hij deel van je leven wordt. In allerlei dingen om te leren. Het is natuurlijk prachtig om te weten wat het christelijk geloof is.

Dat je bijbelonderzoek doet. Dat vind ik heel belangrijk. Dat we een bijbelgetrouwe gemeente zijn. Maar hem te volgen. Dat hij in je hart leeft. Iemand die jou echt heeft lief gehad.

En nog lief heeft. Meer dan je ouders. Meer dan je partner. Meer dan wie ook. En dat bewezen heeft. Door aan het kruis alle vuiligheid.

Opgebouwd in je leven. De hele demonenwereld. En alles wat er is. gedood heeft. gedood heeft. Die de dood. Die dood inging. In de duisternis ging. Met maar één doel.

Jouw leven en licht schenken. En hij heeft er boos overwonnen. Dit is. Eigenlijk mijn evangelie. Dit is. Mijn manier van mijn leven.

Van mijn evangelie. Ik ken helaas geen andere versie. Waaraan ik me zou willen en durven overgeven. Ik heb het vaak wel gedaan. En ik leg u het vandaag volger.

Op deze paaszondag. Dat het daarom draait. In de opstanding van de Heer. Die leeft. Die leeft in ons leven. Ons hart.

Om hem daar zelf te vinden. Wie hij is. En niet alleen wat hij deed. Wat niet onbelangrijk is natuurlijk. Weet u. Dan kan onze lofzang.

Waarachtig. Een aanbiddingslied vormen. Maria Magdalena. Ging. En berichtte de discipelen.

Dat zij zijn kleren had gezien. Dat het graf leeg was. Ze had de Heer gezien. Ik heb de Heer gezien. Als eerste. Niet het lege graf.

Niet de winsels. Geen zweedoek. Ja die engel had ze ook gezien. Maar die waren niet belangrijk meer. Ze had de Heer gezien. Hij spreekt tot haar.

Na haar opstanding. Zoals hij tot ons spreekt. In Gods woord. De Bijbel. Na zijn opstanding. Opdat wij hem zouden volgen. Dienen. Gehoorzame.

En liefhebber. Hem. Zij. Alle kracht. En eer. En heerlijkheid. Tot in eeuwigheid. Volg deze Jezus.

Amen. Amen. Jezus. Junge. % Untertitel. Tool que exciting. Insane. End resultat. près de 6 p 40 g. Sat.