Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Goedemorgen broeders en zusters. Fijn dat ik bij u mag zijn. Ik wil graag vanmorgen met jullie lezen uit de tweede korinthebrief en wel het eerste hoofdstuk.
! En daarvan het eerste gedeelte vers 1 tot en met vers 10. En ik heb daarboven gezet de God van alle vertroosting.
Ik lees vanaf vers 1. Paulus, apostel van Jezus Christus door de wil van God en Timotheus de broeder aan de gemeente van God, die in Korinthe is met al de heiligen die in Helagaie zijn.
Genade zij u en vrede van God, onze Vader en van de Heer Jezus Christus. Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting, die ons troost in al onze druk, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden.
Want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt, zo is door Christus ook ons vertroosting overvloedig.
Of wij nu verdrukt worden, het is tot uw vertroosting en zaligheid, die tot stand gebracht wordt in de volharding in hetzelfde lijden, dat ook wij lijden, of dat wij getroost worden, het is eveneens tot uw vertroosting en zaligheid.
En onze hoop voor u is vast, in de wetenschap, dat u zoals u deel hebt aan het lijden, zo ook deel hebt aan de vertroosting.
Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking, die ons in Azië overkomen is. Dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten.
Ja, wij hadden voor ons eigen besef, het dood van ons zelf al ontvangen. Opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, die de doden opwekt.
Hij heeft ons uit zo'n groot doodsgevaar verlost, en hij verlost ons nog. Op hem hebben wij de hoop gevestigd, dat hij ons ook verder verlossen zal.
Terwijl u ons ook mede te hulp komt door het gebed, opdat door vele dankzegging voor ons gedaan wordt, voor de genade gaven die door velen tot ons is gekomen.
De God van alle vertroosting. Dit woord komt veelvuldig voor in deze eerste versen, zo van de tweede brief aan de Corinthians, door Paulus geschreven.
Ik weet wel een klein beetje de achtergrond van de gemeente van Corinthe. Dat was een gemeente die in een zeer welvarende stad verbleef.
Een van de rijkste steden in die tijd, Corinthe. Maar aan de andere kant ook veel armoede. Daarnaast was het zo dat in deze stad, ook alles voorhanden was, waar een mens, naar de mens gesproken, volop van zou kunnen genieten.
En dat werd ook gedaan. En dat was ook niet los te denken van allerlei afgoderij, de tempelverering, enzovoort, enzovoort. Het was een stad waar men regelmatig de bloemetjes buiten zette, om het zomaar te zeggen.
Je zou het kunnen vergelijken met het Amsterdam van tegenwoordig. Toch heeft God in deze gemeente ook mensen bereikt met het evangelie.
En dat heeft de apostel Paulus ook mogen doen. En dat is geweldig. En deze mensen worden ook heiligen genoemd. Maar we weten ook dat in deze gemeente, ja, ook veel kinderen gods weer terugvielen in hun oude leven.
Of zich te buiten gingen aan zonden, waar ze eigenlijk uit verlost waren. Maar zich toch daar weer aan overgaven. Velen worden toch ook bij name genoemd, als het gaat om de zonden die daar plaatsvonden.
En de apostel Paulus moet op een bepaald moment zeggen, dat daar zonden gebeurden in de gemeente, die veel erger waren nog, dan die in de wereld plaatsvonden.
En dat is natuurlijk verschrikkelijk, als je zo naar een gemeente, die de Heer Jezus Christus toebehoort, moet kijken. Toch worden deze gelovigen heiligen genoemd.
Omdat datgene wat er plaatsgevonden had in hun leven onomkeerbaar was. Deze mensen hadden de Heer Jezus Christus aangenomen, ze hadden het evangelie geloofd.
En zij waren gewassen, zo staat er in een van de hoofdstukken. En zij waren gerechtvaardigd. En zij waren geheiligd in Christus.
Zij waren het eigendom van hem. Hun namen waren als het ware gegraveerd in de handpalmen van de Heer Jezus. Toch moet de apostel Paulus ook zeggen, dat deze gemeente, eigenlijk, ja, totaal, dat er totaal geen sprake is van geestelijke groei.
En dat ze eigenlijk leven als onveranderde mensen. En ik vind dat eigenlijk een soort van schrikbeeld. Wat je dan, als het ware, voor de ogen geschilderd wordt.
En dan denk je bij jezelf, oh Heer, dan roep je het uit, Heer, bewaar mij daarvoor, bewaar ons daarvoor. Dat wij niet, als wij de Heer Jezus Christus al jaren kennen, dat het toch zo zou moeten zijn, of dat er van ons gezegd, of van mij gezegd zou moeten worden.
Je leeft weer als een onveranderd mens. Terwijl, eigenlijk geldt, gij geheel anders. Gij hebt Christus leren kennen.
En je bent in hem onderwezen. Maar deze mensen die bleven als het ware haken in hun oude zonde. Nou Heer, bewaar ons ervoor. Gelukkig komt het ook, is er ook een stuk verbetering in deze gemeente.
En daar is ook de aanleiding voor de brief, de tweede brief die Paulus geschreven heeft. En hij mag woorden van troost doorgeven.
Hij mag getuigen, ook van wat God in zijn leven doet. Paulus werd ook, eigenlijk een klein beetje veracht, niet zo hoog ingeschat door de gemeente van Corinthe.
En er waren allerlei apostelen, die ook zijn apostelschap van de heer Jezus in twijfel trokken. En daarnaast ook zo dat zij dachten van, nou wij zijn veel betere apostelen.
En die Paulus, dat is een prediker. Maar eigenlijk is het iemand die maar heel slecht uit zijn woorden kan komen. Het is allemaal niet zo ontzagwekkend zijn verschijning, zijn spreken.
Men deed werkelijk minder waardig over deze bijzondere knecht van God. Ik heb deze brief of dit gedeelte uitgekozen, omdat hier het woord troost zo veelvuldig in naar voren komt.
En troost, dat is iets, dat is een prachtig woord alleen al. Maar het heeft ook een diepe inhoud. Troost veronderstelt verdriet. Troost veronderstelt bedroefdheid.
Troost, dat veronderstelt druk of verdrukking. En ook dat komt in dit bijbelgedeelte naar voren. Ja, als die, dat verdriet, als bedroefdheid, als verdrukking er niet is, als die er niet zijn, dan hebben we, bij wijze van spreken, ook geen troost nodig.
Je zou de vraag kunnen stellen, wat is nu eigenlijk de oorzaak van verdriet? Je kunt zeggen nu, naar alles wat de mensen bedroefd maakt.
Heel simpel eigenlijk. Alles wat mensen tranen doet schrijen. Wat iemand aan het huilen maakt. Soms niet aan de buitenkant zichtbaar, Maar mensen kunnen ook, en misschien herkent u dat wel, kunnen ook tranen huilen van binnen.
En schrijen voor het aangezicht van God. Je zou kunnen zeggen, dat het gaat om fysieke of mentale verdrukkingen, zoals bijvoorbeeld ziekte.
Wat droefheid kan veroorzaken. We kunnen denken aan dood, aan rouw. Aan gemis, aan verlies.
Aan het verlies van krachten, wanneer je ouder wordt. Je kunt denken aan teleurstellingen.
Je kunt denken aan momenten dat alles in het leven tegen zit, en het lijkt of je niet verder komt. Droefheid wordt ook veroorzaakt door oorlogsgeweld.
En dat kunt u dagelijks op de televisie zien. Enorme droefheid. Verscheurtheid. Om hetgeen mensen elkaar aandoen.
Doden die op straat liggen. Ja, het is te erg om te zien. Je kunt het niet begrijpen. Het maakt emoties los, ook al staan wij er toch relatief ver van af.
Maar de ene keer dan ben je geneigd om ook te huilen. En de andere keer, dan word je woedend en word je boos. En dan zou je zelf wel in willen grijpen.
Ja, oorlogsgeweld. Er kan ook enorm veel verdriet of droefheid veroorzaakt worden door bijvoorbeeld echtscheiding. Als mensen besluiten na jaren van trouw en met elkaar opgetrokken zijn, besluiten om er een punt achter te zetten.
Of te zeggen, het gaat niet meer. Of hij of zij betekent niets meer voor mij. Of men kiest er gewoon voor om naar een ander toe te gaan. En dan volgt er een echtscheiding met alle pijn, alle verdriet van dien.
Droefheid om echtscheiding. Het kan droefheid zijn vanwege eenzaamheid. Of dat je je verlaten voelt. Dat je het gevoel hebt, ik sta alleen in het leven.
Ik heb eigenlijk niemand. Of ik denk dat ik niemand heb. Of ik ervaar dat ik niemand heb. Iemand die mij serieus neemt. Of ik heb eigenlijk geen familie meer.
Of wat dan ook. Eenzaamheid of verlatenheid. Het kan ook zijn dat je je eigenlijk altijd al ongewenst voelt.
Dat je het gevoel hebt, ik hoor er niet bij. Dat je misschien enorme droefheid in je leven kent omdat je je veracht of afgewezen voelt.
Of dat je daadwerkelijk afgewezen wordt. En dan natuurlijk ook waar de apostel Paulus mee te maken had. De vervolging om Christus wil.
Daar schrijft hij ook over in dit gedeelte. Maar in ieder geval droefheid. Dat kan veroorzaakt worden. Zowel innerlijk als in uiterlijke omstandigheden van verdrukking.
Enzovoort, enzovoort. En daar lezen we over in dit gedeelte. In ons Bijbelgedeelte blijken verdrukking en vertroosting in elkaars verlengde te liggen.
En Paulus die doet dan ook verslag. Die begint als het ware met een getuigenis in deze eerste regels van deze brief aan de gemeente van Corinthe.
Paulus die schrijft in vers 8 over de verdrukking. Want dan zegt hij wij willen jullie niet broeders dat u geen weet hebt van onze verdrukking.
En dat woordje als je dat opzoekt dan heeft dat vele betekenissen. Want dat heeft bijvoorbeeld iets te maken met iets samen persen.
Of naar beneden gedrukt worden. Je probeert wel te blijven staan maar de druk is zo groot dat je naar beneden gedrukt wordt. Verdrukking, samen gepest worden.
Ik had van de week nog even een bakje met zaagsel opgezocht. Ik ben het vergeten om het mee te nemen. Ik ben timmerman geweest vroeger. En zaagsel, ja dat is natuurlijk afval wat overblijft van het zagen.
Maar ik had ook een stukje spaanplaat meegenomen. En ik dacht ja dat is eigenlijk zowel met dat zaagsel. Wil je er iets nuttigs mee doen dan moet dat zaagsel samen gepest worden.
En dan moet daar lijm aan toegevoegd worden. En zo ontstaat er dan prachtig plaatmateriaal. Waarschijnlijk is deze katheder ook van spaanplaat.
Van samen gepest hout. En er is een mooi laagje overheen gemaakt. Er is mooi glad. Maar het is een stevig iets. Als je dat zaagsel zou pakken dan zeg je ja daar heb je niets aan. Dus in die zin is verdrukking of het samen persen.
Heeft een bijzonder goed doel. En dat geeft iets wat nuttig is. Er staat wij willen niet dat u geen weet hebt van onze verdrukking.
Die ons in Azië overkomen is. Het is niet helemaal duidelijk wat daar plaatsgevonden heeft. Is ook niet zo belangrijk.
Maar hij zegt wat ons daar overkomen is. Dat wij het uitermate zwaar te voortduren hebben gekregen. Ja zelfs zo dat hij moet zeggen het was boven ons vermogen.
Onze krachten bleken te kort te schieten. Wij konden daar geen weerstand tegen bieden. Wij konden ons daar niet uitredden. En er staat er zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten.
Met andere woorden het leek erop. Het is met ons gedaan. Zo heeft Paulus dat ervaren. Ja wij hadden voor ons eigen besef.
Het dood van ons zelf al ontvangen. Nou dat kan letterlijk zo geweest zijn. Dat hij in een situatie was waarvan de Bijbel nog niet vertelde.
Of vertelt dat hij inderdaad misschien wel opgepakt was. En dat hij om Christus wil omgebracht zou worden. Zo gebeurt dat toch ook vandaag de dag nog.
Want hebt u het laatst ook niet gelezen dat in Noord-Korea er een groep gelovigen bij elkaar was. In een verborgen plaats. En dat daar op een bepaald moment de politie binnenvalt.
En ter plekke worden een aantal, ik meen acht of tien mensen worden ter plekke doodgeschoten. Omdat ze daar bij elkaar waren in alle stilte, in het verborgenen.
Om Christus te dienen. Ja. Verdrukking. En dan zegt hij in vers 5, want zoals het lijden van Christus overvloedig over ons komt.
Paulus die spreekt over het lijden van Christus. Nu, wij zijn het er allemaal over eens. Dat het lijden wat de Heer Jezus Christus heeft doorgemaakt. Dat is met geen pen te beschrijven.
Dat is ook niet dat wij dat met elkaar ook op die manier zouden kunnen doorstaan. Je hebt dan het, bekruip je echt zoiets van nou dat is gewoon onmogelijk.
Want het lijden wat de Heer Jezus heeft ondergaan. Ja, dat moet toch zo geweest zijn dat hij het ergste lijden wat hem overkwam is dat hij ook met onze zonden beladen werd.
De zonden van de gehele wereld. Dat hij door God verlaten werd als mens. Omdat hij dat offerlam wilde zijn. Maar toch spreekt hij hier.
Het lijden van Christus komt overvloedig over ons. Nu, hij heeft dat ook zo ervaren. En het had alles te maken met het feit dat hij er ernst mee maakte in zijn leven om de Heer Jezus Christus te volgen.
Zijn roeping trouw te blijven. En overal waar hij kwam en waar hij kon het evangelie verkondigde. Met alle gevolgen van dien.
Met blijde momenten dat mensen tot bekering kwamen. Maar ook wat je eigenlijk bijna in het hele verslag van het leven van Paulus tegenkomt. Ook in het boek Handelingen.
Dat aan de ene kant het evangelie verkondigd werd en dat mensen tot geloof kwamen. En dat aan de andere kant directe vervolging daar ook was. En de druk ook meteen toenam.
Enorme verdrukkingen hebben ze meegemaakt. En dat ligt in het verlengde van het lijden van Christus. Want ook de Heer Jezus Christus is veracht.
De Heer Jezus Christus is gematteld. En ook zijn discipelen, zijn volgelingen hebben zulke soort zaken meegemaakt. Maar dan.
Als hij dus verslag gedaan heeft van dat wat hem is overkomen. Waar hij doorheen gegaan is. En wat dat zowel mentaal als fysiek met hem heeft gedaan. En dat het hem brengt op een punt van wanhoop.
En van geen uitzicht. Het is met ons gedaan. Dan gaan we kijken naar het begin waar hij begint in vers 3. Dat is toch een wonderlijke aanvang van zijn verslag.
Na alles wat hem dan is overkomen. Want het heeft al plaatsgevonden. En toen heeft hij. Althans daarna heeft hij dit geschreven.
Na dat lijden. Na die ervaring. En dan begint hij. Nogmaals wat een wonderlijke aanvang is. Met een lofprijzing en met dankzegging.
Nou dat zeg je. Ja dat klopt toch niet. We lezen. We horen Paulus uitroepen. En ik ben er van overtuigd. Met zijn hele hart. Geprezen zij.
Geprezen zij. Geloofd zij. Hoe kan dit? Hoe is dit mogelijk? Hoe is dit mogelijk? Na zulke ervaringen.
Dat iemand God gaat prijzen. En dan vragen wij. Wie prijst hij dan? Wie prijst? Wie prijst?
Hij prijst de God en Vader van de Heer Jezus Christus. Dat vond ik heel bijzonder. Want. Dat was me eigenlijk nog niet eerder opgevallen.
Dat dat er zo expliciet staat. En ook als eerste genoemd wordt. Dat hij. God prijst. De Vader van de Heer Jezus Christus. En het tweede is.
Hij prijst de Vader van de barmhartigheden. Of de Vader van de ontfermingen. Er worden hier geweldige dingen gezegd over God.
En vervolgens prijst hij. De God van alle vertroosting. Een God die zich ontfermt.
Een God die barmhartig is. En een God die blijkbaar kan troosten. Waarom?
Waarom zou Paulus dit doen? Nu omdat hij zich blijkbaar over hem ontfermd heeft. Hij heeft dat ervaren. God heeft zich over hem ontfermd. En omdat de Vader hem blijkbaar getroost heeft.
Hij heeft dat niet alleen als een stukje theorie. Kent hij dat in zijn leven. Maar hij heeft dat ook ervaren. En omdat God hem blijkbaar er doorheen.
Door die verdrukkingen heen gedragen heeft. En hem verlost heeft. Omdat God blijkbaar verdrukking ten goede gebruikt.
Oh. Ten goede gebruikt. Is dat mogelijk? Nou. Ik kan me niet anders voorstellen. Dan dat Paulus dat ervaren heeft.
En dat hij daar voor 100% achter staat. Want anders kun je God niet prijzen. Ook niet naar dat verschrikkelijke leed.
Wat hem is overkomen. Nee. Blijkbaar gebruikt God het ten goede. En worden door God getrooste mensen.
Troosters. Dat is eigenlijk wat hier gebeurt. God heeft Paulus getroost. En dan zegt hij. Die ons troost in al onze verdrukking.
Zodat wij hen kunnen troosten. Die in allerlei verdrukking zijn. Met de vertroosting. Waarmee wij zelf door God getroost worden. Prachtig. Dat is niet een theorie.
Geen van buiten geleerd lesje. Nee. Dat heeft hij. Dat is door zijn leven heen gegaan. Door zijn hart heen gegaan. Dat heeft hij ervaren. Dat is een zekerheid.
Hij weet het. God heeft mij getroost. En nu begrijp ik ook. Als andere broeders en zusters door verdrukking gaan. In wat voor vorm van verdrukking.
Waar ze ook mee te maken krijgen. Ik kan ook hen troosten. Met de troost. Waarmee ik zelf door God getroost ben. Mijn vraag.
En misschien ook u of jouw vraag. Paulus. Hoe ben je er eigenlijk toegekomen. Om God zo te prijzen.
Hoe kun je zo spreken over troost en over ontverming. Hoe is dat mogelijk. Paulus. Paulus. Hoe kun je eigenlijk zo groot spreken.
Over God. Over de Heer Jezus. Hoe is dat toch mogelijk. Paulus. Paulus. Ik ga wat verder in de tijd.
George. Friedrich. Hendel. De alles bekende. Ik denk dat iedereen wel weet wie dat is. Een geweldige componist.
Uit de 18e eeuw. die enorm veel muziekstukken heeft geschreven. En ook veel kerkmuziek heeft geschreven.
Deze man was een gelovige. Hij heeft ook muziekstukken geschreven. En gecomponeerd. Gebaseerd. Rechtstreeks vanuit de Bijbel. Maar we vragen ons af.
Hoe kwam Hendel er nu toe. Om. Het halleluja te schrijven. Dat meest bekende muziekstuk. Wereldberoemd.
Maar het was. Eén van zijn meest bekende muziekstukken. Hoe kwam Hendel er toe. Nu. Toen hij arm was. En toen hij berooid was.
En eenzijdig verlamd was. Toen is dit lied geboren. Dit meest bekende lied van hem. Juist toen. Heeft hij. Dit halleluja gecomponeerd.
Wat gebaseerd was. Op het boek openbaringen. En op de aanvaarding van het koningschap. Van de Heer Jezus. In de toekomst. Openbaringen 19.
Openbaringen 11. Bijna letterlijk. Heeft hij dat overgenomen. En heeft hij daar. Dat veelvuldige halleluja. Als het ware.
Als een bron. Uit dat muziekstuk. Naar voren laten komen. Het is. Het is de. Hoe zeg je dat. Het centrum van dat lied. Het is het begin van dat lied.
Het is het eind van dat lied. Halleluja. Halleluja. En dan worden. De hoogste tonen geprobeerd. Om dat met de hoogste tonen te zingen. Het is geweldig. U kent het toch.
Ik had het misschien mee moeten nemen. Het is bijzonder. Dat hij dat gedaan heeft. Juist toen hij. In zo'n situatie. In zijn leven.
Van verdrukking verkeerde. Ja. Het antwoord van Paulus was. En ik heb het u al gelezen.
Want wij willen u niet broeders. Nou hij heeft dat gezegd. Ja. Wij hadden voor ons eigen besef. Het doodvonden zal ontvangen. En dan gaat hij een antwoord geven. Hoe het mogelijk is geworden.
Dat hij God kan prijzen. En zo groot. Over God kan spreken. Hoe hij zo kan spreken. Over troost. Op dat wij niet. Op onszelf zouden vertrouwen.
Maar op God. Die de doden opwekt. Vers 9. Dat is wat God. Blijkbaar wil bewerken. In het leven. Ook van elk kind van God.
Ook in het leven van. U en mij. En God. Gebruikt daar blijkbaar. Ook. Verdrukking voor. Verdrukking. Leiden. Is een groot thema.
Van de schrift. En het climax van het lijden. Wordt openbaar. In het lijden. Van de Heer Jezus Christus. Waar we deze dagen. Ook aan denken.
Bij God. Heeft lijden. En verdrukking. Een plaats. En een hele belangrijke plaats. En God. Zo blijkt. Uit de schrift. Veroorzaakt.
Of geeft. Zelf. Ook. Vormen. Van lijden. Brengt mensen. Soms. In lijden. In verdrukking. Zoals. Ook Paulus. Vanwege het evangelie.
In verdrukkingen. Terechtkomt. God. En blijkbaar. Daar niet. Direct. Uitgehaald heeft. Maar hem. Daar doorheen. Liet gaan. Zodat hij. Zou leren. Ook in verdrukkingen.
Te vertrouwen. Op God. Alleen. En dan denk. Ja. Dat is een les. Die wij moeten leren. God ruimt plaats in.
Voor verdrukkingen. Of laten toe. En hij spaart. En bespaart. U en mij daar niet voor. Ik ben daarvan overtuigd.
Zelfs zo. Dat hij ons. Wat hij zo graag wil bewerken. Dat hij voor ons. Het enige toevlugsoord wil zijn.
Dat als je zelf. Niet ertegen opgewassen bent. Als je zegt. Ook mij ontbreekt het vermogen. Als je in zo'n situatie terecht komt.
Dat je dan net als Paulus. Gaat inzien. Dat God je wil laten zien. Dat je je vertrouwen op hem. Moet stellen. Ik heb.
Wat teksten. Opgezocht. Want. Kunt u wel zeggen. Ja dat kun jij wel zeggen. Maar is dat werkelijk zo? Nou. Het eerste is wat ik wil lezen.
Dat is uit Psalm 119. Waaruit je ook ziet. Dat God verdrukking gebruikt. Ten goede. En er staat in vers 67.
Daar schrijft de psalmist. Eer ik verdrukt werd. Dwaalde ik. Maar.
Wat heeft die verdrukking uitgewerkt. Waarom heeft God dat toegelaten. Waarom heeft God dat mogelijk gegeven. Maar nu onderhoud ik. Maar nu onderhoud ik uw woord.
Dat is toch bijzonder. Eer ik verdrukt werd. Toen er geen verdrukking was. Toen dwaalde ik. En vaarde op eigen kompas.
Maar nu ik verdrukt ben. Onderhoud ik uw woord. Het tweede is. Dat is een paar versen verder. In vers 71. Dan gaat deze psalmist.
Notabene zeggen. Het is mij goed. Dat ik verdrukt bent geweest. Op dat ik uw inzettingen zou leren. Heren dank u wel voor de verdrukking.
Dank u wel dat u het gebruikt om mij naar uw woord te brengen. Dank u wel dat ik nu kan zeggen. Dat ik door die verdrukking uw inzettingen leer.
En ik dank u dat u daar zelf achter staat. Want dat zegt hij ook. Het is mij goed dat ik verdrukt ben geweest. Of dat ik uw inzettingen zou leren. Of dat ik me zou richten op dat woord wat God heeft gegeven.
Om door het leven te kunnen gaan. Het laatste. Vier versen verder. Vers 75. En daaruit blijkt nog meer dat God zelf die verdrukking in het leven van deze psalmist heeft gebracht.
Daar staat. Ik weet heren dat uw oordelen rechtvaardig zijn. Nou schrikken wij meestal van het woord oordeel.
Maar ik wilde het eigenlijk. Ik zal u eerlijk zeggen. Ik wilde het eigenlijk overslaan. Ik dacht nou dat is eigenlijk niet zo toepas. Dat past er niet bij. Ik ga gewoon zeggen.
Ik weet heren. Dat u mij in trouw verdrukt hebt. Ik denk dan. Dan zet dat even aan de kant. Dat is niet toepasselijk. Maar ik dacht. Ja dat kan helemaal niet.
Wat ben ik nou aan het doen? Want het staat ook niet voor niets in deze regel. Ik weet. Zo heeft deze psalmist ontdekt.
Dat de oordelen van God rechtvaardig zijn. Nu wij weten natuurlijk dat de goddelozen geoordeeld worden. Maar ik denk dat deze psalmist.
Dat deze broeder. Dat hij geweten heeft. Dat God ook zijn leven beoordeelde. En dat hij verkeerde dingen. Bijvoorbeeld het afdwalen.
En waar hij dan ook mee bezig is geweest. Vers 67. Erik verdrukt werd. Dwaalde ik. Ja dat hij. Dat hij niet anders. Heeft ontdekt.
Dat God. Zonden. In zijn leven. Veroordeelde. Verkeerde. Gedachten.
Verkeerde keuzes. En het ergste is. Dat wat God veroordeelt. Is als je God. Buiten je leven. Houdt of plaats.
En dan zeg je van. Nu begrijp ik het. Dat deze man zegt. Wat ben ik blij. Met de verdrukking. Met het lijden. Wat mij is overkomen. Overkomen. Want. Ik heb gemerkt.
Dat ook uw oordelen. Rechtvaardig zijn. Dat het. Eerlijk was. Dat het recht was. Wat u zei. Ook over mijn leven. Over mijn binnenkant. Over mijn doen en laten.
Over mijn. leven. Over mijn leven. Met u. Met u. Heere God. U mag dat ook beoordelen. En Heere God. Alsjeblieft. Oordeelt u ook die dingen.
Wijst u ze alsjeblieft aan. En als u daar verdrukking voor wil gebruiken. In welke vorm dan ook. Heere God. Dan moet ik zeggen.
Dat ik blij ben. Dat u mij in uw trouw. Verdrukt hebt. Dus. Eerlijk verdrukt werd. Dwaalde ik. Maar nu onderhoud ik uw woord.
Het is mij goed. Dat ik verdrukt ben geweest. Dank u Heer. Opdat ik uw inzettingen zou leren. Ik weet Heere. Dat u oordelen. Rechtvaardig zijn.
En dat u mij in uw trouw. Verdrukt heeft. God is trouw. Aan ons. God is trouw aan Israël. Aan zijn volk. Maar God is ook trouw aan u.
Aan jou. Als je zijn kind bent. Hij zal je niet verlaten. Hij zal je niet begeven. Hij wil je leven gebruiken.
Tot eer van zijn naam. Hij is blij met je. Dat je een kind van hem bent. Je bent immers betaald. Gekocht door een dure prijs.
Vervolgens moest ik denken. Aan de God en Vader. Van onze Heere Jezus Christus. Want dat zegt hij in het begin. Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus.
De Vader van de Heere Jezus. En dan staat er in Marcus 14. waar we getuigen zijn van dat de Heere Jezus in de Hof van Gethsemane is.
En daardoor een enorme mentale emotionele fysieke verdrukking gaat.
En let wel. Dat is iets wat God had voorbestemd. Voor de Heere Jezus. Er staat. De Heere Jezus nam Petrus, Jacobus en Johannes met zich mee.
En dan staat er van de Heere Jezus. Hij begon ontdaan. En zeer angstig te worden. En hij zei tegen hen. Mijn ziel is zeer bedroef.
De Heere Jezus was vol van droefheid. Tot de dood toe. En dan vraagt hij zijn discipelen. Blijf hier en waak.
Hendel is wakker geworden. Hij kan het niet laten. Geweldig. Waar kom ik?
Moet ik even een hamer halen? Maar we zijn hier dus getuigen van het feit dat de Heere Jezus daar in die Hof is. En dat hij daar neerknielt.
En dat er staat dat hij zeer ontdaan en zeer angstig werd. En dat hij zeer bedroefd was tot de dood toe. En toen hij iets verder gegaan was, wierp hij zich ter aarde en bad dat als het mogelijk was dat het uur aan hem voorbij zou gaan.
En dan komt het. En dan staat er. En hij zei. Abba, vader. Papa, vader. Alle dingen zijn mogelijk voor u.
U kunt het lijden ook van mij wegnemen. En dan vraagt hij ook. Neem deze drinkbeker van mij weg. Maar niet maar wat ik wil, maar wat u wilt.
Dat geschiet. Dat moet gebeuren. Dat moet plaatsvinden. En ik vond het zo adembenemend. Als Paulus hier de God en Vader van de Heer Jezus prijst.
Dat de Heer Jezus zelf in zijn volkomen mens zijn. Toen hij door het lijden ging. Als een volkomen offerlam. Dat hij tegen zijn vader zei.
Abba, vader. Dat spreekt van die innige relatie die hij had met zijn vader. Zijn vader die hem weliswaar verdrukt. En door de verdrukking gaat brengen.
En naar het kruis gaat leiden. Maar de Heer Jezus geeft zich aan hem over. Hij vertrouwt God. Hij vertrouwt zijn vader.
Dat wat zijn vader wil. Dat dat goed is en moet gebeuren. In Psalm 94 vers 17. Daar staat. Zijn vertroostingen verkwikken mijn ziel.
De psalmist die zegt hier. Als de Heer niet mijn helper was. In vers 17. Als de Heer niet mijn helper was geweest. Had mijn ziel bijna in stilte gewoond.
Toen ik zei mijn voet wankelt. Ondersteunde uw goede tierenheid mij heren. Toen mijn gedachten binnen in mij zich vermenigvuldigden. Bij wijze van spreken.
De ene gedachten na de andere over elkaar heenrolden. Hij verward was. Hij bedrukt was. Hij. Bij wijze van spreken.
Geen touw er meer aan vast kon knopen. Toen mijn gedachten in mijn binnenste zich vermenigvuldigden. Verkwikte uw vertroostingen mijn ziel.
Dat God zo naar deze persoon toe gaat. Ten midden van de verdrukking. Vertroost God hem. Hij verkwikte hem. Er staat zoiets in de grondtekst.
Ja. Het is vertaald in verblijden. Door de herziende statenvertaling. Maar er staat eigenlijk. Ook zoiets van.
Verblinden. De ogen dicht smeren. Ogen insmeren. Ik dacht. Dat klopt toch niet. Dat is toch geen verkwikken.
Maar ik dacht. Dit is wel verkwikken. Want. Het is net of dat de Heere God zijn handen. Op de ogen van deze man ligt. Die zo door verdrukkingen gaat.
En die zo. Ja. Zo. Zo door een lijden gaat. Dat God als het ware. De handen op zijn ogen drukt. En zijn ogen blind maakt. Voor datgene wat er allemaal voor hem staat.
En op hem afkomt. En dat doordat zijn ogen zijn dicht gesmeerd. Of gezalfd. We zouden er wat van kunnen zeggen. Maar. Ik stel me dat zo voor.
Dat God dat deed. Op dat hij. Met de ogen van zijn hart. Naar hem zou kijken. Naar hem zou kijken.
Die hem vertroost. Wat een troost. Dat God. Als het ware. De ogen sluit. Voor de verdrukking. In de zin van. Die verdrukkingen.
Dat lijden. Dat heeft niet het laatste woord. Fantastisch. Wat een God hebben wij. In Jezaja 43 vers 1 en 2.
Dat gaat natuurlijk over het volk Israël. Maar er staat. Van het volk Israël. Mag u ook uw eigen naam invullen. Ik heb u. Bij uw naam geroepen.
Misschien gaat er van iemand. Iemand van ons wel. Door een momenten. En door een periode. Van verdrukking. Dat alles je bij de handen afbreekt. Weet dan. Dat God.
Ook jou. U. Bij uw naam geroepen heeft. En dat God tegen je zegt. Je bent van mij. Zoals het volk Israël. Van hem was. Dat zegt hij ook tegen ons.
Wanneer u zult gaan door het water. Met andere woorden. Je zult ook door het water moeten gaan. Door de diepten. Hij zegt niet.
Ik stop. Ik bescherm je voor het gaan door het diepten. Nee. Als je moet gaan door het water. Dan zegt hij wel daarbij. Dan zal ik bij u zijn. En.
Door rivieren. Zij zullen u niet overspoelen. Je zult. Bij wijze van spreken. Niet verdrinken. Waarom niet?
Omdat ik met jou meega. Door die rivieren. Door die golven. Door dat wat er over je komt. Dus hij spaart hem er niet voor.
Wanneer u door het vuur zult gaan. Zult u niet verbranden. Geen vlam zal u aansteken. Wel er doorheen. Maar niet alleen.
God is erbij. In Psalm 103 vers 13 staat. Dat God een ontfermende vader is. Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen. Zo ontfermt de heren zich over wie hem vrezen.
Hij troost. Hij is de vader der barmhartigheden. En de God van alle vertroosting. Hij is de vader van de ontfermingen. En mij kwam het beeld naar voren van die verloren zoon die thuis kwam.
En de vader op de uitkijk stond. En toen hij daar bij hem kwam. Toen heeft hij hem omarmd. Hij heeft hem als het ware zich over hem ontfermt. En hij heeft hem verzorgd. Hij heeft hem gewassen.
Hij heeft hem aangekleed. Hij heeft hem een maaltijd voorgeschoteld. Hij heeft feest gevierd. Hij heeft zich over hem ontfermt. En hier staat. Zo ontfermt de heren zich over wie hem vrezen.
Vrees je de heren. Heb je ontzag voor God. We hebben het vanmorgen gezongen. Vele liederen getuiden ervan over. Dat God ontzagwekkend is. Maar als wij ontzag hebben voor de heren.
Zijn kinderen. Dan ontfermt de heren zich over ons. Ten slotte de meest bekende tekst. Misschien wel uit de Bijbel. Psalm 23 vers 4.
Al ging ik door een dal. Vol van de dood. Schaduw van de dood. Ik vrees geen kwaad. Want u bent bij mij.
En dan komt het. Uw stok en uw staf vertroosten mij. We zeggen ja. Een stok en een staf.
Wat kunnen die attributen. Die kunnen mij toch niet vertroosten. Ik kan alleen maar pijn voelen. Als ik een klap met een stok krijg. En toch staat hier.
Dat die stok en die staf vertroosten mij. Het waren natuurlijk de attributen van een herder. Het ene was om de schapen te leiden. De staf. Om ze te leiden door donkere dalen.
Door een dal mogelijk van schaduwen van de dood. Angst aanjagend. Momenten van moeite. Van verdrukking. Maar de herder ging mee. Het kon soms zo donker zijn.
Op die plaatsen. Dat ze alleen nog maar het tikken van de staf hoorden. Van de herder. Die voor en uit ging. Tik. Tik. Op de rotswand.
En dan wisten ze. Ik zie de herder niet. Maar hij is er wel. En ik ga wel door een donker dal. Maar ik weet.
Hij gaat er met mij doorheen. Hij blijft bij. Hij is met mij. En het tweede is. Die stok. Dat was een wapen. Een wapen ter bescherming.
Dat als er een roofdier kwam. Dan kreeg zo'n roofdier te maken met dat wapen van de herder. Waarvoor was dat wapen? Waarom had hij dat bij zich? Nu.
Eenvoudig om zijn schapen te beschermen. Om zijn leven in te zetten. Zo het nodig was. Om die schapen veilig thuis te brengen. En om ze veilig te leiden.
Zodat ze uiteindelijk. Ja weer allemaal. Thuis zouden komen. En dan denk ik. Heer Jezus. U hebt gezegd.
Ik ben de goede herder. En de goede herder zet zijn leven in voor de schapen. En ik ken mijn schapen bij namen. En ik leid ze.
En zij volgen mij. Ja ik heb mijn leven ingezet voor de schapen. En dat is adembenemend groot. Dieper kan het niet.
De Heer Jezus heeft u en mij gered. En hij brengt ons thuis. Terwijl we onderweg zijn. Er kan van alles gebeuren.
U kunt geconfronteerd worden met ziekte. U kunt geconfronteerd worden met verdrukking. In welke vorm dan ook. Maar weet. Dat als je een kind van God bent.
Dat zijn staf. En dat zijn stok. U vertroosten. Zodat u. Wanneer u vertroost wordt. Ook anderen kunt vertroosten.
Dat doel is het. En. Ja. Begrijp ik het allemaal? Nee. Maar ik heb wel ervaren in mijn eigen leven.
Dat de meest diepe punten. De dieptepunten in mijn leven. De meeste. Of de momenten. Dat ik enorme strijd. En enorme tegenstand. Enorme nare dingen.
Over me heen kreeg. Dat God. Toen ik mijn vertrouwen op hem stelde. En het overgaf aan hem. En de verdrukking aanvaarde.
Die mij juist. Naar hem toe bracht. Dan moet ik zeggen. De troost van God. Ervaar je dan op een wijze. Ja.
Die met geen pen te beschrijven is. En dan kun je door. Zelfs als alles tegen. Zelfs al zou je het leven erbij laten. Ik wil geen grootspraak doen.
Begrijp mijn groet. Maar ik geloof het met mijn hele hart. Dat net als Paulus zei. Voor onszelf dachten we. Nou het is gebeurd. Maar ik heb geleerd.
Dat deze omstandigheden mij leren. Om ook dan. Te vertrouwen op God. Mag God u en mij. Daarin zegenen. In de navolging.
Van de Heer Jezus. En mag. Zijn troost. En zijn ontferming. En zijn genade. En zijn kracht. En vrede. Overvloedig. Over een ieder van ons zijn.
Ook in de komende week. In de komende tijd. Ook in wat er allemaal in de wereld nog gaat gebeuren. We weten het niet. Het is nu al erg. Maar het kan nog veel erger worden. De Bijbel spreekt erover.
Dat het allemaal moet gebeuren. We begrijpen niet waarom God toelaat dat mensen zomaar afgeslacht worden. Daar hebben we geen antwoord op. Het is moeilijk.
Maar ik geloof wel. Net als Hendel. Dat hij straks uiteindelijk alles recht zal maken. Dat hij de koning der koningen en de heren der heren zal zijn.
Dat hij de vorst zal zijn. En dat alles uiteindelijk recht komt. Tot eer van zijn naam. Amen. ***