Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.
Heer, ik dank u wel dat we mogen laten zien wie u bent. We weten dat we dat heel gebrekkig doen, dat we daar heel klein in zijn.! Maar we willen daar van u afhankelijk zijn.
En Heer, als we de dingen om ons heen zien gebeuren, wat verder weg en heel ver weg en dichtbij, dan denken we aan die arme weduwe die rechter lastigvalt voor recht.
Heer, en daarmee vergelijkt u zichzelf als je bidt. Hou aan! Heer, u doet recht aan u uitverkoren en we smeken u, Heer.
We smeken u, kon spoedig. Geef genade in de gezinnen, bij de personen, in de gemeente. Ik bid u, Heer, doe recht. Ook in deze wereld.
U zult het doen, Heer, dat weten we. En toch smeken we u erom. En ik bid u daarom ook, geef ons genade ook bij het horen van uw woord. Help ons om geduldig daarin te zijn en u te volgen tot eer en glorie van uw naam.
Amen. Lieve broeders en zusters. Geduld is nogal wat in deze tijd om dat te hebben.
Bij alle dingen die er gebeuren, persoonlijk, in het klein, in het groot. Maar ook als we zien wat er in Oekraïne en Rusland gebeurt. En er wordt genoeg over gesproken.
Ik ga u geen visie daarin geven, geopolitieke visie. Maar wel misschien hoe we daarin kunnen staan. Ook in ons persoonlijk leven.
Geduld is liefde voor de lange adem. Moed houden onder moeilijke omstandigheden. Niet opgeven, niet verbitterd raken. Geduld is als de beloning pas later betaald wordt.
Het leven nemen zoals het komt. Zelfs als dat lijden betekent. Zonder te schoppen en slaan. En ik weet niet in welke situatie jij je nu persoonlijk bevindt.
Of jullie. Of je het moeilijk hebt. Of de dingen te snel gaan. Of misschien wel te langzaam. Of iets wat je heel graag wilt. Een diep verlangen wat maar niet uitkomt.
En er ligt altijd een verleiding op de loers om je geduld te verliezen. En voordat je het weet ben je geduld kwijt. Prediker heeft het over beter een geduldige geest.
Dan een hoogmoedige geest. En Paulus zegt het in 1 Corinthe 13 vers 4. De liefde is geduldig. Zij is vriendelijk. De liefde is niet jaloers.
De liefde prankt niet. Zij doet niet gewichtig. In Engeland hebben ze van die prayer books. Onder andere hebben we een bekend boek. Of de common prayer.
Thomas Krenner heeft dat ooit een keer gemaakt. Om ons te helpen. De gebeden uit te spreken. Het gebeurt soms ook hier wel eens. Dat mensen een gebed voorlezen. Of een tekst voorlezen.
In plaats van uit het hoofd. Dat is soms een beetje moeilijk. In een van die gebeden zegt Thomas Krenner. Geef dat wij het voorbeeld van Jezus geduld mogen navolgen.
En het gebed van Krenner was. Is vooral ontroerend. Omdat er precies in de week voor Pasen wordt gebeden. Dat gebed. De tijd waarin we Jezus offer aan het kruis gedenken.
Iets waar we nu weer naartoe gaan. De Heer Jezus toonde niet alleen geduld. In de manier waarop hij zijn executie van zijn vijanden tegemoet trad.
Laat ik het zo maar zeggen. Hij was ook geduldig tegelijkertijd. Met zijn ongeduldige. Soms balsturige leerlingen.
En denk eens aan de storm. Denk aan de mensen die hij in zijn aardse leven ontmoet heeft. Ik wil vanmorgen met u een bekende geschiedenis lezen.
En daar wat dieper afsteken. Ik hoop dat u mij kunt volgen. Het is een heel bekend geschiedenis. Maar misschien had je dat er nog niet in gezien. Namelijk in Marcus 5 vers 21. Waarin we lezen van het dochtertje van Jires.
En ik wil het gelijk, laat ik zo zeggen, tekst voor tekst bespreken. Om misschien eens een ander zicht te geven. En ik hoop dat u uw aandacht erbij kunt houden.
Het is een heel boeiend verhaal aan de ene kant. Maar dat kan je ook een beetje in verwarring brengen. Er gebeuren namelijk twee dingen in dit stukje. In Marcus 5 vanaf vers 21.
En ik lees de eerste paar versen. Dan moet u zich eventjes inleven hoe het daar is. Na die storm, na al die dingen die plaatsvonden, lezen we in vers 21.
En toen Jezus opnieuw in het schip naar de overkant gevaren was, verzamelde zich een grote menigte bij hem. En hij was bij de zee. En zie, er kwam een van de hoofden van de synagoge, wiens naam Jairus was.
En toen hij hem zag, wierp hij zich neer aan zijn voeten. Even die twee versen. Een man van hoog aanzien. Een belangrijk man.
Een hoofd van de synagoge. Eerbiedwaardig man waar iedereen respect voor heeft. De naam was Jairus. En toen hij daar Jezus zag.
De Heer Jezus. Die timmermanszoon, wat iedereen zei uit Galilea. Valt deze man neer aan zijn voeten. Heel ongebruikelijk, hè?
Niet? Dan moet je wel wanhopig zijn als je aan de voeten van Jezus neervalt. En bekend is onder de fariseeën en onder de hoofden van de synagoge. Die man moet je uit de buurt blijven.
Dan moet er iets aan de hand zijn. En lees wat er aan de hand is. Vers 23. En er staat. Hij smeekte hem dringend.
Mijn dochtertje ligt op sterven. Ik smeek u dat u komt en de handen op haar legt. Zodat zij behouden wordt en zal leven.
En hij ging met hem mee en een grote menigte volgde hem. En zij drongen tegen hem aan. Moet je horen, in die massa mensen. Komt daar die hogeplaatste man.
Valt op zijn knieën. En ik weet niet wat voor man het in die zin was. In een andere evangelie staat, het was zijn enige lieve meisje.
Het meisje was ernstig ziek. Zo zegt hij het ook. Ze gaat dood als Jezus niet komt. Een zeer acute situatie.
En je kunt je voorstellen, dan grijp je je laatste hoop aan. Je grijpt aan wat er nog te grijpen is. Voor zijn doodzieke enige dochter.
Wat voor verdriet heeft die man misschien niet gehad om dat kind te kunnen krijgen. Gebeden. Heren, mag ik alstublieft een kindje? Zijn lieve meisje.
Wat moet die verteerd zijn door angst? Als ze ziet dat Jezus waarschijnlijk te laat gaat komen. Het kind is ernstig ziek. En de heer Jezus en je hires en de discipelen haasten zich dus naar zijn huis.
In die massa, in die menigte. Gevolgd door die zeven mensen die willen graag wel eens een wonder zien. Natuurlijk. Nog een wonder. Let op wat eraan gebeurt.
Vers 24. En hij ging met hem mee. En een grote menigte volgde hem. Had ik al gelezen. En zij drongen tegen hem aan. Dus, nou. Hij kon zich nauwelijks door die massa heen begeven.
U kent dat wel. Die Oosterse menigte. Plos. Zitten we in een andere film. En een zekere vrouw die al twaalf jaar bloedvloeien had.
Ook twaalf. En veel geleden had. Door toezien van veel dochters. En alles wat zij bezat. Daaraan uitgegeven had. En geen baat gevonden had. Maar met wie het veel eer erger geworden was.
Word even afgeleid. De nood. De grote nood van Jairus. Een kind stervende. Kom alsjeblieft snel. Geef hem de juiste medicijnen. Bid voor dat kind. En dan komt er een vrouw.
Ze had geen baat gevonden. Veel ellende. Ze had meer aan de dokters geleden. En aan de ziekte. Want ze had aller bezittingen.
Misschien heeft ze er wel voor geleend. Dat doet men nogal makkelijk in die landen. Dan leen je bij de familie. Links en rechts. In de schulden gestoken. En alle behandelingen waren geweest. En ze had meer ellende aan die artsen.
Bij wijze van spreken. Want haar middelen waren uitgeput. Ook zo'n vrouw. In nood. Voor zichzelf. Maar al jaren.
Al jaren liep die ziekte. Chronisch. En er staat in vers 27. Deze had van Jezus gehoord. En kwam van achter de menigte.
En raakte zijn bovenkleed aan. Want ze zei. Als ik maar zijn kleren kan aanraken. Zal ik gezond worden. En meteen droogde de bron van haar bloed op.
En merkte zij aan haar lichaam. Dat ze van die aandoening genezen was. En meteen toen Jezus bij zichzelf merkte. Dat er kracht van hem uitgegaan was.
Keerde hij zich om in de menigte. En zei. Wie heeft mijn kleren aangeraakt? Ik vind het een beetje een lachwekkende situatie.
De massa verdringt zich om de Heer Jezus. Deze vrouw raakt hem aan. Wordt genezen. En dan lezen we in de Bijbel. Dat er kracht weggestroomd is.
Je zou kunnen zeggen. De band loopt wat leeg. Kracht. Hier in het Grieks. Dynamisch. Jezus voelt iets van een zwakte. Alsof hij leeg loopt. Terwijl de genezing heeft plaatsgevonden.
Kracht gevonden. Verloren. Zodat zij kracht zou krijgen. En vervolgens. Terwijl zij haastig onderweg zijn naar je Iris. Is er eens een andere film zou ik kunnen zeggen.
In een andere situatie. Laat hij zijn hele gevolg haald houden. Eerst uitzoeken. Wie heeft mij aangeraakt? En lees maar eens wat er verder staat.
En meteen toen de Heer Jezus merkte zichzelf wat er kracht van hem uitgegaan was. Keerde hij zich om. Wie heeft mij aangeraakt? En vers 31. Waarom dit?
Laat die vrouw gaan. En denk eens in hoe bezorgd je Iris is. Snel. Het moet opgelost worden dit probleem. Hoe geërgerd zijn ze als de discipelen.
En hoe volkomen beheerst en geduldig is de Heer Jezus. Niet het meisje met haar acute indicatie. Nou u weet inmiddels wat een acute indicatie is.
Afgelopen twee jaar. Maar deze vrouw met chronische indicatie krijgt ineens alle aandacht. De Heer Jezus stopt om met haar te praten. Dat is toch onredelijk.
Dit is een medische misser. Duidelijk. Hij laat het chronische voorgaan op het acute. We hebben gezien hoe dat ging. Afgelopen periode.
Mensen met een heup of dit of en dat. Dat kwam later wel. Eerst covid. En als deze twee mensen bij de spoedeisende hulp zouden worden binnengebracht.
Dan weet ik wel wie er het eerst gaat. Niet die vrouw. Dat meisje. Jezus gedraagt zich als een onverantwoorde as. Heer waar bent u mee bezig?
Begrijpt u niet hoe ernstig deze situatie is? Wilt u opschieten voor het te laat is? Het meisje heeft u hulp nodig. Heer maak haast. Het is te laat anders.
Maar de heer Jezus laat zich niet door het volksgevoel of door de politieke stemming van dat moment opjagen.
Terwijl hij daar met de vrouw staat te praten gebeurt precies op dat moment wat Jeiris al vreesde. Vers 35. Terwijl hij nog sprak kwamen er enigen van het huis van het hoofd van de synagoog en zeiden.
Uw dochter is gestorven. Waarom valt u de meester nog lastig? Wat moet het een klap zijn geweest voor Jeiris? Zijn enige lieve dochter.
Misschien afgesmeekt van de heren. Misschien heeft hij gesmeekt. Heren maakt mijn vrouw alsjeblieft vruchtbaar. Laat het zo zijn. Ik heb echt te doen met deze man.
Die op zijn knieën valt. En die vrouw geneest. Maar de Heer Jezus kijkt hem aan. Dan zegt hij in vers 36.
Wees niet bevreesd. Geloof alleen. In andere vertaling. Vertrouw mij. Heb geduld. Vertrouw mij.
Er is geen reden tot haast. Hoe ernstig het ook is. En nou weet u zelf wel. Elke cultuur heeft zijn, of het gebied van tijd en afspraken maken, zijn eigen tijdsbesef.
Vraag me eens aan zendelingen. Bijvoorbeeld Lucas toen hij naar Cure Sau ging. Moest hij eerst een studie, een boek lezen. Ik heb het ook gelezen. En ik ben zelf geen zendeling.
Ja, natuurlijk ook weer wel. We zijn allemaal zendeling. Maar met het gesprek daarover met hem kon ik daarover meepraten. En Hanneke weet er ook alles van natuurlijk. En ook zendelingen. Maar meerdere.
Stel je hebt een bruiloft. Dat zie je wel eens op TV zo'n film. Waarbij de bruidegom uit de cultuur komt. Waar het geen probleem is een kwartiertje later te komen. Waarbij de vrouw uit een cultuur komt.
Waarbij elke seconde telt. En dan staan daar die bruidsmeisjes te wachten. Klaar voor het feest. Maar de bruidegom komt maar niet. De ene kant van de kerk.
De ongeduldige mensen. En de andere kant. Och. Zijn we hier gewend. Handenwringend. Hoe zal het aflopen. En bezorgd om zich heen kijkend. En in het ene vak is alles rustig.
Tijd is iets relatiefs. En ieder mens heeft zo zijn eigen gevoel over tijd. Je hebt altijd laatkomers. Je hebt mensen die zijn altijd een stuk vroeger. Dit is het juiste moment.
Maar Gods gevoel voor timing. Doorkruist het onze. Uit welke cultuur ook afkomstig zijn. Zijn genade houdt zich zelden aan ons rooster.
Wanneer Jezus naar je ieren kijkt. Zegt hij. Vertrouw mij. Heb geduld. Dochter gestorven. Heb geduld.
Hij kijkt eigenlijk over je hier is heen. Naar ons allemaal. Toen ik de storm tot zwijgen bracht. En jullie riepen naar mij. Heb ik toch laten zien in mijn genade en liefde.
Dat stormen in je leven soms ook samengaan met. Dat je geduldig moet zijn. Ook al denk je daar misschien anders over. Dan vertel ik jullie nu.
Dat mijn genade en liefde. Soms samengaan met vertragingen in je leven. Die in jullie ogen waanzinnig zijn. Het is niet.
En luister goed. Het is niet. Ik laat me niet opjagen. Hoewel ik je lief heb. Het is. Ik laat me niet opjagen. Omdat ik je lief heb.
Het zijn twee belangrijke voegen worden. Maar die wel heel verschillend zijn. Niet hoewel ik je lief heb. Maar omdat ik je lief heb. Ik weet wat ik doe. En als je probeert jouw ideeën over planning.
En organisatie. Aan mij op te leggen. Dan zul je niet ervaren dat ik je lief heb. Onze Heer. En wij mogen smeken om zijn wederkomst.
Dat zat ook in de Bijbel geschreven. Maar onze Heer laat zich niet opjagen. En daarom zijn we net zoals je hier. Er is wel eens ongeduldig en heel begrijpelijk. Er is leven mee gemoeid.
En hij stelt de dingen zo onredelijk uit. Maar let op. Uitgerekend door die vertraging.
Krijgen Jairus en de vrouw allebei meer dan ze omvroegen. Als je naar Jezus toe gaat om geholpen te worden. Welke de nood in je leven ook is.
En wat voor zorgen je ook maakt. Besef dan. Besef dan. Dat als je hem meer geeft. Ik bedoel niet geven om dat terug te krijgen.
Maar als je aan hem geeft. Dan geeft hij meer dan je verwacht. Heb geduld. Het loopt vaak anders dan je denkt. Heel anders. Neem naar Iris.
Hij kwam bij Jezus om genezing voor zijn doodzieke dochter. Hij kwam voor een medicijnen bij wijze van spreken. En hij kreeg veel meer.
Nu komen we langzaam bij het hoogtepunt van verhaal. Want we zijn er nog niet. Het wordt namelijk ingewikkelder. Het meisje is gestorven. Maar ondanks dat kijkt Jezus hem aan.
Vertrouw me. En dan zegt hij in vers 37. Hij liet niemand toe hem te volgen. Dus die hele massa. Die moest hij niets van hebben. Dan Petrus, Jacobus en Johannes.
Zijn toegewijde vrienden. Hij kwam bij het huis van het hoofd van de synagoge. En zag de opschudding. En hen die luidde. Jammerde en treurde.
Het was een heel gewoon niets. De mensen kwamen vaak bij elkaar. Die waren beroepshuilenbalken. Daar zat ik ook wel ernst bij. En soms hadden ze van die flesjes bij zich. En dan om die tranen op te vangen.
Wie het meeste tranen had, konden ze er later over opschep. Zo ging dat soms. Natuurlijk waren er ook echt verdrietige mensen bij. Maar dit hoorde erbij. En toen hij naar binnen was gegaan, zei hij tegen hen.
Waarom maakt u misbaar en huilt? Het kind is niet gestorven, maar het slaapt. En ze lachten hem echter uit. Maar hij stuurde hen alle weg. Nam de vader en de moeder van het kind die bij hen waren mee.
En ging het vertrek binnen waar het kind lag. Ook weer zo'n rare situatie. Ze komen eraan. Iedereen in ernstige rouw.
Je komt... De begrafenis wordt al besproken. En er wordt zoals gewoonlijk veel misbaar gemaakt. En natuurlijk lachen ze Jezus uit als hij zegt, ze slaapt. Alsof zij niet kunnen zien dat de kind dood is.
Dat kind was wel werkelijk dood. Maar het gaat verder. Het gaat verder. Ze lachten hem uit. Hij stuurde ze alle weg. En nam de vader en de moeder. En ging naar binnen.
Galees 41. En hij pakte de hand van het kind. En zegt tegen haar Talita Kumi. Meisje, ik zeg je sta op. En meteen stond het meisje op en liep.
Want het was 12 jaar. En ze waren geheel buiten zichzelf. Nu ga ik niet verder met die 12. Dat laat ik haar moeder Bronk over. Met 12 enzovoort. Moet u horen.
Ze waren met stomheid geslagen. Jairus had Jezus om een middel tegen de ernstige koorts gevraagd. Zullen we dat zo eenvoudig zeggen? Niet om een opstanding. Maar als hij in Jezus toegaat om geholpen te worden.
Als je echt om hem komt. Dan krijg je meer dan je hebt gedacht. Altijd. Meer dan je verwacht had. Jairus ging naar hem toe.
Hij had net genoeg vertrouwen. Om zijn hele leven aan hem te geven. En op zijn knieën te vallen. Deze vaname man. Hij moest mee naar huis komen. Hij kon dat kind beter maken.
Hopen dat zijn kind nog een leven was. Maar Jairus vroeg iets meer van hem. Toen je Eres dochter gestorven was. Ogenschijnlijk door een geweldige medische misser.
Van de grote heelmeester. Kijkt hij hem recht in de ogen aan. Vertrouw mij. Vertrouw mij. Wat een beproeving.
Wat een beproeving in die situatie. Kunt u zich voorstellen. Of neem even die vrouw. Ze kwam bij Jezus om genezen te worden. Ze wilde hem even aantikken en wegrennen.
U denkt dat is een groot geloof. Dat is het ook. Maar Jezus dwong haar toch in de openbaarheid te treden. Dit was heel bedreigend voor deze vrouw.
Dat weet u wel. Ze had aan bloedverlies geleden. Waardoor ze onrein was. En dan mag je zeker geen rabbi aanraken. En zeker niet in het openbaar.
En daarom stond ze absoluut te trillen op haar benen. Toen Jezus haar verzocht zich bekend te maken. Waarom moest zij in de openbaarheid treden? Waarom was dat nou zo nodig en belangrijk?
Moest hij, moest die Jezus haar voor paal zetten? Ik denk heel sterk dat ze dat nodig had. Ze was dat en gaat wel een beetje bijgelovig.
Natuurlijk geloof ik dat als je de Heer Jezus aanraakt kun je genezen. De macht van Jezus. Maar ze dacht door die aanraking genezen te worden. Daar had ze geloof voor. Wegrennen, niemand weet ervan.
Dat zijn macht in zekere zin beheersbaar was. We lezen het in de Bijbel wel. De kleden van Paulus. Maar Jezus zorgde dat zij zich bekend maakten.
Zodat zij kon zeggen. U gelooft door uw geloof werd u behouden. Als zij weg was gegaan, ze was genezen.
Was het klaar. Maar Jezus ging verder. Hij ging dieper. U geloof heeft u behouden. Ze beefden. En ze vertelden hem de volle waarheid in het openbaar.
En ze stond er echt voor paal. Dochter, uw geloof heeft u behouden. Ga heen in vrede. Een wereld van een verschil tussen iemand die bijgelovig is.
En lichamelijke genezing ontvangt. En iemand die een ander leven krijgt. Waarbij die genezing, ik wil niet zeggen bijzaak is. Die ook geweldig is. Maar dat ze een volgeling wordt van Jezus in eeuwigheid.
Begrijpt u dat die tijd dat ze stil stonden. En je Iris moest wachten. Niet zonde was. Als je namelijk naar Jezus toe gaat. Vraagt hij misschien wat meer van je.
Dan je oorspronkelijk wilde geven. Hij vraagt. Je denkt je geld. Je denkt dat. Je denkt dit. Maar hij kan vragen net waar je hart ligt.
Denk aan die rijke man. Die zich aan alle geboden hield. Keurig leefde. Net een man was. Maar hij geeft meer dan jij durft in te denken. Jezus en de discipelen weten niet beter.
Of sorry. Ja, Iris en de discipelen weten niet beter. Dat deze medische misser. Waarbij het meisje doodgaat. Het einde van het verhaal was. Wij weten het einde.
Wij kennen de plot. Maar leef hier nog eens even in. Wij weten dat het voor de heer Jezus totaal niet uitmaakt. Of het meisje nu koorts heeft. Of gestorven is.
Hij heeft immers de macht over de dood. Besef je dat? We weten ook dat de heer Jezus de gelegenheid benutte. Om een bijgelovige vrouw. Die lichamelijke genezing had ervaard.
Naar voren te halen. En haar leven te veranderen. Ook dat konden je Iris en de leerlingen niet zien. Ze hadden daar geen idee van. Voor je Iris en de leerlingen leek het net.
Alsof Jezus zich zonder goede reden liet ophouden. U kent dat wel. Heren waarom wacht u zo lang om mij te helpen? Ik wacht op antwoord. Maar zij beschikten niet over alle feiten.
Alle feiten. Wanneer het lijkt alsof God erg traag is. Met zijn genade. Peter zegt het ook. Alsof de heren zeg maar. Ja. Maar vergeten niet bij wijze van spreken.
En missers maakt in ons leven. Komt het maar al te vaak. Omdat wij niet over de beslissende informatie beschikken. Omdat we nog te weinig met zekerheid weten.
Ik hoor er van mensen bij wie ik thuis kom. Of dat nou in Amsterdam of hier is. En die hebben zo'n vreselijk levensverhaal. Dat je mee kunt huilen van verdriet. En dan kan ik misschien met een stukje inlevingsvang mogen.
Zeg ja ik begrijp echt niet waarom God niet doorpakt in jouw leven. Ik begrijp het niet. Ik begrijp niet waarom hij ophaalt met werken in jouw leven. Zo lijkt het. Ik weet hoe het voelt. En dan wil ik dat met een nodige fijngevoeligheid zeggen.
Maar oh het is zo gevaarlijk om er op een God stoel te zitten. Maar als ik kijk naar Gods vertraging in mijn leven. Dan besef ik dat een groot deel van mijn eigen leven.
Mijn ophef voortkomt uit mijn eigen hoogmoed. Ik beklaag me bij Jezus. Oké zeg ik. Jezus is Gods eeuwige zoon.
Hij is van eeuwigheid. Allemaal bijbels. Hij heeft de hemel en de aarde geschapen. Ik geloof het met mijn volle hart. Maar waarom zou hij beter weten hoe mijn leven moet lopen?
In onze westerse samenleving zijn we opgevoed met de gedachte. Dat vrijwel alles in het leven er is. Om voor onze eigen doeleinden te worden ingezet.
Mijn grootswaardheidswaanzin. En laat ik maar u allen erbij betrekken. Onze grootswaanzin is soms zo groot. Zo stuitend. Dat God zich van tijd tot tijd laat ophouden om onze arrogantie en eigendunk handig uit het hart te verwijderen.
Zorgt God misschien op dit moment in jou of in ons leven voor vertraging in je leven? Sta je misschien op het punt zelfs op te geven? Heren waarom niet?
Ik krijg niet datgene wat nodig is. Raak je geduld met hem op? Misschien ben je niet op de hoogte van de beslissende informatie. Het antwoord is net als bij Jairus.
Vertrouw mij. Vertrouw Jezus. Is het vreemd dat Jezus bij zijn aankomst in het huis van Jairus zegt dat het meisje slaapt?
Uit andere evangelieën blijkt wel. Je moet die altijd schrift met schrift vergelijken. Dat hij drommels goed weet dat het meisje gestorven is. Niet bijna dood. Ze is echt helemaal dood.
Zoals de heer Jezus ook helemaal dood was. En niet schijndood. Waarom dan zeggen dat ze slaapt? Het antwoord zit hem in het vervolg. En dan zien we de liefde, de echte liefde voor mensen.
Jezus gaat naast het meisje zitten. Hij pakt haar hand en zegt twee dingen. Wij kennen die woorden in het Aramees. Talita kumi.
Meisje betekent talita. Er is zelfs een school die heet Talita kumi. Geef niet helemaal weer wat het woord zegt talita. Het is een naam. Maar het is ook een koosnaam.
Een vertederende naam die je wel eens tegen je kind gebruikt. Mannen en vrouwen hebben het onderling wel eens een koosnaam. Het is een klein verkleinwoord dat de moeder voor een klein meisje gebruikte.
En daarom is de beste vertaling eigenlijk. Lieverd. Lieverd. En dan kom je, sta op. Niet wordt weer levend, maar wordt wakker.
Jezus doet precies waar je ouders op een mooie zomermorgen zouden doen. Hij gaat zitten. Pak haar hand en zeg, lieverd.
Het is tijd om op te staan. En dat doet ze. Jezus kijkt de dood in de ogen. De meest onverbiddelijke vijand van de mens.
Van de mensheid. En zijn macht is zo groot. Dat hij dit kind bij de hand neemt. En er zachtjes overeind helpt. Lieverd.
Sta op. Jezus zegt het met zijn daden. Als ik jouw hand neem. Is de dood niet meer dan slaap. Zijn woorden zijn zo krachtig.
En zijn daden. Maar dat niet alleen zij. Ze zijn ook liefdevol. Misschien herinner je jezelf. Als je aan de hand van je moeder. Nog. Toen je moeder je hand nog vasthield.
Dan had je het gevoel dat alles goed was. Je kind houdt je hand strak vast. Als ze een beetje bang is. Of zeker in het donker. En natuurlijk zijn we niet allemaal goede ouders geweest. Dat weet ik ook wel. Ook de beste ouders maken uitgeleiders.
En verkeerde keuzes. Jezus is de hoogste ouder. Hij neemt je bij de hand. En leidt je door de donkerste nacht heen.
Dat vraagt wel eens geduld. De Heer van hemel en aarde. Die de sterren dansend op hun plaats wees. Neemt je bij de hand. En Sigurd zegt.
Lieverd. Het is tijd om op te staan. Waarom zouden wij iemand willen opjagen. Die zo machtig. En zo liefdevol is.
Die ons zo teder behandelt. Waarom zou ons geduld met zo iemand opraken. Jezus houdt onze hand vast. Leidt ons door de grootste duisternis heen.
Je kunt het wel he. Je laat je kind los. Wat moet je dan? Wat moet het kind dan? Hoe is hij daartoe in staat?
En daar sluit ik mee af. Hoe is hij daartoe in staat? De apostel zegt het in zijn brief aan de kerk in Carinthe. Want hoewel hij gekruisigd is door zwakheid.
Leeft hij toch door de kracht van God. Ook wij zijn immers zwak in hem. Maar zullen ten opzichte van u leven het hem. Door de kracht van God.
Christus is in zwakheid gekruisigd. Zodat wij sterk zijn. Zijn zwakheid maakt ons sterk. Niets is zo angstenjagend voor een kleinkind.
Als wanneer het in het donker. Of tussen heel veel mensen. De hand van zijn vader of moeder kwijtraakt. Herinnert u het zich nog? Je bent kwijt. Maar dat is niets.
In vergelijking met het verlies van Jezus. Aan het kruis. Raakte hij de hand van zijn vader kwijt. Hij ging het graf in.
Zodat wij eruit opgewekt werden. De vader liet zijn hand los. Zodat wij mogen weten dat hij onze hand nooit loslaat.
Hij zal ons nooit, nooit verlaten. Ik begon met het boek. Of common prayer van Thomas Granger.
Het complete gebed sluit als volgt. Geef dat wij het voorbeeld van zijn geduld mogen navolgen. En deelgenoot van zijn opstanding mogen zijn. Jezus wist dat de enige weg naar de kroon de weg van het kruis was.
Dat de vader zijn hand losliet. De enige weg naar opstanding was de weg van de dood. Zijn genezing van deze zieke vrouw.
Was het dus opnieuw een voorafschaduwing van zijn kruis. Het verloor kracht. Hij verloor kracht. Zodat zij kracht zou krijgen.
Aan het kruis verloor hij zijn leven. Zodat wij eeuwig zouden leven. De enige weg. Waarlangs Jezus deze kracht en dit leven aan ons kon geven.
Voerde door zwakheid en dood. Er is geen andere weg. Probeer jij Jezus op te jagen? Ben je het wachten zat?
Zijn wij het wachten zat? Laat je door hem bij de hand nemen. Laat hem doen wat hij wil. Hij heeft je volkomen lief.
Lieverd. Sta op. Hij weet wat hij doet. Het is bijna tijd om op te staan. Laten wij ons voegen naar zijn geduld.
Zodat wij ook zullen delen in zijn opstanding. En mogen bidden voor zijn wedekomst. Mogen bidden voor de situatie in deze wereld. In ons gezin.
In onze kleine. In onze grote nood. Amen.ering. wouldn't je niet zonder graag? Dan heb je een gigant versieerold.
Moons hours vernieuzen. slow... Laat je zeer teken. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons hours vernieuzen. Moons langs vernieuzen.
Moons welker directs vernieuzen. Moons roomte je een bisnoop met 12 uur onbelezen. More virnaar die muster wezen. Moons trest vernieuzen.