Gods bescherming in gevaren

Date
Jan. 23, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal, mensen hier in de zaal, mensen thuis. Het is een voorrecht om hier weer te mogen zijn.! Na deze prachtige liederen mogen we het woord van de Heere gaan openen en we gaan lezen uit Psalm 91.

Psalm 91 Daar lezen we Wie in de schouwplaats van de Allerhoogste is gezeten zal overnachten in de schaduw van de Almachtige.

Ik zeg tegen de Heere mijn toevlucht en mijn burcht, mijn God op wie ik vertrouw. Want hij zal u redden van de strik van de vogelvanger, van de zeer verderfelijke pest.

Hij zal u beschutten met zijn vlerken, onder zijn vleugels zult u de toevlucht nemen. Zijn trouw is een schild en een panzer. U zult niet vrezen voor het beangstigende van de nacht, voor de pijl die overdag aankomt vliegen, voor de pest die in het donker rondgaat, voor het verderf dat midden op de dag verwoest.

Al zullen er duizend vallen aan uw zijde en tienduizend aan uw rechterhand, bij u zal het onheil niet komen. Slechts met uw ogen zult u het aanschouwen, u zult de vergelding aan de goddelozen zien.

Want u, Heere, bent mijn toevlucht. De Allerhoogste hebt u tot uw woning gemaakt. Geen onheil zal u overkomen, geen plaag zal uw tent naderen.

Want hij zal voor u zijn engelen bevel geven dat ze u bewaren op al uw wegen. Ze zullen u op de handen dragen, zodat u uw voet aan geen steen stoot.

Op de felle leeuw en de adder zult u trappen, u zult de jonge leeuw en de slang vertrappen. Omdat hij liefde voor mij heeft opgevat, zegt God zal ik hem bevrijden.

Ik zal hem in een veilige vesting zetten, want hij kent mijn naam. Hij zal mij aanroepen en ik zal hem verhoren, in de benauwdheid zal ik bij hem zijn. Ik zal hem eruit helpen en hem verheerlijken.

En ik zal hem met lengte van dagen verzadigen. Ik zal hem mijn heil doen zien. Tot zover de lezing van deze psalm.

Deze psalm waar in mijn vertaling boven staat, is de herziende statenvertaling. Gods bescherming in gevaren. Gods bescherming in gevaren.

In de coronatijd krijgen we het advies om zoveel mogelijk thuis te blijven. Om niet naar drukke plaatsen te gaan.

Om te schuilen als het ware in ons eigen huis. Psalm 91 geeft ons een dringende advies.

Schuil bij de heren. Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten zal overnachten in de schaduw van de Almachtige. Zegt het eerste vers. En in tijden van nood, in tijden van angst, wil de heren ons troosten met deze woorden.

En veel van zijn kinderen zijn in de loop van de eeuwen al getroost door deze psalm. En daarom wil ik graag deze psalm ook vanmorgen aan jullie doorgeven.

Tot troost, tot bemoediging in onzekere tijden. En God belooft ons niet dat ons die indruk krijgt, in misschien als je hem leest, maar niet dat gevaar, lijden, angst, pijn, ziekte weg zal blijven uit ons leven.

Maar wel dat hij erbij zal zijn, dat hij mee zal gaan, dat hij wil zorgen. Om deze psalm goed te kunnen begrijpen, zijn drie dingen belangrijk.

Het eerste is dat het in deze psalm, in psalm 91, gaat over Gods kinderen. En dat wordt heel duidelijk als je vers 14 erbij neemt.

Vers 14, daar staat, omdat hij, dat gaat over de dichter van de psalm, omdat hij liefde voor mij heeft opgevat. Diepe woorden, omdat hij liefde voor mij heeft opgevat.

Tot hen wordt deze psalm gesproken. Het tweede, wat belangrijk is, dat we beseffen dat de Heere, wat in vers 1 staat, de Allerhoogste is en de Almachtige.

Hij heeft alle macht in hemel en op aarde. Voor hem is niets te wonderlijk. En het derde, wat belangrijk is, om deze psalm goed te begrijpen, is wat er ook in het eerste vers staat, in de eerste zin, wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten.

Wie, je zou kunnen zeggen, daar woont. Wie daar verblijft. Voor wie het normaal is om te schuilen, om te verblijven bij de Allerhoogste, bij de Heere zelf.

De Engelse vertaling gebruikt het woord dwell. Dat is dat je daar wel woont, dat je daar leeft, dat dat je thuis als het ware is. Niet even schuilen in tijden van gevaar, maar dat je daar woont, dat je daar bent.

Bij hem, wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten. Het is niet bekend wie deze psalm geschreven, gedicht heeft.

Het zou David kunnen zijn. Het zou Mozes kunnen zijn, wordt ook verondersteld. Het zou Hiskia kunnen zijn, dat hij het geschreven heeft, nadat hij ziek was, totdat hij bijna stierf.

Maar dat maakt niet uit. Het is een psalm hier in de psalmboek. Een psalm vol van troost, een psalm vol van bemoediging. Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, vernacht in de schaduw van de Almachtige.

Bij hem zijn we veilig. Bij hem zijn we geborgen. In leven en in sterven. Als de storm over ons leven heen gaat.

En er zitten hier vast mensen, of te kijken mensen die dat kennen uit hun eigen leven. Dat de stormen soms over je leven heen gaan, dat ze woeden. Dan mogen we schuilen over nachten in de schaduw van de Almachtige.

Bij hem zijn we veilig. Ik zeg tegen de heren, vers 2, mijn toevlucht en mijn burcht. Op hem kun je aan.

Mijn toevlucht en mijn burcht, mijn God op wie ik vertrouw. Dat is ook zo'n kernwoord in deze psalm. Vertrouwen op de heren. In alle omstandigheden, in alle situaties van je leven.

En misschien juist wel in tijden van nood. Juist in tijden van crisis. En in allerlei woorden, bewoordingen, geeft de dichter aan wat dat allemaal voor bedreigingen kunnen zijn.

In vers 3 klinkt het, hij zal u redden van de strik van de vogelvanger. Van de zeer verderfelijke pest. En toen ik deze woorden las van de zeer verderfelijke pest.

Toen moest ik ook denken aan de coronabesmettingen. De dreiging van de corona. Dat we ook in deze tijd, in deze onzekere tijd, onze toevlucht bij de heren mogen zoeken.

En ik denk, ik weet zeker dat in deze tijd, dat velen, ook velen die besmet geraakt zijn met het coronavirus. Dat die deze psalm, de woorden van deze psalm gebruikt hebben, uitgesproken hebben, uitgeroepen hebben.

Tot de heren. En op hem kunnen we aan. Hij wil ons beschermen. Hij wil ons beschutten, staat er. Met zijn vlerken onder zijn vleugels, zult u een toevlucht nemen.

Misschien heb je wel eens zo'n beeld gezien. Misschien heb je het wel eens in de echt gezien. Een moederkip met een hele stoel kuikentjes. Als er gevaar is dat die kuikentjes wegschuilen onder moederkip.

En wil er iets met de kuikentjes gebeuren, dan moet de vijand eerst voorbij die kip, voorbij die moederkip zien te komen. Die kuikentjes, die zijn veilig.

En zo mogen wij als het ware schuilen onder de vleugels van de Heer Jezus. Van hem, die zijn leven gegeven heeft aan het kruis van Gogota. Als mensen bij ons willen komen, moeten ze eerst voorbij hem.

Veilig en geborgen bij hem. Zijn trouw is schild en panser.

En achter een schild in een panser. Ja, dat spreekt ook van veiligheid. Veiligheid bij hem. En dan in vers 5, u zult niet vrezen voor het beangstigende van de nacht.

Oh, wat kan er in de nacht soms op je afkomen? Wat voor gedachten dat dat je bespringt. Dat dat je angst al jacht.

U zult niet vrezen voor het beangstigen van de nacht. U zult ook niet vrezen voor de puil die overdag aankomt vliegen. Denk eens aan de speer die koning Saul ooit naar David wierp.

De Heer beschermde hem. En zo kunnen er ook zoveel speren als het ware overdag op ons afkomen. Misschien is er wel iemand die kijkt of die hier is.

Die door alles wat er de afgelopen twee jaar gebeurd is. Als het ware een speer op zich af zien komen. Dat je je vraagt, red ik het wel? Hou ik mijn bedrijf?

Hou ik mijn hoofd boven water? Het is als een speer die naar je toe komt. Zo bedreigend. Maar het kan ook zijn dat er woorden op je afgevuurd worden.

In de vorm van een speer. Heftige woorden. Dat je wordt beschuldigd. Dat mensen het gevoel hebben. Ze accepteren me niet. Ze haten me. Ze pesten me.

Zoveel speren kunnen er op je afkomen. Nare opmerkingen. En dat kan zelfs in de kerk aan dat gebeuren. Jazeker. Ik heb het wel gehoord van mensen. Die zeggen.

Ik hou het niet meer vol. Ik word niet geaccepteerd hier. De strik van de vogelvanger wordt genoemd. Ik hoorde een keer iemand zeggen.

Die zegt. Ik ben helemaal in de ban van de verslaving terecht gekomen. Het is voor mij als een strik. Ik zit er vast in. Strik van de vogelvanger. En hier zegt de Heer.

Zegt deze dichter. Hij zal u redden van de strik van de vogelvanger. Van de zeer verderfelijke pest. Hij zal u beschutten met zijn vlerken. Onder zijn vleugel zult u een toevlucht nemen.

Zijn trouw is schild. En panser. Wat een woorden. Wat een woorden van troost. In tijden van pijn. In tijden van verdriet. In tijden van angst.

En de dichter. Die weet het. Uit ervaring. Al zullen er duizend vallen aan uw zijde. En tienduizend aan uw rechterhand.

Bij u zal het onheil niet komen. Slechts met uw ogen zult u het aanschouwen. U zult de vergelding aan de goddeloze zien. En ik denk dat je hier ook moet denken aan het volk Israël. Het volk Israël wat bedreigd werd door vijanden.

Soms. Ik heb vorige week in de gemeente gesproken over twee kronieken. Hoogstuk 20. Jozefat. Dat vijanden in het land binnentrekken. En dat Jozefat. Wat doet Jozefat dan?

Die gaat niet als eerste het leger mobiliseren. Om zich te gaan verdedigen. Het eerste wat hij doet is dat hij hulp zoekt bij de Heer. En hem vraagt.

Wat moet ik doen Heer God? Ontverm u zich over ons. Misschien ken je wel dat wonderlijke hoofdstuk. Dat de Heer dan zegt. Ik zal voor jullie strijden.

Ik zal voor jullie zorgen. En hier klinken die woorden ook. Ik zal voor jullie zorgen. Ik zal voor je zorgen. Je zult het met je ogen aanschouwen.

En je zult de vergelding aan de goddeloze zien. Deze dichter. Je proeft in deze psalm dat die dichter kent waarover hij spreekt. Hij weet wat het is om in moeilijke situaties te zitten.

De situaties waarin hij de dood voor ogen heeft. Denk maar even dat het misschien is Kia geweest is. Die zo ziek was. Dat hij dacht dit wordt het einde van mijn leven.

Hij keerde als een duif. Hij riep tot de Heer. Hij zocht zijn hulp. Hij zocht zijn beschutting bij de Heer. En de Heer hoorde.

De Heer gaf hem nog vijftien jaar. Hij moest ook denken aan psalm 121. Psalm 121. Als hier staat in vers 5.

U hoeft niet te vrezen voor het beangstigen van de nacht. Voor de puil die overdag aankomt vliegen. Psalm 121. Daar klinkt het te bewaarder. Van Israël zal niet sluimeren.

Nog slapen. Gods speciale aandacht gaat uit. Naar zijn kinderen. Staat in chronieken ook. Twee chronieken 6.

Of 16. Staat dat de ogen van de Heer. De ganse aarde doorlopen. Om krachtig bij te staan. Hen van wie het hard volkomen tot hem uitgaat.

De Heer slaapt niet. De Heer slaamt niet. Altijd is hij wakker. Altijd ziet hij ons. Kent hij ons. En dan kun je je afvragen.

Als je zo deze woorden leest. Klopt dat eigenlijk wel? Klopt dat eigenlijk wel? Als je misschien kijkt in je eigen leven.

Wat er gebeurd is. Pijn. Verdriet. Lijden. Rauw. Een geliefde misschien. Die van je is heen gegaan. Tegenslagen. Teleurstellingen.

Ook Gods kinderen. Worden soms. Moeten soms moeilijke dingen meemaken. En je denkt misschien. Dat is toch niet waar.

Het kan toch niet waar zijn. Wat hier staat. Hoe is dat toch mogelijk? Zulke gedachten kunnen in je opkomen. Kunnen twijfel in je teweeg brengen.

Dat je denkt. Klopt het eigenlijk wel wat hier staat? En toch. En toch. En ik hoop er zo dadelijk nog eens meer over te zeggen. Maar toch.

Dwars door onze tranen heen. Lieve mensen. Mogen we ons vertrouwen. Op de Heere stellen. Hij is dezelfde. Toen. In de tijd dat de dichter deze psalm dichtte.

En ook vandaag. En zeker. Deze psalm. Deze psalm zegt niet. Dat gelovigen geen nare dingen zal overkomen.

Hebben het gehoord. Dan is er rouw gekomen. En je kent het. Misschien uit je eigen leven. Ik ken dat ook uit mijn eigen leven. Maar als je verder leest. In psalm 91. Dan staat er ook in vers 15.

In de benauwdheid zal ik bij hem zijn. Jazeker. Het kan zeer benauwd worden in ons leven. Het kan benauwd zijn. Het kan pijn doen. Maar de Heere zegt. In de menauwdheid.

In de pijn. Zal ik bij je zijn. Vertrouw. Op mij. In vers 9 gaat het verder. Vers 9. Want u Heere bent mijn toevlucht.

De allerhoogste hebt u tot uw woning gemaakt. Zeg het de dichter maar na. Spreek het de dichter maar na. Hou je vinger er maar bij Heere.

U bent mijn toevlucht. Ik weet niet meer hoe het verder moet. U bent mijn toevlucht. Ik wil. Ik wil bij u schuilen. Ik wil. Ik wil bij u blijven. Tot wie zouden we.

Peter zegt. Tot wie zouden we anders heen gaan. U hebt de woorden van eeuwig leven. Vertrouw. Op hem. Geen onheil zal u overkomen.

Geen plaag. Zal uw tent naderen. Want hij zal voor u zijn engelen bevel geven dat ze u bewaren. Op al uw wegen.

Op al uw wegen. Ze zullen u op handen dragen. Zodat u uw voet aan geen steen stoot. Op de felle leeuw in de ader zult u trappen. U zult de jonge leeuw in de slang vertrappen.

Er wordt gesproken onder andere over engelen. Hij zal voor u zijn engelen bevel geven dat ze u bewaren op al uw wegen. Ja dat geloof ik.

Dat God ook vandaag nog engelen stuurt. Dat God vandaag engelen gebruikt om voor zijn kinderen te zorgen hier op aarde.

In die zin zou je kunnen zeggen Gods engelen. Dat is Gods speciale beveiligingsteam voor gelovigen.

We hebben dat ooit een keer meegemaakt. We waren in Londen. Een van onze dochters was toen een jaar of drie. En dan kwamen we uit de metro. En die metro stopt maar heel even.

En wij waren net uitgestapt. Onze dochters stonden nog in de trein. En de trein ging verder. Nou ik kan je voorstellen. Dan schrik je wel als ouders.

En wat er toen gebeurde. Er was direct iemand die naar mijn dochter toe kwam. En die heeft, want zoals een jaar of drie, vier, die heeft daar je aan gezegd. Rustig maar. Ik zal voor je zorgen.

Ik breng je weer terug bij je ouders. Ze zijn gelukkig rustig gebleven, maar wij wisten het niet. En een half uur later, toen kwamen ze weer.

En op het moment dat ze bij ons was, was die persoon weg. En voor onze gedachte is dat een engel geweest. Dat God een engel gestuurd heeft. Om haar weer terug te brengen. Vorige week, ik vertelde het al.

Ik was in de gemeente waar ik sprak over twee kronieken twintig. En na afloop kwam er een oude broeder naar me toe. Hij vertelde, hij was drieëntachtig.

En hij zei ook, hij zegt, ik heb corona gehad. Een paar maanden geleden. En ik heb me vastgegrepen en vastgehouden op Psalm 91.

Hij zegt, dat wil niet zeggen dat je dan de garantie hebt dat je het overleeft. Maar de Heer heeft de gebeden gehoord, heeft me wonderlijk opgericht. Maar hij vertelde ook iets anders. En ik zeg het in verband met de engelen die hier genoemd worden.

Hij zei, ik heb vijftien jaar op zaterdagavond, s'nachts, en dat was al vaak zondagmorgen. Bij de cafés in zijn dorp, daar ging hij naartoe. Om het evangelie te brengen aan de jonge lui die daar heel de avond waren.

Hij zegt, en er was zo'n groepje jonge lui. Op een gegeven moment waren ze me kennelijk zat. Die kwamen naar me toe, heel bedreigend. We zullen je eens te pakken nemen. En we zijn je zat. Hij zag, ik dacht, hoe moet dat aflopen?

Hij zegt, opeens stond er iemand naast me. En die zei tegen die jonge lui. Jullie raken deze man niet aan. Deze man is een dienstknecht van God. En dat maakt hij zoveel indruk.

Op die groep jongens. Dat ze wegging. Die man die ik sprak. Hij zegt, ik keek om.

Maar er was niemand. Hij zegt, ik geloof met honderd procent. Dat dat een engel was door God gestuurd. Om mij te redden. Om mij te beschermen.

En gebeurt dat altijd? Nee. En waarom soms wel en soms niet? Wij weten niet altijd overal de antwoord op. Johannes de Doper.

Toen hij dertig jaar was, ging zijn hoofd eraf. Jacobus. We lezen het in Handelingen 12. Afgelopen week kwam de ranglijst Christenvervolging weer uit van Opendoors.

En je huivert als je dat leest. Dat broeders en zusters door moeten maken. Jacobus, Handelingen 12, zegt. Werd onthoofd.

Werd gedood. Petrus zat in de gevangenis. De gemeente bad voor Petrus. Heer God beschermen. Van 91.

De heren stuurden een engel om hem uit die gevangenis te halen. En redden hem. Ik wijs op een paar punten.

Als we deze psalm lezen. Een paar punten. Dat we deze psalm ook verkeerd zouden kunnen gebruiken. Als je deze vragen stelt.

Kan dat allemaal wel? Klopt dat wel? Punt 1 is. Ga God niet uittesten. Ga God niet uitproberen.

Door te denken dat je onkwetsbaar bent. Dat je denkt. God zal mij toch wel helpen. Wat ik ook doe. Weet je. Deze psalm. die gebruikte Satan.

Om de heer Jezus te verleiden. Als de heer Jezus in de woestijn is. En we kunnen erover lezen in Matthäus hoogstuk 4. Dan lees je.

Dat de Satan. De duivel. Tegen de heer Jezus. Zegt. Toen nam de duivel hem mee. Naar de heilige stad. En zette hem. Op het hoogste gedeelte van de tempel.

En dan haalt hij psalm 91. En hij zei. Als u de zoon van God bent. Werp uzelf dan naar beneden. Want er staat geschreven. Dat hij zijn engelen voor u bevel zal geven. Dat zij u op handen zullen dragen.

Zodat u uw voet misschien niet aan een steen stoot. Psalm 91. Ja. De Satan kent. De Bijbel. En zal ons wellicht ook. Proberen.

Te verleiden van de heer Jezus. Af te trekken met Bijbel woorden. Maar wat zegt de heer Jezus dan. En dat is het antwoord. Daar komt het op aan. En daarom hadden we het ervoor de dienst nog even over.

Met de broeders toen we de dienst aan de heren opdroegen. Het is zo belangrijk dat we de Bijbel kennen. Lieve mensen. O zorg ervoor dat je de Bijbel kent. De heer Jezus zegt dan.

Er staat eveneens geschreven. U zult de heren uw God niet verzoeken. Als je de heren verzoekt. Ja dan kun je niet verwachten.

Dat gaat ook niet samen. Met het verblijven in het huis van de heren. Zoals er in het eerste vers staat. Van psalm 91.

En dat zal iemand. Voor wie vers 14 geldt. Omdat hij liefde voor mij heeft opgevat. Als je de heren Jezus lief hebt met heel je hart.

Als je woont in het huis van God. Dan zul je dat niet doen. Maar deze psalm zal 91. Is er vooral voor hen geschreven. Die leven met de heren.

Die wandelen met de heren. Die hem kennen. Die bij hem wonen. Die hem lief hebben. Omdat hij hen eerst heeft lief gehad. Omdat hij weer Jezus hieruit het kruis zijn leven gegeven heeft.

Aan het kruis van God. Een tweede punt. Waardoor we soms vast kunnen lopen met psalm 91.

Is. Dat we Gods beloften niet moeten beperken. Uitsluiten tot dit leven. Maar dat Gods beloften ook doorlopen.

Naar het eeuwige leven. Het leven na dit leven. Als hier staat. In vers 16. Ik zal hem met lengte van dagen verzadigen.

Dan mag je daar ook iets van inzien. Van als het einde gekomen is. Van het leven van Gods kind. Dan is het betekent dat niet dat het leven voorbij is.

Maar dat gaat door in de eeuwigheid. Onze geliefden. Wat misschien nog zoveel pijn kan doen in ons leven. Die gestorven zijn.

Misschien wel door corona. Of wat dan ook. Die leven door in de eeuwigheid. En daar moeten we rekening mee houden. Psalm 91.

Zegt niet dat christenen nooit ziek worden. Dat ze niet zullen sterven. God kan je beschermen. Tegen het coronavirus. Jazeker. Jazeker. Ik ontmoet een vrouw een poosje geleden.

Die zegt. God heeft me bemoedigd. Met Psalm 91. Dat hij voor me zal zorgen. Dat hij me zal beschermen. Maar God kan je ook redden.

Dwars daardoor heen. Als het je einde van je leven betekent. Een kind van God. Die sterft. Gaat naar hem.

Mogen binnengaan. In het hemelse heiligdom. En daar zal hij hem met lengte van dagen verzadigen. Voor eeuwig. Zullen mogen ze al bij hem zijn.

Ik ken het uit mijn eigen leven. Misschien heb ik het wel eens verteld. Mijn vader. Het is al heel lang geleden.

Hij was net 50. In 1985. Van het een op het andere moment. Met een auto ongeluk om het leven gekomen. En ik kan jullie wel zeggen.

Ik heb geworsteld met deze psalm. Toen. Als hier staat. Die woorden. Die woorden die hier staan.

Vers 11. Hij zal voor u zijn engelen bevel geven. Dat ze u bewaren op alle wegen. Heer. Waarom hebt u dan mijn vader niet bewaard? Zij zullen u op handen dragen. Dat u uw voet aan zijn steen stoot.

En de Heer heeft daar toch helderheid. Licht in gegeven. Vrede ook. Hij heeft ervoor gezorgd.

Als het ware. Daar. Dat die engelen daar waren. Toen dat gebeurde. Ze zullen. U. Er staat hier. Op handen dragen. En geloof. Altijd.

Het is nog vlakbij waar ik woon. Als ik dan met de auto langskom. Dan denk ik. Hier zijn de engelen geweest. Ze hebben hem op hun handen gedragen. Het hemelse heiligdom bidden. En onderweg op die reis.

Ze heeft hij zijn voet aan geen steen gestoot. En hij mag daar zijn. Voor eeuwig. Bij hem. Hij is ons voorgegaan. Filippense 1.

Vers 21. Zegt het. Leven is mij Christus. Het sterven is gewin. Zo Paulus. En we vinden het moeilijk.

Denk allemaal. Om dat na te zeggen. Het leven is mij Christus. Het sterven gewin. Zendeling. Henry Martin. Hij werd maar 31.

Hij stierf aan de pest. Hij was zendeling. Aan het begin van de 19e eeuw. Hij leefde. In India. India. In Persië. En hij was bezig.

Met de vertaling van. Het Persische Nieuwe Testament. Het was een tijd. Dat de pest. Daar rondwaarde. En negen maanden. Voor zijn dood.

Schreef hij. Het lijkt erop. Dat het huidige jaar. Gevaarlijker zal zijn. Dan ik ooit heb gezien. Maar als ik leef. Om het Persische Nieuwe Testament. Te voltooien. Zal mijn leven.

Daarna. Van minder belang. Zijn. Dat wilde hij nog afkrijgen. Voor de Heer. Of ik blijf leven. Schreef hij. Hij heeft het geschreven. Die woorden zijn bewaard gebleven. Of ik blijf leven.

Of ik zal sterven. Als Christus maar wordt groot gemaakt door mijn leven. En zei hij erachteraan. Zolang ik nog werk voor de Heer te doen heb.

Zal ik niet sterven. Johannes 10 vers 28 zegt. Ik geef hun eeuwig leven. En ze zullen beslist niet verloren gaan.

In eeuwigheid. En niemand zal ze uit mijn hand rukken. Ik geef hun eeuwig leven. Hoe lang we ook hier op aarde zijn. En dan die laatste woorden.

Ik vind dat zijn toch bijzondere woorden. De laatste drie woorden. Drie versen van Psalm 91. In de versen daarvoor. Van 1 tot 13. Is de dichter aan het woord. Maar vers 11.

Vers 14 bedoel ik. 14 tot 16. Dan spreekt de Heer. Omdat hij. Dat gaat er over de dichter. En ik geloof dat we het door zijn mogen trekken naar onszelf.

Als we de Heer mogen kennen en lief hebben. Omdat hij liefde van mij heeft opgevat. Zegt God zal ik hem bevrijden. Ik zal hem in een veilige vesting zetten. Want hij kent mijn naam.

Hij zal mij aanroepen. En ik zal hem verhoren. In de benauwdheid. Jazeker. Het kan ontzettend benauwd zijn. In het leven van Gods kind. En al onze vervolgde broeders en zusters weten het.

In de benauwdheid zal ik bij hem zijn. Ik zal er hem uithelpen. En hem verheerlijken. Ik zal hem met lengte van dagen verzadigen.

Ik zal hem mijn huil doen zien. En dat zijn zulke diepe woorden. Omdat hij liefde van mij heeft opgevat.

Dat heeft zoiets te betekenis. Hij heeft zich met liefde aan mij gehecht. Aan de Heer. Het is goed om bij jezelf dat na te gaan. Is dat bij mij ook zo.

Mag ik ook zo de Heer kennen. En er hoef je geen zeventig voor te zijn. Dat kan ook als je twaalf bent. Dat je de Heer zo lief hebt. Dat je niet meer zonder hem kan. Omdat hij liefde van mij heeft opgevat.

Wie hem aanroept in de nood. Vindt zijn gunst oneindig groot. En mag zich werpen in handen van de Heer. Heer. Ik weet het niet meer. Heer. Eendig wat ik kan doen.

Is naar u toegaan. Mijn leven aan u geven. Rampen. Tegenslagen. Pijn. Verdriet. Het kan allemaal in ons leven. Het kan in het leven van Gods kinderen.

En denk eens aan de Heer Jezus zelf. Toen hij daar was in de hof van Gethsemane. Oh hoe bitter bedroefd. En hoe beangst was hij. Mijn ziel is zeer benauwd.

Zei de Heer Jezus. Tot aan de dood aan toe. En zijn zweet werd als druppels bloed. En hij ging die weg. Naar het kruis.

Mijn God. Mijn God. Waarom hebt u mij verlaten. Hij gaf zijn leven. Het is volbracht. Hij weet wat het is. Om benauwd te zijn. Om pijn te lijden.

Om bitter pijn te lijden. En hij wil uitredding schenken. Omdat hij die weg volbracht heeft. Hij wil vrede en rust geven.

Hij wil ons zijn heil doen zien. In dit leven. En zeker in het leven na dit leven. Ik zal hem vers 16 met lengte van dagen verzadigen.

Ik zal hem mijn heil doen zien. Als ons leven op aarde voorbij is. Op hoge leeftijd. Of al heel jong. Ja dat gebeurt ook heel jong.

Dan vangt het eeuwige leven aan. Op zalm 91. Deze hoge tonen. Als je op zalm 90 leest.

Of op zalm 92. Dan klinken daar weer heel andere tonen. Soms vanuit de nood tot God. Ook zalm dichters.

Die spreken over hun pijn. Hun verdriet. Dat ze niet meer weten hoe het verder moet. Het is ook goed om dat te beseffen.

Ik kwam nog tegen. En dat raakte mij ook. Charles Haddon Spurgeon. Prins de Predicus wordt hij wel eens genoemd. Hij leefde in een tijd.

Dat de cholera rondwaarde. In Engeland. In Londen. Er waren geen vaccins.

Vaccins. Ze wisten nog niet dat dat via besmet water ging. Vaak. En haar leidde in 1854. Ze is al bijna 200 jaar terug.

170 jaar terug. Een kerk. Een gemeente in Londen. Ten midden van die grote cholera. Uitbrak. Waar duizenden.

Tienduizenden. Honderdduizenden mensen door om het leven kwamen. En hij schrijft. Mijn vrienden leken één voor één te vallen. En ik voelde of verbeeldde me dat ik misselijk werd zoals de mensen om mij.

Te veel werk en verdriet zouden me neerslachtig hebben gemaakt. Ik voelde mijn last zwaarder dan ik kon dragen. Hij moest begrafenissen leiden van mensen uit de gemeente die overleden waren.

Hij schrijft. Ik kwam treurig terug van een begrafenis. En toen leidde God het zo dat mijn nieuwsgierigheid me ertoe bracht een krant, een tekst te lezen die in de etalazielag van een schoenmaker.

En hij zegt ik las in goed vet gedrukt handschrift deze woorden. Woorden uit Psalm 91. Hij zegt er was onmiddellijk effect in mijn hart.

God sprak deze woorden tot mij. Hij zegt geloof eigende zich deze passage toe als er eigen om. Ik voelde me veilig bij hem.

Hij schrijft verder. Ik ging door met mijn bezoeken aan stervenden in een kalme en vredige geest. Ik voelde geen angst voor het kwaad en ik heb geen schade geleden.

De voorzienigheid van God die de handelaren toe bracht die verse voor zijn raam te plaatsen, erken ik dankbaar. En ter herinnering aan zijn wonderbaarlijke kracht aanbid ik de Heere mijn God.

Spurgeon wist waar hij moest zijn. En de Heere zorgde voor hem. En als de Heere onze schuilplaats is, als de Heere jouw schuilplaats is, dan kan niets je scheiden van hem in dit leven niet en na dit leven ook niet.

Daarom, tot slot, twee versen uit de Romeinen hoofdstuk 8. Romeinen hoofdstuk 8. In Romeinen hoofdstuk 8, daar jubelt Paulus het uit.

En Paulus die wist ook wat het was om te moeten lijden. Die wist wat het was om de dood voor ogen te zien. Paulus, die jubelt het uit.

In Romeinen 8, 37. Maar in dit alles, ik kan het beter misschien 36 lezen, zoals ze schreven staat. Want omwille van u worden we de hele dag gedood.

We worden beschouwd als slachtschapen. Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door hem die ons heeft liefgehaald. Maar ik ben ervan overtuigd dat nog dood, nog leven, nog engelen, nog overheden, nog krachten, nog tegenwoordiger, nog toekomstige dingen, nog hoogte, nog diepte, nog enig ander schepsel, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God.

In Christus Jezus, onze Heer. Hem komt toe, alle lof, alle eer, alle aanbidding. Tot in hevigheid, geprezen zij zijn grote naam.

Halleluja. Amen.