Zeven zekerheden voor de onzekere Christen

Spreker

L. Janse

Date
Jan. 16, 2022
Time
10:00

Transcription

Auto-generated - may contain small errors. Always verify with the audio version.

Goedemorgen allemaal hier, maar zeker ook thuis. Fijn dat u verbonden bent op deze manier en dat we samen de dienst kunnen beleven, God kunnen eren, lief en leed kunnen delen en ook samen naar het woord van God kunnen luisteren.

Vanmorgen wil ik met u een gedeelte lezen uit het Bijbelboek Hebreën, Hebreën hoofdstuk 12. Hebreën hoofdstuk 12, dat is goed om mee te lezen, want ik wil me vanmorgen richten op een aantal prachtige waarheden uit Hebreën 12 vers 1 tot 13.

Het thema voor vanmorgen is 7 zekerheden voor de onzekere christen. 7 zekerheden voor de onzekere christen.

Misschien denk je daarbij aan de supermarkt Jumbo, die heeft ook 7 zekerheden. Gisteren zag ik ze nog zwart op wit, nou het is eigenlijk zwart op geel staan.

En toen dacht ik, hé, dat is precies wat ik eigenlijk in dit Bijbelgedeelte gevonden heb. 7 dingen, toen dacht ik, laat ik het 7 zekerheden noemen voor de onzekere christen.

Hebreën 12 vers 1 tot en met 13 gaan we daaruit lezen en ik haal daar straks dan 7 lessen voor ons leven. Wel nu dan, laten ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde die ons zo gemakkelijk verstrikt.

En laten wij met volharding de wetloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de leidsman en volleinder van het geloof.

Hij heeft om de vreugde die hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.

Want let toch scherp op hem, die zo'n tegenspraak van de zondaars tegen zich heeft verdragen, opdat u niet verzwakt en bezwijkt in uw zielen.

U hebt nog niet tot bloedens toe weerstand geboden in uw strijd tegen de zonde. U bent de vermaning vergeten, waarmee u als kinderen wordt aangesproken.

Mijn zoon acht de bestraffing van de Heere niet gering en bezwijk niet als u door hem terechtgewezen wordt. Want de Heere bestraft wie hij lief heeft en hij geestelt iedere zoon die hij aanneemt.

Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen, want wel kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt. Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastarden en geen kinderen.

En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders. En wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de vader van de geesten en leven?

Want zij hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goed dacht bestraft. Maar hij doet dat tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan zijn heiligheid. En elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn, maar tot droefheid.

Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid. Hef daarom de slappe handen op en strek de knikkende knieën.

En maak rechte sporen voor uw voeten, opdat wat kreupel is niet wordt ontwricht, maar veel eer genezen wordt.

Tot zover. Lezen wij dit gedeelte, lieve broeders en zusters, oppervlakkig en vluchtig, dan gaan aan ons diepe waarheden voorbij.

Het is een diep gedeelte waarin de Hebraïenschrijver mensen met knikkende knieën en kreupelen ledenmaten oproept om hun lichaam, hun geestelijk lichaam, niet te laten ontwrichten, maar genezen te worden.

Ik heb dat genoemd in mijn titel de onzekere christen, de christen in beproeving, de christen in tegenslag. De Hebraïenschrijver zegt, ik heb voor jullie, dat maak ik er een beetje van, maar ik doe dat op basis van de tekst, zeven zekerheden voor een christen in onzekere tijden.

En ik wil voordat ik naar die zeven zekerheden ga, een aantal inleidende dingen zeggen. Als eerste dit, als ik één moment, lieve broeders en zusters, had uit mogen kiezen, dat ik deel had mogen uitmaken van het Joodse volk, dan denk ik dat ik absoluut gekozen had voor het gedeelte net na de bevrijding uit Egypte.

Je hebt daar jarenlang gewoond, jij en je voorgeslacht, en je hebt gezucht onder allerlei plagen die de Egyptenaren hadden, en jij daar in het land Goze, jij bent beschermd door de hand van God, de plagen waren daar niet, en op een nacht word je samen met die miljoenen volksgenoten in één nacht uit Egypte geleid richting de woestijn naar het beloofde land.

Miljoenen mensen tegelijk onder de wolk een vuurkolom, en dan sta je daar voor de Rode Zee. Een spannend moment. Je wist zo duidelijk, God is met me.

God is met ons volk, en Hij is degene die met de machtige hand ons uitleidt. Nou, als je dat vertaalt naar je eigen leven, als je tot geloof komt en je leert tegen Jezus kennen, dat je ervan overtuigd bent, God is met me.

Zijn heilrijke rechterhand, Jezaja 41 vers 10, is de hand die op mijn leven is, en je bent je bewust van de vreugde en de zegeningen die God je geeft. Het is een fris begin, het is een tijd van eerste liefde.

Het is allemaal halleluja, om het zo te zeggen. Maar, eenmaal door die Rode Zee, God die je daardoor heen leidt, Faro die verdrinkt, en aan de andere kant van het water, zingen jullie uit, zingt de Heer, want Hij is hoog verheven, jazeker, maar eenmaal door de Rode Zee en een tijdje verder in de woestijn, is het water op, is er geen eten meer, en komt er een enorme beproeving.

Ze krijgen geweldige dorst, er is alleen bitter water, ze hebben honger, er is geen eten, en niet veel later, in Exodus 17, zegt het volk, waarom hebt u ons uit Egypte laten trekken, om ons om te laten komen?

Je hoort het goed, dit zijn dezelfde mensen, die enkele weken daarvoor, stonden te juichen over de machtige hand van God, ze zijn nu in verwarring, in onzekerheid.

En even later, Exodus 17, vers 7, klinkt het cynisch, is de Heer nu in ons midden, of niet?

Ik ben benieuwd, of je dat herkent, hier, maar ook thuis, dat je zegt, ik ken die hoogtepunten, die, die, zeg maar, die, die vreugde, die zekerheid, die blijdschap, het feit dat je zeker weet dat God met je is, zelfs in moeilijke tijden, weet je, Gods hand is op me.

Maar ken je ook die andere momenten, dat je soms voor de spiegel staat, of op de bank zit met je geliefde, of in de gemeente bent, en dat je innerlijk de vraag hoort, is de Heer nu in ons midden, of niet?

Hoe zit dat nu, precies? Soms komen christenen tegen, en ik herken dat ook wel uit mijn eigen leven, die, juist als de omstandigheden tegen zitten, dat soort vragen direct krijgen, en wie zal hen dat verwijten?

Ik niet. Het leven kan ook ontzettend gecompliceerd zijn, maar de vraag reist aan, als God dan goed is, als God dan met mij is, hoezo dan deze omstandigheden, hoezo dan deze situatie?

Hoe, ik ben christen geworden, aan het begin was het eigenlijk een feest, maar waarom brengt God mij in deze omstandigheden? Ik ben moe van strijd en tegenslag, ik haak af, ik begrijp God niet, en je raakt ontmoedigd, of teleurgesteld.

Nee, als je de goedheid van God ervaart, waar we je zojuist van gezongen hebben, dan kan je je daar soms weinig bij voorstellen, maar misschien ken je ook andere momenten in je leven, dat je als het ware een beetje op de zeef gaat, en je denkt, eigenlijk breekt alles me bij de handen af.

Hoe zit dat? Misschien door ziekte of tegenslag, misschien door huwelijk zorgen, of gezinszorgen, door financiële zorgen, misschien zucht je onder de gebrokenheid van deze wereld, of misschien is het meer innerlijk, dat je zegt, ik ben een stuk levensvreugde kwijtgeraakt.

Ik heb last van somberheid, en ik vraag me af, is God werkelijk daar? Zijn Gods belofte werkelijkheid? Weet je, dat was de situatie van het volk Israël in de woestijn.

Ze twijfelden aan de goedheid en de trouw van God, geprikkeld door de omstandigheden, maar het was ook de situatie van de Hebreën.

Jezus gelovende joden, een tweede generatie christenen. Zij hadden van de apostelen het onderwijs gehoord, en ze waren als volgende generatie joden, tot geloof gekomen in de Messias.

Ze hadden in hem het volmaakte lam gezien, en ze wisten zich aanvankelijk schatrijk in de Heer Jezus. En ze hadden ook tegenslag. Hebreën zegt, U werd zelf door smaad en verdrukkingen tot een schouwspel gemaakt, en ze hebben de beroving van hun eigendommen met blijdschap aanvaard, in de wetenschap dat ze een beter en blijvend bezit hadden in de hemelen.

Ze waren daar nog steeds verheugd onder, want de Heer was met hen. Maar nu, de moeilijke omstandigheden hielden aan, en Jezus' koningschap, Jezus' regering op aarde, waar ze een sterke verwachting van hadden, bleef vooralsnog uit.

En hun situatie werd moeilijker. Ze kregen te maken met tegenstand, met spot van ongelovigen, en een religieuze mensen. De wereld was hen niet waard.

En het kruis van de Heer Jezus ging schuren voor deze Hebreën. En ze raakten eigenlijk onder druk van de omstandigheden, het zicht op de hemelse hogepriester kwijt.

Is God nu met me, of niet? Hoe zit dat nu? En ik vind het zo mooi, dat de Hebreën schrijver, wie dat ook precies geweest is, dat weten we niet, daar zijn boeken over geschreven, ik vind het niet zo boeiend wie nou die brief geschreven heeft, dat hij een brief schrijft, om deze christenen in de tegenslag, in de onzekerheid, te bemoedigen.

En hij reikt daar zeven zekerheden aan, die ik vanmorgen met jullie wil noemen. Voor christenen in onzekere tijden. Het eerste is, je kunt ze meeschrijven als je dat gewend bent, en anders hoop ik dat je ze onthoudt.

Het eerste is vers 1a. Daar staat, later ook wij, nu wij door zo'n menigte van getuigen omringd worden. Wat is de eerste zekerheid voor een beproefde christen?

Eén is, je bent niet alleen. Je bent niet alleen. Kun je soms denken, dat je de enige bent die. Is niet zo.

De schrijver zegt, er is een wolk van getuigen. Er is een menigte van getuigen, die voor jou heen, uitgeleefd hebben, en ook zij moesten in tegenslag, de Heer dienen en volgen.

Al deze mensen, en hij bedoelt dan de mensen die hij behandeld heeft in hoofdstuk 11, Jacob, Jozef, Mozes, David, al deze mensen hadden te maken met vijanden, met tegenslag, met strijd, en ook zij hebben in verdrukking stand gehouden.

Ze hebben gezien op de onzichtbare God, die nooit faalt. Geweldig om te weten dat je niet alleen bent. De Hebraïe schrijver zegt zelfs verderop, er is bij jullie, vers 4 zegt, sorry, vers 8, nee, vers 4 zegt hij dat, jullie hebben nog niet tot bloedend stoel weerstand geboden.

Met andere woorden, er is nog geen bloed gevloeid. In de strijd. In de navolging van Jezus. En als je hoofdstuk 11 leest, daar is wel bloed gevloeid. Er zijn mensen die hun leven hebben moeten geven, om Jezus te volgen, maar hij zegt, jullie, daarmee wil ik jullie benoedigen, jullie zijn niet alleen.

Ik wil tegen jou zeggen, als je worstelt in deze tijd, als je strijdt met onzekerheid, met beproeving, met innerlijke vragen, weet dat je niet alleen bent. Er is een menigte van getuigen, wij zijn nog 20 eeuwen verder, die door verdrukking, het koninkrijk van God moest binnengaan.

Dat is één. We gaan naar nummer twee. Tweede is, dat is ook een zekerheid, het christenleven is geen glijbaan, maar een renbaan.

Het christenleven is geen glijbaan, maar een renbaan. Vers 1b, laten wij met volharding de wetloop lopen, die voor ons ligt.

Zeker, toen je net tot geloof kwam, of op de toppen van je geloof, toen leek het christenleven een glijbaan. In de vreugde van de Heer, ging je je pad, en wandel je met Hem.

Maar, ben je wat verder, en heb je de verschillende kanten van het leven leren kennen, dan zie je dat er niet alleen stukjes zijn, waarin je glijdt, maar dat er ook heuvels te beklimmen zijn.

Het is niet een glijbaan, het is een renbaan. Wij moeten leren, om in volharding, de Heer te volgen. Gistermorgen ging ik met mijn twee zoons, omdat de sportclub nog niet open was, gingen we hardlopen met elkaar.

En één zoon van mij, die vindt het geweldig, die loopt drie, vier, vijf kilometer, met mij mee, en geniet daarvan. Hij kletst eigenlijk gedurende de hele rit, als we aan het hardlopen zijn.

Maar ik had mijn andere zoon ook meegenomen, ik zei, joh, jij sport vandaag ook niet. Ik vind het ook wel goed dat jij meegaat. Dat is een voetballer, die houdt van de bal, als je hem een bal geeft, kan hij uren, kan hij zijn gang gaan.

Maar, conditie, hardlopen, sporten zonder bal, dat is niet helemaal aan hem besteed. Geef hem maar een veld, geef hem maar een bal, dan gaat het wel. Maar ik zei, het is ook goed dat jij meegaat, je moet je energie een beetje kwijt.

Nou, dat hebben we geweten, dat hij meeging. We hebben drie kilometer gerend, en na één kilometer dan zei hij van, pap, dit ga ik niet overleven. Ik zei, joh, hoe speel je dan die wedstrijden uit?

Ja, dan is er een bal, en dan, nou ja, heel anders. Maar uiteindelijk hebben we hem doorheen moeten slepen. Samen met zijn oudere broer hebben we hem aangemoedigd, we hebben er een soort wedstrijdje van gemaakt, dat helpt al heel veel.

En uiteindelijk haalden we weer onze achtertuin. Als je hem had gevraagd, is het een glijbaan of een rembaan, dan is het een rembaan. Het is een hindernisbaan, bijna. Oké, toegepast naar ons.

Er zijn christenen, die het christelijk leven voorstellen, soms ook predikers, als een glijbaan. En er zijn stukjes van je christelijk leven dat je kunt glijden.

Maar wie wat langer met de Heer wondelt, weet dat het niet alleen een glijbaan is, dat het vooral een renbaan is. De apostel zegt hier, jullie zijn in de war. Jullie moeten met volharding, de wetloop, de renbaan lopen, die voor je ligt.

Waarom is dat nu een bemoediging? Nou, weet je waarom? Het is eerlijk. Het is realistisch. Jezus volgen is niet altijd makkelijk. Jezus heeft nooit reclame gemaakt, in de zin van, volg mij op de glijbaan.

Weet je wat hij gezegd heeft? Volg mij op het kruispad. Dat is wat hij gezegd heeft. Vanmorgen zou ik tegen een vastgelopen, christen atleten dit willen zeggen.

Misschien ben je vergeten, dat je een marathon loopt, een renbaan loopt. En dat jou nooit beloofd is, dat je de finish haalt, zonder strijd.

En ook niet zonder lijden. De overwinning is het zoetst. Als je daar tot op het bitterst, voor hebt gestreden.

Christen leven, met alle ups en downs, het volgen van Jezus, maar ook de gebrokenheid van het leven, maakt dat het een renbaan is. Wie het vat, die vatten het.

Ik ga naar de derde zekerheid. Vers 2 en 3. Alleen met het zicht op Jezus, haal je de finish. Alleen met het zicht op Jezus, haal je de finish.

Terwijl wij het oog, vers 2, gericht houden op Jezus, de leidsman, en volleinder van het geloof.

En dan voegt de auteur er aan toe, dat het de vreugde was, die Jezus in het vooruitzicht had, die hem hielp, daar heb je het, het kruis te verdragen, de schande te verachten.

Hoe heeft Jezus zijn renbaan gedaan? De vreugde bij de finish, de vreugde, daar kan je veel over zeggen, wat was dan die vreugde die Jezus had?

Ik denk in ieder geval de verheerlijking van de Vader, maar ook de redding van zondaren. Die vreugde heeft Jezus geholpen, zelfs Jezus, hoort u dat?

Niet alleen ons, zelfs Jezus had de vreugde in zijn hart nodig, om de renbaan te rennen. Om, wat voor renbaan?

Nou, het kruis te verdragen, en de schande te verachten. En Jezus heeft gezegd, ze hebben mij gehaat, ze zullen ook u haten. Jezus worstelde, Jezus verdroeg tegenspraak en lastering, en toch was er een vreugde in zijn hart.

En wat zegt de auteur, onze derde zekerheid? Wij zullen alleen finishen, als wij ons oog gericht houden op Jezus, die ons is voorgegaan.

Jezus is het geheim van een goede renbaan, waardoor je de finish zal halen. Ik pas dat even toe. Als je moeilijke dingen hebt in je leven, ik heb net zo'n lijstje genoemd, als je eigenlijk zegt, is God nu in ons midden of niet?

Is Hij met ons ja of nee? Wat is het bewijs dat God met ons is? Dat is dat Jezus zijn leven voor ons heeft gegeven. Jezus is het hart van ons geloof, en het hart van onze vreugde, en daardoor ook het geheim van onze volharding.

Mis je volharding? Sta je op zo'n kantelpunt? Zit je misschien wel thuis? Achter je scherm? Of hier in de zaal? En denk je, als je van binnen bij mij zou kijken, ik ben in tweestrijd.

Ik zit hier, ik luister mee, maar ik heb grote vragen over waar is God, en hoezo deze dingen in mijn leven, en waarom dit?

Weet je, wat je nodig hebt, is het zicht op de Heer Jezus Christus. Het feit dat Hij zijn leven gaf, is ten diepste het antwoord op onze vragen.

Ja, ik heb een boek ooit in de handen gehad, geschreven door Christa Rozier, door Gods hand aan, in pijn en lijden, de titel is misschien niet helemaal correct weergegeven, maar ik dacht het zo, en zij zegt in haar voorwoord, en dat vind ik diepzinnig, ze zei, ik had duizend vragen over God, totdat ik Jezus zag, en in Hem, werden mijn vragen gestild.

Het is niet zo dat je dan op alles een antwoord hebt, maar Hij is Gods antwoord. Heer, waarom is dit zo? En God geeft niet altijd antwoord op onze vragen.

Waarom dat? Waarom die? Waarom zus? Waarom zo? Maar ten diepste toont God ons zijn bebloede en geslagen zoon, voor ons aan het kruis, en God zegt, dit is mijn antwoord op jouw vragen.

In Jezus is het antwoord, alleen met het zicht op Jezus kun je volharden. Dat was de derde. Snel naar de vierde. En deze is een beetje moeilijker.

Vers 4 tot en met 7. Daar behandelt de auteur, en ik wil je aandacht hier echt voor vragen, een impopulair punt. Vandaag in onze tijd.

Wat zegt Hij daar? Ik begin bij vers 5. U bent de vermaning vergeten, waarmee u als kinderen wordt aangesproken, mijn zoon achter bestraffing van de Heer en niet gering, en bezwijk niet als u door Hem wordt terechtgewezen, want de Heer bestraft wie Hij lief heeft, en Hij geestelt ieder zoon die Hij aanneemt.

De vierde zekerheid van vanmorgen, broeders en zusters, is dat bestraffing in ons leven een blijk is van Gods vaderlijke liefde.

Als ons Godsbeeld is, laat ik direct naar de kern gaan, als ons Godsbeeld is, dat God een teddybeer is, die je op schoot kan nemen, als je het moeilijk hebt, dan zul je in moeilijke tijden in een christelijk leven, absoluut ontgoogeld raken, en achterop komen.

Je zult niet begrijpen waarom dingen gebeuren, als je dat beeld van God hebt. Hier zegt de auteur, tegen de Hebraïën, die achterop waren geraakt, die ontgoogeld waren, die onzeker waren, die op de zeef zaten, welke kant gaat het op in mijn leven, hier zegt de auteur, jullie zijn iets vergeten.

Wat zijn we vergeten? Dat God zijn kinderen bestraft. Hij heeft het hier over vers 5, in mijn vertaling, vermaning, bestraffing, en ik noem het woord, omdat de Bijbel het noemt, in vers 6 over geestseling.

God is een God die zijn kinderen, zijn zonen, bestraft, vermaand, ik vergat nog een woord, terecht wijst, en dan vers 6 nog een keer bestraft, en hij geestelt iedere zoon die hij aanneemt.

Wat bedoelt de auteur hier? Nou dit, dat God soms een weg met ons gaat in ons leven, soms een moeilijke weg, om ons diepe lessen te leren.

God doet dat niet roekeloos, God doet dat niet ongecontroleerd, God doet dat niet uit boosheid, weet je waarom God het doet? Omdat hij je lief heeft.

En de auteur maakt een vergelijking met een aardse opvoeding, hij zegt, als wij onze aardse opvoeders hadden, die ons terecht wezen, welke vader, zegt hij, bestraft zijn kinderen niet?

Vers 7, Ik ben vader van 4 zoons, ik zou het wel willen hoor, een opvoeding zonder bestraffing, ik ben daar niet tegen, maar wie zich in de opvoeding waagt met kinderen, weet, ik moet ze terecht wijzen, ik moet ze bij de hand nemen.

En waarom doe je dat? Ook als je soms eerlijk bent met je kind, ook als je ze soms iets moet ontnemen, of als je ze soms echt even apart moet nemen, ze moet disciplineren, waarom doe je dat dan?

Dat doe je omdat je ze lief hebt. Het beeld van liefde, wat op onze neus zit, in de bril zit, die op onze neus zit, is dat liefde altijd doet, wat de ander fijn vindt.

Maar God is zo niet. God laat zich de beelden die wij hebben van liefde niet opdringen. God is een God, die het beste voor ons zoekt, en de beste, zegt hij, dat is zijn heiligheid.

Einde vers 10. Dat wij deel krijgen aan zijn heiligheid. En daarom neemt God ons soms mee, laat ik het zo vanmorgen zeggen, naar dieper water. En komen we soms in omstandigheden, dat je zegt, Heer, wat gebeurt hier?

Waarom doet u dat? Dan kun je twee dingen doen. Je kan zeggen, hier wil God niks mee te maken hebben. God doet dat niet. God is alleen maar goed. God is alleen maar roze. Ik bedoel dat niet vervelend, maar je snapt wat ik bedoel.

God is die teddybeer, die dit ook niet wilt. Dan houd je een God over, die onmachtig met jou meehuilt, maar niet bij machte is, om in te grijpen in je situatie. Of geloof je dat er een God is, die soeverein is, die de omstandigheden van jouw leven, naar zijn hand kan zetten, en soms ook dingen toelaat, of actief doet, die voor ons pijnlijk zijn, maar waarvan God weet, daardoor zal je lessen leren, die jou meer vormen, naar het beeld van mijn zoon.

En de auteur zegt, jullie denken, dat God dat doet in zijn afgunst. Maar weet je, hij is een vader. Dat het nu moeilijk is in je leven, is niet een bewijs van zijn boosheid, of van zijn afkeer van jou.

Het is een bewijs dat hij je behandelt, als een zoon. De auteur gaat zelfs nog een stap verder. Hij zegt, als dit in je leven niet plaatsvindt, dan pas moet je je zorgen maken.

Dan ben je als een bastaard. Maar zegt hij, voedt God jou op, pakt God jou soms bij je arm. Snapt u wat ik bedoel? En zegt hij, weet je wat dat is? Dat is een bewijs van vaderlijke liefde.

God bemoeit zich met jouw karaktervorming. God is bezorgd over jouw ontwikkeling. En hij zegt, ik neem je bij de hand, ik bestraf je, ik vermane je, ik wijs je terecht. En dat moet je niet, zegt de auteur, gering achter.

En je moet er ook niet onder bezwijken, maar wat moet je dan doen? Einde van vers 9, zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de vader van de geesten en leven?

Ik spreek even tegen de vaders en moeders. Als je je kinderen soms aan moet spreken, vooral wellicht in een jongere leeftijd. En je pakt ze bijvoorbeeld bij de arm en je zegt, wij moeten echt even praten.

Kom eens even zitten. En je ziet ze tegenstribbelen en zegt, nee, dat wil ik niet. Zegt, nee, maar papa of mama, papa wil echt even met je. Ik doe dat omdat ik van jou, ga eens even zitten. Je bent streng en liefdevol.

En het kind kan zijn hoofd buigen, zijn capuchon over zijn hoofd doen, zo gaan liggen. Ze wil niet luisteren of naar zijn kamer rennen. Dat is het gering achter. Dat is bezwijken onder de bestraffing.

Dat moeten we niet doen, zegt de auteur. Wat moeten we dan doen als God ons zo bij de arm pakt? Nou, zegt hij, we moeten ons aan hem onderwerpen. Nou, dat ken je misschien ook wel, dat je kind op een gegeven moment zegt, oké, pap, zeg het dan. Wat is er aan de hand? Je voelt het verzet is gebroken.

Hij wil luisteren, zijn hart is open. Zegt nou, pap of mam willen ze even dit met je bespreken. En hij kijkt naar je en je ziet vanuit zijn ogen, hij is open om te luisteren. Hij wil er wat van leren. Soms is daar even een traantje voor nodig.

Soms is daar ook een streng woord voor nodig. Nou, zegt de auteur, als je dat nou bij je aardse vader deed, die ook nog eens fouten kon maken, die soms ook onredelijk kon zijn, wie van de vaders hier of thuis zou zeggen dat hij altijd redelijk is geweest naar zijn kinderen?

Ik niet. Maar toch onderwerpen onze kinderen zich aan ons, hopelijk in een gezonde situatie. Zullen wij, lieve mensen, ons dan niet onderwerpen aan de vader van de geesten, eind van vers 9, en zo leven?

Waarom stribbel je tegen tegen God? Waarom doe je je geestelijke capuchon op? Waarom ga je met je hoofd op je arm liggen en zeggen God is niet met me? Waarom heb je boze gedachten over God ontwikkeld?

Waarom heb je het idee dat je God de rug moet toekeren? Waarom ben je in je schulp gekropen? Waarom ben je je gaan isoleren? Weet je, de moeilijke dingen in je leven zijn onder het beheer van God en hij neemt je liefdevol bij je arm.

Onderwerp je aan hem. Hij is een betrouwbare vader. Vader. Hij doet dat omdat je zijn zoon bent. Zijn dochter bent.

De vijfde. Zekerheid. Onderwerping aan de hemelse vader geeft vrede en gerechtigheid.

Vers 11. Elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn. Nou, dat is eerlijk, toch? Maar tot droefheid.

Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.

Als wij ons onderwerpen, als wij de bestraffing verdragen, staat er. Dan hebben we op dat moment wel moeite of verdriet of droefheid.

Maar later God werkt aan op de vrucht die het in ons leven brengt. Later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn.

Daar staat letterlijk in het Griekse het woord gymnastiek. Zij die erdoor getraind zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid. Ik denk aan Jozef in de gevangenis.

Ik denk aan David onder Saul. Doordat ze zich onderwierpen, kwam er in hun leven uiteindelijk een vreedzame vrucht van gerechtigheid.

God is niet altijd uit op ons plezier. Hij is uit op onze vrede en onze gerechtigheid. Ik kom met een zesde zekerheid.

De ene laatste. Voor de christen in onzekerheid. Hebben er vijf gehad. De zesde die ik zou willen noemen is Gods bestraffing dient een hoog doel.

Wat staat er vers 10? Zij, dat zijn onze aardse vaders, hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goed dacht bestraft, maar Hij, de hemelse vader, doet dat tot ons nut opdat wij deel krijgen aan zijn heiligheid.

God is zo veel beter dan welke aardse vader dan ook. Welke vader je ook hebt gehad of welke vader je zelf ook bent.

Je doet het misschien met de beste motieven, al zijn er ook vaders die dat niet doen, dat moeten we ook eerlijker onder ogen zien, maar ervan uitgaande dat je het als vader doet met de juiste motieven, jouw kwaliteit van opvoeding haalt het nooit bij de kwaliteit van Gods opvoeding voor zijn kinderen.

Het ontbreekt ons soms als vaders soms gewoon aan het juiste inzicht. maar de hemelse vader en dat vind ik zo mooi bestraft ons altijd op volmaakte wijze niet omdat hij getergd of gekwetst is, hij weet precies wat hij doet en heeft daarbij een goddelijk doel voor ogen wat wij vaak niet zien of nog niet zien pas later zien daar heb je dat woordje weer.

En wat is zijn doel nog een keer vers 10 opdat wij deel krijgen aan zijn heiligheid. Wat betekent dat nu in Jip en Janneke taal? Deel krijgen aan zijn heiligheid.

Als je in onzekerheid zit zou je daarvan kunnen zeggen ja wat nou deel krijgen aan Gods heiligheid. Wat betekent dat nu precies? Zo'n mooie volzin maar hoe moet ik dat zien? Nou heiligheid is Gods wezenskenmerk.

Dat is Gods karakter. Wat wil God? Dat wij op hem gaan lijken. Dat wij in ons leven patronen gaan laten zien van hem.

Nou ik ben benieuwd of dat op je verlanglijstje staat. Ik ben benieuwd dat je zegt ja dat is van mij toch wel kostbaar. Dat ik op hem ga lijken. Dat ik deel krijg aan zijn heiligheid.

Heere God dat u in mijn leven aan uw eer komt. Vind je dat belangrijk? Wat vind je eigenlijk belangrijker? Jouw welbevinden of zijn eer?

Zijn die twee strijder? Nee. Nee want waar God geëerd wordt daar is ons welbevinden hoog. Wij zijn gemaakt om God te eren. Maar Gods doel is dat in ons leven zijn beeld zichtbaar wordt.

Laat ons mensen maken naar ons beeld en onze gelijkenis. Genesis 1,26 en dat is in 2021 nog steeds Gods plan. 22 sorry 2022 nog steeds Gods plan.

Ja deel krijgen aan Gods heiligheid. Israël was in de war. Zie je ze daar staan zie je ze mopperend staan voor Meribah daar zo.

Is God in ons midden of niet? En de hemelse vader op zijn troon weet wat hij met zijn volk Israël doet. Trouwens tot op de dag van vandaag. En hij zegt mijn doel is dat jullie mijn volk zijn.

Dat jullie op mij lijken. Misschien kan dat je helpen. Ten slotte de laatste zekerheid. Beweging leidt tot genezing.

Beweging leidt tot genezing. Vers 12 Hef daarom de slappe handen op en strek de knik in de knieën en maak rechte sporen voor uw voeten opdat wat kreupel is niet wordt ontricht maar veel eer genezen wordt.

Zie je die christen? Die onzekere christen? Die zich goed kan vergelijken met die Hebraïen of zich goed kan vergelijken met die Israëlieten in de moestijn die mopperden en het niet zagen en in de war waren.

Zie je hem zitten die christen? Hij zit thuis is weggekropen laat misschien wat samenkomsten lopen onttrekt zich aan de gemeente gaat een beetje zijn eigen spoor is eigenlijk een beetje boos teleurgesteld in God of teleurgesteld in mede-christenen vermoeid door de tegenslag van het leven zie je hem zitten met zijn capachon over zijn hoofd om even dat deel te gebruiken.

Weet je wat hij is gaan doen? Hij is stil gaan zitten hij is gaan isoleren isolatie is vaak een tactiek van de duivel hij wil ons alleen hebben zoals leeuwen jagen op eenzame dieren of erop uit zijn om een dier van de kudde af te zonderen zo is de Satan altijd bezig om gelovigen om te ontmoedigen om ze in zichzelf te laten keren om ze alleen op de gebrokenheid te laten zien en ze terug te laten trekken ze te laten isoleren zodat je alleen komt te staan met die capachon over je hoofd en je verdrietig bent en het niet meer ziet zitten misschien ook wel zelf medelijden hebt door God verlaten en door mensen verlaten dat gevoel kan je hebben ook al verkeer je wellicht onder de mensen en je bent gestopt met geestelijke gymnastiek je gymnastiek lessen zijn gestopt je leest je Bijbel niet meer je vouwt je handen niet meer je bezoekt de samenkomsten niet meer je hebt geen contact meer met andere christenen want je bent ontmoedigd je bent teleurgesteld ontgoocheld weet je wat de schrijver zegt tot slot je moet je knikkende knieën ik vind dat zo mooi moet je weer gaan strekken dat betekent je moet weer rechtop gaan staan en je slappe handen die een beetje hangen zo naast je lijf je geeft God de schuld je geeft mensen de schuld en je bent misschien wel met jezelf bezig gegaan je hangt daar een beetje hij zegt ga nou eens recht staan weet wie God is en dat God opvoedt en dat God je bij de hand neemt ga staan strek de knikkende knieën en maak rechte sporen voor je voeten op dat wat kreupel is er zijn dingen kreupel niet wordt ontwricht maar veel eer genezen wordt je moet geestelijk gezien weer in beweging komen een renner kan zeggen ik stop ermee en hij trekt zijn shirt uit en hij gooit zijn bidon weg en zegt weet je wat ik ga langs de kant van de weg zitten ik stop ermee nou vanavond sorry vanmorgen zegt de schrijver van de Hebraïën weet je wat je moet weer gaan rennen kom weer in beweging ik weet van oude mensen bejaarden die zeggen soms weet je met hun rollatotje ik moet in beweging blijven als ik ga zitten dan is het voorbij maar als ik maar blijf lopen nou zo is het geestelijk ook misschien zit je in een dal ik weet het niet ik weet ook niet waarom ik hier vanmorgen over spreek ik weet het wel een beetje maar misschien zit je geestelijk in een dal dan zeg je inderdaad ik ben gaan zitten ik ben langs de kant van de van de rentbaan gaan staan kom weer in beweging zet weer een eerste stap open je Bijbel zoek God vraag een medekristen met je te bidden en volg de Heer Jezus houd je ogen richt op hem misschien kunnen deze zeven zekerheden je wat helpen om naar rentbaan tot het einde te lopen en de vreugde weer terug te vinden in een goede God geen zachtzinnige God geen zoetsappige God maar een heilige God die ook jouw Vader is en jou meeneemt naar diep leven met hem houd je oog gericht op Jezus de Leidsman en volleinder van het geloof ik wil kort danken heren van tijd tot tijd worstelen we hiermee welke tegenslag ons ook treft of het nu lichamelijk is of meer psychisch of geestelijk we kunnen in zo'n ontgoocheling komen dat we zeggen is God nu met me of niet ik bid dat dit gedeelte van vanmorgen deze zekerheden deze versen die we wellicht zo vaak al gehoord hebben

ons in beweging brengen maken dat we de knikkende knieën weer strekken en de slappe handen opheffen en rechte sporen maken zodat dat wat ontwricht is in ons leven de achterliggende tijd wat ongezond geraakt is niet kreupel is niet kreupel zal blijven maar zal worden genezen ik bid om geestelijke gezondheid geestelijke vitaliteit juist in deze tijd heren als we elkaar minder kunnen ontmoeten als veel christenen worstelen met ontmoediging en het christelijke geloof soms lijken los te laten dan bidden we u heer houd vast neem ons bij de arm heer weest u die vader die ons terecht wijst opdat wij deel krijgen aan uw heiligheid ik bid het voor alle christenen ook uit de reddingsark hier in Baarn dat wij in beweging zullen zijn met elkaar in de wetloop op weg naar de finish terwijl we ons oog gericht houden op Jezus

Halleluja Amen